Adhyaya 32

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्योऽस्ति द्विजश्रेष्ठास्तस्मिन्क्षेत्रे शुभावहे । सप्तर्षीणां सुविख्यात आश्रमः सर्वकामदः

သုတက ပြော၏။ ထို့ပြင် အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့၊ ထိုမင်္ဂလာရှိသော သန့်ရှင်းရာကွင်း၌ အခြားတစ်နေရာရှိ၏—နာမည်ကျော် သတ္တရ္ဋိတို့၏ အာရှရမ်ဖြစ်၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 2

तत्र श्रावणमासस्य पंचदश्यां समाहितः । यः करोति नरः स्नानं स लभेद्वांछितं फलम्

ထိုနေရာ၌ ရှရဝဏမాస၏ လပြည့်နေ့ (၁၅ ရက်) တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သန့်ရှင်းရေချိုး (စ్నာန) ပြုသော လူသည် မိမိလိုလားသည့် အကျိုးफलကို ရရှိ၏။

Verse 3

कन्दमूलफलैः शाकैर्यस्तत्र श्राद्धमाचरेत् । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं राजसूयाश्वमेधयोः

ထိုနေရာ၌ အမြစ်၊ အမြစ်ဖူး၊ သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့ဖြင့် သြရဒ္ဓ (Śrāddha) ကို ပြုလုပ်သူသည် ရာဇသူယနှင့် အශ්ဝမေဓ ယဇ్ఞတို့၏ ပြည့်စုံသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 4

पंचम्यां शुक्लपक्षे तु मासि भाद्रपदे द्विजाः । यस्तान्पूजयते भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः । विधिनानेन विप्रेन्द्राः सर्वानेव यथाक्रमम्

အို ဒွိဇတို့၊ ဘာဒြပဒမాస၏ လဆန်းပက္ခ၌ ပဉ္စမီနေ့တွင် ပန်း၊ နံ့သာမီး (ဓూప) နှင့် နံ့သာလိမ်း (အနုလေပန) တို့ဖြင့် ဘက္တိဖြင့် သူတို့ကို ဤနည်းတော်အတိုင်း အစဉ်လိုက် ပူဇော်သူသည် (ဆိုထားသော) ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 5

ॐ अत्रये नमः । ॐ वसिष्ठाय नमः । ॐ कश्यपाय नमः । ॐ भरद्वाजाय नमः । ॐ गौतमाय नमः । ॐ कौशिकाय नमः । ॐ जमदग्नये नमः । ॐ अरुंधत्यै नमः । पूजामंत्रः । जह्नुकन्यापवित्रांगा गृहीतजपमालिकाः । गृह्णंत्वर्घं मया दत्तमृषयः सर्वकामदाः

«အိုṁ အတြိအား နမဿကာရ။ အိုṁ ဝသိဋ္ဌအား နမဿကာရ။ အိုṁ ကശ്യပအား နမဿကာရ။ အိုṁ ဘရဒ္ဝာဇအား နမဿကာရ။ အိုṁ ဂေါတမအား နမဿကာရ။ အိုṁ ကောသိကအား နမဿကာရ။ အိုṁ ဇမဒဂ္နိအား နမဿကာရ။ အိုṁ အရုန္ဓတီအား နမဿကာရ»—ဤတို့သည် ပူဇာမန်တရများ။ «ဇဟ္နု၏ သမီး (ဂင်္ဂါ) ကြောင့် ကိုယ်ကာယသန့်စင်ပြီး ဂျပမလာကို ကိုင်ဆောင်သော ရှင်ရသီတို့၊ ကျွန်ုပ်ပူဇာတင်သော အရ္ဃျကို လက်ခံပါ—လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားသူတို့»။

Verse 6

ऋषय ऊचुः । तत्र सप्तर्षिभिस्तीर्थं कस्मिन्काले व्यवस्थितम् । विस्तरात्सूतज ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

ရသီတို့က မေးလျက်ဆိုကြသည်—«ထိုနေရာ၌ စပ်တရိရှီတို့က တီရ္ထကို မည်သည့်ကာလ၌ တည်ထောင်ခဲ့သနည်း။ အို စူတ၏သား၊ အသေးစိတ် ပြောပြပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အလွန်ကြီးမားပါသည်»။

Verse 7

सूत उवाच । अनावृष्टिः पुरा जाता लोके द्वादशवार्षिकी । सर्वोषधिक्षयो जातस्ततो लोकाः क्षयार्दिताः

စူတက ဆိုသည်—«ရှေးကာလ၌ လောကတွင် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ မိုးခေါင်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်နှင့် သီးနှံအကုန်လုံး ကုန်ခမ်းသွား၍ လူတို့သည် ပျက်စီးကျဆင်းမှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်ကြသည်»။

Verse 8

अस्थिशेषा निरुत्साहास्त्यक्तधर्मव्रतक्रियाः । अभक्ष्यभक्षणपरास्तथैवापेयपायिनः

သူတို့သည် အရိုးသာကျန်၍ အားအင်မရှိ၊ ဓမ္မ၊ ဝရတနှင့် ကရိယာ (ရိတုအလုပ်) များကို စွန့်ပစ်ကြသည်။ မစားသင့်သည့်အရာကို စားလိုကြပြီး မသောက်သင့်သည့်အရာကိုလည်း သောက်ကြသည်။

Verse 9

त्यजंति मातरः पुत्रान्कलत्राणि तथा नराः । भृत्यान्स्वानपि वित्तेशाः का कथान्यसमुद्भवान्

မိခင်တို့သည် သားတို့ကို စွန့်ပစ်ကြပြီး၊ ယောက်ျားတို့သည် မယားတို့ကိုလည်း စွန့်ပစ်ကြသည်။ ငွေကြေးပိုင်ရှင်များပင် မိမိတို့၏ အလုပ်သမား/ကျွန်များကို စွန့်ပစ်ကြရာ—အခြားအိမ်ထောင်စုမှသူများကိုတော့ ဘာပြောလိုတော့မည်နည်း။

Verse 10

संत्यक्तान्यग्निहोत्राणि ब्राह्मणैर्याजकैरपि । व्रतानि व्रतिभिर्दांतैरपि वृद्धतमैर्द्विजाः

ယဇကအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သော ဗြာဟ္မဏများပင် အဂ္နိဟောတရ မီးပူဇော်ပွဲကို စွန့်လွှတ်ကြ၏။ ဝရတကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းသူများ၊ ထို့ပြင် အရွယ်အိုဆုံး ဒွိဇများပင် မိမိတို့၏ ဝရတများကို လက်လွှတ်ကြ၏။

Verse 11

दृश्यते चैव यत्रैव सस्यं वापि कथंचन । ह्रियते लज्जया हीनैस्तत्र क्षुत्क्षामकैर्नरैः

ဘယ်နေရာမဆို စပါးသီးနှံ သို့မဟုတ် အစေ့အနှံ တစ်စုံတစ်ရာ မြင်ရသမျှကို အရှက်ကင်း၍ ဆာလောင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပိန်လှီနေသော လူများက ထိုနေရာ၌ပင် သယ်ယူသွားကြ၏။

Verse 12

एवमन्नक्षये जाते पीडिते धरणीतले । सप्तर्षयः क्षुधाविष्टा बभ्रमुस्तत्रतत्र च

ဤသို့ အစာအဟာရ ကုန်ခန်းသွား၍ မြေပြင်တစ်လျှောက် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သောအခါ ဆပ်တရ္ရှိ (ရသီခုနစ်ပါး) တို့သည် ဆာလောင်မှုက လွှမ်းမိုးသဖြင့် နေရာတစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ လှည့်လည်သွားလာကြ၏။

Verse 13

अत्रिश्चैव वसिष्ठश्च कश्यपः सुमहातपाः । भरद्वाजस्तथा चान्यो गौतमः संशितव्रतः । कौशिको जमदग्निश्च तथैवारुंधती सती

အတြိနှင့် ဝသိဋ္ဌ၊ ထို့ပြင် မဟာတပသ်ရှိသော ကশ্যပ; ဘရဒ္ဝါဇနှင့် အခြားတစ်ပါးဖြစ်သော ဂေါတမ (ခိုင်မာသော ဝရတရှိသူ); ကೌಶိကနှင့် ဇမဒဂ္နိ၊ ထို့အတူ သီလသမာဓိပြည့်ဝသော အရုန္ဓတီ စတီ။

Verse 14

अथ तेषां समस्तानां चंडाभूत्परिचारिका । पशुवक्त्रस्तथा भृत्यो विनयेन समवितः

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး၏ ရှေ့တွင် စန္ဒာလ မိန်းမတစ်ဦး အစေခံအဖြစ် ပေါ်လာ၏။ ထို့ပြင် တိရစ္ဆာန်မျက်နှာသဏ္ဌာန်ရှိသော အစေခံတစ်ဦးလည်း ရှိလာပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် ယဉ်ကျေးနိမ့်ချမှုဖြင့် ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 15

ततस्ते विषयं प्राप्ता वृषादर्भिमहीपतेः । क्षुत्क्षामा मुनयोऽत्यर्थं देशे चानर्तसंज्ञके

ထို့နောက် သူတို့သည် ဝೃṣာဒರ್ಭီ မဟာမင်း၏ နိုင်ငံသို့ ရောက်လာကြ၏။ ဆာလောင်မှုကြောင့် အလွန်ပင် ချွတ်ယွင်းသွားသော ရဟန်းမုနိတို့သည် “အနရတ” ဟု ခေါ်သော ဒေသသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

Verse 17

ततस्तैः पतितो भूमौ दृष्टो मृतकुमारकः । मंत्रयित्वा मिथः पश्चाद्गृहीतो भक्षणाय च

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သေဆုံးသည့် ကလေးယောက်ျားကို သူတို့တွေ့မြင်ကြ၏။ အချင်းချင်း တိုင်ပင်ပြီးနောက်၊ စားသုံးရန်တိုင်အောင် သူ့ကို ကောက်ယူကြ၏။

Verse 18

अपचन्यावदग्नौ तं क्षुधया परिपीडिताः । वृषादर्भिर्नृपः प्राप्तः श्रुत्वा तेषां विचेष्टितम्

ဆာလောင်မှုက နှိပ်စက်သဖြင့် သူတို့သည် မီးပေါ်တွင် သူ့ကို ချက်ပြုတ်ရန် စတင်ကြ၏။ ထိုအခါ ဝೃṣာဒರ್ಭီ မင်းကြီးသည် သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အပြုအမူကို ကြားသိ၍ ရောက်လာ၏။

Verse 19

वृषादर्भिरुवाच । किमिदं गर्हितं कर्म क्रियते मुनिसत्तमाः । राक्षसानामयं धर्मो महामांसस्य भक्षणम्

ဝೃṣာဒರ್ಭီ မင်းကြီးက မိန့်တော်မူ၏—“အို မုနိအမြတ်တို့၊ ဤအပြစ်တင်ဖွယ် ကိစ္စကို အဘယ်ကြောင့် ပြုလုပ်နေကြသနည်း။ ကြမ်းတမ်းသော အသားကို စားသုံးခြင်းသည် ရာක්ෂသတို့၏ ဓမ္မပင် ဖြစ်၏။”

Verse 20

सोऽहं सस्यं प्रदास्यामि ग्रामान्व्रीहीन्यवानपि । मम वाक्यादसंदिग्धं त्यजर्ध्वं मृतबालकम्

“ငါသည် စပါးသီးနှံကို ပေးမည်—ရွာများ၊ ဆန်နှင့် မုယောစပါးတို့ကိုပါ ပေးမည်။ ငါ့စကားကို သံသယမရှိ ယုံကြည်ကြလော့; သေဆုံးသော ကလေးကို စွန့်လွှတ်ကြလော့။”

Verse 21

ऋषय ऊचुः । प्रायश्चित्तं समादिष्टं महामांसस्य भक्षणात् । प्रतिग्रहस्य भूपाला दापत्कालेऽपि नो नृप

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “အသားကြီးကို စားသုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်အတွက် ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်လျော့ခွင့်) ကို ချမှတ်ထားသည်။ အို မင်းကြီး၊ ဘေးအန္တရာယ်ကာလ၌ပင် လက်ဆောင်လက်ခံခြင်း (ပရတိဂ္ရဟ) သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မသင့်တော်ပါ။”

Verse 22

पश्चात्तपश्चरिष्यामो महामांससमुद्भवम् । पातकं नाशयिष्यामो भक्षयामो वयं ततः

“နောက်မှ ကျွန်ုပ်တို့သည် အစာကြီးစားသုံးခြင်းမှ ပေါ်လာသော အပြစ်ကို ဖယ်ရှားရန် တပသ (အာဓိဋ္ဌာန်တရားကျင့်) ကို ကျင့်မည်။ ထိုအပြစ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီးနောက်မှသာ ကျွန်ုပ်တို့ စားသုံးမည်” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 23

वृषादर्भि रुवाच । प्रतिग्रहो द्विजातीनां प्रोक्ता वृत्तिरनिंदिता । ग्राह्यो मत्तस्ततः सर्वैर्नात्र कार्या विचारणा

ဝೃષာဒර්ဘိက ဆိုသည်– “လက်ဆောင်လက်ခံခြင်း (ပရတိဂ္ရဟ) သည် ဒွိဇာတီ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များအတွက် အပြစ်မတင်ရသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနည်းဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးက ကျွန်ုပ်ထံမှ လက်ခံကြလော့—ဤနေရာတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် မလို။”

Verse 24

ऋषय ऊचुः । राज प्रतिग्रहो घोरो मध्वास्वादो विषोपमः । स दूराद्ब्राह्मणैस्त्याज्यो विशेषात्कृतिभिर्नृप

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “အို မင်းကြီး၊ လက်ဆောင်လက်ခံခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်၏—ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော်လည်း အဆိပ်နှင့် တူ၏။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် အဝေးမှပင် ရှောင်ကြဉ်သင့်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဉာဏ်ရှိ၍ ကျင့်ဝတ်ပြည့်စုံသူတို့က ပို၍ ရှောင်ရမည်၊ အို အုပ်စိုးရှင်။”

Verse 25

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी । दश ध्वजिसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

“စက်ရိ (cakrī) တစ်ယောက်သည် သတ်ဖြတ်သူ ဆယ်ယောက်နှင့် တူ၏။ ဓဝဇိ (dhvajī) တစ်ယောက်သည် စက်ရိ ဆယ်ယောက်နှင့် တူ၏။ ပြည့်တန်ဆာမ တစ်ယောက်သည် ဓဝဇိ ဆယ်ယောက်နှင့် တူ၏။ မင်းတစ်ပါးသည် ပြည့်တန်ဆာမ ဆယ်ယောက်နှင့် တူ၏။”

Verse 26

दशसूनासहस्रेण तुल्यो राजप्रतिग्रहः । कस्तस्य प्रतिगृह्णाति लोभाढ्यो ब्राह्मणो यथा

မင်း၏လှူဒါန်းမှု (rāja-pratigraha) သည် သတ်ဖြတ်သူ တစ်သောင်းဆယ်ဆတိုးနှင့် တူ၏။ လောဘကြီး၍ ဖောင်းပွနေသော ဗြာဟ္မဏသာလျှင် ထိုလှူဒါန်းမှုကို လက်ခံမည်လော?

Verse 27

रौरवादिषु सर्वेषु नरकेषु स पच्यते । तस्माद्गच्छ गृहे भूप स्वस्ति तेऽस्तु सदैव हि

သူသည် ရော်ရဝာ (Raurava) စသည့် နရကအပေါင်းတို့၌ မီးဖြင့်ချက်ပြုတ်ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီး၊ အိမ်သို့ပြန်လော့; သင်၌ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ အမြဲရှိပါစေ။

Verse 28

वयमन्यत्र यास्यामो ग्रहीष्यामो न ते धनम् । एवमुक्त्वाथ ते सर्वे मुनयः शंसितव्रताः

“ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားနေရာသို့ သွားမည်; သင်၏ ဥစ္စာကို မလက်ခံပါ” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ချီးမွမ်းထိုက်သော ဝတ်တရားကို ထိန်းသိမ်းသော မုနိအပေါင်းတို့သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။

Verse 29

परित्यज्य कुमारं तं मृतं तमपि भूमिपम् । चमत्कारपुरं क्षेत्रं समुद्दिश्य ततो ययुः

သေဆုံးသွားသော မင်းသားကလေးကိုလည်း၊ ထိုမင်းကြီးကိုပါ စွန့်ပစ်၍၊ ထို့နောက် သူတို့သည် စိတ်ကို ချမတ်ကာရပုရ (Camatkārapura) သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 30

सोऽपि राजा ततस्तैस्तु भर्त्सितोऽतिरुषान्वितः । जिज्ञासार्थं ततस्तेषां चक्रे कर्म द्विजोत्तमाः

ထိုမင်းကြီးလည်း သူတို့၏ ဆူပူပြစ်တင်ခြင်းကို ခံရ၍ အလွန်ဒေါသထွက်ကာ၊ ထို့နောက် သူတို့ကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့အပေါ် အကြံအစည်တစ်ရပ်ကို စီမံလုပ်ဆောင်၏။

Verse 31

ततः सुवर्णपूर्णानि विधायोदुम्बराणि च । तेषां मार्गाग्रतो भूमौ समंतादथ चाक्षिपत्

ထို့နောက် သူသည် ရွှေဖြင့်ပြည့်နှက်သော ဥဒုမ္ဗရ အိုးများကို ပြင်ဆင်၍ မုနိတို့သွားရာလမ်းရှေ့တွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရပ်ရပ်ပတ်လည် ပစ်ချလိုက်၏။

Verse 32

सूत उवाच । अथ ते मुनयो दृष्ट्वा पतितानि धरातले । उदुम्बराणि संदृष्ट्वा जगृहुः क्षुधयार्दिताः

စူတက ပြော၏— ထို့နောက် မုနိတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသော ဥဒုမ္ဗရ အိုးများကို မြင်၍ ဆာလောင်ခြင်းကြောင့် နာကျင်နေသဖြင့် ယူဆောင်ကြ၏။

Verse 33

अथ तानि समालक्ष्य गुरूणि मुनिसत्तमाः । अत्रिरेकं परिस्फोट्य सुवर्णं वीक्ष्य चाब्रवीत्

ထို့နောက် မုနိအထွတ်အမြတ်တို့သည် ထိုအရာတို့၏ အလေးချိန်ကို သတိပြုမိကြရာ အတြိသည် တစ်လုံးကို ခွဲဖောက်၍ အတွင်းရှိ ရွှေကို မြင်သော် စကားဆို၏။

Verse 34

अत्रिरुवाच । नास्माकं मुनयोऽज्ञानं नास्माकं गृहबुद्धयः । हैमानिमान्विजानंतो ग्रहीष्याम उदुम्बरान्

အတြိက ပြော၏— “ကျွန်ုပ်တို့ မုနိတို့သည် မသိမမြင်သူ မဟုတ်၊ အိမ်ထောင်ရေးစိတ်လည်း မရှိ။ ဤအရာတို့သည် ရွှေဖြစ်၍ လှည့်စားခြင်းဟု သိလျက်၊ ဥဒုမ္ဗရ फलများကိုသာ ယူမည်” ဟု။

Verse 35

तस्मादेतानि संत्यज्य हेमगर्भाणि दूरतः । उदुम्बराणि यास्यामः फलानि विगतस्पृहाः

ထို့ကြောင့် ရွှေကိုယ်ဝန်ဆောင်သော အရာတို့ကို အဝေးသို့ စွန့်ပစ်ကာ၊ လောဘကင်းစွာ ဥဒုမ္ဗရ फलများထံသို့ သွားကြမည်။

Verse 36

सार्वभौमो महीपाल एकोऽन्यश्च निरीहकः । सुभगस्तु तयोर्नित्यं भूयाद्भूयो निरीहकः

တစ်ဦးသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မင်းတော်၊ မြေပြင်ကို ကာကွယ်သူ ဖြစ်နိုင်၏။ တစ်ဦးသည် ဆန္ဒကင်း၍ မကြိုးစားသူ ဖြစ်နိုင်၏။ သို့ရာတွင် နှစ်ဦးအနက် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူသည် အကြိမ်ကြိမ် ဆန္ဒလောဘကင်းသူပင် ဖြစ်၏။

Verse 37

धर्मार्थमपि विप्राणां संचयोऽर्थस्य गर्हितः । प्रक्षालनाद्धि पंकस्य दूरादस्पर्शनं वरम्

ဓမ္မအတွက်ဆိုသော်လည်း ဗြာဟ္မဏတို့၏ ငွေကြေးကို စုဆောင်းသိုလှောင်ခြင်းသည် အပြစ်တင်ခံရ၏။ ရွံ့ကို ဆေးကြောခြင်းထက် အဝေးမှပင် မထိမိအောင် ရှောင်ခြင်းက ပိုကောင်း၏။

Verse 38

त्यजतः संचयान्सर्वान्यांति हानिमुपद्रवाः । न हि सर्वार्थवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः

သိုလှောင်စုဆောင်းမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်သူအတွက် ဒုက္ခအန္တရာယ်တို့သည် လျော့ပါး၍ အင်အားပျက်သွား၏။ အကြောင်းမူကား အရာရာသော ဥစ္စာကို ပိုင်ဆိုင်ပြီးလည်း ဘေးကင်းသူဟူ၍ မမြင်ရ။

Verse 39

निर्धनत्वं तथा राज्यं तुलायां धारयेद्बुधः । अकिंचनत्वमधिकं जायते संमतिर्मम

ပညာရှိသည် ဆင်းရဲခြင်းနှင့် မင်းအာဏာကို တံခွန်တန်းပေါ်တွင် တင်၍ ချိန်တွယ်စေ။ ငါ၏ အမြင်အရ အကိဉ္စန—ဘာမျှမပိုင်ဆိုင်ခြင်း—သည် ပိုမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုး ဖြစ်၏။

Verse 40

कश्यप उवाच । अनर्थोऽयं मुने प्राप्तो यदर्थस्य परिग्रहः । अर्थैश्वर्यविमूढात्मा श्रेयसा मुच्यते हि सः

ကশ্যပ မိန့်တော်မူသည်—“အို မုနိ၊ ဤသည်မှာ အကံမကောင်းခြင်းပင်၊ ဥစ္စာကို လက်ခံယူကာ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ ဥစ္စာနှင့် အာဏာကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် မောဟဖြစ်သူသည် အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုး (śreyas) ဖြင့်သာ လွတ်မြောက်နိုင်၏။”

Verse 41

अर्थसंपद्विमोहाय विमोहो नरकाय च । तस्मादर्थं प्रयत्नेन श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत्

ဥစ္စာသည် မောဟကို ဖြစ်စေ၍ မောဟသည် နရကသို့ ခေါ်ဆောင်၏။ ထို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးကို ရှာသူသည် ကြိုးစား၍ ဥစ္စာကို အဝေးမှပင် စွန့်ပယ်သင့်၏။

Verse 42

योर्थेन साध्यते धर्मः क्षयिष्णुः स प्रकीर्तितः । यः पुनस्तपसा साध्यः स मोक्षायेति मे मतिः

ဥစ္စာဖြင့် ပြည့်စုံစေသော ဓမ္မသည် ပျက်ယွင်းလွယ်သောအရာဟု ကြေညာထား၏။ သို့ရာတွင် တပသ (အာစတေရ) ဖြင့် ပြည့်စုံစေသောအရာသည်—ငါ့အမြင်အရ—မောက္ခသို့ ဦးတည်၏။

Verse 43

भरद्वाज उवाच । जीर्यंति जीर्यतः केशा दंता जीर्यंति जीर्यतः । चक्षुः श्रोत्रे तथा पुंसस्तृष्णैका तरुणायते

ဘရဒ္ဝာဇက ဆို၏—လူသည် အိုလာသော် ဆံပင်လည်း အို၏၊ သွားလည်း အို၏၊ မျက်စိနှင့် နားလည်း အို၏။ သို့သော် တೃṣṇā (လိုချင်တပ်မက်မှု) တစ်ခုတည်းသာ သူ့အတွင်း၌ အမြဲနုပျိုနေ၏။

Verse 44

सूच्या सूत्रं यथा वस्त्रं संचारयति सूचिका । तद्वत्संसारसूत्रं च वांछयात्मा नयत्यसौ

အပ်က အဝတ်ထဲသို့ ချည်ကို သယ်ဆောင်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ လိုချင်တပ်မက်မှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော အတ္တမ (အတ္မာ) သည် သံသရာ၏ ချည်မျှင်ကို ဆွဲယူသွား၏။

Verse 45

यथा शृंगं हि कायेन वर्द्धमानेन वर्धते । तद्वत्तृष्णापि वित्तेन वर्द्धमानेन वर्द्धते

ကိုယ်ခန္ဓာ ကြီးထွားလာသလို ချိုလည်း ကြီးထွားသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဥစ္စာတိုးလာသမျှ တṛṣṇā (လိုချင်တပ်မက်မှု) လည်း တိုးပွားလာ၏။

Verse 46

अनंतपारा दुष्पूरा तृष्णा दुःखशतावहा । अधर्मबहुला चैव तस्मात्तां परिवर्जयेत्

တဏှာသည် ကမ်းမဲ့အဆုံးမရှိ၊ ဖြည့်ဆည်းရန်ခက်ကာ ဒုက္ခရာပေါင်းများစွာကို ဆောင်လာသည်။ အဓမ္မဖြင့်ပြည့်နှက်သဖြင့် ထိုတဏှာကို စွန့်ပယ်သင့်သည်။

Verse 47

गौतम उवाच । संतुष्टः केन चाल्योऽस्ति फलैरपि विवर्जितः । सर्वोपीन्द्रियलौल्येन संकटे भ्रमति द्विजाः

ဂေါတမက ဆိုသည်—ကျေနပ်တည်ငြိမ်သူကို အကျိုးဖလမရှိသော်လည်း မည်သူက လှုပ်ရှားစေနိုင်မည်နည်း။ သို့ရာတွင် အာရုံခံအင်္ဂါတို့အပေါ် လောလောဆယ်ဆယ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် လူအားလုံးသည် အကျပ်အတည်းထဲသို့ လှည့်လည်ဝင်ရောက်ကြသည်၊ အို ဘြာဟ္မဏတို့။

Verse 48

सर्वत्र संपदस्तस्य संतुष्टं यस्य मानसम् । उपानद्गूढपादस्य ननु चर्मास्तृतेव भूः

စိတ်နှလုံးကျေနပ်သူအတွက် စည်းစိမ်ကောင်းကျိုးသည် နေရာတိုင်း၌ ရှိ၏။ ခြေထောက်ကို ဖိနပ်ဖြင့်ဖုံးထားသူအတွက် မြေပြင်သည် အရေပြားခင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 49

संतोषामृततृप्तानां यत्सुखं शांतचेतसाम् । कुतस्तद्धनलुब्धानामितश्चेतश्च धावताम्

စိတ်ငြိမ်သက်၍ စိတ်ကျေနပ်ခြင်း၏ အမృతရည်ဖြင့် ပြည့်ဝသူတို့၏ သုခကို၊ ငွေကြေးလောဘကြီး၍ စိတ်သည် ဒီဘက်ဟိုဘက် ပြေးလွှားနေသူတို့က မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 50

असंतोषः परं दुःखं संतोषः परमं सुखम् । सुखार्थी पुरुषस्तस्मात्संतुष्टः सततं भवेत्

မကျေနပ်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ဒုက္ခ၊ ကျေနပ်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးသော သုခ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သုခကိုလိုလားသူသည် အမြဲတမ်း ကျေနပ်နေသင့်သည်။

Verse 51

विश्वामित्र उवाच । कामं कामयमानस्य यदि कामः स सिध्यति । तथान्यो जायते पुंसस्तत्क्षणादेव कल्पितः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်။ ဆန္ဒရှိသူ၏ ဆန္ဒတစ်ခု ပြည့်စုံသော်လည်း ထိုခဏတည်းကပင် စိတ်ကူးသစ်တစ်ခုလို ဆန္ဒအသစ်တစ်ခု ထပ်မံပေါက်ဖွားလာသည်။

Verse 52

न जातु कामी कामानां सहस्रैरपि तुष्यति । हविषा कृष्णवर्त्मेव वांछा तस्य विवर्धते

ဆန္ဒကပ်နေသူသည် အပျော်အပါး အထောင်ပေါင်းများစွာ ရရှိသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ မတင်းတိမ်။ ဟဝိသ်ဖြင့် ထည့်ပေးသလို မီးက ပိုလောင်သကဲ့သို့ သူ၏လိုချင်မှုသာ တိုးပွားလာသည်။

Verse 53

कामानभिलषन्मोहान्न नरः सुखमाप्नुयात् । श्येनालयतरुच्छायां व्रजन्निव कपिञ्जलः

လိုချင်မှုများကို တောင့်တ၍ မောဟဖြင့် မျက်ကွယ်နေသော လူသည် သုခကို မရနိုင်။ ဟော့က (သျဲန်) နေထိုင်ရာ သစ်ပင်အရိပ်အောက်သို့ သွားနားသည့် ဖရန်ကိုလင်ငှက်ကဲ့သို့ပင်။

Verse 54

नित्यं सागरपर्यन्तां यो भुङ्क्ते पृथिवीमिमाम् । तुल्याश्मकाश्चनश्चैव स कृतार्थो महीपतेः

မဟာပင်လယ်ကန့်သတ်ထားသော ဤကမ္ဘာမြေကို ဘုရင်တစ်ပါးက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ခံစားအသုံးချနိုင်သော်လည်း၊ သူ့အတွက် ကျောက်နှင့် ရွှေ တူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသောအခါမှသာ မင်းသည် အမှန်တကယ် ကိစ္စပြီးမြောက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 55

जमदग्निरुवाच । योऽर्थं प्राप्याधमो विप्रः शोचितव्येपि हृष्यति । न च पश्यति मन्दात्मा नरकं चा कुतोभयः

ဇမဒဂ္နိက ပြောသည်။ အောက်တန်းကျသော ဗြာဟ္မဏတစ်ယောက်သည် ဥစ္စာရပြီးနောက် ဝမ်းနည်းသင့်သည့်အရာတွင်တောင် ပျော်ရွှင်တတ်သည်။ စိတ်မိုက်သူသည် နရကကို မမြင်နိုင်သဖြင့် ဘယ်ကနေ ကြောက်ရွံ့မှု ရှိမည်နည်း။

Verse 56

प्रतिग्रहसमर्थानां निवृत्तानां प्रतिग्रहात् । य एव ददतां लोकास्त एवाप्रतिगृह्णताम्

လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း အလှူကို မလက်ခံဘဲ ရှောင်ကြဉ်သူတို့အတွက်—အလှူပေးသူတို့ ရောက်သည့် လောကများကိုပင် မလက်ခံသူတို့လည်း ရောက်နိုင်၏။

Verse 57

अरुन्धत्युवाच । बिसतंतुर्यथाऽनन्तो नालमासाद्य संस्थितः । तृष्णा चैवमनाद्यन्ता स्थिता देहे शरीरिणाम्

အရုန္ဓတီက ပြောသည်– «ကြာဖိုက်ကြိုးသည် တံတားကို မှီ၍ တည်နေသကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသကာလ ထင်ရသည်။ ထိုနည်းတူ တဏှာသည် အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့၏ ကိုယ်ထဲ၌ တည်နေ၏»။

Verse 58

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः । याऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

မိုက်မဲသောအမြင်ရှိသူတို့အတွက် စွန့်လွှတ်ရန် ခက်ခဲသော တဏှာ၊ ကိုယ်အိုသော်လည်း မအိုမပျက်သော တဏှာ၊ အသက်ဆုံးရာသို့ ခေါ်ဆောင်သော ရောဂါတည်းဟူသော တဏှာ—ထိုဆာလောင်မှုကို စွန့်လွှတ်လျှင် သုခကို ရ၏။

Verse 60

पशुमुख उवाच यदाचरन्ति विद्वांसः सदा धर्मपरायणाः । तदेव विदुषा कार्यमात्मनो हितमिच्छता

ပသုမုခက ပြောသည်– «ဓမ္မကို အမြဲတမ်း အားထားလိုက်နာသော ပညာရှိတို့ ပြုကျင့်သမျှကိုပင်၊ ကိုယ့်အကျိုးအမှန်ကို လိုလားသော ပညာရှိတစ်ဦးက လုပ်ဆောင်သင့်၏»။

Verse 62

चमत्कारपुरेक्षेत्रे विविशुस्ते ततः परम् । ददृशुः सहसा प्राप्तं परिव्राजं शुनोमुखम्

ထို့နောက် သူတို့သည် စမတ်ကာရပုရ နာမ က္ෂೇತ್ರသန့်ရှင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။ ထိုနေရာတွင် ရုတ်တရက် ရောက်လာသော လှည့်လည်သံဃာတော်တစ်ပါး—ရှုနိုမုခကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 63

तेनैव सहितास्तत्र गत्वा किञ्चिद्वनान्तरम् । दृष्टवन्तस्ततो हृद्यं सरः पंकजशोभितम्

သူနှင့်အတူ သစ်တောအတွင်းသို့ အနည်းငယ်သွားကြပြီးနောက် ကြာပန်းများဖြင့် လှပတင့်တယ်သော သာယာမြတ်နိုးဖွယ် ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 64

ततो बुभुक्षयाविष्टा बिसान्यादाय भूरिशः । तीरे निक्षिप्य सरसश्चक्रुः पुण्यां जल क्रियाम्

ထို့နောက် ဆာလောင်မှုကြောင့် အလွန်ပင် ထိခိုက်နေသဖြင့် ကြာမြစ်တံများကို များစွာကောက်ယူကာ ရေကန်ကမ်းပေါ်တွင် ချထားပြီး ကုသိုလ်ဖြစ်စေသော ရေကိစ္စ (ရေကရိယာ) ကို ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 65

अथोत्तीर्यजलात्सर्वे ते समेत्य परस्परम् । बिसानि तान्यपश्यन्त इदं वचनमब्रुवन्

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး ရေထဲမှ ထွက်လာကာ အချင်းချင်း စုဝေးကြ၏။ ထိုကြာမြစ်တံများကို မမြင်ရသဖြင့် အချင်းချင်း ဤစကားကို ပြောကြ၏။

Verse 66

ऋषय ऊचुः । केन क्षुधाभितप्तानामस्माकं निर्दयात्मना । मृणालानि समस्तानि स्थानादस्माद्धृतानि च

ရဟန်းတော်များက ဆိုကြသည်— “ကျွန်ုပ်တို့ ဆာလောင်၍ ပင်ပန်းနာကျင်နေစဉ် ဤနေရာမှ ကြာမြစ်တံအားလုံးကို မရက်စက်သောနှလုံးရှိသူ မည်သူက ယူဆောင်သွားသနည်း?”

Verse 67

ते शंकमाना अन्योन्यमृषयः शंसितव्रताः । प्रचक्रुः शपथान्रौद्रानात्मनः प्रविशुद्धये

အချင်းချင်း သံသယဖြစ်ကြသော သစ္စာဝတ်ပြုမှုဖြင့် နာမည်ကြီးသည့် ရဟန်းတော်များသည် မိမိတို့၏ သန့်စင်မှုနှင့် အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ထင်ရှားစေရန် ကြမ်းတမ်းသော ကျိန်ဆိုချက်များကို ထုတ်ပြန်ကြ၏။

Verse 68

कश्यप उवाच । सर्वभक्षः सदा सोऽस्तु न्यासलोभं करोतु वा । कूटसाक्षित्वमभ्ये तु बिसस्तैन्यं करोति यः

ကာရှျပက ပြော၏ — «ကြာတံခိုးယူသူသည် အမြဲတမ်း မသန့်ရှင်းသည့်အရာများပါ အားလုံးကို စားသုံးသူ ဖြစ်ပါစေ၊ သို့မဟုတ် ယုံကြည်အပ်နှံထားသော အပ်နှံငွေ/အပ်နှံပစ္စည်းတို့အပေါ် လောဘကြီးစေပါစေ။ ထို့ပြင် မမှန်သက်သေခံခြင်း၏ အပြစ်လည်း ခံစေပါစေ»။

Verse 69

धर्मं करोतु दंभेन राजानं चोपसेवताम् । मधुमांसं सदाश्नातु बिसस्तैन्यं करोति यः

«ကြာတံခိုးယူသူသည် လိမ်လည်ဟန်ဆောင်မှုဖြင့် ‘ဓမ္မ’ ကို လုပ်ဆောင်စေပါစေ၊ အကျိုးအမြတ်အတွက် ဘုရင်တို့ကို ချဉ်းကပ်ဝန်ဆောင်စေပါစေ။ ထို့ပြင် ပျားရည်နှင့် အသားကို အမြဲစားသုံးစေပါစေ»။

Verse 70

वसिष्ठ उवाच । अनृतौ मैथुनं यातु दिवा वाप्यथ पर्वणि । अतिथिः स्यात्ततोऽन्योन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ဝသိဋ္ဌက ပြော၏ — «ကြာတံခိုးယူသူသည် မသင့်တော်သောအချိန်၌ မေထုန်ပြုစေပါစေ—နေ့ခင်း၌ဖြစ်စေ၊ ပွဲတော်နေ့ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသောနေ့၌ဖြစ်စေ။ ထို့ပြင် သူသည် အခြားသူတို့အပေါ် မူတည်နေထိုင်ကာ အပြန်အလှန် ရန်ဖြစ်စေသော ‘ဧည့်သည်’ ကဲ့သို့ ဖြစ်စေပါစေ»။

Verse 71

भरद्वाज उवाच । योधिगम्य गुरोः शास्त्रं निष्क्रयं न प्रयच्छति । तस्यैनसा स युक्तोस्तु बिसस्तैन्यं करोति यः

ဘရဒ္ဝါဇက ပြော၏ — «ကြာတံခိုးယူသူသည် ဂုရုထံမှ သာသနာတော်/သင်ကြားချက်ကို သင်ယူပြီးနောက် ထိုက်သင့်သော ဒက္ခိဏာ (ဆရာခ) မပေးသူ၏ အပြစ်နှင့် တူညီသော အပြစ်၌ ချည်နှောင်ခံရစေပါစေ»။

Verse 72

नृशंसोऽस्तु स सर्वत्र समृद्ध्या चाप्यहंकृतः । मत्सरी पिशुनश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

«ကြာတံခိုးယူသူသည် နေရာတိုင်း၌ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သူ ဖြစ်စေပါစေ။ ထို့ပြင် စည်းစိမ်ချမ်းသာရှိသော်လည်း အဟင်္ကာရဖြင့် မာန်တက်စေပါစေ—မနာလိုသူ၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုသူလည်း ဖြစ်စေပါစေ»။

Verse 73

विश्वामित्र उवाच । एकाकी मृष्टम श्नातु प्रशंस्यादथ चात्मनः । वेदविक्रयकर्तास्तु बिसस्तैन्यं करोति यः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မိန့်တော်မူသည်။ ကြာတံခိုးသူသည် တစ်ယောက်တည်း အာဟာရကောင်းကို စားသောက်၍ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ချီးမွမ်းကာ ဝေဒကို ရောင်းချသူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 74

जमदग्निरुवाच । कन्यां यच्छतु वृद्धाय स भूयाद्वृषली पतिः । अस्तु वार्धुषिको नित्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ဇမဒဂ္နိ မိန့်တော်မူသည်။ ကြာတံခိုးသူသည် သမီးကို အိုမင်းသူထံ ပေးအပ်စေ၊ နိမ့်ကျသော မိန်းမ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်စေ၊ အမြဲတမ်း အတိုးစားသူ ဖြစ်စေ။

Verse 75

गौतम उवाच । स गृह्णात्वविकादानं करोतु हयविक्रयम् । प्रकरो तु गुरोर्निंदां बिसस्तैन्यं करोति यः

ဂေါတမ မိန့်တော်မူသည်။ မပေးအပ်သေးသော အရာကို ယူခြင်း၊ မြင်းရောင်းဝယ်ခြင်းတို့ကိုပင် လုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ဂုရုကို အပြစ်တင်စော်ကားသူသည် ကြာတံခိုးသကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ကျူးလွန်သည်။

Verse 76

अत्रिरुवाच । मातरं पितरं नित्यं दुर्मतिः सोऽवमन्यताम् । शूद्रं पृच्छतु धर्मार्थं बिसस्तैन्यं करोति यः

အတြိ မိန့်တော်မူသည်။ မကောင်းသော စိတ်ရှိသူသည် မိခင်ဖခင်ကို အမြဲတမ်း မလေးစားသူဟု သတ်မှတ်စေ—ဓမ္မအကြောင်းကို ရှုဒ္ဒရထံ သွားမေးသူနှင့် ကြာတံခိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 77

प्रतिश्रुत्य न यो दद्याद्ब्राह्मणाय गवादिकम् । तस्यैनसा स युज्येत बिसस्तैन्यं करोति यः

ကတိပေးပြီးနောက် ဘြာဟ္မဏအား နွားစသည်တို့ကို မပေးသူသည် ထိုအပြစ်နှင့် ချည်နှောင်ခံရ၏။ ထိုသူကို ကြာတံခိုးသူဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 78

अरुंधत्युवाच । करोतु पत्युः पूर्वं सा भोजनं शयनं तथा । नारी दुष्टसमाचारा बिसस्तैन्यं करोति या

အရုန္ဓတီက ပြောသည်။ «အရင်ဆုံး မိမိခင်ပွန်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်၍ အစာအဟာရနှင့် အိပ်ရာနေရာကို စီစဉ်ပေးပါစေ။ အကျင့်ဆိုးသော မိန်းမဟူသည် ကြာတံ (ဘိသ) ကို ခိုးယူသူပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 79

चण्डोवाच । स्वामिनः प्रतिकूलास्तु धर्मद्वेषं करोतु च । साधुद्वेषपरा चैव बिसस्तैन्यं करोति या

ချဏ္ဍက ပြောသည်။ «မိမိခင်ပွန်းကို ဆန့်ကျင်၍ ဓမ္မကို မုန်းတီးစေကာ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို အမြဲအပြစ်တင်မုန်းတီးသူ၊ ထို့ပြင် ကြာမျှင် (ဘိသ) လောက်သေးငယ်သည့်အရာကိုပါ ခိုးယူသူမိန်းမသည် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်သည်»။

Verse 80

पशुमुख उवाच । स्वामिद्रोहरतो नित्यं स भूयात्पापकृन्नरः । साधु द्वेषपरश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

ပသုမုခက ပြောသည်။ «မိမိအရှင်ကို အမြဲသစ္စာဖောက်ရန် ကြံစည်သူ ယောက်ျားသည် အပြစ်ပြုသူ ဖြစ်လာမည်။ ထိုနည်းတူ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို မုန်းတီးရန် အားထားသူနှင့် ကြာတံ (ဘိသ) ကို ခိုးယူသူလည်း အပြစ်ပြုသူပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 81

शुनोमुख उवाच । वेदान्स पठतु न्यायाद्गृहस्थः स्यात्प्रियातिथिः । सत्यं वदतु चाजस्रं बिसस्तैन्यं करोति यः

ရှုနိုမုခက ပြောသည်။ «ဂृहस्थသည် တရားမျှတစွာ ဝေဒများကို လေ့လာဖတ်ရှုပါစေ၊ ဧည့်သည်တို့ ချစ်ခင်ရသောသူ ဖြစ်ပါစေ။ အမြဲတမ်း သစ္စာစကားကို ပြောပါစေ။ သို့သော် ကြာတံ (ဘိသ) ကို ခိုးယူသူသည် အပြစ်ရပြီး ဓမ္မမှ ကျဆင်းသည်»။

Verse 82

ऋषय ऊचुः । इष्ट एव द्विजातीनां यस्त्वया शपथः कृतः । बिसस्तैन्यं हि चास्माकं तन्नूनं भवता कृतम्

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်။ «သင်ပြုခဲ့သော ကျိန်ဆိုချက်သည် ဒွိဇတို့အတွက် အမှန်တကယ် သင့်လျော်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြာတံ (ဘိသ) ကို ခိုးယူခြင်းသည် သင်က ပြုခဲ့သည်မှာ သေချာပင်—သံသယမရှိ»။

Verse 83

शुनोमुख उवाच । मया हृतानि सर्वेषां बिसानीमानि वो द्विजाः । धर्मान्वै श्रोतुकामेन मां जानीत पुरंदरम्

ရှုနိုမုခက ပြောသည်။ «အို ဒွိဇာတို့၊ သင်တို့၏ ကြာတံများအားလုံးကို ငါယူသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ငါကို ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ဟု သိကြလော့—ဓမ္မကို ကြားလိုသော ဆန္ဒကြောင့်သာ ငါပြုခဲ့သည်»။

Verse 84

युष्माकं परितुष्टोऽस्मि लोभाभावाद्द्विजोत्तमाः । तस्मात्स्वर्गं मया सार्द्धं शीघ्रमागम्यतामिति ।ा

«အို ဒွိဇာအမြတ်တို့၊ လောဘမရှိခြင်းကြောင့် သင်တို့အပေါ် ငါအလွန်နှစ်သက်၏။ ထို့ကြောင့် ငါနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ချက်ချင်းလာကြလော့» ဟု ဆို၏။

Verse 85

ऋषय ऊचुः । मोक्षमार्गं समासक्ता न वयं स्वर्गलिप्सवः । तस्मात्तपश्चरिष्यामः सरसीह विमुक्तये

ရသီတို့က ပြောသည်။ «မောက္ခမဂ္ဂသို့ ငါတို့စိတ်ကပ်လျက်ရှိ၍ ကောင်းကင်ဘုံကို မလိုလားကြ။ ထို့ကြောင့် အို အိန္ဒြ၊ ဤသန့်ရှင်းသော ရေကန်၌ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် တပဿာကျင့်မည်»။

Verse 86

पूर्णा सागरपर्यंतां चरित्वा पृथिवी मिमाम् । प्राणयात्रां प्रकुर्वाणा मृणालैर्मुनिसत्तमाः । तस्माद्गच्छ तव श्रेयो भूयादस्मात्समागमात्

ပင်လယ်ဝန်းရံသည့် အဆုံးတိုင်အောင် ဤမြေကြီးကို လှည့်လည်ပြီး၊ ကြာတံများဖြင့် အသက်ကို ထိန်းကာ ဘဝခရီးကို ဆက်လက်ပြုနေသော မုနိအမြတ်တို့ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သင်ထွက်ခွာလော့—ဤတွေ့ဆုံမှုကြောင့် သင့်အတွက် ကောင်းကျိုးကြီး ဖြစ်ပါစေ။

Verse 87

शक्र उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्यात्कदाचिदपि सुव्रताः । तस्माद्गृह्णीत यच्चित्ते सदाभीष्टं व्यवस्थितम्

သက္ကရ (အိန္ဒြ) က ပြောသည်။ «အို သီလကောင်းသောသူတို့၊ သင်တို့ရှေ့၌ ငါပေါ်ထွန်းလာခြင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ အလဟဿ မဖြစ်စေချင်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့နှလုံး၌ အမြဲလိုလား၍ တည်ကြည်နေသော ဆန္ဒကို ရွေးယူကြလော့»။

Verse 88

ऋषय ऊचुः आश्रमोऽयं सुविख्यातो भूयाच्छक्र महीतले । नाम्नास्माकं तथा नृणां सर्वपातकनाशनः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «အို သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ရေ၊ ဤအာရှရမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျော်ကြားလှပစွာ ဖြစ်ပါစေ။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမည်ကို ဆောင်ထားခြင်းအားဖြင့် လူတို့အတွက် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 89

वयं स्थास्यामहे नित्यमत्रैव सुरसत्तम । तपोऽर्थं भावितात्मानो यावन्मोक्षगतिर्ध्रुवा

«အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ မောက္ခသို့ သေချာသော လမ်းကြောင်းကို ရရှိသည့်အထိ၊ တပသ (အာစီတ) အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ထားသော ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်မည်»။

Verse 90

इन्द्र उवाच । त्रैलोक्येऽपि सुविख्यात आश्रमो वो भविष्यति । तथा कामप्रदश्चैव लोकानां संभविष्यति

အိန္ဒြာက ဆိုသည်။ «သုံးလောကတစ်လျှောက်တောင် သင်တို့၏ အာရှရမ်သည် ကျော်ကြားလာမည်။ ထို့ပြင် လူတို့အတွက် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော အကျိုးပေးသူလည်း ဖြစ်လာမည်»။

Verse 91

यो यं काममभिध्याय श्राद्धमत्र करिष्यति । श्रावणे पौर्णमास्यां च स तं सर्वमवा प्स्यति

«မည်သူမဆို ဆန္ဒတစ်ရပ်ကို စိတ်ထဲတွင် ထား၍ ဤနေရာ၌ ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) ကို ပြုလုပ်လျှင်—အထူးသဖြင့် ရှရာဝဏ လပြည့်နေ့တွင်—ထိုဆန္ဒ၏ အကျိုးအားလုံးကို ရရှိမည်»။

Verse 92

निष्कामो वा नरो यस्तु श्राद्धं दानमथापि वा । प्रकरिष्यति मोक्षं स समवाप्स्यत्यसंशयम्

«သို့မဟုတ် ဆန္ဒကင်းသော လူတစ်ဦးက ဤနေရာ၌ ရှရဒ္ဓကိုဖြစ်စေ၊ ဒါန (လှူဒါန်းမှု) ကိုဖြစ်စေ ပြုလုပ်လျှင်၊ မောက္ခကို မသံသယဘဲ ရရှိမည်»။

Verse 93

ये चात्र देहं त्यक्ष्यंति युष्माकं चाश्रमे शुभे । अपि पापसमायुक्तास्ते यास्यंति परां गतिम्

ဤနေရာ၌ သင်တို့၏ မင်္ဂလာအာရှရမ်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သွားသူတို့သည်—အပြစ်များဖြင့် လေးလံနေသော်လည်း—အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 94

इंगुदैर्बदरैर्वापि बिल्वैर्भल्लातकैरपि । पितॄनुद्दिश्य यः श्राद्धं करिष्यति समाहितः

စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို ရည်စူး၍ Śrāddha ကို အင်ဂုဒသီး၊ ဘဒရသီး (ဇူဇုဘ်)၊ ဘိလွသီး သို့မဟုတ် ဘ္ဟလ္လာတက သီးတို့ဖြင့် ပြုလုပ်သူသည် ထိုအကျိုးကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 95

स यास्यति परां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि । सर्वपापविनिर्मुक्तः स्तूयमानश्च किंनरैः

သူသည် သုံးဆယ်သုံးနတ်တို့အတွက်တောင် ရှားပါးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရောက်လိမ့်မည်။ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ကိန္နရတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။

Verse 96

जगामादर्शनं तेऽपि स्थितास्तत्र द्विजोत्तमाः

သူသည် မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ ထိုအခါ အထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်လျက် ရှိကြ၏။

Verse 97

ततः काले गते तेऽपि कृत्वा तीव्रं महत्तपः । संप्राप्ताः परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ထို့နောက် အချိန်ကြာလာသော် သူတို့လည်း ပြင်းထန်၍ မဟာတပသ (tapas) ကို ကျင့်ကြံကာ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 98

तैस्तत्र स्थापितं लिङ्गं देवदेवस्य शूलिनः । तस्य संदर्शनादेव नरः पापाद्विमुच्यते

ထိုနေရာ၌ သူတို့သည် ဒေဝဒေဝ ဖြစ်သော ရှူလင်၏ လင်္ဂကို တည်ထောင်ကြ၏။ ထိုလင်္ဂကို မြင်ရုံသာဖြင့် လူသည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 99

यस्तल्लिंगं पुनर्भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः । अर्चयेत्स ध्रुवं मुक्तिं प्राप्नोति द्विजसत्तमाः

ထိုလင်္ဂကို ထပ်မံ၍ သဒ္ဓါဖြင့် ပန်း၊ နံ့သာမီးခိုး၊ လိမ်းနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်သူသည် မုက္ခကို မလွဲမသွေ ရရှိ၏၊ အို ဒွိဇအမြတ်တို့။

Verse 100

एतत्पवित्र मायुष्यं सर्वपातकनाशनम् । सप्तर्षोणां समाख्यातमाश्रमस्यानुकीर्तनम्

ဤပဝित्रသော အကြောင်းအရာသည် အသက်တိုးစေ၍ အပြစ်အကုန် ဖျက်ဆီး၏။ ၎င်းသည် ခုနစ်ဋ္ဌာန ရှိသည့် စပ့်တဋ္ဌာန ရှိသည့် ရှိသည့် ရှိသည့် ရှိသည့် (Saptarṣi) တို့၏ အာရှရမ်ကို ချီးကျူးဖော်ပြသော နာမည်ကြီး ကထာဖြစ်၏။