Adhyaya 2

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । आसीत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना गौतमश्च महातपाः । अहिल्या दयिता तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်— «ရှေးကာလ၌ ဂေါတမ အမည်ရှိသော မဟာတပသ မုနိတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ အဟလျာသည် သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော ဓမ္မပတ္နီ၊ ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားသူ ဖြစ်၏»။

Verse 2

शिष्यानध्यापयामास स मुनिः शतशस्तदा । श्रुताध्ययनसंपन्नान्विससर्ज ततो गृहान्

ထိုမုနိသည် ထိုအခါ တပည့်များကို ရာချီ သင်ကြားပေး하였다။ သူတို့သည် သြတ္တိယာ (သဒ္ဓာသင်ယူ) နှင့် အဓျယန (စာလေ့လာ) တို့၌ ပြည့်စုံလာသောအခါ မိမိတို့အိမ်များသို့ ပြန်စေလွှတ်하였다။

Verse 3

तस्यान्योऽपि च यः शिष्यो गुरुभक्तिपरायणः । उत्तंको नाम मेधावी न्यवसत्तस्य मन्दिरे

ထိုသူ၏ အခြားသော တပည့်တစ်ဦးလည်း ရှိ၏။ ဆရာကို အလွန်ပင် ဘက္တိဖြင့် အားထားသူ၊ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော လူငယ် “ဥတ္တင်္က” ဟူသောသူသည် ဆရာ၏ အိမ်တော်၌ ဆက်လက် နေထိုင်လေ၏။

Verse 4

न तं विसर्जयामास जरयापि परिप्लुतम् । उत्तंकोऽपि सुशिष्यत्वान्नो वेत्ति पलितं शिरः

ဆရာသည် အိုမင်းခြင်းကြောင့် အားနည်းလာသော်လည်း သူ့ကို မလွှတ်ပယ်ခဲ့။ ဥတ္တင်္ကလည်း တပည့်ကောင်းဖြစ်သဖြင့် ဆရာ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်ဖြူခြင်းကိုပင် မသိမမြင်ခဲ့လေ၏။

Verse 5

जातकार्यसमायुक्तो विद्यापारंगतोऽपि सः । केनचित्त्वथ कालेन काष्ठार्थं स बहिर्ययौ

သူသည် လုပ်ငန်းတာဝန်တို့၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး ပညာ၌လည်း ထိပ်တန်းရောက်ခဲ့သော်လည်း အချိန်တစ်ခါတွင် မီးဖိုအတွက် သစ်တုံးယူရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေ၏။

Verse 6

प्रभूतानि समादाय आश्रमं परमं गतः । अथासौ न्यक्षिपत्तत्र भूतले काष्ठसंचयम्

သစ်တုံးများကို များစွာ စုဆောင်းယူဆောင်ပြီးနောက် အကောင်းမြတ်သော အာရှရမ်သို့ ပြန်ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ မြေပြင်ပေါ်သို့ မီးဖိုသစ်တုံးအစုကို ချထားလေ၏။

Verse 7

काष्ठलग्नां तदा श्वेतां जटामेकां ददर्श सः । स दृष्ट्वा दुःखमापन्नः कृपणं पर्यचिन्तयत्

ထိုအခါ သစ်တုံးများတွင် ကပ်လျက်ရှိသော ဆံပင်ဖြူရောင် ဂျဋာတစ်ချောင်းကို သူမြင်လေ၏။ ထိုကိုမြင်သဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ကျရောက်ကာ မိမိအတွင်း၌ ကရုဏာကင်းမဲ့သကဲ့သို့ ဆင်းရဲစွာ စဉ်းစားလေ၏။

Verse 8

धिग्धिङ्मे जीवितं नष्टं कुतः कार्यरतस्य च । कलत्र संग्रहं नैव मया कृतमबुद्धिना

အရှက်ပါ၊ အရှက်ပါ—ငါ့အသက်တာ ပျက်စီးသွားပြီ။ ငါ့ကြိုးစားမှုတွေက ဘာအကျိုးရှိမလဲ။ မိုက်မဲမှုကြောင့် ငါသည် ဇနီးယူ၍ အိမ်ထောင်တည်ခြင်းကို မစီမံခဲ့ပါ။

Verse 9

भविष्यति कुलच्छेदः शैथिल्यान्मम दुर्मतेः । गुरुपत्न्या च संदृष्ट उत्तंको दुःखितस्तदा

ငါ့ရဲ့ ပျင်းရိလျော့လျော့နဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့် ငါ့မျိုးရိုးက ပြတ်တောက်သွားလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ဂုရု၏ဇနီးက မြင်သဖြင့် ဥတ္တင်္ကသည် အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေ하였다။

Verse 10

तस्य दुःखं तथा क्षिप्रं गौतमाय निेवेदितम् । गौतमेन तथेत्युक्त्वा मृदुवाण्या स भाषितः

သူ၏ဝမ်းနည်းမှုကို အလျင်အမြန် ဂေါတမထံ တင်ပြ하였다။ ဂေါတမက “အဲဒီလိုပဲ” ဟုဆိုကာ နူးညံ့သောစကားဖြင့် သူ့အား ပြောကြား하였다။

Verse 11

वत्स गच्छ गृहं त्वं च अग्निहोत्रादिकाः क्रियाः । पालयस्व विधानेन पत्न्या सह न संशयः

“ချစ်သား၊ သင်၏အိမ်သို့ သွားလော့။ အဂ္နိဟောတရ စသည့် ကရိယာများကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းကျင့်ဆောင်လော့။ ဇနီးနှင့်အတူ ပြုလုပ်ရမည်—မသံသယရှိစေ।”

Verse 12

इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि प्रत्युवाच गुरुं प्रति । दक्षिणां प्रार्थय स्वामिन्नहं दास्याम्यसंशयम्

ဤသို့ ဂုရုက မိန့်ကြားသဖြင့် သူလည်း ဂုရုထံ ပြန်လည်လျှောက်တင်하였다—“အရှင်၊ ဒက္ခိဏာ (ဂုရုခ) ကို တောင်းပါ; ကျွန်ုပ် မသံသယမရှိဘဲ ပေးပါမည်။”

Verse 13

गौतम उवाच । सेवा कृता त्वया वत्स महती मम सर्वदा । तेनैव परिपूर्णत्वं जातं मे नात्र संशयः

ဂေါတမ မုနိက မိန့်တော်မူသည်။ «သားရေ၊ သင်သည် အမြဲတမ်း ငါ့အား ကြီးမြတ်သော ဝန်ဆောင်မှုကို ပြုခဲ့၏။ ထိုသို့သာဖြင့် ငါသည် ပြည့်စုံစွာ ကျေနပ်ပြီး သံသယမရှိ»။

Verse 14

उत्तंक उवाच । किंचिद्ग्राह्यं त्वया स्वामिन्सन्तोषो जायते मम । त्वत्प्रसादान्मुनिश्रेष्ठ विद्यापारंगतोऽस्म्यहम्

ဥတ္တင်္က မိန့်သည်။ «ဆရာတော်၊ ကျွန်ုပ်ထံမှ အနည်းငယ်ကို လက်ခံပါက ကျွန်ုပ်စိတ်နှလုံး ငြိမ်းချမ်းမည်။ သင်၏ကရုဏာကြောင့် မုနိအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် ပညာကို ပြည့်ဝစွာ ကျွမ်းကျင်ပြီးပြီ»။

Verse 15

गौतम उवाच । न ग्राह्यं च मया पुत्र सन्तुष्टः सेवयास्म्यहम् । नेच्छाम्यहं धनं त्वत्तः सुखं गच्छ गृहं प्रति

ဂေါတမ မုနိက မိန့်တော်မူသည်။ «သားရေ၊ ငါသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလက်ခံသင့်။ သင်၏ဝန်ဆောင်မှုကြောင့် ငါကျေနပ်ပြီးပြီ။ သင်ထံမှ ငွေကြေးကို မလိုချင်—ပျော်ရွှင်စွာ အိမ်သို့ ပြန်သွား»။

Verse 16

इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि मातरं चाभ्यभाषत । किंचिद्ग्राह्यं मया मातः सन्तोषो दीयतां मम

ဂုရု၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် ဆရာ၏ဇနီးကို ပြောသည်။ «မိခင်ရေ၊ ကျွန်ုပ်ထံမှ အနည်းငယ်ကို လက်ခံပေးပါ၊ ထိုမှသာ ကျွန်ုပ်၏စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးအပ်နိုင်ပါစေ»။

Verse 17

गुरुपत्न्युवाच । सौदासं गच्छ पुत्र त्वं ममाज्ञां कुरु सत्वरम् । मदयन्ती प्रिया तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी

ဂုရုပတ္နီ မိန့်သည်။ «သားရေ၊ ဆော်ဒာသ ထံသို့ သွား၍ ငါ့အမိန့်ကို အလျင်အမြန် ဆောင်ရွက်ပါ။ သူ၏ချစ်မြတ်နိုးရသော ဓမ္မပတ္နီ၊ ဂုဏ်သတင်းကြီးသော မဒယန္တီ ဖြစ်သည်»။

Verse 18

कुण्डलेऽथानय क्षिप्रं मदयंत्याश्च पुत्रक । नो चेच्छापं प्रदास्यामि पञ्चमेऽह्नि न आगतः

«သားရေ၊ မဒယန္တီထံမှ နားကပ်နှစ်လုံးကို အမြန်ယူလာပါ။ မယူလာလျှင် ပဉ္စမနေ့မတိုင်မီ မပြန်လာသေးပါက ငါက ကျိန်စာပေးမည်»။

Verse 19

इत्युक्तो गुरुपत्न्या स प्रस्थितः सत्वरं तदा । सौदासस्यगृहं प्राप व्याघ्रास्यं तं च दृष्टवान्

ဂုရုပတ္နီ၏ အမိန့်ကို ကြားသဖြင့် သူသည် ထိုခဏချင်း အလျင်အမြန် ထွက်ခွာ하였다။ ဆော်ဒာသ၏ အိမ်သို့ ရောက်သော် ကျားမျက်နှာသဏ္ဌာန်ရှိသူကို မြင်하였다။

Verse 20

दृष्ट्वा प्राह तदा विप्रं भक्षणार्थमुपस्थितम् । भक्षयिष्यामि वै विप्र त्वामहं नात्र संशयः

အစာအဖြစ် လက်လှမ်းမီလာသော ဗြာဟ္မဏကို မြင်သော် သူက ပြောသည်— «အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် သင်ကို အမှန်တကယ် စားမည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 21

उत्तंक उवाच । अवश्यं भक्षय त्वं मामेकं शृणु नराधिप । देहि मे कुण्डले तात दत्त्वाऽहं गुरवे पुनः । आगमिष्यामि भक्षस्व मा त्वं कार्यविवर्जितम्

ဥတ္တင်္ကက ပြောသည်— «အရှင်မင်းမြတ်၊ သင်သည် ငါ့ကို စားလည်း စားနိုင်သည်။ သို့သော် တစ်ချက် နားထောင်ပါ။ အဖေတော်၊ နားကပ်နှစ်လုံးကို ငါ့အား ပေးပါ။ ငါသည် ဂုရုထံ ပြန်လည် ပူဇော်ပြီးနောက် ပြန်လာမည်။ ထို့နောက် စားပါလော့—သင်၏ ရည်ရွယ်ချက် မပျက်စေပါနှင့်»။

Verse 22

सौदास उवाच । गच्छ त्वं मन्दिरे दुर्गे यत्राऽस्ते दयिता मम । तां त्वमासाद्य यत्नेन जीवितव्यभयाद्द्विज

ဆော်ဒာသက ပြောသည်— «ငါ့ချစ်သူ နေထိုင်ရာ ကာကွယ်ခိုင်ခံ့သော နန်းတော်သို့ သွားလော့။ အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)၊ အသက်အန္တရာယ်ကို ကြောက်၍ သတိနှင့် ကြိုးစားကာ သူမထံ ရောက်အောင် သွားလော့»။

Verse 23

याच्यतां मम वाक्येन सा ते दास्यति कुण्डले । त्वया च नान्यथा कार्यं यत्सत्यं द्विजसत्तम

ငါ၏စကားနာမဖြင့် သူမထံ တောင်းလော့၊ သူမသည် နားကပ်ကို သင့်အား ပေးလိမ့်မည်။ အခြားနည်းဖြင့် မလုပ်ရ၊ ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်၊ ဗြာဟ္မဏအမြတ်တော်။

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । मदयन्त्याः समीपं तु गत्वोवाच द्विजोत्तमः । देहि मे कुण्डले देवि सौदासस्त्वां समादिशत्

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်။ ဗြာဟ္မဏအမြတ်တော်သည် မဒယန္တီ၏ အနီးသို့ သွားကာ “ဒေဝီ၊ နားကပ်ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ; ဆော်ဒါသက သင့်အား အမိန့်ပေးထားသည်” ဟု ဆို၏။

Verse 25

मदयंत्युवाच । सन्देहोऽद्यापि मे विप्र कुण्डले द्विजसत्तम । अभिज्ञानं त्वमानीय नृपस्य द्विज दर्शय

မဒယန္တီက ပြောသည်။ “ဗြာဟ္မဏရေ၊ ဒွိဇအမြတ်တော်၊ နားကပ်အကြောင်း ငါ့မှာ ယနေ့တိုင် သံသယရှိသေးသည်။ အဘိဇ္ဈာန (သက်သေတံဆိပ်) ကို ယူလာပြီး မင်းထံမှဖြစ်ကြောင်း ပြသလော့။”

Verse 26

स गत्वा त्वरितं भूपमभिज्ञानमयाचत

သူသည် အလျင်အမြန် မင်းထံသို့ သွားကာ အဘိဇ္ဈာန (သက်သေတံဆိပ်) ကို တောင်းခံ하였다။

Verse 27

सौदास उवाच । यैर्विना सुगतिर्नास्ति दुर्गतिं ये नयंति वै । गत्वैवं ब्रूहि तां साध्वीं मम वाक्यं द्विजोत्तम । प्रदास्यति ततो नूनं कुण्डले रत्नमंडिते

ဆော်ဒါသက ပြောသည်။ “ဤအရာမရှိလျှင် သုဂတိ (ကောင်းသောလမ်း) မရှိ၊ ထိုအရာတို့သည် ဒုဂတိ (ဆိုးသောလမ်း) သို့လည်း တကယ်ပို့ဆောင်တတ်၏။ ဗြာဟ္မဏအမြတ်တော်၊ ငါ၏စကားကို ယင်းသီလရှင်မိန်းမထံ သွား၍ ပြောလော့။ ထို့နောက် ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော နားကပ်ကို မလွဲမသွေ ပေးလိမ့်မည်။”

Verse 28

वसिष्ठ उवाच । प्रत्यभिज्ञानमादाय गत्वा तस्यै न्यवेदयत्

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်။ အသိအမှတ်ပြု သင်္ကေတကိုယူ၍ သူမထံသို့သွားကာ ဆက်ကပ်တင်ပြ하였다။

Verse 29

ततोऽसौ प्रददौ तस्मै गृह्ण मे कुण्डले द्विज । उवाच यत्नमास्थाय नीयतां द्विजसत्तम

ထို့နောက် သူမက ပေးအပ်၍ “ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ ငါ၏ နားကပ်ကို ယူလော့။ သေချာစွာ စောင့်ရှောက်ကာ သယ်ဆောင်သွားပါ၊ ဒွိဇတို့အထဲက အမြတ်ဆုံးရေ” ဟု ဆို하였다။

Verse 30

एते च वांछते नित्यं तक्षको द्विज कुण्डले । स तथेति समादाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः । कौतुकात्पुनरागत्य राजानं वाक्यमब्रवीत्

“ဒွိဇရေ၊ နဂါး တက္ခက သည် နားကပ်ဤနှစ်လုံးကို အမြဲလိုလားတတ်သည်” ဟု ဆို၏။ သူက “အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟု ပြောကာ ယူသွားပြီး အံ့ဩ၍ မျက်လုံးကျယ်ပြန့်လျက်ရှိ၏။ ထို့နောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ပြန်လာကာ ဘုရင်ထံ စကားဆို하였다။

Verse 31

अभिज्ञानान्मया भूप सम्प्राप्ते दीप्तकुण्डले । वाक्यार्थस्तु न विज्ञातस्ततोऽहं पुनरागतः

“အရှင်ဘုရင်၊ အသိအမှတ်ပြု သင်္ကေတကြောင့် တောက်ပသော နားကပ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့ပါပြီ။ သို့သော် စကား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို မသိသေးသဖြင့် ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ် ပြန်လာပါသည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 32

कौतुकाद्वद मे राजन्स्वकार्ये च यथास्थितम् । कैर्विना सुगतिर्नास्ति दुर्गतिं के नयंति च

“စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့်ပါ၊ အရှင်ဘုရင်၊ မိမိအရေးကိစ္စအပေါ် အခြေအနေမှန်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြပါ။ မည်သူမရှိလျှင် သုဂတိ (ကောင်းသောလမ်း) မရှိသနည်း၊ မည်သူတို့က ဒုဂတိ (ဆိုးသောဘဝ) သို့ တွန်းပို့သနည်း” ဟု မေး하였다။

Verse 33

सौदास उवाच । आराधिता द्विजा विप्र भवंति सुगतिप्रदाः । असन्तुष्टा दुर्गतिदाः सद्यो मम यथा पुरा

ဆော်ဒာသ မိန့်တော်မူသည်– «အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ဒွိဇာတို့ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ ဂုဏ်ပြုလျှင် သုဂတိကို ပေးတတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ မကျေနပ်လျှင် ဒုဂ္ဂတိကို ပေးတတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်—အတိတ်က ငါ့အပေါ် ချက်ချင်း ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့»။

Verse 34

एतावान्मम शापोऽयं वसिष्ठस्य महात्मनः । तेनोक्तं त्वां यदा कश्चित्प्रश्नं विख्यापयिष्यति

«ဤမျှသာ ငါ့အပေါ်ရှိ အမဟာတ္မာ ဝသိဋ္ဌ၏ ကျိန်စာဖြစ်သည်။ သူက ‘တစ်နေ့တွင် မည်သူမဆို သင့်အား မေးခွန်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလာသောအခါ’ ဟု ကြေညာထားသည်»။

Verse 35

तदा दोषविनिर्मुक्तो भविष्यसि न संशयः । त्वत्प्रसादाद्विनिर्मुक्तो ह्यहं शापाद्द्विजोत्तम । सात्त्विकं धाम चापन्नो गच्छ विप्र नमोऽस्तु ते

«ထိုအခါ သင်သည် အပြစ်ကင်းလွတ်မည်၊ သံသယမရှိ။ သင်၏ကရုဏာကြောင့် အို ဒွိဇာတို့အထက်မြတ်သူ၊ ငါလည်း ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ သန့်ရှင်းသော သာတ္တဝိက ဓာမသို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ သွားလော့ အို ဗြာဟ္မဏာ၊ သင့်အား နမസ്കာရ»။

Verse 36

वसिष्ठ उवाच । उत्तंकस्तेन निर्मुक्तः सत्वरं पथमाश्रितः । गच्छंश्चातिक्षुधाविष्टो ऽपश्यद्बिल्वफलानि सः

ဝသိဋ္ဌ မိန့်တော်မူသည်– «ဤသို့ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ဥတ္တင်္က သည် အလျင်အမြန် လမ်းကို လိုက်ခဲ့သည်။ သွားရင်း အလွန်အမင်း ဆာလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရကာ ဘိလ္ဝ သီးများကို မြင်လေသည်»။

Verse 37

ततः कृष्णाजिने बद्ध्वा कुण्डले न्यस्य भूतले । आरुरोह फलाकांक्षी स मुनिः क्षुधयाऽन्वितः

ထို့နောက် အနက်ရောင် သမင်အရေ၌ နားကပ်များကို ချည်နှောင်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ချထားသည်။ ထိုမုနိသည် သီးကို လိုလား၍ ဆာလောင်မှုကြောင့် ဖိအားခံနေရသဖြင့် (သစ်ပင်ပေါ်သို့) တက်လေသည်။

Verse 38

एतस्मिन्नेव काले तु तक्षकः पन्नगोत्तमः । गृहीत्वा कुण्डले तूर्णमगमद्दक्षिणामुखः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် နဂါးအထွဋ်အမြတ် တက္ခက သည် နားကပ်ကို လုယူကာ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 39

अथोत्तंकः फलाहारी अवतीर्य धरातले । सर्वतोऽन्वेषयामास वेगेन महता वृतः

ထို့နောက် သစ်သီးကိုသာ စားသောက်သူ ဥတ္တင်က သည် မြေပြင်သို့ ဆင်းလာကာ အလွန်အရေးတကြီးဖြင့် နေရာအနှံ့ လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေလေ၏။

Verse 40

स दृष्ट्वा सम्मुखं प्राप्तं समीपं पन्नगोत्तमः । प्रविवेश बिलं रौद्रमन्धकारेण संवृतम्

သူ မျက်နှာချင်းဆိုင် လာနီးကပ်လာသည်ကို မြင်သော် နဂါးအထွဋ်အမြတ်သည် အမှောင်ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဂူထဲသို့ ဝင်သွား၏။

Verse 41

उत्तंकोऽपि बिलं प्राप्तः प्रविश्य तमसावृतम् । दण्डकाष्ठं समादाय कुपितोह्यखनत्तदा

ဥတ္တင်ကလည်း ဂူသို့ ရောက်လာ၍ အမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေသည့်အတွင်းသို့ ဝင်ကာ သစ်တံတောင်ကို ကိုင်ယူပြီး ဒေါသထွက်လျက် ချက်ချင်း တူးဖော်လေ၏။

Verse 42

तं तथा दुःखितं दृष्ट्वा सक्लेशं गुरुकार्यतः । वज्रमारोपयामास दण्डांते पाकशासनः

ဆရာ၏ တာဝန်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ စိတ်ဆင်းရဲနေသူကို မြင်သော် ပာကရှာသန (အင်ဒြာ) သည် သူ၏ တံတောင်အဆုံးတွင် ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကို တင်ပေးလေ၏။

Verse 43

ततो विदारयामास स शीघ्रं धरणीतलम् । प्रविष्टश्चैव पातालं कुण्डलार्थं परिभ्रमन्

ထို့နောက် သူသည် မြေမျက်နှာပြင်ကို လျင်မြန်စွာ ခွဲဖောက်၍ ပာတာလာ (Pātāla) သို့ ဝင်ကာ နားကပ်များကို ရှာဖွေရန် လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 44

सोऽपश्यद्वाजिनं तत्र सर्वश्वेतं गुणान्वितम् । तेनोक्तः स्पृश मे गुह्यं ततः कार्यं भविष्यति

အဲဒီမှာ သူသည် အဖြူစင်စင် မြင်းတစ်ကောင်ကို မြင်ရပြီး မင်္ဂလာဂုဏ်ရည်များနှင့် ပြည့်စုံ하였다။ ထိုမြင်းက “ငါ၏ လျှို့ဝှက်နေရာကို ထိပါ; ထို့နောက် သင်၏ အလုပ်က ပြီးမြောက်လိမ့်မည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 45

स चकार तथा शीघ्रं ततो धूमो व्यजायत । पातालं तेन सर्वत्र व्याप्तं भूधर वह्निना

သူသည် ချက်ချင်း ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်; ထို့နောက် မီးခိုး ထွက်ပေါ်လာ하였다။ တောင်တန်းကဲ့သို့သော မီးအားဖြင့် ပာတာလာ အနှံ့အပြား ပြည့်နှက်သွား하였다။

Verse 46

ततश्च व्याकुलाः सर्वे पन्नगाः समुपाद्रवन् । तक्षकं पुरतः कृत्वा संप्राप्ताः कुण्डलान्विताः । उत्तंकाय ततो दत्त्वा प्रणिपत्य ययुर्गृहम्

ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဒုက္ခရောက်နေသော မြွေများအားလုံး အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသည်။ တက္ခက (Takṣaka) ကို ရှေ့တန်းထား၍ နားကပ်များကို ယူဆောင်ကာ ရောက်လာပြီး၊ အုတ္တင်္က (Uttaṅka) ထံ ပေးအပ်ကာ ဦးချ၍ မိမိတို့ နေရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။

Verse 47

वसिष्ठ उवाच । अथाश्वस्तमुवाचेदमहमग्निर्द्विजोत्तम । यस्त्वयाऽराधितः पूर्वमुपाध्यायनिदेशतः

ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် စိတ်အေးသွားသော ဗြာဟ္မဏကို သူက ဤသို့ ပြော하였다– “ငါသည် အဂ္နိ (Agni) ဖြစ်၏၊ ဒွိဇောတ္တမ၊ သင်သည် ယခင်က သင်၏ ဆရာ၏ အမိန့်အတိုင်း ငါကို ပူဇော်ခဲ့သူဖြစ်သည်။”

Verse 48

ज्ञात्वा त्वां दुःखितं प्राप्तमिह प्राप्तः कृपापरः । सर्वथा त्वं च मे पृष्ठं भगवञ्छीघ्रमारुह

သင်သည် ဒုက္ခဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ကို သိသဖြင့်၊ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ငါလာရောက်하였다။ ထို့ကြောင့် အရှင်မြတ်၊ ငါ၏ကျောပေါ်သို့ အမြန်တက်ပါ။

Verse 49

नयामि तत्र यत्रास्ते गुरुः सर्वगुणालयः । आरूढस्तस्य पृष्ठे स प्रतस्थे ह्याश्रमं प्रति

«ဂုရုတော်—ဂုဏ်သတ္တိအားလုံး၏ အိမ်ရာ—နေထိုင်ရာသို့ ငါသင့်ကို ခေါ်သွားမည်» ဟုဆို၏။ သူ၏ကျောပေါ်တက်ပြီးနောက်၊ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 50

तत्क्षणात्समनुप्राप्तो गौतमस्य निवेशनम् । एतस्मिन्नेव काले तु अहिल्या कृतमंडना

ထိုခဏချင်းပင် ဂေါတမ၏ နေအိမ်သို့ ရောက်လာ하였다။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အဟလျာသည် အလှဆင်ပြီးသားဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရှိနေ하였다။

Verse 51

स्नाता चाभ्येत्य भर्तारं साध्वी वाक्यमुवाच ह । उत्तंकोऽद्य न संप्राप्तः शापं दास्याम्यहं ध्रुवम्

ရေချိုးပြီးနောက် သီလရှင်မဟာမိန်းမသည် ခင်ပွန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ပြော하였다—«ယနေ့ ဥတ္တင်္က မရောက်လာလျှင် ငါသည် အမှန်တကယ် ကျိန်စာချမည်»။

Verse 52

शिथिलो गुरुकृत्येषु स यदालक्षितो मया । तस्या वाक्यावसाने तु उत्तंकः पर्य्यदृश्यत

ဂုရုအပေါ် တာဝန်များ၌ သူသည် ပျော့လျော့လာသည်ကို ငါမြင်သိခဲ့သည်။ ထိုမိန်းမ၏စကား အဆုံးသတ်ချိန်တည်းမှာပင် ဥတ္တင်္က ပေါ်ထွန်းမြင်ရ하였다။

Verse 53

प्रसन्नवदनो हृष्टः कुण्डलाभ्यां समन्वितः । प्रणिपत्य स तां भक्त्या कुण्डले संन्यवेदयत्

မျက်နှာပျော်ရွှင်ကြည်နူး၍ စိတ်လန်းဆန်းကာ နားကပ်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ သူသည် ဘက္တိဖြင့် ဦးချကန်တော့ပြီး နားကပ်တို့ကို သူမထံ ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 54

सा दृष्ट्वा तत्क्षणात्साध्वी कर्णाभ्यां संन्यवेशयत् । स्वगृहाय ततस्तूर्णमुत्तंकं विससर्ज ह

သူမသည် ထိုအရာတို့ကို မြင်လျှင် သီလရှင်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော မိန်းမသည် ချက်ချင်း နားနှစ်ဖက်တွင် တပ်ဆင်လေ၏။ ထို့နောက် အုတ္တင်္ကကို မိမိအိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားစေ၍ လွှတ်လိုက်လေ၏။

Verse 55

वसिष्ठ उवाच । एवं स विवरो जातस्तक्षकोत्तंककारणात् । यथा मे चिंत्यते नित्यं धेन्वर्थं श्वभ्रपूरणे

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်— «ထို့ကြောင့် တက္ခကနှင့် အုတ္တင်္ကတို့၏ အကြောင်းကြောင့် ထိုအပေါက်ကြီး (ချိုင့်ဝှမ်း) ပေါ်ပေါက်လာ၏။ နွားအကျိုးအတွက် ထိုချိုင့်ကို ဖြည့်ရန်ကို ငါသည် နေ့စဉ် အမြဲစဉ်းစားနေ၏»။

Verse 56

तस्मात्त्वं पूरय क्षिप्रं नान्यः शक्तोऽत्र कर्मणि । शीघ्रं कुरु नगश्रेष्ठ मम कार्यमसंशयम्

«ထို့ကြောင့် သင်သည် အလျင်အမြန် ဖြည့်ပေးလော့—ဤအလုပ်ကို ဒီနေရာတွင် အခြားသူ မစွမ်းနိုင်။ တောင်တို့အထက်မြတ်သူရေ၊ မြန်မြန် ဆောင်ရွက်၍ ငါ၏ကိစ္စကို သံသယမရှိဘဲ ပြီးမြောက်စေ»။