Sukta 2
Rishi: Atharvanic tradition (Anukramaṇī attribution for AV 8.2 as a protective/healing sequence; specific r̥ṣi varies by school lists).
Devata: Śiva/auspiciousness as operative power; implicitly the protective efficacy of the mantra itself.
Chandas: Anuṣṭubh (predominant in this section)
AV 8.2 ହେଉଛି ଆଥର୍ବଣୀୟ ପରମ୍ପରାର ଏକ ଦୀର୍ଘ ସୁରକ୍ଷା-ଚିକିତ୍ସା କ୍ରମ, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସମସ୍ତ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ଅପକାରକୁ ସାମ୍ନା କରି ପୀଡ଼ିତ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପୁନଃ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ “ଉଠାଇ” ଆଣିବାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରେ। ଏହା ବ୍ରହ୍ମନ୍ (ମନ୍ତ୍ର-ଶକ୍ତି) କୁ କବଚ ଭାବେ ଧରି ଏକ ଅପମାର୍ଜନୀୟ ସୁରକ୍ଷା-ବଳୟ ଗଢ଼େ, ଏବଂ ଦୈନନ୍ଦିନ ସ୍ପର୍ଶ-କ୍ଷେତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ—ବିଶେଷକରି ବସ୍ତ୍ର ଓ କଟିବନ୍ଧ/ମେଖଳାକୁ—ଅଭିଷେକ-ସଂସ୍କାର କରି, ସ୍ପର୍ଶକୁ ନିଜେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଅହିଂସକ କରେ।
Mantras
Mantra 1
दीर्घायुःप्राप्तिः। आ र॑भस्वे॒माम॒मृत॑स्य॒ श्नुष्टि॒मच्छि॑द्यमाना ज॒रद॑ष्टिरस्तु ते । असुं॑ त॒ आयुः॒ पुन॒रा भ॑रामि॒ रज॒स्तमो॒ मोप॑ गा॒ मा प्र मे॑ष्ठाः
ଅମୃତର ଏହି ଆଧାରକୁ ଧର; ଏହା ଅଛିଦ୍ୟ, ଅଖଣ୍ଡ ହୋଇ ତୋର ହେଉ—ତୁ ଜରାବସ୍ଥା ଦେଖିବା ପାଇଁ। ତୋର ଅସୁ (ଶ୍ୱାସ), ତୋର ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଏଠାକୁ ଆଣୁଛି; ରଜସ (ମୁହୁଁଆ) ଓ ତମସ (ଅନ୍ଧକାର) ନିକଟକୁ ନ ଆସୁ—ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅସ୍ତ ହେଉ ନାହିଁ।
Mantra 2
जीव॑तां॒ ज्योति॑र॒भ्येह्य॒र्वाङा त्वा॑ हरामि श॒तशा॑रदाय । अ॒व॒मु॒ञ्चन् मृ॑त्युपा॒शानश॑स्तिं॒ द्राघी॑य॒ आयुः॑ प्रत॒रं ते॑ दधामि
ଜୀବତମାନଙ୍କର ଜ୍ୟୋତି, ଏଠାକୁ ଆଗକୁ ଆସ; ତୋତେ ମୁଁ ଶତ ଶରଦ୍ ଋତୁ ପାଇଁ ଆଣୁଛି। ମୃତ୍ୟୁର ପାଶ—ଅଶୁଭ ନାଶ—ଖୋଲି ଦେଇ, ତୋ ପାଇଁ ଅଧିକ ଦୀର୍ଘ, ଅଧିକ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ଆୟୁଷ୍ୟ ମୁଁ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି।
Mantra 3
वाता॑त् ते प्रा॒णम॑विदं॒ सूर्या॒च्चक्षु॑र॒हं तव॑ । यत् ते॒ मन॒स्त्वयि॒ तद् धा॑रयामि॒ सं वि॒त्स्वाङ्गै॒र्वद॑ जि॒ह्वयाल॑पन्
ବାତରୁ ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଖୋଜି ଆଣିଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁଁ ତୋର ଦୃଷ୍ଟି (ଚକ୍ଷୁ) ଆଣିଛି। ତୋର ଯେ ମନ ତୋ ଭିତରେ ଅଛି—ତାହାକୁ ମୁଁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧାରଣ କରୁଛି। ନିଜ ଅଙ୍ଗସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେତନାକୁ ଫେରିଆ; ଜିଭାରେ କହ, ସ୍ପଷ୍ଟ ବାଣୀ ଉଚ୍ଚାର।
Mantra 4
प्रा॒णेन॑ त्वा द्वि॒पदां॒ चतु॑ष्पदाम॒ग्निमि॑व जा॒तम॒भि सं ध॑मामि । नम॑स्ते मृत्यो॒ चक्षु॑षे॒ नमः॑ प्रा॒णाय॑ तेऽकरम्
ପ୍ରାଣଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୋ ଉପରେ ଶ୍ୱାସ ଫୁଙ୍କୁଛି—ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରାଣ ପରି; ନବଜାତ ଅଗ୍ନି ପରି ମୁଁ ତୋକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଲିତ କରୁଛି। ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ତୋର ଚକ୍ଷୁକୁ ନମସ୍କାର; ଏବଂ ତୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିଛି।
Mantra 5
अ॒यं जी॑वतु॒ मा मृ॑ते॒मं समी॑रयामसि । कृ॒णोम्य॑स्मै भेष॒जं मृत्यो॒ मा पुरु॑षं वधीः
ଏହି ପୁରୁଷ ଜୀବନ୍ତ ରହୁ; ମରିନଯାଉ—ଏହାକୁ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଠାଇ ଦେଉଛୁ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଭେଷଜ (ଔଷଧ-ଚିକିତ୍ସା) ଗଢ଼ୁଛି। ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ଏହି ପୁରୁଷକୁ ଆଘାତ କରନି; ତାକୁ ପତନ କରାନି।
Mantra 6
जी॒व॒लां न॑घारि॒षां जी॑व॒न्तीमोष॑धीम॒हम्। त्रा॒य॒मा॒णां सह॑मानां॒ सह॑स्वतीमि॒ह हु॑वे॒ऽस्मा अ॑रि॒ष्टता॑तये
ଜୀବନ ଦେଇଥିବା, ଅଘାତ୍ୟ, ଜୀବନ୍ତ ଔଷଧୀକୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ—ରକ୍ଷାକାରିଣୀ, ଶତ୍ରୁ-ରୋଗକୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ମହାବଳବତୀ—ଏଠାରେ, ଏହି ପୁରୁଷ ପାଇଁ, ଅରିଷ୍ଟତା (ଅହିତ-ଅଘାତରହିତ) ସୁରକ୍ଷା ନିମିତ୍ତେ।
Mantra 7
अधि॑ ब्रूहि॒ मा र॑भथाः सृ॒जेमं तवै॒व सन्त्सर्व॑हाया इ॒हास्तु॑ । भवा॑शर्वौ मृ॒डतं॒ शर्म॑ यच्छतमप॒सिध्य॑ दुरि॒तं ध॑त्त॒मायुः॑
ତାହାର ଉପରେ ଉଚ୍ଚାର କର: ତାକୁ ଧରିବା ନାହିଁ; ଏହି ପୁରୁଷକୁ ମୁକ୍ତ କର—ସେ ତୋର ନିଜର; ସେ ଏଠାରେ ନିଜ ସମସ୍ତ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ରହୁ। ହେ ଭବ ଓ ଶର୍ବ, କୃପା କର; ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ; ଦୁରିତକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ; ତାହାର ଆୟୁକୁ ଦୃଢ଼ କରି ସ୍ଥାପନ କର।
Mantra 8
अ॒स्मै मृ॑त्यो॒ अधि॑ ब्रूही॒मं द॑य॒स्वोदि॒तो॒३यमे॑तु । अरि॑ष्टः॒ सर्वा॑ङ्गः सु॒श्रुज्ज॒रसा॑ श॒तहा॑यन आ॒त्मना॒ भुज॑मश्नुताम्
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ଏହି ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଉପରେ ଉଚ୍ଚାର କର; ଦୟା କର—ଉଠିଥିବା ସେ ନିଜ ପଥେ ଯାଉ। ଅରିଷ୍ଟ, ସର୍ବାଙ୍ଗସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁଶ୍ରବଣ, ସେ ଜରା ଦ୍ୱାରା ଶତବର୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁ; ନିଜ ଆତ୍ମା ସହିତ ନିଜ ଭାଗକୁ ଭୋଗ କରୁ।
Mantra 9
दे॒वानां॑ हे॒तिः परि॑ त्वा वृणक्तु पा॒रया॑मि त्वा॒ रज॑स॒ उ॑त् त्वा॑ मृ॒त्योर॑पीपरम्। आ॒राद॒ग्निं क्र॒व्यादं॑ नि॒रूहं॑ जी॒वात॑वे ते परि॒धिं द॑धामि
ଦେବମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ତୋତେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହୁ। ମୁଁ ତୋତେ ରଜସ ଅଞ୍ଚଳରୁ ପାର କରାଉଛି; ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁଁ ତୋତେ ମୁକ୍ତ କରିଛି। ମାଂସଭକ୍ଷୀ, ମୂଳ ଉଖାଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେ ରଖି—ତୋର ଜୀବନ ପାଇଁ ମୁଁ ତୋର ଚାରିପଟେ ପରିଧି (ରକ୍ଷା-ବଳୟ) ସ୍ଥାପନ କରୁଛି।
Mantra 10
यत् ते॑ नि॒यानं॑ रज॒सं मृत्यो॑ अनवध॒र्ष्यऽम्। प॒थ इ॒मं तस्मा॒द् रक्ष॑न्तो॒ ब्रह्मा॑स्मै॒ वर्म॑ कृण्मसि
ହେ ମୃତ୍ୟୁ! ରଜସ୍ (ମଧ୍ୟ ଲୋକ) ରୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ ତୋର ତଳକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ସେ ନିୟାନ—ଅନବଧର୍ଷ୍ୟ, ଅଜେୟ—ସେହି ପଥରୁ ଏହି ପୁରୁଷକୁ ରକ୍ଷା କରି, ତାହା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ (ପ୍ରାର୍ଥନା/ମନ୍ତ୍ର)କୁ କବଚ ଭାବେ ଆମେ ଗଢ଼ୁଛୁ।
Mantra 11
कृ॒णोमि॑ ते प्राणापा॒नौ ज॒रां मृ॒त्युं दी॒र्घमायुः॑ स्व॒स्ति। वै॒व॒स्व॒तेन॒ प्रहि॑तान् यमदू॒तांश्चर॒तोऽप॑ सेधामि॒ सर्वा॑न्
ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନକୁ ସୁସଂଗଠିତ କରୁଛି—ଜରା, ମୃତ୍ୟୁ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ସ୍ୱସ୍ତି। ବୈବସ୍ୱତ (ଯମ) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଘୁରୁଥିବା ଯମଦୂତମାନଙ୍କୁ—ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଦୂରେ ହଂକାଇ ଦେଇ ଅଟକାଇ ରଖୁଛି।
Mantra 12
आ॒रादरा॑तिं॒ निरृ॑तिं प॒रो ग्राहिं॑ क्र॒व्यादः॑ पिशा॒चान्। रक्षो॒ यत् सर्वं॑ दुर्भू॒तं तत् तम॑ इ॒वाप॑ हन्मसि
ଦୁର୍ଭାବନା ଓ ନିରୃତି ଦୂରେ ରହୁ; ଗ୍ରାହି (ଧରିନେବାଳା), କ୍ରବ୍ୟାଦ (ମାଂସଭୋଜୀ) ଓ ପିଶାଚମାନେ ଦୂରେ ରହୁ। ଯେ କୌଣସି ରକ୍ଷସ—ସମସ୍ତ ଦୁର୍ରୂପ, ଦୁର୍ଭୂତ—ତାହାକୁ ଆମେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଯେପରି ହାଣି ଦୂର କରୁ, ସେପରି ହାଣି ଅପସାରଣ କରୁଛୁ।
Mantra 13
अ॒ग्नेष्टे॑ प्रा॒णम॒मृता॒दायु॑ष्मतो वन्वे जा॒तवे॑दसः । यथा॒ न रिष्या॑ अ॒मृतः॑ स॒जूरस॒स्तत् ते॑ कृणोमि॒ तदु॑ ते॒ समृ॑ध्यताम्
ହେ ଅଗ୍ନେ, ହେ ଜାତବେଦସ, ଅମୃତରୁ, ଆୟୁଷ୍ମାନଙ୍କୁ ନେଇ, ମୁଁ ତୋ ପ୍ରାଣକୁ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହେଁ; ଯେପରି ତୋର କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହେଉ—ଅମୃତ ହୋଇ, ଦୃଢ଼ ସମ୍ମତିରେ—ଏହା ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି; ହଁ, ସେହିଟି ତୋ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧିକୁ ପହଞ୍ଚୁ।
Mantra 14
शि॒वे ते॑ स्तां॒ द्यावा॑पृथि॒वी अ॑संता॒पे अ॑भि॒श्रियौ॑ । शं ते॒ सूर्य॒ आ त॑पतु॒ शं वातो॑ वातु ते हृ॒दे। शि॒वा अ॒भि क्ष॑रन्तु॒ त्वापो॑ दि॒व्याः पय॑स्वतीः
ତୋ ପାଇଁ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ଶିବ ହେଉ—ଅସନ୍ତାପକ, ଶ୍ରୀ-ତେଜରେ ସମୃଦ୍ଧ। ତୋ ପାଇଁ ଶଂ—ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୋପରେ ସୁଖଦ ତାପ ଦିଅନ୍ତୁ; ତୋ ହୃଦୟ ପାଇଁ ଶଂ—ବାୟୁ ତୋ ପାଇଁ ବହୁନ୍ତୁ। ପୟସ୍ୱତୀ, ପୋଷକ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିବ୍ୟ ଆପଃ (ଜଳ) ତୋପରେ ଶିବ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉନ୍ତୁ।
Mantra 15
शि॒वास्ते॑ स॒न्त्वोष॑धय॒ उत् त्वा॑हार्ष॒मध॑रस्या॒ उत्त॑रां पृथि॒वीम॒भि। तत्र॑ त्वादि॒त्यौ र॑क्षतां सूर्याचन्द्र॒मसा॑वु॒भा
ତୋ ପାଇଁ ଔଷଧୟଃ (ଔଷଧି-ଗଛ) ଶିବ ହେଉନ୍ତୁ। ଅଧର ଅଞ୍ଚଳରୁ ମୁଁ ତୋକୁ ଉଠାଇ ଉତ୍ତରା ପୃଥିବୀକୁ ନେଇ ସ୍ଥାପନ କରିଛି। ସେଠାରେ ଦୁଇ ଆଦିତ୍ୟ ତୋକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ—ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ଉଭୟ।
Mantra 16
यत् ते॒ वासः॑ परि॒धानं॒ यां नी॒विं कृ॑णु॒षे त्वम्। शि॒वं ते॑ त॒न्वे॒३तत् कृ॑ण्मः संस्प॒र्शेऽद्रू॑क्ष्णमस्तु ते
ତୋର ଯେ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ ପାଇଁ ଅଛି, ଏବଂ ତୁ ଯେ ନୀବି (କଟିବନ୍ଧ) ବାନ୍ଧୁଛୁ—ତାହାକୁ ଆମେ ତୋର ତନୁ ପାଇଁ ଶିବ (କଲ୍ୟାଣକର) ବୋଲି ନିୟୋଜନ କରୁଛୁ। ତାହାର ସ୍ପର୍ଶରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ତୋ ପାଇଁ ଅଦ୍ରୂକ୍ଷ୍ଣ (ଅହାନିକର, ଅକ୍ଷତ) ରହୁ।
Mantra 17
यत् क्षु॒रेण॑ म॒र्चय॑ता सुते॒जसा॒ वप्ता॒ वप॑सि केशश्म॒श्रु। शुभं॒ मुखं॒ मा न॒ आयुः॒ प्र मो॑षीः
ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତମ ଧାର ଥିବା, ତେଜସ୍ରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରାଯାଇଥିବା କ୍ଷୁର ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୌରିକ କେଶ ଓ ଶ୍ମଶ୍ରୁ କାଟେ—ତୁ ମୁଖକୁ ଶୁଭ କର; ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ପ୍ର ମୋଷୀଃ (ଚୋରି କରି ନେଅନି)।
Mantra 18
शि॒वौ ते॑ स्तां व्रीहिय॒वाव॑बला॒साव॑दोम॒धौ। ए॒तौ यक्ष्मं॒ वि बा॑धेते ए॒तौ मु॑ञ्चतो॒ अंहसः
ତୋ ପାଇଁ ଧାନ ଓ ଯବ ଶିବକର ହେଉ—କଫରହିତ, ଘରେ ଅହିତକର ନ ହେଉ। ଏହି ଦୁଇଟି ଯକ୍ଷ୍ମ (କ୍ଷୟରୋଗ)କୁ ଦୂରେ ହଟାଏ; ଏହି ଦୁଇଟି ଅଂହସ (ଦୁଃଖ-କଷ୍ଟ)ରୁ ମୁକ୍ତ କରେ।
Mantra 19
यद॒श्नासि॒ यत् पिब॑सि धा॒न्यंऽ कृ॒ष्याः पयः॑ । यदा॒द्यं॒१ यद॑ना॒द्यं सर्वं॑ ते॒ अन्न॑मवि॒षं कृ॑णोमि
ତୁ ଯାହା ଖାଉଛୁ ଓ ଯାହା ପିଉଛୁ—କୃଷିର ଧାନ୍ୟ ଓ ଦୁଧ—ତାହା ଭୋଜ୍ୟ ହେଉ କି ଅଭୋଜ୍ୟ, ତୋର ସମସ୍ତ ଅନ୍ନକୁ ମୁଁ ବିଷରହିତ କରୁଛି।
Mantra 20
अह्ने॑ च त्वा॒ रात्र॑ये चो॒भाभ्यां॒ परि॑ दद्मसि । अ॒राये॑भ्यो जिघ॒त्सुभ्य॑ इ॒मं मे॒ परि॑ रक्षत
ଦିନକୁ ଓ ରାତିକୁ—ଉଭୟଙ୍କୁ ଏକାସାଥି—ଆମେ ତୋତେ ଚାରିପାଖରେ ସମର୍ପଣ କରୁଛୁ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କଠାରୁ, ଝପଟି ଧରିବାକୁ ଭୁଖା ଥିବାମାନଙ୍କଠାରୁ, ମୋର ଏହି ପୁରୁଷକୁ ସବୁ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କର।
Mantra 21
श॒तं ते॒ऽयुतं॑ हाय॒नान् द्वे यु॒गे त्रीणि॑ च॒त्वारि॑ कृण्मः । इ॒न्द्रा॒ग्नी विश्वे॑ दे॒वास्तेऽनु॑ मन्यन्ता॒महृ॑णीयमानाः
ତୋ ପାଇଁ ଶତ, ଏବଂ ଅୟୁତ (ଦଶହଜାର) ବର୍ଷ—ଦୁଇ ଯୁଗ, ହଁ ତିନି ଓ ଚାରି—ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ର-ଅଗ୍ନି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଥିରେ ସମ୍ମତି ଦିଅନ୍ତୁ; କ୍ରୋଧହୀନ, ଅପମାନହୀନ ହୋଇ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।
Mantra 22
श॒रदे॑ त्वा हेम॒न्ताय॑ वस॒न्ताय॑ ग्री॒ष्माय॒ परि॑ दद्मसि । व॒र्षाणि॒ तुभ्यं॑ स्यो॒नानि॒ येषु॒ वर्ध॑न्त॒ ओष॑धीः
ଶରଦକୁ, ହେମନ୍ତକୁ, ବସନ୍ତକୁ, ଗ୍ରୀଷ୍ମକୁ—ତୋତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ। ତୋ ପାଇଁ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକ ସୁଖଦ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ—ଯେଉଁ ବର୍ଷରେ ଓଷଧି (ଔଷଧୀୟ ଉଦ୍ଭିଦ) ବଢ଼ି ଫଳିବ।
Mantra 23
मृ॒त्युरी॑शे द्वि॒पदां॑ मृ॒त्युरी॑शे॒ चतु॑ष्पदाम्। तस्मा॒त् त्वां मृ॒त्योर्गोप॑ते॒रुद् भ॑रामि॒ स मा बि॑भेः
ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱିପଦଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରେ; ମୃତ୍ୟୁ ଚତୁଷ୍ପଦଙ୍କ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଶାସନ କରେ। ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁ—ରକ୍ଷକ—ଠାରୁ ମୁଁ ତୋତେ ବାହାରକୁ ଆଣୁଛି; ତୁମେ ଭୟ କରନି।
Mantra 24
सोऽरिष्ट॒ न म॑रिष्यसि॒ न म॑रिष्यसि॒ मा बि॑भेः । न वै तत्र॑ म्रियन्ते॒ नो य॑न्त्यध॒मं तमः॑
ତୁ ଅରିଷ୍ଟ ଅଟୁ; ତୁ ମରିବୁ ନାହିଁ, ତୁ ମରିବୁ ନାହିଁ—ଭୟ କରନି। ସତ୍ୟରେ ସେଠାରେ କେହି ମରନ୍ତି ନାହିଁ, ନାହିଁ ସେମାନେ ଅଧମ ଅନ୍ଧକାରକୁ ତଳକୁ ଯାଆନ୍ତି।
Mantra 25
सर्वो॒ वै तत्र॑ जीवति॒ गौरश्वः॒ पुरु॑षः प॒शुः । यत्रे॒दं ब्रह्म॑ क्रि॒यते॑ परि॒धिर्जीव॑नाय॒ कम्
ସତ୍ୟରେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତି—ଗୋ, ଅଶ୍ୱ, ପୁରୁଷ ଓ ପଶୁ—ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମ (ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର-କ୍ରିୟା) କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଜୀବନ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପରିଧି (ରକ୍ଷାବଳୟ) ରଚାଯାଏ।
Mantra 26
परि॑ त्वा पातु समा॒नेभ्यो॑ऽभिचा॒रात् सब॑न्धुभ्यः । अम॑म्रिर्भवा॒मृतो॑ऽतिजी॒वो मा ते॑ हासिषु॒रस॑वः॒ शरी॑रम्
ସମାନମାନଙ୍କର ଅଭିଚାରରୁ ଓ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କରୁ—ଚାରିଦିଗରୁ ରକ୍ଷା ତୁମକୁ ଘେରି ରହୁ। ତୁମେ ଅବିନାଶୀ ହେଉ; ଅମୃତ, ମୃତ୍ୟୁ-ରହିତ, ଦୀର୍ଘଜୀବୀ ହେଉ। ତୁମ ଶରୀରରୁ ପ୍ରାଣରସ କେବେ ବି ଛାଡ଼ି ନଯାଉ।
Mantra 27
ये मृ॒त्यव॒ एक॑शतं॒ या ना॒ष्ट्रा अ॑तिता॒र्याः । मु॒ञ्चन्तु॒ तस्मा॒त् त्वां दे॒वा अ॒ग्नेर्वै॑श्वान॒रा दधि॑
ଯେଉଁ ମୃତ୍ୟୁମାନେ ସେଂଶତ ପ୍ରକାର, ଏବଂ ଯେଉଁ ନାଶକାରୀ ବିପଦମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼େ—ସେମାନେ ସବୁ ତୁମଠାରୁ ନିଜ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ। ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିରୂପେ (ସୁରକ୍ଷାରେ) ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
Mantra 28
अ॒ग्नेः शरी॑रमसि पारयि॒ष्णु र॑क्षो॒हासि॑ सपत्न॒हा। अथो॑ अमीव॒चात॑नः पू॒तुद्रु॒र्नाम॑ भेष॒जम्
ତୁମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ନିଜ ଶରୀର; ପାର କରାଇଦେବାଳା; ରକ୍ଷୋହା, ସପତ୍ନହା। ଏବଂ ତୁମେ ରୋଗକୁ ହଟାଇଦେବାଳା—‘ପୂତୁଦ୍ରୁ’ ନାମକ ଭେଷଜ (ଔଷଧ)।
Frequently Asked Questions
To protect a sick or threatened person from Death’s approach and restore vitality by making mantra-power (brahman) into protective “armor,” including protection through consecrated clothing.
They mark the body’s everyday contact boundary. The hymn consecrates garment and waistband so their touch becomes auspicious and non-injuring, preventing harm from entering through contact.
Both. It ‘makes a remedy’ (bheṣaja) while also functioning as rakṣā: it names Mṛtyu as the adversary and counters it by constructing a protective field and armor through mantra.
Ask anything about Sukta 2 of the Atharva Veda
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.