Sukta 2

Mantra 1

पिप्रीहि देवाँ उशतो यविष्ठ विद्वाँ ऋतूँॠतुपते यजेह । ये दैव्या ऋत्विजस्तेभिरग्ने त्वं होतॄणामस्यायजिष्ठः ॥

ହେ ଯବିଷ୍ଠ (ସର୍ବାଧିକ ଯୁବ) ଅଗ୍ନି, ଇଚ୍ଛୁକ ଦେବମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂରଣ କରି ପୋଷଣ କର; ଋତୁମାନଙ୍କୁ ଜାଣୁଥିବା, ଋତୁପତି, ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ କର। ସେହି ଦିବ୍ୟ ଋତ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସହ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଅର୍ପଣରେ ହୋତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବାଧିକ ଯୋଗ୍ୟ ଯଜକ।

Mantra 2

वेषि होत्रमुत पोत्रं जनानां मन्धातासि द्रविणोदा ऋतावा । स्वाहा वयं कृणवामा हवींषि देवो देवान्यजत्वग्निरर्हन् ॥

ତୁମେ ଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହୋତୃର ଓ ପୋତୃର ପଦ ମଧ୍ୟ ବହନ କର; ତୁମେ ମନ୍ଧାତା (ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତକ), ଦ୍ରବିଣୋଦା (ସମୃଦ୍ଧିଦାତା), ଏବଂ ଋତାବାନ (ଋତର ପାଳକ) ଅଟ। ସ୍ୱାହା ସହ ଆମେ ହବିଂଷି ଗଢ଼ୁ; ଅର୍ହ ଦେବ ଅଗ୍ନି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଯଜ କରୁ।

Mantra 3

आ देवानामपि पन्थामगन्म यच्छक्नवाम तदनु प्रवोळ्हुम् । अग्निर्विद्वान्त्स यजात्सेदु होता सो अध्वरान्त्स ऋतून्कल्पयाति ॥

ଆମେ ଦେବମାନଙ୍କର ପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ—ଯେତେଦୂର ଆମେ ସକ୍ଷମ, ସେତେଦୂର ତାହାକୁ ଅନୁସରି ଆଗକୁ ବହନ କରୁ। ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନି ଯଜ କରୁନ୍ତୁ; ସେଇ ହୋତୃ—ସେ ଅଧ୍ୱରମାନଙ୍କୁ (ଯଜ୍ଞବିଧିମାନଙ୍କୁ) ଓ ଋତୁମାନଙ୍କୁ ଋତ ଅନୁସାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ କରନ୍ତି।

Mantra 4

यद्वो वयं प्रमिनाम व्रतानि विदुषां देवा अविदुष्टरासः । अग्निष्टद्विश्वमा पृणाति विद्वान्येभिर्देवाँ ऋतुभिः कल्पयाति ॥

ହେ ଦେବମାନେ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଅଜ୍ଞାନୀ ଆମେ ଯଦି ତୁମର ବ୍ରତ (ନିୟମ) କମାଇଦେଉ, ତେବେ ବିଦ୍ୱାନ ଅଗ୍ନି ସେ ସବୁକୁ ପୂରଣ କରେ। ଏହି ଋତୁମାନ—ଋତର ଯଥାକ୍ରମ—ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଯଥାସ୍ଥାନରେ ବିନ୍ୟାସ କରେ।

Mantra 5

यत्पाकत्रा मनसा दीनदक्षा न यज्ञस्य मन्वते मर्त्यासः । अग्निष्टद्धोता क्रतुविद्विजानन्यजिष्ठो देवाँ ऋतुशो यजाति ॥

ଯେତେବେଳେ ମନରେ ଶିଶୁସଦୃଶ ଏବଂ କ୍ଷମତାରେ ଦୀନ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ସତ୍ୟରୂପେ ଧାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ହୋତୃ ଅଗ୍ନି—କ୍ରତୁ (ସଙ୍କଳ୍ପ)ର ଜ୍ଞାତା—ତାହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଜାଣି, ସର୍ବାଧିକ ଯଜିଷ୍ଠ ହୋଇ, ଋତୁଶଃ (ଯଥାକ୍ରମରେ) ଦେବମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରେ।

Mantra 6

विश्वेषां ह्यध्वराणामनीकं चित्रं केतुं जनिता त्वा जजान । स आ यजस्व नृवतीरनु क्षा स्पार्हा इषः क्षुमतीर्विश्वजन्याः ॥

ସମସ୍ତ ଅଧ୍ୱର (ଯଜ୍ଞବିଧି)ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନିତା (ଉତ୍ପାଦକ) ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖ, ଅଦ୍ଭୁତ କେତୁ (ଧ୍ୱଜ-ଚିହ୍ନ) ଭାବେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଯଜ୍ଞ କର—ନରସମୃଦ୍ଧ ଭୂମିମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରି; ସର୍ବଜନ୍ୟ ଇଚ୍ଛନୀୟ ଇଷଃ, ପୋଷକ ପୂର୍ଣ୍ଣତାମାନଙ୍କୁ ଲାଭ କର।

Mantra 7

यं त्वा द्यावापृथिवी यं त्वापस्त्वष्टा यं त्वा सुजनिमा जजान । पन्थामनु प्रविद्वान्पितृयाणं द्युमदग्ने समिधानो वि भाहि ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଯାହାକୁ ଦ୍ୟାବା–ପୃଥିବୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାକୁ ଆପଃ ଓ ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ଗଢ଼ିଲେ, ଯାହାକୁ ସୁଜନିମା—ଶୁଭ ଜନ୍ମଶକ୍ତି—ଜନ୍ମାଇଲା; ପିତୃୟାଣ ପଥକୁ ଜାଣୁଥିବା ତୁମେ, ସମିଧାରେ ପ୍ରଜ୍ୱଲିତ ହୋଇ, ଆମ ଭିତରେ ଦ୍ୟୁମତ୍ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ।