ଇନ୍ଦ୍ର in the Samaveda

ହେ ସତ୍ପତେ, ଏବେ ତୁମେ କାହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଛ? କାହାର ଭକ୍ତିଭରା ଧୀମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ପ୍ରେରିତ କରୁଛ? ଯାହାର ସ୍ତୁତି-ଗିର ତୁମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରିତ, ସେହି ଭକ୍ତକୁ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛ।

ଦେବ—ତୁମମାନଙ୍କର ଦ୍ରବିଣୋଦା (ଧନଦାତା)—ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆହୁତିକୁ ପ୍ରବାହିତ କରନ୍ତି। ଏହାକୁ ବାହାରେ ଢାଳ, କିମ୍ବା ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃ ପୂରଣ କର; ତାପରେ ଦେବ ତୁମ ପାଇଁ ଲାଭ ବହନ କରନ୍ତି।

ଏଠାରୁ ସେ (ଅଙ୍ଗିରସମାନେ) ଦିବ୍ୟ ଉଚ୍ଚତାକୁ ଆରୋହଣ କଲେ; ବିଜୟୀ ହୋଇ ସେମାନେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେମାନେ ଯେ ପଥେ ଗଲେ, ସେହି ପଥେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଆରୋହଣ କରିବା—ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ପରି ଅଗ୍ରସର ହେବା।

ସୋମ-ସୁତ ସମୟରେ, ସହଗାନ ସହିତ, ବହୁଆହୂତ ଓ ବଳବାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେହି ସ୍ତୁତି ଗାଅ; ଗୋଧନ ସମ ମଙ୍ଗଳମୟ କଲ୍ୟାଣ-ବରକୁ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।

ହେ ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୋର ଯେ ଉଲ୍ଲାସ ଏବେ ଅଛି—ସର୍ବାଧିକ ଦ୍ୟୁମ୍ନିତମ—ସେଇ ଉଲ୍ଲାସରେ, ଏବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉଲ୍ଲାସରେ ତୁ ଉଲ୍ଲସିତ ହେ।

ଅଶ୍ୱ ପାଇଁ ଯଥାବିଧି ଗାଅ; ଗାଈ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କକ୍ଷାରକୁ ଗାଅ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧାମ/ସ୍ଥାନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯଥାବିଧି ଗାଅ।

ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ବଳ ଦେଉଛୁ, ଯେଣୁ ସେ ମହା ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରନ୍ତୁ; ସେ ବୃଷା—ବୃଷଭ, ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରବଳ ହେଉନ୍ତୁ।

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଳରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ସହସ (ପରାକ୍ରମ)ରୁ ଜନ୍ମିତ, ଓଜସ (ବୀର୍ୟ)ରେ ଯୁକ୍ତ; ତୁମେ ସଦା ବୃଷଭ-ସ୍ୱରୂପ, ନିଶ୍ଚୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରାକ୍ରମୀ।

ଯଜ୍ଞ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବର୍ଧିତ କଲା; ସେ ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଦିବିରେ ଆଧାର (ଓପଶ) ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ଶାସନ କରିପାରେ—ବସୁ (ଧନ) ଉପରେ ଏକା ଅଧିକାର ରଖିପାରେ—ତେବେ ମୋର ସ୍ତୋତା (ସ୍ତୁତିକାର) ମୋର ଗୋସଖା, ଗୋ-ସହଚର ହେଉ।

ହେ ସୋତାରା (ସୋମ ପିଡ଼ୁଥିବାମାନେ), ଧାଉ—ଅତି ପ୍ରିୟ, ଅତି ପ୍ରିୟ ସୋମକୁ ମଦ୍ୟ (ଉଲ୍ଲାସ) ପାଇଁ, ବୀର ପାଇଁ, ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆଣ।

ହେ ବସୁ, ଏହି ସୁତ (ପିଡ଼ା) ସୋମରସ ପିଅ; ତୋର ସୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଦର ଭର; ନିର୍ଭୟ ରୁହ—ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ-ନାଶକ ଶତ୍ରୁ ତୋଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ।

ହେ ବୃତ୍ରହନ! ଆଜି ତୁମେ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାହାକୁ ଉଦ୍ଗତ ହୋଇଛ—ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ—ସେ ସବୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବଶରେ ଅଛି।

ଯିଏ ଶୁଭ ନୀତି (ସୁନୀତି) ଦ୍ୱାରା ଦୂରରୁ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁକୁ ଆଣିଥିଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ଯୁବ ସଖା ହେଉନ୍ତୁ।

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କୌଣସି ଦିଗରୁ ସେ ଶୂର ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ କରୁ; ତାକୁ ସଂଯମ କର। ତୋ ସହଯୋଗୀ ହୋଇ ଆମେ ସେଇ ବର ଜିତିବା।

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ସେଇ ଧନ ଆଣ—ଯାହା ଲାଭ ଦେଇଥାଏ, ସଦା ବିଜୟୀ, ସଦା ପ୍ରବଳ, ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।

ମହାଧନର ଅଧିପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ସଙ୍କଟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ—ବଜ୍ରଧାରୀ, ବାଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମର ଯୁଜ୍, ସହଚର।

ଇନ୍ଦ୍ର କଦ୍ରୁବଙ୍କ ପିଷିତ ସୋମରସ ପାନ କଲେ; ସେଠାରେ ସହସ୍ରବାହୁର ପରାକ୍ରମରେ ସେ ନିଜ ପୁରୁଷବୀର୍ୟ (ପୌଂସ୍ୟ) ପ୍ରକାଶ କଲେ।

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ଆମେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ତୁମ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ; ହେ ବୃଷଭ-ସମ ବଳବାନ, ଆମ ଏହି ଉପାସନାକୁ ଜାଣ, ହେ ବସୁ (ସମୃଦ୍ଧ) ସ୍ୱାମୀ।

ଯେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅନୁଷକ କ୍ରମରେ ବର୍ହି (ପବିତ୍ର ଘାସ) ପାତନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁବ ସଖା ଅଟେ।