Adhyaya 13

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । अंबरीषस्य राजर्षेरैशान्यां पापनाशनम्

ပုလஸ္တျက ပြောသည်—ထို့နောက် အရှင်မင်းမြတ်၊ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် ရာဇဣသီ အမ္ဗာရီရှ၏ တီရ္ထဖြစ်၍ အရှေ့မြောက်ဘက်၌ တည်ရှိကာ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 2

यत्र स्वयं हृषीकेशः काले च कलिसंज्ञके । तस्य वाक्यादृतस्तीर्थे स्वयं हि परितिष्ठति

ကလိဟု ခေါ်သော ကာလ၌ပင်၊ ဟೃṣီကေရှသည် မိမိ၏ ကတိစကားကို လေးစားတန်ဖိုးထား၍ ထိုတီရ္ထ၌ ကိုယ်တိုင်ပင် တည်နေထိုင်တော်မူသော နေရာဖြစ်သည်။

Verse 3

पुरासीत्पृथिवीपालो ह्यंबरीषो युगे कृते । हरिमाराधयामास तपस्तेपे सुदुष्करम्

ရှေးကာလ ကෘတယုဂ၌ အမ္ဗာရီရှဟု အမည်ရသော မြေကြီးအုပ်စိုးရှင် တစ်ပါးရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဟရိကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ အလွန်ခက်ခဲသော တပသကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 4

तस्मिंस्तीर्थे स राजेन्द्रो मितभक्षो जितेन्द्रियः । सहस्रमेकं वर्षाणां तत आसीत्फलाशनः

ထိုတီရ္ထ၌ မင်းမြတ်သည် အစားအစာကို ချုပ်တည်း၍ အင်္ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူကာ၊ ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင်တိုင် ဖလသသာ (အသီး) သာ စားသုံး၍ နေထိုင်하였다။

Verse 5

सहस्रे द्वे ततो राजञ्छीर्णपर्णाशनोऽभवत् । सहस्रे द्वे ततो भूयो जलाहारो बभूव ह

ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ နှစ်နှစ်ထောင်တိုင် ခြောက်သွေ့သော အရွက်များသာ စားသုံး၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ နှစ်နှစ်ထောင်တိုင် ရေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ယူ၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 6

सहस्रत्रितयं राजन्वायुभक्षो बभूव ह । चिन्तयन्पुंडरीकाक्षं मानसे श्रद्धयान्वितः

မင်းကြီးရေ၊ နှစ်သုံးထောင်တိုင် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ယူ၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ စိတ်အတွင်း၌ သဒ္ဓါဖြင့် ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ (ဗိဿ္ဏု) ကို တရားသမားကဲ့သို့ စဉ်းစားသတိပြုနေ하였다။

Verse 7

दश वर्षसहस्रान्ते ततश्च नृपसत्तम । तुतोष भगवान्विष्णुस्तस्यासौ दर्शनं ददौ

ထို့နောက် မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီးရေ၊ နှစ်တစ်သောင်း ပြည့်ဆုံးသောအခါ ဘဂဝန် ဗိဿ္ဏု သာယာနှစ်သက်၍ သူ့အား ဒർശန (မြတ်သော မြင်တွေ့ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ하였다။

Verse 8

कृत्वा देवपते रूपमारुह्यैरावतं गजम् । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति अंबरीषं नराधिपम्

ထို့နောက် ဒေဝပတိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍ အဲရာဝတ ဆင်တော်ပေါ် တက်စီးကာ၊ နရాధိပ အမ္ဗရီဿ မင်းအား «ငါသည် ဆုတောင်းပေးသူ ဖြစ်၏» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 9

इंद्र उवाच । वरं वरय भद्रं ते राजन्यन्मनसीप्सितम् । त्वां दृष्ट्वा भक्तिसंयुक्तमागतोऽहमसंशयम्

သိကြားမင်းက "အို မင်းကြီး၊ ဆုတစ်ပါးကို တောင်းယူလော့။ သင့်အား ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဖြစ်ထွန်းပါစေ။ သင့်စိတ်နှလုံး အလိုရှိရာကို တောင်းလော့။ သင့်တွင် ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်မှု ရှိသည်ကို မြင်၍ ငါသည် ဤနေရာသို့ မုချ ရောက်လာ၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 10

अंबरीष उवाच । मुक्तिं दातुमशक्तोसि त्वं च वृत्रनिषूदन । तव प्रसादाद्देवेश त्रैलोक्यं मम वर्त्तते । स्वागतं गच्छ देवेश न वरो रोचते मम

အမ္ဗရီသက "အို ဝြိတြကို သတ်သော အရှင်၊ သင်သည် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို မပေးစွမ်းနိုင်ပါ။ နတ်တို့သခင်၊ သင့်ကျေးဇူးကြောင့် လောကသုံးပါးသည် ငါ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပါပြီ။ ကြိုဆိုပါ၏၊ ငြိမ်းချမ်းစွာ ပြန်သွားပါလော့။ မည်သည့်ဆုကိုမျှ ငါမနှစ်သက်ပါ" ဟု လျှောက်လေ၏။

Verse 11

सर्वथा दास्यते मह्यं वरं तुष्टश्चतुर्भुजः । तदाहं प्रतिगृह्णामि गच्छ देव नमोस्तु ते

"လက်လေးဖက်ရှိသော အရှင်မြတ်သည် နှစ်သက်တော်မူလျှင် ငါ့အား ဆုကို ပေးသနားတော်မူလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအရှင်ထံမှသာ ငါလက်ခံ၏။ အို နတ်မင်း၊ ကြွသွားပါလော့။ သင့်အား ရှိခိုးပါ၏။"

Verse 12

इन्द्र उवाच । वरं वरय राजर्षे यत्ते मनसि वर्त्तते । ब्रह्मविष्णुत्रिनेत्राणामहमीशो नृपोतम

သိကြားမင်းက "အို မင်းမြတ်၊ သင့်စိတ်ထဲရှိရာ ဆုကို တောင်းလော့။ မင်းတို့တွင် အမြတ်ဆုံးသောမင်း၊ ငါသည် ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနိုး နှင့် မျက်လုံးသုံးလုံးရှိသော အရှင် (သီဝ) တို့၏ အရှင်သခင် ဖြစ်၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 13

अन्येषां चैव देवानां त्रैलोक्यस्याप्यहं विभुः । वरं वरय तस्मात्त्वं प्रसादान्मे सुदुर्ल्लभम्

"ငါသည် အခြားသော နတ်တို့၏ အရှင်သခင် ဖြစ်သကဲ့သို့ လောကသုံးပါးကိုလည်း အစိုးရ၏။ ထို့ကြောင့် ရခဲသော ဆုတစ်ပါးကို ငါ့ထံမှ တောင်းယူလော့။"

Verse 14

प्रसन्ने मयि राजेन्द्र प्रसन्नाः सर्वदेवताः । कुरु मे वचनं राजन्गृह्यतां वरमुत्तमम्

«အို မင်းတို့၏အရှင် ရာဇေန္ဒြ၊ ငါနှစ်သက်လျှင် နတ်တော်အပေါင်းတို့လည်း နှစ်သက်ကြ၏။ အို မင်းကြီး၊ ငါ၏စကားကို လိုက်နာ၍ အမြင့်မြတ်သော ကောင်းချီးကို လက်ခံပါ»။

Verse 15

अंबरीष उवाच । राजा त्वं सर्वदेवानां त्रैलोक्यस्य तथेश्वरः । सप्तद्वीपवती राजा अहं वृत्रनिषूदन

အမ္ဗရီရှက ပြောသည်– «သင်သည် နတ်တော်အပေါင်းတို့၏ ဘုရင်၊ သုံးလောက၏ အရှင်တော်ဖြစ်၏။ သို့သော် ငါသည် ခုနစ်ဒွီပပါသော မြေပြင်၏ ဘုရင်သာ ဖြစ်သည်၊ အို ဝෘတြသတ်သူ»။

Verse 16

हषीकेशस्य सद्भक्तं विद्धि मां तात निश्चयम् । आगतश्च हृषीकेशो वरं दास्यत्यसंशयम्

«ချစ်သား၊ ငါသည် ဟೃṣīကေရှ၏ သစ္စာရှိသော भक्त ဖြစ်ကြောင်း မသံသယဖြင့် သိပါ။ ဟೃṣīကေရှသည် အမှန်တကယ် ရောက်လာပြီ၊ မသံသယဘဲ ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ပေးတော်မူလိမ့်မည်»။

Verse 17

इन्द्र उवाच । ददतो मम भूपाल न गृह्णासि वरं यदि । वज्रं त्वां प्रेरयिष्यामि वधाय कृतनिश्चयः

အိန္ဒြက ပြောသည်– «အို ဘုရင်၊ ငါပေးသော ကောင်းချီးကို မလက်ခံလျှင်၊ သင်၏ သေခြင်းအတွက် ဆုံးဖြတ်ပြီးသော ငါသည် မိုးကြိုးဝဇ္ရကို သင့်ထံ ပစ်လွှတ်မည်»။

Verse 18

एवमुक्त्वा सहस्राक्षः सृक्किणी परिलेलिहन् । कुलिशं भ्रामयामास गृहीत्वा दक्षिणे करे

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော အိန္ဒြသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို လျှာဖြင့် လိမ်းလျက်၊ ညာလက်ဖြင့် ဝဇ္ရ (ကူလိရှ) ကို ကိုင်ကာ လှည့်ပတ်လှန်လှော စတင်လှည့်ဝိုင်းလေ၏။

Verse 19

तस्येवं भ्राम्यमाणस्य महोत्पाता बभूविरे । ततः पर्वतशृंगाणि विशीर्णानि समंततः

ဤသို့ လှည့်ပတ်ခတ်လှန်နေစဉ် မဟာနိမိတ်ဆိုးကြီးများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် ပတ်လည်အနှံ့ တောင်ထိပ်များ ကွဲကြေ၍ ပြန့်ကျဲသွား၏။

Verse 20

आवृतं गगन मेघैर्विधुन्वानैर्महीं तदा । न किंचिद्दृश्यते तत्र सर्वं संतमसावृतम्

ထို့နောက် မြေပြင်အပေါ်၌ လှုပ်ခတ်ကာ လှန်လှောနေသော မိုးတိမ်များက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ထိုနေရာ၌ ဘာမျှ မမြင်ရဘဲ အားလုံးသည် ထူထပ်သော အမှောင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်လျက်ရှိ၏။

Verse 21

एतस्मिन्नेव काले तु स राजा हरिवत्सलः । निमील्य लोचने स्वीये समाधिस्थो बभूव ह

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဟရိ၏ချစ်ခင်ခံရသော မင်းကြီးသည် မိမိမျက်စိနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ သမာဓိသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 22

ततस्तुष्टो जगन्नाथ साक्षात्प्रत्यक्षतां गतः । ऐरावतः स गरुडस्तत्क्षणात्समजायत

ထို့နောက် ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်သည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ တိုက်ရိုက် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာ၏။ ထိုခဏတည်းမှာပင် အဲရာဝတ၏နေရာ၌ ဂရုဍသည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 23

तमुवाच हृषीकेशो मेघगंभीरया गिरा । ध्यानस्थितं नृपश्रेष्ठं शंख चक्रगदाधरः

ရှင်ခ၊ စက်ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သော ဟೃಷီကေရှသည် သာဓုသမားကဲ့သို့ ဓျာန၌ တည်နေသော မင်းမြတ်ထံသို့ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 24

श्रीभगवानुवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्सानन्यभक्त जनेश्वर । वरं वरय भद्रं ते यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူ၏— «ချစ်သား၊ လူတို့၏အရှင်၊ ငါ့ကိုသာ တစ်သက်တစ်လုံး အနန္တဘက်တော်မူသောသူရေ၊ သင်အပေါ် ငါ အလွန်နှစ်သက်ပြီ။ အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့။ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ အလွန်ရခက်သောအရာဖြစ်စေကာမူ»။

Verse 25

अंबरीष उवाच । यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम । संसाराब्धेस्तारणाय वरदो भव मे हरे

အမ္ဗရီရှက ပြော၏— «အရှင်ဘုရား၊ သင်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူလျှင်၊ ငါ့အား ဆုတောင်းတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်—ဟရီတော်၊ လောကသံသရာ ပင်လယ်ကို ကူးဖြတ်နိုင်ရန် ငါ့အတွက် ဆုတောင်းပေးသူ ဖြစ်တော်မူပါ»။

Verse 26

पुलस्त्य उवाच । अथाह भगवान्विष्णुरंबरीषं जनाधिपम् । ज्ञानयोगं सुविस्तीर्णं संसारक्षयकारणम्

ပုလස්တျက ပြော၏— ထို့နောက် ဘုရားသခင် ဗိဿဏုသည် လူထု၏အရှင် အမ္ဗရီရှမင်းအား မိန့်တော်မူ၍ သံသရာချုပ်ငြိမ်းစေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည့် ဉာဏယောဂကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဟောကြားတော်မူ၏။

Verse 27

यस्मिञ्जाते नरः सद्यः संसारान्मुच्यते नृप । श्रुत्वा स नृपतिः सम्यक्प्रणम्योवाच केशवम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုဉာဏ် ပေါ်ထွန်းလာသည်နှင့် လူသည် သံသရာမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်၏။ ထိုမင်းသည် ထိုဟောကြားချက်ကို ကြားပြီးနောက် သေချာစွာ ဦးချ၍ ကေရှဝ (ဗိဿဏု) ထံ ပြောကြားလေ၏။

Verse 28

अंबरीष उवाच । भगवन्यस्त्वया प्रोक्तो योगोऽयं मम विस्तरात् । दुर्ज्ञेयः स नृणां देव विशेषाच्च कलौ युगे

အမ္ဗရီရှက ပြော၏— «အရှင်ဘုရား၊ သင်က ငါ့အား အသေးစိတ် ဟောကြားတော်မူသော ဤယောဂသည် လူတို့အတွက် နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲပါသည်၊ အို ဒေဝ၊ အထူးသဖြင့် ကလိယုဂ၌»။

Verse 29

अपि चेत्सुप्रसन्नोऽसि क्रियायोगं ब्रवीहि मे । लोकानां तारणार्थाय शंखचक्रगदाधर

အကယ်၍ အရှင်သည် အလွန်ကြည်နူးမေတ္တာရှိပါက၊ ကမ္ဘာလောကတို့ကို ကယ်တင်ကူးမြောက်စေရန်၊ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်၊ ကရိယာယောဂ (သန့်ရှင်းသော လုပ်ဆောင်မှု၏ ယောဂ) ကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားသင်ပြပါ။

Verse 30

पुलस्त्य उवाच । ततस्तस्मै नरेन्द्राय क्रियायोगं जनार्द्दनः । यथायोग्यं नृपश्रेष्ठ कथयामास केशवः

ပူလஸ္တျက ပြောသည်—ထို့နောက် ဇနာရ္ဒန (ကေသဝ) သည် ထိုမင်းကြီးအား သင့်လျော်သကဲ့သို့ ကရိယာယောဂကို ရှင်းလင်းဟောကြားတော်မူ၏၊ အရှင်မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။

Verse 31

तं श्रुत्वा तुष्टहृदयोंऽबरीषो वाक्यमब्रवीत्

ထိုသို့ ကြားနာပြီးနောက် အမ်ဘာရီရှသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်တည်ငြိမ်ကာ ဤစကားကို ပြောဆို၏။

Verse 32

अंबरीष उवाच । यदि तुष्टोऽसि भगवन्रूपेणानेन माधव । ममाश्रमे त्वं देवेश सदा सन्निहितो भव

အမ်ဘာရီရှက ပြောသည်—ဤရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အရှင် မာဓဝ၊ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ ကျွန်ုပ်၏ အာရှရမ်၌ အမြဲတမ်း နီးကပ်တည်ရှိတော်မူပါ။

Verse 33

यतस्त्वत्प्रतिमामेकामर्चयामि विधानतः । पूजयिष्यंति लोकास्त्वां शंखचक्रगदाधरम्

အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်သည် စည်းကမ်းတော်အတိုင်း သင်၏ ပုံတော်တစ်ဆူကို ပူဇော်မည်။ ထို့ကြောင့် လူလောကတို့သည် သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်ကို ပူဇော်ကြလိမ့်မည်။

Verse 34

पुलस्त्य उवाच । तथोक्तो माधवेनासौ चकार हरिमंदिरम् । प्रतिमां पूजयामास गन्धपुष्पानुलेपनैः

ပုလஸ္တျ မိန့်တော်မူသည်။ မာဓဝ၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူသည် ဟရိ၏ဗိမာန်ကို ဆောက်လုပ်၍ ရနံ့၊ ပန်းနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် ပုံတော်ကို ဘုရားပူဇော်လေ၏။

Verse 35

ततः कालेन महता भगवान्विष्णुमंदिरे । तेनैव वपुषा प्राप्तः सपुत्रः सहबांधवः

ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူသည် ထိုပင်ကိုယ်ခန္ဓာအတိုင်းပင် ဘဂဝန် ဗိෂ္ဏု၏ဗိမာန်သို့ ရောက်လာ၍ သားနှင့် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့နှင့်အတူ လာရောက်လေ၏။

Verse 36

अद्यापि भगवान्विष्णुः सत्यवाक्येन भूपतेः । सदा संनिहितो विष्णुस्तस्मिन्नवसरे कलौ

ယနေ့တိုင်အောင်၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုဘုရင်၏ သစ္စာပြုသောစကား၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဘဂဝန် ဗိෂ္ဏုသည် ထိုနေရာ၌ အစဉ်တည်ရှိနေပြီး၊ ကလိယုဂခေတ်၌ ထိုသန့်ရှင်းသောအခါအခွင့်၌ အထူးသဖြင့် နီးကပ်တော်မူ၏။

Verse 37

तदारभ्य महाराज क्रियायोगो धरातले । प्रवृत्तः प्रतिमाकारः काले च कलिसंज्ञके

ထိုအချိန်မှစ၍၊ အို မဟာမင်းကြီး၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ကရိယာယောဂဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသောကရိယာပူဇော်မှု စည်းကမ်းသည် ပွားများလာပြီး၊ ကလိဟုခေါ်သောခေတ်၌ ပုံတော်(ပရတိမာ)အားဖြင့် ပူဇော်ခြင်းလည်း တည်မြဲလာလေ၏။

Verse 38

यस्तं पूजयते भक्त्या हृषीकेशे नृपार्बुदे । स याति विष्णुसालोक्यं प्रसादाच्च हरेर्नृप

ဟೃಷီကေရှ၌ ဘုရားကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်သူ မည်သူမဆို၊ အို အရ္ဗုဒမင်းကြီး၊ ဟရိ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ဗိෂ္ဏု၏လောက၌ အတူနေထိုင်ခြင်း (ဗိෂ္ဏု-သာလောက്യ) ကို ရောက်ရှိလေ၏၊ အို မင်းကြီး။

Verse 39

एकादश्यां महाराज जागरं यः सदा नृप । करिष्यति निराहारो हृषीकेशाग्रतः स्थितः । स यास्यति परं स्थानं दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि

ဧကာဒశီနေ့၌ မဟာမင်းကြီး၊ အစာမစားဘဲ အမြဲနိုးကြားကာ ဟೃṣīကေရှ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူသည်၊ နတ်တို့တောင် ရခက်ခဲသော အမြင့်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 40

यत्पुण्यं कपिलादाने कार्तिक्यां ज्येष्ठपुष्करे । तत्फलं लभते मर्त्त्यो हृषीकेशस्य दर्शनात्

ကာရ္တိကလ၌ ဇျေဋ္ဌပုရှ္ကရ၌ ကပိလာနွားကို လှူဒါန်းခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်အကျိုးကို၊ လူသည် ဟೃṣīကေရှကို မြင်တွေ့ခြင်းသာဖြင့် ထိုအကျိုးတူကို ရရှိသည်။

Verse 41

शुक्ले वा यदि वा कृष्णे संप्राप्ते हरिवासरे । यः पश्यति हृषीकेशमश्वमेधफलं लभेत्

လပြည့်ဘက်ဖြစ်စေ လကွယ်ဘက်ဖြစ်စေ၊ ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော နေ့ရောက်လာသောအခါ ဟೃṣīကေရှကို မြင်သူသည် အශ්ဝမေဓ ယဇ်ပူဇော်၏ အကျိုးကို ရလိမ့်မည်။

Verse 42

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजयेत्तु विधानतः । यस्तत्र चतुरो मासन्सम्यग्व्रतपरायणः । अभ्यर्चयेद्धृषीकेशं न स भूयोऽभिजायते

ထို့ကြောင့် စည်းကမ်းအတိုင်း အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ လေးလပတ်လုံး ဝ్రတကို မှန်ကန်စွာ လိုက်နာကာ ဟૃṣīကေရှကို သေချာစွာ အဘိဓာန်ပူဇော်သူသည် နောက်တဖန် မပြန်လည် မွေးဖွားတော့။

Verse 43

एकः सर्वाणि तीर्थानि करोति नृपसत्तम । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

အကောင်းဆုံးသော မင်းကြီး၊ တစ်ယောက်က တီရ္ထအားလုံးကို လှည့်လည်နိုင်သော်လည်း၊ အခြားတစ်ယောက်က စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ချာတုర్మာသျကာလတစ်လျှောက် ဟೃṣīကေရှကို မြင်တွေ့နေသည်။

Verse 44

एको दानानि सर्वाणि ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छति । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

တစ်ယောက်က ဗြာဟ္မဏများအား အလှူဒါန အမျိုးမျိုးကို ပေးလှူနိုင်၏။ အခြားတစ်ယောက်က စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိတရားပြည့်စုံကာ ချာတုရ္မာသျာကာလတစ်လျှောက် ဟೃṣīkēśa ကို မြင်တွေ့၏။

Verse 45

एकः कन्यासहस्रं तु प्रदद्याच्च यथाविधि । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

တစ်ယောက်က ထုံးတမ်းအတိုင်း ကန့်ယာတစ်ထောင်ကို အလှူအဖြစ် ပေးနိုင်၏။ အခြားတစ်ယောက်က စိတ်တည်ငြိမ်၍ စုစည်းကာ ချာတုရ္မာသျာတစ်လျှောက် ဟṛṣīkēśa ကို မြင်တွေ့၏။

Verse 46

सूर्यग्रहे कुरुक्षेत्रे दद्याद्दानमनुत्तमम् । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

တစ်ယောက်က နေကြတ်ချိန် ကုရုက္ခေတ္တရ၌ အလွန်မြင့်မြတ်သော အလှူကို ပေးလှူနိုင်၏။ သို့သော် အခြားတစ်ယောက်က စိတ်စုစည်း၍ ချာတုရ္မာသျာကာလတွင် ဟṛṣīkēśa ကို မြင်တွေ့ခြင်းသည် အမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာ၏။

Verse 47

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैर्यजत्येकः सदक्षिणैः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

တစ်ယောက်က အဂ္နိဋ္ဌောမ စသည့် ယဇ్ఞများကို ဒက္ခိဏာနှင့်တကွ ဆောင်ရွက်၏။ သို့သော် အခြားတစ်ယောက်က စိတ်တည်ငြိမ်၍ ချာတုရ္မာသျာကာလတွင် ဟṛṣīkēśa ကို မြင်တွေ့ခြင်းသည် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော အောင်မြင်မှုဟု ကြေညာ၏။

Verse 48

एको हिमालयं गत्वा त्यजति स्व कलेवरम् । पश्यत्यन्यो हषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

တစ်ယောက်က ဟိမဝန္တာသို့ သွား၍ ထိုနေရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်နိုင်၏။ သို့သော် အခြားတစ်ယောက်က စိတ်တည်ငြိမ်၍ ချာတုရ္မာသျာကာလတွင် ဟṛṣīkēśa ကို မြင်တွေ့ခြင်းကို ပိုမြင့်သော အကျိုးဟု ချီးမွမ်း၏။

Verse 49

एकस्तु भृगुपातेन त्यजेद्देहं सुतीर्थके । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

လူတစ်ဦးသည် သုတီရ္ထကေ၌ «ဘೃဂုပာတ» ဟူသော အကျင့်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်၏။ အခြားတစ်ဦးသည် စိတ်ကို စုစည်း၍ စာတုർമាស്യကာလ၌ ဟೃṣīkēśa ကို မြင်တော်မူ၏—ဤသည်ကို ပိုမိုမြတ်သော ကောင်းချီးဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 50

एकः प्रायोपवेशेन प्राणांस्त्यजति मानवः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

လူတစ်ဦးသည် «ပရာယိုပဝေရှ» (သေသည်အထိ အစာရှောင်သည့် သစ္စာကတိ) ဖြင့် အသက်ကို စွန့်၏။ အခြားတစ်ဦးသည် စိတ်ကို စုစည်း၍ စာတုർമاس്യကာလ၌ ဟೃṣīkēśa ကို မြင်တော်မူ၏—ဤသည်ကို ပိုမိုမြင့်မြတ်သော ဓမ္မအကျိုးဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 51

ब्रह्मज्ञानं वदत्येकः श्रुत्वा ज्ञानवि शारदः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ပညာ၌ ကျွမ်းကျင်၍ အများကြားနာသင်ယူပြီးနောက် လူတစ်ဦးသည် «ဗြဟ္မဇ္ဉာန» ကို ဟောကြား၏။ အခြားတစ်ဦးသည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ စာတုർമাস്യကာလ၌ ဟೃṣīkēśa ကို မြင်တော်မူ၏—ဤသည်ကို ပိုမိုမြင့်မြတ်သော ပြည့်စုံမှုဟု ချီးကျူးကြ၏။

Verse 52

गयाश्राद्धं करोत्येकः पितृपक्षे नृपोत्तम । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ လူတစ်ဦးသည် ပိတೃပက္ခကာလ၌ ဂယာ-ရှရဒ္ဓ ကို ပြုလုပ်၏။ အခြားတစ်ဦးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ စာတုർമاس്യကာလ၌ ဟೃṣīkēśa ကို မြင်တော်မူ၏—ဤသည်ကို ပိုမိုမြင့်သော ကုသိုလ်ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 53

चांद्रायणसहस्रं च करोत्येकः समाहितः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुमास्यं समाहितः

လူတစ်ဦးသည် စည်းကမ်းတကျ စိတ်တည်ငြိမ်၍ «ချန္ဒြာယဏ» တပသ်ကို တစ်ထောင်ကြိမ် ပြုလုပ်၏။ အခြားတစ်ဦးသည် ထိုနည်းတူ စိတ်စုစည်း၍ စာတုർമاس്യကာလ၌ ဟೃṣīkēśa ကို မြင်တော်မူ၏—ဤသည်ကို အထက်မြတ်ဆုံး အကျိုးရလဒ်ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 54

व्रतं तपः सहस्राब्दमेकः सम्यक्चरेन्नरः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

လူတစ်ယောက်သည် ဝရတ (သစ္စာကတိ) နှင့် တပ (အာသီသ) ကို နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် မှန်ကန်စွာ ကျင့်နိုင်သော်လည်း၊ အခြားတစ်ယောက်သည် စိတ်ကို စမាធိဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ စာတုർമាសျာကာလ၌ ဟೃṣīkēśa ကို ဒർശန (မြတ်စွာမြင်ခြင်း) ရသည်—ဤသည်ကို ပိုမြင့်သော အောင်မြင်မှုဟု ချီးကျူးကြသည်။

Verse 55

एकस्तु चतुरो वेदान्सम्यक्पठति ब्राह्मणः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ဗြာဟ္မဏတစ်ယောက်သည် ဝေဒလေးပါးကို စနစ်တကျ ရွတ်ဖတ်နိုင်သော်လည်း၊ အခြားတစ်ယောက်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ စာတုർമాసျာကာလ၌ ဟṛṣīkēśa ကို ဒർശန ရသည်—ဤသည်ကို ဓမ္မ၏ အမြင့်ဆုံး ပြည့်စုံမှုဟု ချီးမြှောက်ကြသည်။

Verse 56

बहुना किमिहोक्तेन शृणु संक्षेपतो नृप । एकतस्तु भवेत्सर्वमेकतो हरिदर्शनम्

ဒီမှာ စကားများများ ပြောရတာ ဘာအကျိုးရှိမလဲ။ မင်းကြီး၊ အကျဉ်းချုပ်နားထောင်ပါ—တစ်ဖက်မှာ အကျိုးကုသိုလ်နှင့် ရလဒ်အားလုံး ရှိ၏၊ အခြားဖက်မှာတော့ ဟရိ၏ ဒർശန (ကယ်တင်သော မြင်ခြင်း) တစ်ခုပင် ရှိ၏။

Verse 57

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्थातव्यं हरिसंनिधौ । अम्बरीषस्य राजर्षेः स्थानके पापनाशने

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဟရိ၏ အနီးအနား၌ နေရမည်—ရာဇဣသီ အမ္ဗရီရှ၏ သန့်ရှင်းသော တည်နေရာ၊ အပြစ်ပျက်စီးစေသော စถาน၌ ဖြစ်သည်။

Verse 58

एकतस्तु हृषीकेश एकतः कर्णिकेश्वरः । तयोर्मर्त्या मृता ये च मानवा नृपसत्तम

တစ်ဖက်မှာ ဟṛṣīkēśa ရှိ၏၊ အခြားဖက်မှာ ကර්ṇikēśvara ရှိ၏။ မင်းကြီးတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး၊ ထိုနှစ်ပါးအကြား၌ သေဆုံးသော မရဏသတ္တဝါတို့—လူသားတို့သည်…

Verse 59

अपि कृत्वा महत्पापं गच्छंति हरिसन्निधौ । हृषीकेशं समालोक्य सद्यो मुक्तिमवाप्नुयात्

ကြီးမားသောအပြစ်ကို ပြုခဲ့သော်လည်း ဟရီ၏အနီးတော်သို့ သွားရောက်ကာ ဟෘṣီကေရှကို မြင်မြော်လျှင် ချက်ချင်း မောက္ခကို ရနိုင်၏။

Verse 60

पुष्पमेकं हृषीकेशे यश्चारोपयते नृप । सुखसौभाग्यसंयुक्त इह लोके परत्र च

အို မင်းမြတ်၊ ဟෘṣီကေရှထံ ပန်းတစ်ပွင့်တည်းကိုပင် ပူဇော်သူသည် ဤလောကနှင့် နောက်လောကတို့၌လည်း ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့ ပြည့်စုံ၏။

Verse 61

हृषीकेशस्य यो भक्त्या करिष्यत्यनुलेपनम् । स यास्यति परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ဟෘṣီကေရှအား ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် အနုလေပန (လိမ်းပွတ်ပူဇော်ခြင်း) ပြုသူသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်ဆုံးအဘိုဒ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 62

संमार्जनं च तस्याग्रे यः करोति समाहितः । यावत्यो रेणवस्तत्र तावद्वर्षशतानि सः । मोदते विष्णुलोकस्थो नात्र कार्या विचारणा

စိတ်တည်ငြိမ်၍ ထိုဘုရားရှေ့၌ လှည်းသုတ်သန့်ရှင်းသူသည် ထိုနေရာရှိ ဖုန်မှုန့်အမှုန်အရေအတွက်အတိုင်း ရာနှစ်များစွာ ဗိṣṇုလောက၌ နေထိုင်ကာ ပျော်မြူးမည်။ ဤအကြောင်း မသံသယရှိစရာမလို။

Verse 63

कार्तिके शुक्लपक्षे च एकादश्यां नृपोत्तम । दीपमारोपयेद्यश्च हृषीकेशाग्रतो नृप

အို မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ကာရ္တိကလ၏ လင်းလက်သော ပက္ခ၌ ဧကာဒသီနေ့တွင်—ဟෘṣီကေရှရှေ့၌ ဆီမီးကို ထွန်းညှိတင်ထားသူ မည်သူမဆို၊ အို မင်းမြတ်…

Verse 64

यथायथा प्रकाशेत पापं जन्मांतरार्जितम् । तथातथा व्रजेन्नाशं तस्य कायादशेषतः

မီးအလင်း ထွန်းလင်းသကဲ့သို့ ယခင်ဘဝများမှ စုဆောင်းလာသော အပြစ်တို့လည်း ထင်ရှားပေါ်လွင်လာ၏။ ထိုအတိုင်းအတာအတိုင်းပင် အပြစ်တို့သည် ပျက်ကွယ်သွား၍ သူ၏ကိုယ်ကာယကို အလုံးစုံ သန့်စင်စေ၏။

Verse 65

पंचामृतेन यः पूजां हृषीकेशे करिष्यति । दध्ना क्षीरेण वा यस्तु न स भूयोऽभिजायते

ပဉ္စအမృత (pañcāmṛta) ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဒဿန (curd) သို့မဟုတ် နို့ဖြင့်ဖြစ်စေ ဟೃಷီကေရှ (Hṛṣīkeśa) ကို ပူဇော်သူသည် နောက်ထပ် မပြန်လည်မွေးဖွားတော့။

Verse 66

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन हृषीकेशं समर्चयेत् । संसारबंधतो राजन्मुक्तिमाप्नोति मानवः

ထို့ကြောင့် မင်းကြီးရေ၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်း၍ ဟೃಷီကေရှကို ပူဇော်သင့်၏။ လူသည် သံသရာ (saṃsāra) ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ကာ မုတ်ခ္ရှ (mokṣa) ကို ရရှိ၏။

Verse 67

हृषीकेशे विशेषेण कर्त्तव्यं पूजनं सदा

ဟೃಷီကေရှကို အထူးသဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ အမြဲတမ်း ပူဇော်ရမည်။