Adhyaya 10

Verse 1

ययातिरुवाच । केदारं श्रूयते ब्रह्मन्पर्वते च हिमाचले । गंगा तस्माद्विनिष्क्रान्ता प्रविष्टा पूर्वसागरम्

ယယာတိက ပြောသည်– «အို ဘြာဟ္မဏ၊ ကေဒါရသည် ဟိမာလယတောင်ပေါ်၌ ရှိသည်ဟု ကြားရ၏။ ထိုနေရာမှ ဂင်္ဂါမြစ် ထွက်ပေါ်လာ၍ အရှေ့ဘက် သမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်သွား၏»။

Verse 2

तथा सरस्वती देवी चूतवृक्षाद्विनिर्गता । पश्चिमं सागरं प्राप्ता गृहीत्वा वडवानलम्

«ထိုနည်းတူပင် နတ်မ Sarasvatī သည် သရက်ပင်မှ ထွက်ပေါ်လာ၍ အနောက်ဘက် သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ကာ ပင်လယ်အောက်မီး (Vaḍavānala) ကို ဆောင်ယူသွား၏»။

Verse 3

कथमत्र समायातः केदारश्चात्र कौतुकम् । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि विचित्रं मम भूसुर

«ကေဒါရသည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း၊ ဤနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ်က ဘာနည်း။ အို ဂုဏ်သရေရှိ ဘြာဟ္မဏ၊ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ၊ ငါ့အတွက် အလွန်ထူးဆန်းလှ၏»။

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । सत्यमेतन्महाराज यन्नोऽत्र परिपृच्छसि । शृणुष्वावहितो भूत्वा यथा जातं श्रुतं तु वै

ပုလස්တျက ပြောသည်– «အို မဟာမင်းကြီး၊ သင်ဤနေရာ၌ မေးမြန်းသည့်အရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်၏။ သတိထား၍ နားထောင်ပါ၊ ဖြစ်ပျက်သကဲ့သို့လည်းကောင်း ကြားသိထားသကဲ့သို့လည်းကောင်း ငါ ပြောပြမည်»။

Verse 5

गंगाद्यानि च तीर्थानि केदाराद्या दिवौकसः । मया सह पुरा देवाः शक्राद्या नृपसत्तमाः

«ဂင်္ဂါမှစသော တီရ္ထများနှင့် ကေဒါရမှစသော သာမန်မဟုတ်သော သုခလောကဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားတို့—ရှေးကာလ၌ သက္ကရာဦးဆောင်သော နတ်တို့သည် ငါနှင့်အတူရှိခဲ့ကြ၏၊ အို မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်»။

Verse 6

ब्रह्माणं प्रति राजेन्द्र गताः सर्वे महर्षयः । सर्वे तत्र कथाश्चक्रुर्धर्म्या नाना पृथक्पृथक्

«အို မင်းတို့၏အရှင်၊ မဟာရိရှီတို့အားလုံးသည် ဘြဟ္မာထံသို့ သွားကြ၏။ ထိုနေရာ၌ တစ်ဦးချင်းစီက သာသနာတရားနှင့်ညီသော ဟောပြောချက်မျိုးစုံကို သီးခြားသီးခြား ဆွေးနွေးကြ၏»။

Verse 7

समुदाये च देवानां सर्वतीर्थानि पार्थिव । क्षेत्राण्युप स्थितान्येव वनान्युपवनानि च

«အို မင်းကြီး၊ နတ်တို့ စုဝေးသောအခါ တီရ္ထအားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ ရောက်ရှိနေကြ၏—ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರများ၊ တောများနှင့် သာသနာ့ဥယျာဉ်တောများလည်း ပါဝင်လာကြ၏»။

Verse 8

ततः कथाप्रसंगेन इन्द्रः प्राह चतुर्मुखम् । कौतुकेन समायुक्तः पप्रच्छ नृपसत्तम

«ထို့နောက် စကားဝိုင်းအတွင်း၌ အိန္ဒြာသည် လေးမျက်နှာရှင် (ဘြဟ္မာ) ထံသို့ ပြောကြား၏။ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်၊ အို မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်»။

Verse 9

इन्द्र उवाच । भगवन्पुण्यमाहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि सांप्रतम् । प्रमाणं चैव सर्वेषां कृतादीनां पृथग्विधम्

အိန္ဒြာက ပြော၏—«အို ဘဂဝန်၊ ယခုအခါ ကုသိုလ်၏ သန့်ရှင်းသော မဟာတန်ခိုး (မဟာတ္မ្យ) ကို ကြားလိုပါသည်။ ထို့ပြင် ကൃതယုဂမှစသော ယုဂအားလုံး၏ သီးခြားသတ်မှတ်ချက်များကိုလည်း သိလိုပါသည်»။

Verse 10

ब्रह्मोवाच । लक्षं सप्तदश प्रोक्तं युगमानं सुराधिप । अष्टाविंशतिभिः सार्द्धं सहस्रैः कृतमुच्यते

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ယုဂ၏အချိန်အတိုင်းအတာကို လက္ခဖြင့် ကြေညာထား၏။ ကృతယုဂသည် လက္ခ ဆယ့်ခုနှစ်နှင့် ထပ်တိုး နှစ်ထောင်နှစ်ဆယ့်ရှစ် (၂၈,၀၀၀) နှစ်ဟု ဆို၏။

Verse 11

लक्षद्वादशभिः प्रोक्तं युगं त्रेताभिसंज्ञितम् । षण्णवत्यधिकैश्चैव सहस्रैः परिमाणितम्

တရေတာဟု ခေါ်သော ယုဂကို လက္ခ ဆယ့်နှစ်ဟု ကြေညာထားပြီး၊ ထပ်တိုး၍ ကိုးဆယ့်ခြောက်ထောင် (၉၆,၀၀၀) နှစ်ဖြင့်လည်း တိုင်းတာထား၏။

Verse 12

लक्षाण्यष्टौ चतुःषष्टिसहस्रैः परिकीर्तितम् । ततो वै द्वापरं नाम युगं देवप्रकीर्तितम्

ထို့နောက် နတ်တို့က ကြေညာသော ဒွာပရဟု အမည်ရ ယုဂကို လက္ခ ရှစ်နှင့် ထပ်တိုး ခြောက်ဆယ့်လေးထောင် (၆၄,၀၀၀) နှစ်ဟု ဖော်ပြထား၏။

Verse 13

लक्षैश्चतुर्भिर्विख्यातो द्वात्रिंशद्भिः कलिस्तथा । सहस्रैश्च सुरश्रेष्ठ युगमानमितीरितम्

အို နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ ကလိယုဂသည် လက္ခ လေးနှင့် ထပ်တိုး သုံးဆယ့်နှစ်ထောင် (၃၂,၀၀၀) နှစ်ဟု ကျော်ကြား၏။ ထို့ကြောင့် ယုဂ၏အတိုင်းအတာကို ဆိုပြီးပြီ။

Verse 14

चतुष्पदः कृते धर्मः शुक्लवर्णो जनार्दनः । न दुर्भिक्षं न च व्याधिस्तस्मिन्भवति वै क्वचित्

ကృతခေတ်၌ ဓမ္မသည် ခြေလေးချောင်းဖြင့် တည်ကြည်၍၊ ဇနာရ္ဒနသည် ဖြူဝင်းတောက်ပ၏။ ထိုကာလ၌ မည်သည့်နေရာ၌မဆို အစာရှားပါးမှုမရှိ၊ ရောဂါလည်း မရှိချေ။

Verse 15

क्रियते च तदा धर्मो नाकाले मरणं नृणाम् । लांगलेन विना सस्यं भूरिक्षीराश्च धेनवः

ထိုအခါ ဓမ္မသည် အမှန်တကယ် ကျင့်သုံးလျက်ရှိပြီး လူတို့သည် အချိန်မတိုင်မီ မသေကြ။ ထွန်မရှိဘဲပင် သီးနှံများ ပေါက်ဖွား၍ နွားတို့သည် နို့ရည်အလွန်ပေါများစွာ ထွက်ပေးကြသည်။

Verse 16

कामः क्रोधो भयं लोभो मत्सरश्चाभ्यसूयता । तस्मिन्युगे सहस्राक्ष न भवंति कदाचन

အို မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော အိန္ဒြာရေ၊ ထိုယုဂ၌ ကာမ၊ ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ လောဘ၊ မနာလိုခြင်းနှင့် မကောင်းမြင်အပြစ်တင်ခြင်းတို့ မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်ကြ။

Verse 17

ततस्त्रेतायुगे जातस्त्रिपादो धर्म एव च । चिरायुषो नरास्तस्मिन्रक्तवर्णो जनार्दनः

ထို့နောက် တ్రေတားယုဂ၌ ဓမ္မသည် သုံးခြေတိုင်ကဲ့သို့ (သုံးပိုင်းတည်မြဲ) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုယုဂ၌ လူတို့သည် အသက်ရှည်ကြပြီး ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) သည် အနီရောင်သဏ္ဌာန်ရှိသည်။

Verse 18

तस्मिन्यज्ञाः प्रवर्त्तंते प्राणिनामिष्टदायिनः । न कामादिप्रवृत्तिश्च तस्मिन्संजायते नृणाम्

ထိုယုဂ၌ ယဇ్ఞပူဇာများ ပွားများကာ သတ္တဝါတို့ လိုလားသည့် အကျိုးဖလကို ပေးစွမ်းသည်။ ထို့ပြင် လူတို့တွင် ကာမစိတ်စသည့် အလိုလိုက်ပြုမူမှု မပေါ်ပေါက်ကြ။

Verse 19

तपसा ब्रह्मचर्येण स्नानैर्दानैः पृथग्विधैः । तथा यज्ञैर्जपैर्होमैस्तत्र वृत्तिर्भवेन्नृणाम्

ထိုနေရာ၌ လူတို့၏ အသက်တာသည် တပသ (အာသီသ) နှင့် ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသည့် စည်းကမ်း)၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်းနှင့် အမျိုးမျိုးသော ဒါနတို့ဖြင့် တည်ဆောက်လျက်ရှိသည်။ ထို့အတူ ယဇ్ఞ၊ ဇပ (မန္တရားရွတ်ဖတ်ခြင်း) နှင့် ဟောမ (မီးပူဇာ) တို့ဖြင့်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 20

ततस्तु द्वापरं नाम तृतीयं युग मुच्यते । द्विपदो धर्मः सञ्जातः पीतवर्णो जनार्द्दनः

ထို့နောက် တတိယယုဂဖြစ်သော ဒွာပရယုဂ ပေါ်လာသည်။ ဓမ္မသည် ခြေနှစ်ချောင်းသာကျန်၍ ဇနာဒန (ဗိဿနု) သည် အဝါရောင်ဖြစ်၏။

Verse 21

फलाकांक्षाप्रवृत्तानि जपयज्ञतपांसि च । सत्यानृतान्वितो लोको द्वापरे सुरसत्तम

ဒွာပရယုဂတွင် မန္တရဇပ (japa)၊ ယဇ္ဉပူဇာနှင့် တပဿာတို့ကို အကျိုးရလဒ်ကို မျှော်လင့်၍ ပြုလုပ်ကြ၏။ အို နတ်တို့အထွတ်အမြတ်၊ လောကသည် အမှန်နှင့် အမှား ရောနှောနေ၏။

Verse 22

तत्रान्योन्यं महीपाला युयुधुर्वसुधातले । सुपूताश्च दिवं यांति यज्ञैरिष्ट्वा जनार्दनम्

ထိုယုဂတွင် မင်းများသည် မြေပြင်ပေါ်၌ အချင်းချင်း စစ်တိုက်ကြ၏။ သို့သော် ယဇ္ဉများဖြင့် ဇနာဒန (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ပြီးနောက် သန့်စင်ကာ ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ကြ၏။

Verse 23

ततः कलियुगं घोरं चतुर्थं तु प्रव र्त्तते । एकपादो भवेद्धर्मः संत्रस्तो नित्यपूजने

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ ဟူသော စတုတ္ထယုဂ စတင်ပေါ်ပေါက်သည်။ ဓမ္မသည် ခြေတစ်ချောင်းသာကျန်၍ နေ့စဉ်ပူဇော်မှု၌ပင် လူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားနှောင့်ယှက်ကြ၏။

Verse 24

कृष्णवर्णो भवेद्विष्णुः पापाधिक्यं प्रवर्तते । माया च मत्सरश्चैव कामः क्रोधस्तथा भयम्

ထိုယုဂတွင် ဗိဿနုသည် အမည်းရောင်ဖြစ်လာ၍ အပြစ်ဒုစရိုက်၏ အလွန်အကျွံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မာယာ၊ မနာလိုမှု (မတ္ဆရ)၊ ကာမ၊ က్రోဓ နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့လည်း အုပ်စိုးကြ၏။

Verse 25

अर्थलुब्धास्तथा भूपा लोभमोहशतान्विताः । अल्पायुषो नरास्तत्र अल्पसस्या च मेदिनी

မင်းများသည် ငွေကြေးဥစ္စာကို လောဘကြီးကာ လောဘနှင့် မောဟ အမျိုးပေါင်းရာချီဖြင့် ချည်နှောင်ခံရ၏။ ထိုနေရာ၌ လူတို့၏ အသက်တိုပြီး မြေကြီး၏ သီးနှံအထွက်လည်း နည်းပါး၏။

Verse 26

अल्पक्षीरास्तथा गावः सत्यहीना द्विजातयः । तत्र मायाविनो लोका जैह्व्यौपस्थ्यपरायणाः

နွားတို့၏ နို့နည်းပါးလာပြီး ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့သည် သစ္စာမရှိတော့၏။ ထိုနေရာ၌ လူတို့သည် လှည့်စားတတ်လာကာ လျှာ၏လိုချင်မှုနှင့် ကာမအာရုံပျော်ပါးမှုကိုသာ အားထားကြ၏။

Verse 27

सत्यहीनास्तथा पापा भविष्यंति कलौ युगे । तत्र षोडशमे वर्षे नराः पलितकुन्तलाः

ကလိယုဂ၌ လူတို့သည် သစ္စာကင်းမဲ့ကာ အပြစ်၌ လွန်ကျူးကြလိမ့်မည်။ ထိုနေရာ၌ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပင် ရှိသော်လည်း ယောက်ျားတို့၏ ဆံပင်သည် ဖြူစပြုလာ၏။

Verse 28

नार्यो द्वादशमे वर्षे भविष्यंति सुगर्भिताः । भविष्यति क्रमाद्वर्णसंकरश्च सुराधिप

မိန်းမတို့သည် အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်တွင်ပင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လာကြလိမ့်မည်။ ထို့နောက် အို နတ်တို့၏ အရှင်တော်၊ ဝဏ္ဏ-သင်္ကရ (အတန်းအစားရောနှောမှု) သည် အစဉ်လိုက် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။

Verse 29

एकाकारा भविष्यंति सर्ववर्णाश्रमाश्च वै । नाशं यास्यंति यज्ञाश्च कुलधर्मः सनातनः

ဝဏ္ဏနှင့် အာශ්ရမ အားလုံးသည် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်ကာ မခွဲခြားနိုင်တော့မည်။ ယဇ్ఞပူဇာ အခမ်းအနားတို့သည် ပျက်စီးသွားပြီး မျိုးရိုးအိမ်ထောင်၏ ရှေးဟောင်းဓမ္မတာလည်း ဆုံးရှုံးမည်။

Verse 30

व्यर्थानि तत्र तीर्थानि म्लेच्छस्पृष्टानि सर्वशः । भविष्यंति सुरश्रेष्ठ प्रभावरहितानि च

ထိုအခါ တီရ္ထများသည် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်၊ မလေစ္ဆာတို့၏ ထိတွေ့ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် အနှံ့အပြား ပျက်စီး၍၊ အို နတ်တို့အထက်မြတ်သူ၊ ဘုရားသဘော အာနုဘော်ကင်းမည်။

Verse 31

एतच्छ्रुत्वा ततो वाक्यं ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । तत्र स्थितानि तीर्थानि ब्रह्माणमिदमब्रुवन्

မမြင်နိုင်သော မူလဇာတိရှိသည့် ဘြဟ္မာ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသော တီရ္ထများက ဘြဟ္မာအား ဤသို့ ပြောကြ၏။

Verse 32

तीर्थान्यूचुः । कथं वयं भविष्यामः संप्राप्ते दारुणे कलौ । स्थानं नो ब्रूहि देवेश स्थातव्यं च सदैव हि

တီရ္ထများက ဆိုကြသည်—“ကြမ်းတမ်းသော ကလိယုဂ် ရောက်လာသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ တည်တံ့နိုင်မည်နည်း။ အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ အမြဲတမ်း နေထိုင်ရမည့် နေရာတစ်ခုကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။”

Verse 33

ब्रह्मोवाच । अर्बुदः पर्वतश्रेष्ठः कलिस्तत्र न विद्यते । अतस्तत्र च गंतव्यं तीर्थैरायतनैः सह

ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“အရ္ဗုဒသည် တောင်တန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ ကလိ မရှိ။ ထို့ကြောင့် တီရ္ထတို့သည် မိမိတို့၏ ဘုရားကျောင်းနှင့် နေရာအိမ်ရာတို့နှင့်အတူ ထိုသို့ သွားရမည်။”

Verse 34

अपि कृत्वा महत्पापमर्बुदं प्रेक्षते तु यः । कलिदोषविनिर्मुक्तः स यास्यति परां गतिम्

ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုခဲ့သော်လည်း အရ္ဗုဒကို မြင်သူသည် ကလိ၏ အပြစ်အနာတရများမှ လွတ်မြောက်၍ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်မည်။

Verse 35

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रो ब्रह्मलोकं गतो नृप । ततः सर्वाणि तीर्थानि गतानि च कलौ युगे

ပုလස්တျက မိန့်တော်မူ၏ — «ဤသို့ဆိုပြီးနောက် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာသည် အို မင်းကြီး၊ ဘြဟ္မလောကသို့ သွားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကလိယုဂ၌ တီရ္ထများ အားလုံးသည် သတ်မှတ်ထားသော အားကိုးရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏»။

Verse 36

भूमावर्बुदशैलेन्द्रे संस्थितानि कलेर्भयात् । गंगा सरस्वती चैव यमुना पुष्कराणि च

ကလိ၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ တောင်တကာ၏ အရှင် အာဗုဒတောင်၌ နေထိုင်လာကြ၏—ဂင်္ဂါ၊ စရஸဝတီ၊ ယမုနာ နှင့် ပုရှ္ကရ တီရ္ထများလည်း ပါဝင်၏။

Verse 37

कुरुक्षेत्रं प्रभासं च ब्रह्मावर्तं तथैव च । तिस्रःकोट्योऽर्द्धकोटिश्च यानि तीर्थानि भूतले

ကူရုက္ခေတ္တ၊ ပရဘာသ နှင့် ထိုနည်းတူ ဘြဟ္မာဝရ္တ—မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထများ အားလုံးသည် သုံးကုဋိနှင့် တစ်ဝက်ကုဋိ၊ စုစုပေါင်း သုံးကုဋိခွဲ အရေအတွက်ဖြင့် ဤနေရာ၌ ပါဝင်ကြောင်း ဆို၏။

Verse 38

तेषां वासश्च सञ्जातः पर्वतेऽर्बुदसंज्ञिके । एवं तत्र समापन्ना गंगा चैव सरस्वती

သူတို့၏ နေရာတည်ရာသည် အာဗုဒဟု ခေါ်သော တောင်ပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ပင် ဂင်္ဂါနှင့် စရஸဝတီတို့လည်း ရောက်ရှိကာ တည်ရှိလာကြ၏။

Verse 39

तत्र शांता नराः सम्यक्परं निर्वाणमाप्नुयुः । श्राद्धं कृत्वा महाराज स्वर्गे यांति च पूर्वजाः

ထိုနေရာ၌ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသော လူတို့သည် မှန်ကန်စွာ အမြင့်ဆုံး မောက္ခ (နိဗ္ဗာန်) ကို ရောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရှရာဒ္ဓ ပြုလုပ်လျှင် ဘိုးဘွားပ祖先တို့လည်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 40

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महामते । ऋषिर्मंकणकोनाम सरस्वत्यास्तटे स्थितः

အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ဟိုးအတိတ်က ထိုနေရာ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို နားထောင်ပါ။ စရஸဝတီမြစ်ကမ်း၌ မင်္ကဏ အမည်ရှိ ရှိတစ်ပါး နေထိုင်လျက်ရှိ၏။

Verse 41

तपस्तेपे सुधर्मात्मा कामक्रोधविवर्जितः । तस्यैवं वर्तमानस्य क्षुतमासीत्कदाचन

ထိုသူသည် သဒ္ဓမ္မစိတ်ရှိသောသူဖြစ်၍ ကာမနှင့် ဒေါသကင်းစင်ကာ တပသကို ကျင့်လေ၏။ ထိုသို့နေထိုင်စဉ် တစ်ခါတစ်ရံ ဗိုက်ဆာခြင်းက သူ့ထံသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 42

पित्तं प्रपतितं तत्र तच्च रक्तमयं बभौ । तद्दृष्ट्वाऽतीव हृष्टः स मंकणर्षिर्बभूव ह

ထိုနေရာ၌ သူ၏ကိုယ်မှ ပိတ္တ (အသည်းရည်) ကျဆင်းလာ၍ သွေးဖြစ်သကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။ ထိုကို မြင်သော် မင်္ကဏ ရှိသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 43

सिद्धोऽहमिति विज्ञाय ततो नृत्यं चकार सः । तस्यैवं वर्तमानस्य जगत्स्थावरजंगमम्

“ငါသည် စိဒ္ဓ ဖြစ်ပြီ” ဟု သိမြင်ကာ ထိုနောက် သူသည် ကပြလေ၏။ ထိုသို့ဖြစ်နေစဉ် လောကတစ်ခုလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့—ထိခိုက်လှုပ်ယမ်းလေ၏။

Verse 44

तत्र संक्षोभमापन्नं सागरा अपि चुक्षुभुः । गृहकृत्यानि संत्यज्य सर्वे विस्मयमा गताः

ထိုနေရာ၌ အလွန်ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်လာ၍ သမုဒ္ဒရာများပင် လှုပ်ခတ်ကာ ရုန်းကန်လေ၏။ အိမ်မှုကိစ္စများကို စွန့်ပစ်၍ သတ္တဝါအားလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်ကာ လာရောက်ကြ၏။

Verse 45

तस्यैवं नृत्यमानस्य सर्वे लोका नृपोत्तम । ननृतुः पार्थिवश्रेष्ठ प्रभावात्तस्य सन्मुनेः

ဤသို့ ကပြနေစဉ်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ လောကအားလုံးလည်း ကပြလိုက်ကြ၏—အို အရှင်မင်းတော်အထွဋ်—ထို သန့်ရှင်းသော မုနိ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 46

ततो देवगणाः सर्वे गत्वा कामनिषूदनम् । यथाऽयं नृत्यते नैव तथा कुरु महेश्वर

ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးအားလုံးသည် ကာမကိုသတ်သူ (ရှီဝ) ထံသို့ သွားကာ ဆိုကြသည်—“အို မဟေရှွရ၊ ဤသူသည် ဤသို့ မကတော့အောင် အရေးယူပါ။”

Verse 47

अथ ब्राह्मणरूपेण शंभुनोक्तो द्विजोत्तमः । त्वया ब्रह्मंस्तपस्तप्तमधुना नृत्यते कथम्

ထို့နောက် ရှမ္ဘုသည် ဗြာဟ္မဏရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ ဒွိဇအထွဋ်ကို မေးမြန်းသည်—“အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်သည် တပသ်ကို ကျင့်ခဲ့ပြီ၊ ယခုမူ အဘယ်ကြောင့် ကနေရသနည်း?”

Verse 48

मंकण उवाच । किं न पश्यसि हे ब्रह्मन्रक्तं पित्तं च मे स्थितम् । संजातं सिद्धिमापन्नो रक्तं पित्तं यतो मम

မင်္ကဏက ပြောသည်—“အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါ့အတွင်း၌ သွေးနှင့် ပိတ္တ (bile) ရှိနေသည်ကို မမြင်သလော။ ဤအရာ ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် ငါသည် စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီ၊ ထို့ကြောင့် ငါကနေသည်။”

Verse 49

एतस्मात्कारणाद्धर्षाद्द्विज नृत्यं करोम्यहम् । एवमुक्तस्ततस्तेन देवदेवो महेश्वरः

“ဤအကြောင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်လွန်ကဲ၍ အို ဒွိဇ၊ ငါကနေသည်” ဟု ဆိုလေ၏။ ထိုသို့ သူက ပြောပြီးနောက် နတ်တို့၏နတ် မဟေရှွရ (ရှီဝ) သည် ပြန်လည် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 50

तर्जन्या ताडयामास स्वांगुष्ठं नृपसत्तम । ततोंगुष्ठाद्विनिष्क्रांतं भस्म वै बिसपांडुरम्

အညွှန်းလက်ချောင်းဖြင့် မိမိ၏ လက်မကို ထိုးနှက်လေ၏၊ အို မင်းမြတ်ကြီး။ ထိုလက်မမှ ကြာမျှင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ပြာမှုန့် ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 51

ततो मंकणकं प्राह पश्य विप्र करान्मम । शुभ्रं भस्म विनिष्क्रांतं पश्य मे द्विज कौतुकम्

ထို့နောက် မင်္ကဏအား ပြောလေ၏—“ကြည့်လော့၊ ဗြာဟ္မဏာ၊ ငါ့လက်မှ ထွက်လာသောအရာကို ကြည့်။ ဖြူဝင်းသော ပြာမှုန့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အို ဒွိဇာ၊ ငါ၏ အံ့ဖွယ်လက္ခဏာကို ကြည့်ရှုလော့” ဟု။

Verse 52

पुलस्त्य उवाच । तद्दृष्ट्वा विस्मितो विप्रो ज्ञात्वा तं वृषभध्वजम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

ပုလတ်စျက ပြော၏။ ထိုအရာကို မြင်သော် ဗြာဟ္မဏာသည် အံ့ဩသွား၍၊ ထိုသူကို နွားတံဆိပ်တော်ရှင် (သီဝ) ဟု သိမြင်ကာ ဒူးထောက်၍ မြေပြင်သို့ လဲကျပြီး ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 53

मंकण उवाच । नूनं भवान्महादेवः साक्षाद्दृष्टः प्रसीद मे । निश्चितं त्वं मया ज्ञात एतन्मे हृदि वर्तते

မင်္ကဏက ပြော၏—“အမှန်ပင် သင်သည် မဟာဒေဝ ဖြစ်တော်မူ၏၊ ငါသည် မျက်မြင်တော်မူရပြီ—ကျေးဇူးပြု၍ ငါ့ကို ကရုဏာထားတော်မူပါ။ သင်ကို ငါ သေချာစွာ သိမြင်ပြီးပြီ; ဤယုံကြည်ချက်သည် ငါ့နှလုံး၌ တည်ရှိနေ၏” ဟု။

Verse 54

नान्यस्यायं प्रभावश्च त्वया यो मे प्रदर्शितः । मां समुद्धर देवेश कृपां कृत्वा महेश्वर

“သင်က ငါ့အား ပြသသော ဤအာနုဘော်သည် အခြားသူ၏ မဟုတ်ပါ။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကရုဏာပြု၍ ငါ့ကို ကယ်တင်မြှောက်တော်မူပါ၊ အို မဟေရှဝရ” ဟု။

Verse 55

श्रीमहादेव उवाच । सम्यग्ज्ञातोऽस्मि विप्रेन्द्र त्वयाऽहं नात्र संशयः । वरं वरय भद्रं ते नृत्याधिक्यं यतः कृतम्

သီရိမဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်။ «ဗြဟ္မဏအကြီးအကဲရေ၊ သင်သည် ငါကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်လိုက်ပြီ၊ သံသယမရှိ။ ကောင်းချီးတော်ဖြင့် သင်လိုရာ ဆုတောင်းပါ—အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ကပြခဲ့သဖြင့်»။

Verse 56

मंकण उवाच । येऽत्र स्नानं प्रकुर्वंति सरस्वत्यां समाहिताः । त्वत्प्रसादात्फलं तेषां राजसूयाश्वमेधयोः

မင်္ကဏ မိန့်သည်။ «ဤနေရာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ စရஸဝတီမြစ်တွင် ရေချိုးသူတို့သည်၊ သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ရာဇသူယနှင့် အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉများနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ဖလကို ရကြပါစေ»။

Verse 57

श्रीमहादेव उवाच । येऽत्र स्नानं करिष्यंति सरस्वत्यां समाहिताः । ते यास्यंति परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

သီရိမဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်။ «ဤနေရာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ စရஸဝတီမြစ်တွင် ရေချိုးမည့်သူတို့သည်၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်»။

Verse 58

अत्र गंगासरस्वत्योः संगमे लोकविश्रुते । श्राद्धं कुर्युर्द्विजश्रेष्ठ ते यास्यंति परां गतिम्

လောကကျော်ကြားသော ဂင်္ဂါနှင့် စရஸဝတီ တို့၏ ဆုံရာဤနေရာ၌၊ ဒွိဇအမြတ်တို့ရေ၊ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 59

सुवर्णं येऽत्र दास्यंति यथाशक्त्या द्विजोत्तमे । सर्व पापविनिर्मुक्तास्ते यास्यन्ति परां गतिम्

ဒွိဇအမြတ်တို့ရေ၊ ဤနေရာ၌ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ရွှေကို လှူဒါန်းသူတို့သည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 60

इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्देवदेवो महेश्वरः

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး၊ ဒေဝဒေဝ မဟေရှဝရသည် မျက်စိရှေ့မှ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။