Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 7
काष्ठलग्नां तदा श्वेतां जटामेकां ददर्श सः । स दृष्ट्वा दुःखमापन्नः कृपणं पर्यचिन्तयत्
kāṣṭhalagnāṃ tadā śvetāṃ jaṭāmekāṃ dadarśa saḥ | sa dṛṣṭvā duḥkhamāpannaḥ kṛpaṇaṃ paryacintayat
ထိုအခါ သစ်တုံးများတွင် ကပ်လျက်ရှိသော ဆံပင်ဖြူရောင် ဂျဋာတစ်ချောင်းကို သူမြင်လေ၏။ ထိုကိုမြင်သဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ကျရောက်ကာ မိမိအတွင်း၌ ကရုဏာကင်းမဲ့သကဲ့သို့ ဆင်းရဲစွာ စဉ်းစားလေ၏။
Vasiṣṭha
Scene: Close narrative focus: among the firewood, a single white matted lock is caught; Uttaṅka’s face changes—eyes widened, brows knit—he holds the lock gently, grief rising.
FAQs
A small sign can awaken conscience and deepen one’s attentiveness to duty and responsibility.
Not specified; the verse is part of the moral-narrative build-up within the section.
None; it signals an inner ethical turning point.