Adhyaya 22

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ श्रीमातां देववंदिताम् । सर्वकामप्रदां नृणामिहलोके परत्र च

ပုလස්တျ မိန့်ဆိုသည်—ထို့နောက် အို မင်းမြတ်၊ နတ်တို့က ပူဇော်ကန်တော့သော သရီမာတာ ထံသို့ သွားရမည်။ သူမသည် လူတို့အတွက် ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ပါ ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးသနားသူ ဖြစ်၏။

Verse 2

या च सर्वमयी शक्तिर्यया व्याप्तमिदं जगत् । सा तस्मिन्पर्वते साक्षात्स्वयं वासमरोचयत्

အရာအားလုံး၏အနှစ်သာရဖြစ်သော သက္တိတော်သည် ဤလောကတစ်လုံးလုံးကို လွှမ်းခြုံထား၏—ထိုသက္တိတော်သည် ကိုယ်တိုင်ထင်ရှား၍ ထိုတောင်ကို နေရာတော်အဖြစ် ရွေးချယ်တော်မူ၏။

Verse 3

पुरा देवयुगे राजा कलिंगोनाम दानवः । जरामरणहीनोसौ देवानां च भयंकरः

အတိတ်ကာလ ဒေဝယုဂတွင် ကလင်္ဂဟု အမည်ရသော ဒာနဝ မင်းတစ်ပါးရှိ၏။ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းလွတ်၍ ဒေဝတော်တို့အတွက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 4

तेन सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् । बलप्रभावतः स्वर्गो जितस्तेन सुराधिपः । ब्रह्मलोकमनुप्राप्तो देवैः सर्वैः समन्वितः

သူ၏အင်အားအာနုဘော်ကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော တြိလောကလုံးကို လွှမ်းမိုးသိမ်းပိုက်ခဲ့၏။ ထိုအင်အားဖြင့် ကောင်းကင်ကိုလည်း အနိုင်ယူကာ ဒေဝအရှင်ကိုပင် နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် (နေရာမှဖယ်ရှားခံရသော) အိန္ဒြာသည် ဒေဝတော်အားလုံးနှင့်အတူ ဗြဟ္မာလောကသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။

Verse 5

तेन दैत्येन सर्वेऽपि त्रासिताः सुरमानवाः । कलिंगोनाम दैत्यः स स्वयमिन्द्रो बभूव ह

ထိုဒೈတျကြောင့် ဒေဝတော်နှင့် လူသားတို့ အားလုံး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ခဲ့ကြ၏။ ကလင်္ဂဟု အမည်ရသော ထိုဒೈတျသည် အိန္ဒြာအဖြစ် ကိုယ်တိုင်တင်မြှောက်ခဲ့၏။

Verse 6

वसवो मरुतः साध्या विश्वेदेवाः सुरर्षयः । तेन सर्वे कृता दैत्या यथायोग्यं नराधिप

ဝသုတို့၊ မရုတ်တို့၊ သာဓျတို့၊ ဝိශ්ဝေဒေဝတို့နှင့် ဒေဝဋ္ဌိရသီတို့—ထိုသူက အားလုံးကို မိမိ၏ ဒೈတျအမှုထမ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲစေ၍ သင့်တော်သလို တာဝန်ခွဲဝေချထားခဲ့၏၊ အို လူတို့၏အရှင်။

Verse 7

यज्ञभागान्स्वयं सर्वे बुभुजुस्ते च दानवाः । तपोऽर्थे च ततो देवा गताः सर्वेऽर्बुदाचलम्

ဒာနဝတို့သည် ယဇ္ဈပူဇာ၏ အပိုင်းအခွဲအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်စားသုံးကြ၏။ ထို့ကြောင့် တပဿာကို အားကိုးရာအဖြစ် ရှာဖွေသော နတ်တို့အားလုံးသည် အာဗုဒတောင်သို့ သွားကြ၏။

Verse 8

अद्यापि देवताखातं त्रैलोक्ये ख्यातिमागतम् । तत्र व्रतपराः सर्वे पत्रमूलफलाशिनः

ယနေ့တိုင်အောင် ထိုနေရာသည် နတ်တို့၏ အရပ်ဟု ခေါ်ကြပြီး သုံးလောက၌ နာမည်ကျော်ကြားလာ၏။ ထိုအရပ်၌ သူတို့အားလုံးသည် ဝရတကို အလေးထားကာ ရွက်၊ အမြစ်၊ အသီးတို့ကိုသာ စားသုံးနေထိုင်ကြ၏။

Verse 9

अव्यक्ताः परमत्रासाद्ध्यायंतस्ते च संस्थिताः । पंचाग्निसाधकाः केचित्तत्र व्रतपरायणाः

အလွန်ကြောက်ရွံ့သ敬敬စိတ်ကြောင့် သူတို့သည် မမြင်ရအောင် နေထိုင်ကာ သမาธိတွင် စူးစိုက်၍ ထိုနေရာ၌ တည်ကြ၏။ အချို့သည် ဝရတကို ခိုင်မြဲစွာ ထိန်းသိမ်းသော တပဿီများဖြစ်၍ ပဉ္စအဂ္နိ (မီးငါးပါး) သာဓနာကို ကျင့်ကြ၏။

Verse 10

एकाहारा निराहारा वायुभक्षास्तथा परे । अन्ये मासोपवासाश्च चान्द्रायणपरायणाः

အချို့သည် တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ကြ၏။ အချို့သည် လုံးဝမစားဘဲ နေကြ၏။ အချို့သည် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ယူကြ၏။ အခြားသူတို့သည် တစ်လပတ်လုံး ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုကာ ချန္ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) စည်းကမ်းကို အထူးအလေးထားကြ၏။

Verse 11

कृच्छ्रसांतपने निष्ठा महापाराकिणः परे । अंबुभक्षा वायुभक्षाः फेनपाश्चोष्मपाः परे

အချို့သည် ကೃચ્છရ (Kṛcchra) နှင့် စာန္တပန (Sāntapana) တပဿာကြမ်းတမ်းမှုတို့၌ ခိုင်မြဲစွာ တည်ကြ၏။ အခြားသူတို့သည် မဟာပါရာက (Mahā-Pārāka) အာစကေဇ်ကို ကျင့်ကြ၏။ အချို့သည် ရေကိုသာ သောက်စား၍ နေကြပြီး၊ အချို့သည် လေကိုသာ၊ အချို့သည် ဖုံး (အမြှုပ်) ကိုသာ၊ အချို့သည် အပူအနွေးကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ယူကြ၏။

Verse 12

जपहोमपराश्चान्ये ध्यानासक्तास्तथा परे । बलिनैवद्यदानैश्च गंधधूपैर्नराधिप

အချို့သည် မန္တရဇပနှင့် ဟောမမီးပူဇော်ခြင်း၌ အလွန်အားထုတ်ကြ၍၊ အချို့သည် သမာဓိဓ്യာန၌ စူးစိုက်နေကြ၏။ ထို့ပြင် ဘလိပူဇော်ခြင်း၊ နေဝေဒျ (အာဟာရပူဇော်)၊ ဒါန၊ အနံ့သာနှင့် မီးခိုးတိုင်တို့ဖြင့်—အို မင်းကြီး—ရိုသေစွာ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 13

पूजयंतः परां शक्तिं देवीं स्वकार्यहेतवे । एवं तेषां व्रतस्थानां तपसा भावितात्मनाम् । विमुक्तिरभवद्राजन्सर्वेषां कर्मबन्धनात्

သူတို့သည် မိမိတို့၏တရားသင့်သော ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်စုံစေရန် အမြင့်ဆုံးသော သက္တိဖြစ်သည့် ဒေဝီကို ပူဇော်ကြ၏။ ထိုသို့ ဝရတ၌ တည်ကြည်၍ တပသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ် ပြုပြင်သန့်စင်ထားသူတို့သည်—အို မင်းကြီး—ကမ္မချည်နှောင်မှု အားလုံးမှ မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိကြ၏။

Verse 14

ततः पूर्णे सहस्रांते वर्षाणां नृपसत्तम । देवी प्रत्यक्षतां प्राप्ता कन्यकारूपधारिणी

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်စုံသည့်အခါ—အို မင်းတို့အထက်မြတ်ဆုံး—ဒေဝီသည် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၍ ကန్యာရုပ်ကို ဆောင်ယူတော်မူ၏။

Verse 15

पूर्वं जाता महाराज धूममूर्तिर्भयावहा । ततो ज्वाला ततः कन्या शुक्लवासोऽनुलेपना । दृष्ट्वा तां तुष्टुवुर्देवाः कृतांजलिपुटास्ततः

အစတွင်—အို မဟာမင်းကြီး—ကြောက်မက်ဖွယ် မီးခိုးရုပ်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် မီးလျှံအဖြစ်၊ ထို့နောက် အဖြူဝတ်စုံဝတ်၍ အနံ့သာလိမ်းထားသော ကန్యာအဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ ထိုအခါ သူမကို မြင်ကြသော ဒေဝတားတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 16

नमोऽस्तु सर्वगे देवि नमस्ते सर्वपूजिते । कामगेऽचिन्त्ये नमस्ते त्रिदशाश्रये

အလုံးစုံ၌ ပျံ့နှံ့တော်မူသော ဒေဝီအား နမောတော်မူပါ၏။ အားလုံးက ပူဇော်ကြသော အရှင်မအား နမောတော်မူပါ၏။ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူ၊ စိတ်ကူးမမီသော အရှင်မ—ဒေဝတားတို့၏ အားကိုးရာအဖြစ် နမောတော်မူပါ၏။

Verse 17

नमस्ते परमादेवि ब्रह्मयोने नमोनमः । अर्धमात्रेक्षरे चैव तस्यार्धार्धे नमोनमः

အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာဒေဝီတော်အား နမောနမဟု ဦးညွှတ်ပါ၏။ ဗြဟ္မာ၏ မူလအရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသော မယ်တော်အား ထပ်မံထပ်မံ နမောနမပါ၏။ ကန့်လန့်မာတြာပါသော အက္ခရာပျဉ်းတော်ဖြစ်တော်မူသည့် မယ်တော်အားလည်း၊ ထိုအတွင်းရှိ “ကန့်လန့်၏ ကန့်လန့်” သော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအားလည်း နမောနမပါ၏။

Verse 18

नमस्ते पद्मपत्राक्षि विश्वमातर्नमोनमः । नमस्ते वरदे देवि रजःसत्त्वतमोमयि

ပဒ္မရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးတော်ရှိသော မယ်တော်အား နမောပါ၏။ ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်တော်အား ထပ်မံထပ်မံ နမောပါ၏။ အလိုတော်ပြည့်စုံစေသော ဆုတော်ပေးမဟာဒေဝီတော်အား နမောပါ၏—ရဇဿ၊ သတ္တဝ၊ တမော ဟူသော သုံးဂုဏ်အဖြစ် ပျံ့နှံ့တော်မူသော မယ်တော်။

Verse 19

स्वस्वरूपस्थिते देवि त्वं च संसारलक्षणम् । त्वं बुद्धिस्त्वं धृतिः क्षांतिस्त्वं स्वाहा त्वं स्वधा क्षमा

မယ်တော်ဒေဝီ၊ မိမိ၏ အစစ်အမှန်သဘောတရား၌ တည်နေတော်မူသော်လည်း၊ သံသရာလောက၏ အမှတ်အသားနှင့် ပုံစံတော်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ မယ်တော်သည် ဉာဏ်ပညာ၊ မယ်တော်သည် တည်ကြည်ခိုင်မာမှု၊ မယ်တော်သည် သည်းခံမှု။ မယ်တော်သည် “ဆွာဟာ” (ယဇ်ပူဇော်သံ)၊ မယ်တော်သည် “ဆွဓာ” (ဘိုးဘွားပူဇော်အနုမောဒနာ)၊ မယ်တော်သည် ခွင့်လွှတ်ခြင်း။

Verse 20

त्वं वृद्धिस्त्वं गतिः कर्त्री शची लक्ष्मीश्च पार्वती । सावित्री त्वं च गायत्री अजेया पापनाशिनी

မယ်တော်သည် တိုးပွားခြင်းနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ မယ်တော်သည် လမ်းကြောင်းနှင့် ပန်းတိုင်၊ မယ်တော်သည် ပြုလုပ်သူနှင့် ဖန်ဆင်းသူ။ မယ်တော်သည် ရှချီ၊ လက္ရှ္မီ၊ ပါဝတီ။ မယ်တော်သည် စာဝိတြီနှင့် ဂါယတြီ—မအနိုင်ယူနိုင်သော၊ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော မယ်တော်။

Verse 21

यच्चान्यदत्र देवेशि त्रैलोक्येऽस्तीतिसंज्ञितम् । तद्रूपं तावकं देवि पर्वतेषु च संस्थितम्

ဒေဝတို့၏ အရှင်မယ်တော်၊ သုံးလောကအတွင်း “ရှိသည်” ဟု ခေါ်ဆိုသမျှ အခြားအရာအားလုံး—၎င်းတို့၏ ရုပ်သဘောသည် မယ်တော်၏ ရုပ်သဘောတော်ပင် ဖြစ်ပါ၏၊ မယ်တော်ဒေဝီ၊ ထိုသဘောသည် တောင်တန်းတို့၌လည်း တည်နေတော်မူ၏။

Verse 22

वह्निना च यथा काष्ठं तंतुना च यथा पटः । तथा त्वया जगद्व्याप्तं गुप्ता त्वं सर्वतः स्थिता

မီးသည် သစ်သားကို အနှံ့စိမ့်ဝင်သကဲ့သို့၊ ချည်သည် အထည်ကို အနှံ့ဖြန့်ဝင်သကဲ့သို့၊ ဤစကြဝဠာသည် သင်၏သတ္တိဖြင့် အနှံ့ပြည့်နေ၏။ မသိသူတို့အတွက် လျှို့ဝှက်နေလျက်၊ သင်သည် နေရာအနှံ့ တည်ရှိ၏။

Verse 23

पुलस्त्य उवाच । एवं स्तुता जगन्माता तानुवाच सुरोत्तमान् । वरो मे याच्यतां शीघ्रमभीष्टः सुरसत्तमाः

ပုလஸ္တျက ပြောသည်—ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော ကမ္ဘာမိခင်သည် အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတော်တို့အား မိန့်တော်မူ၏—“အို ဒေဝတို့အထွဋ်အမြတ်၊ သင်တို့လိုချင်သော ကောင်းချီးကို မြန်မြန် တောင်းလော့။”

Verse 24

किमत्र गुप्तभावेन तिष्ठथ श्वभ्रमध्यगाः । मद्भक्तानां भयं नास्ति त्रैलोक्येपि चराचरे

အဘယ်ကြောင့် လျှို့ဝှက်စွာ ဤနေရာ၌ တူးတွင်းအလယ်တွင် နေကြသနည်း။ ငါ၏ ဘက္တများအတွက် သုံးလောကလုံး၌ပင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့အကြား မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိ။

Verse 25

देवा ऊचुः । कलिंगेन वयं देवि निरस्ताः संगरे मुहुः । तेन व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ဒေဝတို့ ပြောကြသည်—အို ဒေဝီ၊ ကလိင်္ဂက ငါတို့ကို စစ်ပွဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လှန်ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။ သူကြောင့် သုံးလောကလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး—ဤအရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီ။

Verse 26

यज्ञभागो हृतोऽस्माकं दैत्यानां स प्रकल्पितः । तेन स्वर्गः समाक्रान्तः सुराः सर्वे निराकृताः

ယဇ్ఞတွင် ငါတို့၏ အခွင့်အရေးဖြစ်သော အပိုင်းကို လုယူသွားပြီး၊ ထိုအပိုင်းကို ဒೈတျတို့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံကို သိမ်းပိုက်ခံရပြီး၊ ဒေဝတို့အားလုံး ထုတ်ပယ်ခံရသည်။

Verse 27

हत्वा दैत्यान्यथा भूयः शक्रः स्वपदमाप्नुयात् । तथा कुरु महाभागे वर एषोऽस्मदीप्सितः

ဒೈတျာတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် မိမိ၏အဆင့်အတန်းကို ထပ်မံရရှိပါစေ—အလွန်ကံကောင်းသော မယ်တော်ဘုရားမ၊ ထိုသို့ ပြုပါ။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုသော အပေးအယူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 28

देव्युवाच । यथा यूयं मया सृष्टास्तथैवायं महासुरः । विशेषो नास्ति मे कश्चिदुभयोः सुरसत्तमाः

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—“သင်တို့ကို ငါ ဖန်ဆင်းသကဲ့သို့ပင် ဤမဟာအဆုရလည်း ငါဖန်ဆင်း၏။ အကောင်းဆုံးသော ဒေဝတို့ရေ၊ သင်တို့နှစ်ဖက်အပေါ် ငါ၌ မည်သည့်ဘက်လိုက်မှုမျှ မရှိ။”

Verse 29

तस्मात्तान्वारयिष्यामि शक्राद्यांस्त्रिदिवात्पुनः । एवमुक्त्वा वरारोहा प्रेषयामास पार्थिव

“ထို့ကြောင့် ငါသည် သက္ကရာနှင့် အခြားသူတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ထပ်မံ ပြန်လှန်ထုတ်ပယ်မည်” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ အလှတရားမြင့်မားသော မယ်တော်သည် တမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်하였다၊ အို မင်းကြီး။

Verse 30

दूतं कलिंगदैत्याय त्यज त्वं त्रिदिवं द्रुतम् । स गत्वा बाष्कलिं दैत्यं सामपूर्वं वचोऽब्रवीत्

ကလိင်္ဂ ဒာနဝထံသို့ တမန်ကို စေလွှတ်၍ “သုံးလောကကောင်းကင် (ထရိဒိဝ) ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူသည် သွားရောက်ကာ ဒိုင်တျာ ဘာဿကလိကို ညှိနှိုင်းသဘောဖြင့် အရင်ဆုံး ပြောကြား하였다။

Verse 31

दूत उवाच । या सा सर्वगता देवी शक्तिरूपा शुचि स्मिता । श्रीमाता जगतां माता देवैराराधिता परा । तेषां तुष्टा च देवी त्वामिदं वचनमब्रवीत्

တမန်က ပြောသည်—“အရာရာ၌ ပျံ့နှံ့တော်မူသော ဒေဝီ၊ သက္တိ၏ရုပ်သဘောတော်၊ သန့်ရှင်း၍ နူးညံ့စွာ ပြုံးတော်မူသော၊ ရှရီမာတာ—လောကတို့၏ မိခင်၊ ဒေဝတို့က ပူဇော်အာရాధနာပြုသော အမြင့်မြတ်ဆုံးမယ်တော်သည်၊ သူတို့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူ၍ သင့်ထံ ဤစကားကို မိန့်ကြားလိုက်သည်။”

Verse 32

स्वस्थानं गच्छ शीघ्रं त्वं शक्रो यातु त्रिविष्टपम् । मद्वाक्याद्दानवश्रेष्ठ देवत्वं न भवेत्तव

«သင်၏နေရာသို့ အမြန်ပြန်သွားလော့; အိန္ဒြာသည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ပြန်သွားစေ။ ငါ၏အမိန့်အရ၊ ဒာနဝတို့အထဲက အမြတ်ဆုံးရေ၊ သင်၌ ဒေဝတဖြစ်ခြင်း မရှိစေရ»။

Verse 33

अहं लोकेश्वरो मत्वा सगर्वमिदमब्रवीत्

«ငါသည် လောကတို့၏ အရှင်» ဟု ထင်မြင်ကာ မာနအထက်သို့ တက်၍ ဤစကားကို ပြောဆို하였다။

Verse 34

पुलस्त्य उवाच । स दूतवचनं श्रुत्वा दानवो मदगर्वितः

ပုလஸ္တျက ပြောသည်—တမန်၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မာနမူးနေသော ဒာနဝသည် (ပြန်လည်တုံ့ပြန်하였다)။

Verse 35

न भवद्भ्यस्वहं स्वर्गं प्रयच्छामि कथंचन । दूतोऽवध्यो भवेद्राज्ञामपि वैरे सुदारुणे । एतस्मात्कारणाद्दूत न त्वां प्राणैर्वियोजये

«သင်တို့အား ကောင်းကင်ဘုံကို ငါ မပေးအပ်နိုင်—ဘယ်သို့မျှ မဟုတ်။ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ရန်ပွဲအတွင်း၌ပင် မင်းတို့သည် တမန်ကို မသတ်ရ။ ထို့ကြောင့်၊ အို တမန်ရေ၊ သင်၏အသက်ကို ငါ မဖြုတ်ယူ»။

Verse 36

श्रीमातां यदि मे दूत दर्शयिष्यसि चेत्ततः । अभीष्टान्संप्रदास्यामि सत्यमेव ब्रवीम्यहम्

«အို တမန်ရေ၊ သင်က ငါ့အား သြရီမာတာကို ပြသနိုင်လျှင်၊ သင်လိုချင်သော အလိုတော်ပြည့် ဆုတောင်းများကို ငါ ပေးအပ်မည်။ ငါသည် အမှန်တကယ် ပြော၏»။

Verse 37

अहं त्वया समं तत्र यास्ये यत्र स्थिता च सा । निग्रहं च करिष्यामि वाक्यं मे सत्यकारणम्

ငါသည် သင်နှင့်အတူ ထိုနေရာ၊ သူမနေထိုင်ရာသို့ သွားမည်။ ထို့ပြင် သူမကို ထိန်းချုပ်မည်—ငါ၏စကားသည် သစ္စာတရားပေါ် အခြေခံသည်။

Verse 38

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा मदोन्मत्तो दूतेन च स दानवः । अर्बुदं प्रययौ तूर्णं रोषेण महता वृतः

ပုလස්တျာက ဆိုသည်– ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မာနကြီး၍ မူးယစ်နေသော ဒါနဝသည် တမန်နှင့်အတူ အရဗုဒသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာကာ ကြီးမားသော ဒေါသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ하였다။

Verse 39

दृष्ट्वा बाष्कलिमायांतं देवाः शक्रपुरोगमाः । वार्यमाणास्तदा देव्या पलायनपरायणाः

ဘားရှ္ကလိ လာရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ သက္ကရာ(အိန္ဒြ) ဦးဆောင်သော နတ်တို့သည် ဒေဝီက တားဆီးနေသော်လည်း ထွက်ပြေးရန်သာ စိတ်ကူးကာ လွတ်မြောက်ရေးသို့ မျက်နှာမူကြသည်။

Verse 40

भयेन महताविष्टा दिशो भेजुः समंततः । अथासौ बाष्कलिः प्राप्तः सैन्येन महता वृतः

ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူတို့သည် အရပ်မျိုးစုံသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။ ထို့နောက် ဘားရှ္ကလိသည် ကြီးမားသော စစ်တပ်ဖြင့် ဝန်းရံလျက် ရောက်လာ하였다။

Verse 41

श्रीमाता तिष्ठते यत्र पर्वतेर्बुदसंज्ञके । दूतं च प्रेषयामास तमुवाच नराधिपः

သီရိမာတာ နေထိုင်ရာ အရဗုဒဟု ခေါ်သော တောင်ပေါ်၌၊ လူတို့၏ အရှင်(နရာဓိပ) သည် တမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်၍ ထိုသူအား ဤသို့ မိန့်ကြား하였다။

Verse 42

बाष्कलिरुवाच । गच्छ दूतवर ब्रूहि श्रीमातां चारुहासिनीम् । भार्या मे भव सुश्रोणि अहं ते वशगः सदा

ဗာෂ္ကလီက ပြောသည်— «အကောင်းဆုံး သံတမန်ရေ၊ သွား၍ အပြုံးလှသော သရီမာတာကို ပြောပါ— ‘အို ခါးလှမိန်းမ၊ ငါ၏ ဇနီးဖြစ်ပါ; ငါသည် သင်၏ အမိန့်အောက်၌ အစဉ်တစိုက် နေမည်’»။

Verse 43

भविष्यति हि मे राज्यं सर्वं वशगतं तव । अन्यथा धर्षयिष्यामि सर्वैः सार्द्धं सुरोत्तमैः

«အမှန်ပင် ငါ၏ နိုင်ငံတော် အလုံးစုံသည် သင်၏ အာဏာအောက်သို့ ဝင်မည်။ မဟုတ်လျှင် ငါသည် သင်ကို အင်အားဖြင့် ချိုးဖောက်အနိုင်ယူမည်၊ အမြတ်ဆုံး နတ်တို့နှင့်အတူပင်»။

Verse 44

किमिंद्रेणाल्पवीर्येण किमन्यैश्च वरानने । सहस्राक्षो न मे तुल्यो न मे तुल्याः सुरासुराः

«အို မျက်နှာလှမိန်းမ၊ အင်အားနည်းသော အိန္ဒြာကို ငါ ဘာလိုအပ်သနည်း၊ အခြားသူတို့ကိုလည်း ဘာလိုအပ်သနည်း။ မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော အိန္ဒြာသည် ငါနှင့် မတူညီမီ; နတ်နှင့် အသူရတို့လည်း ငါနှင့် မတူညီကြ»။

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । एतच्छ्रुत्वा ततो गत्वा स दूतः संन्यवेदयत् । तस्य सर्वं यथावाक्यं तेनोक्तं च महीपते

ပုလတ်စျက ပြောသည်— «ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သံတမန်သည် သွားကာ အရာအားလုံးကို ပြောခဲ့သကဲ့သို့ တိတိကျကျ တင်ပြလေ၏၊ ဘုရင်၏ စကားကို အပြည့်အစုံ ပို့ဆောင်လေ၏»။

Verse 46

ततः श्रुत्वा स्मितं कृत्वा चिंतयामास भामिनी । जरा मरणहीनोयं दैत्येन्द्रः शंभुना कृतः

ထို့နောက် ကြားသိပြီး အလင်းရောင်တောက်ပသော မိန်းမသည် အပြုံးပြုကာ စဉ်းစားလေ၏— «ဤ ဒೈత్యတို့၏ အရှင်သည် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ကြောင့် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းစင်အောင် ပြုလုပ်ခံရသည်»။

Verse 47

कथमस्य मया कार्यो निग्रहो देवताकृते । पुनश्चिंतयते यावत्सा देवी दानवं प्रति । तावत्तत्रागतः शीघ्रं स कामेन परिप्लुतः

«ဒေဝတাদেরအတွက် ငါသည် သူ့ကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်၍ နှိမ်နင်းရမည်နည်း» ဟု ဒေဝီသည် ဒါနဝအပေါ် စဉ်းစားနေစဉ်၊ ကာမတဏှာကြောင့် လွှမ်းမိုး၍ အလိုဆန္ဒက မောင်းနှင်သဖြင့် သူသည် ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာ하였다။

Verse 48

अथ दृष्टिनिपातेन सा देवी दानवाधिपम् । व्यलोकयत्ततस्तस्या निश्चयः संबभूव ह

ထို့နောက် ဒေဝီသည် မျက်စိတစ်ချက်ချင်းသာ ချလိုက်၍ ဒါနဝတို့၏ အရှင်ကို ကြည့်ရှုလေ၏။ ထိုခဏမှစ၍ သူမ၏ အတွင်း၌ မခိုင်မလုံမဟုတ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 49

ततो जहास सा देवीशनकैर्वृपसत्तम । मुखात्तस्यास्ततः सैन्यं निष्क्रांतमतिभीषणम्

ထို့နောက် ဒေဝီသည် တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့စွာ ရယ်မောလေ၏၊ အို မင်းမြတ်အကောင်းဆုံး။ ထိုအခါ သူမ၏ ပါးစပ်မှ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စစ်တပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 50

हस्तिनो हयवर्याश्च पादाताश्च पृथग्विधाः । रथसाहस्रमारूढा योधाश्चापि सहस्रशः

ထိုစစ်တပ်တွင် ဆင်များ၊ မြင်းကောင်းများနှင့် အမျိုးမျိုးသော ခြေလျင်တပ်များ ရှိကြ၏။ ထို့ပြင် ရထားစစ်တစ်ထောင်ပေါ် တက်စီးထားသော စစ်သူရဲများလည်း ထောင်ချီရှိကြ၏။

Verse 51

तैः सैन्यं दानवेशस्य सर्वं शस्त्रैर्निपातितम् । पश्यतस्तस्य दैत्यस्य निश्चलस्यासुरस्य च

သူတို့ကြောင့် ဒါနဝအရှင်၏ စစ်တပ်တစ်ရပ်လုံးကို လက်နက်များဖြင့် လဲကျစေခဲ့ကြ၏။ ထိုဒೈတျာ၊ မလှုပ်မယှက်သော အဆုရသည် ကြည့်နေသော်လည်းသာ ဖြစ်၏။

Verse 52

हते सैन्य बले तस्मिन्निंद्राद्यास्त्रिदिवौकसः । तामूचुर्वचनं देवि दानवं हन्तुमर्हसि । नास्मिञ्जीवति नो राज्यं स्वर्गे देवि भविष्यति

ထိုစစ်တပ်နှင့် အင်အားတို့ ပျက်စီးသတ်ဖြတ်ခံရပြီးနောက်၊ အိန္ဒြာနှင့် ကောင်းကင်ဘုံနေ သုရတို့က သူမအား ပြောကြသည်— «အို ဒေဝီမယ်တော်၊ ဒာနဝကို သတ်သင့်ပါသည်။ သူအသက်ရှင်နေသရွေ့ အို ဒေဝီ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ အာဏာနိုင်ငံ မရှိတော့ပါ»။

Verse 53

पुलस्त्य उवाच । श्रुत्वा तद्वचनं तेषां ज्ञात्वा तं मृत्युवर्जितम् । पर्वतस्य महाशृंगं दत्त्वा तस्योपरि स्वयम्

ပုလஸ္တျက ပြောသည်— သူတို့၏စကားကို ကြားပြီး၊ ထိုသူသည် သေခြင်းမှ ကင်းလွတ်သူဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့်၊ သူမသည် တောင်၏ မဟာထိပ်ကို ပေးအပ်ကာ၊ ကိုယ်တိုင် ထိုထိပ်ပေါ်၌ နေရာယူထိုင်လေ၏။

Verse 54

निविष्टा सा जगन्माता श्रीमाता कामरूपिणी । हिताय जगतां राजन्नद्यापि वरपर्वते । तत्रैव वसते साक्षान्नृणां कामप्रदायिनी

ထိုကမ္ဘာမိခင်—မင်္ဂလာမိခင်၊ ဆန္ဒအတိုင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲနိုင်သူ—သည် လောကတို့၏ အကျိုးအတွက် ထိုနေရာ၌ ထိုင်နေ၏။ အို မင်းကြီး၊ ယနေ့တိုင် Varaparvata ပေါ်တွင်လည်း သူမသည် ထင်ရှားစွာ နေထိုင်ကာ လူတို့၏ သင့်တော်သော ဆန္ဒများကို ပေးအပ်လျက်ရှိသည်။

Verse 55

एतस्मिन्नेव काले तु सर्वे देवाः सवासवाः । तुष्टुवुस्तां महाशक्तिं भयहन्त्रीं प्रहर्षिताः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) နှင့်အတူ သုရတို့အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျက်ဆီးသော မဟာသက္တိကို ဝမ်းမြောက်စွာ ချီးမွမ်းကြလေ၏။

Verse 56

प्रसन्नाऽभूत्ततो देवी तेषां तत्र नराधिप । स्वंस्वं स्थानं सुराः सर्वे परियांतु गतव्यथाः । गत्वा स्थानं स्वकं सर्वे परिपांतु गतव्यथाः

ထို့နောက် ဒေဝီသည် ထိုနေရာ၌ သူတို့အပေါ် ကျေနပ်ကြည်နူးလာသည်၊ အို မင်းကြီး။ «သုရတို့အားလုံးသည် မိမိမိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြပါစေ၊ စိတ်ပင်ပန်းမှုကင်းစင်စွာ။ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အာဏာပိုင်ရာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြပါစေ၊ ဝေဒနာကင်းစင်လျက်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 57

वरं वरय देवेन्द्र ब्रूहि यत्ते मनोगतम् । तत्सर्वं संप्रदास्यामि तुष्टाहं भक्तितस्तव

အို အင်ဒြာမင်း၊ ဆုတောင်းပေးမည့် အကျိုးတရားကို ရွေးချယ်ပါ။ သင်၏နှလုံးသားထဲရှိ အလိုကို ပြောပါ။ သင်၏ ဘက္တိကြောင့် ငါ ပျော်ရွှင်သဖြင့် အားလုံးကို ပေးမည်။

Verse 58

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टासि मे देवि शाश्वते भक्तिवत्सले । अत्रैव स्थीयतां तावत्स्वर्गे यावदहं विभुः

အင်ဒြာမင်းက ပြောသည်— «အို ဒေဝီ၊ အမြဲတည်တံ့သူ၊ ဘက္တိကို ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ ငါ့အပေါ် သင် ပျော်ရွှင်လျှင်၊ ငါကောင်းကင်ဘုံ၌ အာဏာရှိနေသမျှ ဤနေရာ၌ပင် နေတော်မူပါ»။

Verse 59

प्रशास्मि राज्यं देवेशि शाश्वते भक्तवत्सले । अजरश्चामरश्चैव यतो दैत्यः सुरेश्वरि

အို ဒေဝေရှီ၊ အမြဲတည်တံ့သူ၊ ဘက္တိကို ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ ငါသည် ငါ့နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်နေ၏။ သင်၏ အာနုဘော်ကြောင့်ပင်၊ အို ဆုရေရှွရီ၊ အဇရနှင့် အမရ ဟူသော ဒေဝတၱာတို့သည် အင်အားမထွက်နိုင်အောင် တားဆီးခံရ၏။

Verse 60

हरेण निर्मितः पूर्वं येन तिष्ठति निश्चलः । प्रसादात्तव लोकाश्च त्रयः संतु निरामयाः

ဟရီက အရင်က ဖန်ဆင်းထား၍ မလှုပ်မယှက် တည်နေသူအားဖြင့်—သင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကမ္ဘာသုံးလောကလုံး အနာရောဂါကင်းစင်ပါစေ။

Verse 61

अत्र त्वां पूजयिष्यामो वयं सर्वे समेत्य च । चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यां दृष्ट्वा त्वां यांतु सद्गतिम्

ဤနေရာ၌ ငါတို့အားလုံး စုဝေးကာ သင်ကို ပူဇော်မည်။ ချိုင်တြာလ၏ လင်းပတ်ခွဲ တစ်ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် သင်ကို မြင်သူတို့သည် ကောင်းမြတ်သော လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ပါစေ။

Verse 62

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः सर्वदेवैः समन्वितः । हृष्टस्त्रिविष्टपं प्राप्तो देव्यास्तस्याः प्रभावतः

ပုလတ္စျက ပြော၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် မျက်တစ်ထောင်ရှင် (အိန္ဒြာ) သည် နတ်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်လျက် တိရ္ဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ခဲ့သည်—ထိုဒေဝီ၏ အံ့ဖွယ်သက္တိကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 63

सापि तत्र स्थिता देवी देवानां हितकाम्यया

ထိုဒေဝီလည်း ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ၍ နတ်အပေါင်းတို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို လိုလားတော်မူ၏။

Verse 64

यस्तां पश्यति चैत्रस्य चतुर्द्दश्यां सिते नृप । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्ज्जितम्

အို မင်းကြီး၊ ချိုင်တရလ၏ အလင်းရောင်ရှိသော စတုဒ္ဒသီနေ့၌ ထိုမယ်တော်ကို မြင်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘိဓမ္မနေရာသို့ ရောက်၍ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းလွတ်၏။

Verse 65

किं व्रतैर्नियमैर्वापि दानैर्दत्ते नराधिप । सर्वे तद्दर्शनस्यापि कलां नार्हंति षोडशीम्

အို လူတို့၏အရှင်၊ ဝရတများ၊ စည်းကမ်းနိယမများ၊ သို့မဟုတ် ဒါနအလှူများဖြင့် ဘာလိုသေးသနည်း။ ထိုအရာအားလုံးသည် ဒေဝီကို မြင်ရခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မမီနိုင်။

Verse 66

तत्रैव पादुके दिव्ये तया न्यस्ते नराधिप । यस्ते पश्यति भूयोऽसौ संसारं न हि पश्यति । सर्वान्कामानवाप्नोति इह लोके परत्र च

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် ဒေဝီတော်က ထားခဲ့သော နတ်မြတ်သော ခြေစွပ်တော်တို့ ရှိ၏။ ထိုကို ထပ်မံမြင်သူသည် သံသရာကို မမြင်တော့ဘဲ၊ ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌လည်း လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိ၏။

Verse 67

ययातिरुवाच । कस्मिन्काले द्विजश्रेष्ठ देव्या मुक्तेऽत्र पादुके । कस्माच्च कारणाद्ब्रूहि सर्वं विस्तरतो मम

ယယာတိ မိန့်တော်မူသည်။ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ ဤနေရာ၌ ဒေဝီမယ်တော်က ဤခြေစွပ်ကို မည်သည့်အချိန်တွင် ထားခဲ့သနည်း။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 68

पुलस्त्य उवाच । तां देवीं मानवाः सर्वे संवीक्ष्य नृपसत्तम । प्राप्नुवंति परां सिद्धिं द्विविधां धर्मकारिणः

ပုလတ္စျ မိန့်တော်မူသည်။ အို မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်၊ ထိုဒေဝီမယ်တော်ကို မြင်တွေ့သူ လူအပေါင်းတို့သည် ဓမ္မကို ကျင့်သုံးသူဖြစ်လျှင် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို နှစ်မျိုးအဖြစ် ရရှိကြသည်။

Verse 69

एतस्मिन्नेव काले तु यज्ञदानादिकाः क्रियाः । प्रणष्टा भूतले राजंस्तीर्थयात्राव्रतोद्भवाः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊ အို မင်းကြီး၊ ယဇ္ဉပူဇာ၊ ဒါနပြုခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကိစ္စများသည် မြေပြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ တီရ္ထယာထရာ (သန့်ရှင်းရာနေရာသို့ ဘုရားဖူးခရီး) နှင့် ဝရတ (သစ္စာကတိဖြင့် စည်းကမ်းကျင့်ခြင်း) မှ ပေါ်ပေါက်သော သာသနာရေးအကျင့်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 70

शून्यास्ते नरकाः सर्वे संबभूवुर्यमस्य ये । यज्ञभागविहीनाश्च देवाः कष्टमुपागताः

ယမမင်း၏ နရကအပေါင်းတို့သည် အလုံးစုံ ဗလာဖြစ်သွားပြီး၊ ယဇ္ဉမှ ရရှိသင့်သော အပိုင်းအခွဲများ မရတော့သဖြင့် ဒေဝတားတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခသို့ ကျရောက်ကြသည်။

Verse 71

अथ सर्वे नृपश्रेष्ठ देवास्तत्र समागताः । ऊचुर्गत्वाऽर्बुदं तत्र श्रीमातां परमे श्वरीम्

ထို့နောက်၊ အို မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်၊ ဒေဝတားအပေါင်းတို့သည် ထိုနေရာ၌ စုဝေးလာကြသည်။ အာရ္ဗုဒသို့ သွားရောက်ပြီးနောက်၊ အမြင့်ဆုံးသော မဟာဣශ්ဝရီဖြစ်သော သရီမာတာ (Śrī Mātā) ကို ဆက်လက်လျှောက်တင်ကြသည်။

Verse 72

देवा ऊचुः । अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया नष्टाः सुरेश्वरि । मर्त्यलोके वयं तेन कर्मणातीव पीडिताः

နတ်တို့က လျှောက်ကြားသည်။ «အို အရှင်မိခင်နတ်မယ်တော်၊ အဂ္နိဋ္ဌိုမ ယဇ်ပူဇာမှ စ၍ အခမ်းအနားကိစ္စအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ ထိုကမ္မကိစ္စ ပျောက်ကွယ်သဖြင့် လူ့လောက၌ ကျွန်ုပ်တို့ အလွန်ဒုက္ခရောက်နေပါသည်»။

Verse 73

दृष्ट्वा त्वां देवि पाप्मानः सिद्धिं यांति सपूर्वजाः । तस्माद्यथा वयं पुष्टिं व्रजामस्ते प्रसादतः

«အို ဒေဝီမယ်တော်၊ မယ်တော်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်ရှိသူများသည် မိမိတို့၏ ဘိုးဘွားများနှင့်တကွ ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့လည်း စည်းစိမ်နှင့် အင်အားကို ရရှိပါစေ»။

Verse 74

न निष्क्रामति दैत्यश्च बाष्कलिस्त्वं तथा कुरु

«ဒါ့အပြင် ဒေဝါဆုရ ဘာဿကလီသည် မထွက်မလာပါ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို တားဆီးနိုင်အောင် မယ်တော်က ထိုသို့ ပြုတော်မူပါ»။

Verse 75

पुलस्त्य उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा संचिंत्य सुचिरं तदा । मुक्त्वा स्वे पादुके तत्र कृत्वा चाश्मसमुद्भवे । देवानुवाच राजेंद्र सर्वानर्त्तिमुपागतान्

ပုလတ္စျာက ပြောသည်။ သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မယ်တော်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့နောက် မိမိ၏ စန်ဒယ်ကို ထိုနေရာ၌ ချန်ထားကာ ကျောက်မှ ပေါက်ဖွားသော အထိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး၊ အခက်အခဲသို့ ရောက်လာကြသော နတ်တို့အား—အို မင်းကြီး—မိန့်တော်မူ၏။

Verse 76

श्रीदेव्युवाच । युष्मद्वाक्येन त्यक्तो हि मयाऽयं पर्वतोत्तमः । विन्यस्ते पादुके तस्य रक्षार्थं बाष्कलेः सुराः

သရီဒေဝီမယ်တော် မိန့်တော်မူသည်။ «သင်တို့၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဤအထူးမြတ်သော တောင်ကို ကျွန်မ အမှန်တကယ် စွန့်ခွာခဲ့ပြီ။ ဘာဿကလီမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ထိုနေရာ၌ ကျွန်မ၏ စန်ဒယ်ကို ထားခဲ့သည်၊ အို နတ်တို့»။

Verse 77

मत्पादुकाभराक्रांतो न स दैत्यः सुरोत्तमाः । स्थानात्प्रचलितुं शक्तः स्तंभितः स्याद्यथा मया

ငါ၏ ပာဒုကာ (ခြေစွပ်) အလေးချိန်ဖြင့် ဖိနှိပ်ခံရသော ထိုဒေယ့်တ (အဆုရ) သည်၊ အို နတ်တို့အထွတ်အမြတ်၊ မိမိနေရာမှ မရွှေ့နိုင်တော့—ငါအမိန့်ထားသကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ရပ်တန့်နေမည်။

Verse 78

एतच्छास्त्रं मया कृत्स्नं पादुकार्थं विनिर्मितम् । अध्यात्मकं हितार्थाय प्राणिनां पृथिवीतले

ဤရှာစတြာ (သင်ကြားချက်) အလုံးစုံကို ငါသည် ပာဒုကာ၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် ကာကွယ်မှုအတွက် ပြုစုရေးသားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အတွင်းရေးရာဝိညာဉ်တရားဖြစ်၍ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ရည်ရွယ်သည်။

Verse 79

शास्त्रमार्गेण चानेन भक्त्या यः पादुके मम । पूजयिष्यति सिद्धिः स्यात्तस्य मद्दर्शनोद्भवा

ရှာစတြာလမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်နာ၍ သဒ္ဓါဖြင့် ငါ၏ ပာဒုကာကို ပူဇော်သူ မည်သူမဆို—သူ၏ စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) သည် ငါ၏ ဒိဗ္ဗဒർശန (မြတ်သောမြင်ခြင်း) ၏ ကရုဏာမှ ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 80

चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यामहमत्रार्बुदे सदा । अहोरात्रे वसिष्यामि सुगुप्ता गिरिगह्वरे

ချိုင်တြာလ၏ လင်းပတ် (śukla pakṣa) ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် ငါသည် အာဘုဒ၌ အမြဲတမ်း ဤနေရာ၌ ရှိနေမည်။ တောင်ဂူအတွင်း၌ ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်လျက် နေ့ည မပြတ် နေထိုင်မည်။

Verse 81

पर्वतोऽयं ममाभीष्टो न च त्यक्तुं मनो दधे । तथापि संपरित्यक्तो युष्माकं हितकाम्यया

ဤတောင်သည် ငါအလွန်နှစ်သက်ရာ ဖြစ်၍ ငါ၏စိတ်သည် ၎င်းကို စွန့်ခွာလိုခြင်း မရှိခဲ့။ သို့သော်လည်း သင်တို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို လိုလား၍ ငါသည် ၎င်းကို အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

Verse 82

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु सा देवी समंताद्देवकिंनरैः । स्तूयमाना ययौ स्वर्गं मुक्त्वा ते पादुके शुभे

ပုလတ္စျာ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက်၊ ဒေဝတီမဟာမယ်တော်သည် ဒေဝများနှင့် ကိန္နရများက အရပ်ရပ်မှ ချီးမွမ်းကြသဖြင့် ကောင်းမြတ်သော ပာဒုကာ စန်ဒယ်များကို ချန်ထားကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 83

अद्यापि सिद्धिमायांति योगिनो ध्यानतत्पराः । तन्निष्ठास्तद्गतप्राणा यथा देव्याः प्रदर्शनात्

ယနေ့တိုင်အောင်ပင် သမာဓိဓာန်တွင် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်သော ယောဂီများသည် မယ်တော်ဒေဝီ၌ တည်ကြည်၍ အသက်ရှုသံတိုင်အောင် မယ်တော်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေသဖြင့်၊ ဒေဝီ၏ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းပြသမှုကဲ့သို့ စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏။

Verse 84

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्व परिपृच्छसि । श्रीमातासंभवं पुण्यं पादुकाभ्यां च भूमिप

အို မင်းကြီး၊ သင်က မေးမြန်းသမျှအတိုင်း၊ ငါသည် သီရိမాతာ (မဟာမယ်တော်) မှ ပေါ်ပေါက်သော ပုဏ္ဏကောင်းကျိုးနှင့် ထိုသန့်ရှင်းသော ပာဒုကာနှစ်ဖက်အကြောင်းကိုပါ အားလုံး ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 85

यस्त्वेतत्पठते भक्त्या श्लाघते वाऽथ यो नरः । सर्वपापैर्महाराज मुच्यते ज्ञानतत्परः

သို့သော် မဟာရာဇာ၊ ဤကို စိတ်ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် ချီးမွမ်းသူ မည်သူမဆိုသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာ၌ အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်လာ၏။