Adhyaya 103

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । आश्चर्यं सूतपुत्रैतद्यत्त्वया परिकीर्तितम् । यत्स्थापितानि लिंगानि राक्षसैरपि वानरैः

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်—အို စူတ၏သားရေ၊ သင်က ကြေညာခဲ့သော အရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏—ရాక్షသတို့ကပင်၊ ဝါနရတို့ကပင် လိင်္ဂများကို တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟူ၍။

Verse 2

तस्माद्विस्तरतो ब्रूहि यत्रयत्र यथायथा । तैः स्थापितानि लिंगानि येषु स्थानेषु सूतज

ထို့ကြောင့်၊ စူတာ၏သားရေ၊ ထိုလင်္ဂများကို မည်သည့်နေရာနေရာတွင် မည်သို့မည်ပုံ တည်ထောင်ထားကြသနည်းကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 3

सूत उवाच । सुग्रीवः संभ्रमित्वाथ क्षेत्रं सर्वमशेषतः । बालमंडनकं प्राप्य तत्र स्नात्वा समाहितः

စူတာက ပြောသည်။ ထို့နောက် စုဂရీవသည် စိတ်လှုပ်ရှားလျက် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတစ်ဝိုက်ကို အကုန်လုံး လှည့်လည်ပြီး ဘာလမဏ္ဍနကသို့ ရောက်ကာ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးပြီး စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်သွား၏။

Verse 4

मुखलिंगं ततस्तत्र स्थापयामास शूलिनः । तथान्यैर्वानरैः सर्वैमुखलिंगानि शूलिनः । स्वसंज्ञार्थं द्विजश्रेष्ठाः स्थापितानि यथेच्छया

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ သုံးခွံကိုင်သော အရှင် (ရှီဝ) ၏ မုခ-လင်္ဂတစ်ပါးကို တည်ထောင်하였다။ ထို့အတူ အခြား ဝါနရ အားလုံးလည်း ရှူလင်၏ မုခ-လင်္ဂများကို—အို ဒွိဇအမြတ်တို့—မိမိတို့၏ အမည်အမှတ်တရအတွက် စိတ်ကြိုက် တည်ထောင်ကြ၏။

Verse 5

यस्तेषां मुखलिंगानां करोति घृतकंबलम् । मकरस्थेन सूर्येण शिवलोकं स गच्छति

ထို မုခ-လင်္ဂများအတွက် ဂျီ(ထောပတ်သန့်) ဖြင့် အလွှာကာလိမ်းခြင်း “ဂျီအဝတ်” ကို ပြုလုပ်သူသည်—နေမင်း မကရ(ကပ္ပရီကွန်) ရာသီ၌ ရှိချိန်—ရှီဝလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 6

ततः पश्चिमदिग्भागे तस्य क्षेत्रस्य राक्षसैः । संस्थापितानि लिङ्गानि चतुर्वक्त्राणि च द्विजाः

ထို့နောက် ထိုသန့်ရှင်းသော နယ်မြေ၏ အနောက်ဘက်ပိုင်း၌ ရာක්ෂသတို့က မျက်နှာလေးဖက်ပါသော လင်္ဂများကို တည်ထောင်ကြ၏၊ အို ဒွိဇတို့။

Verse 7

रामेण पूर्वदिग्भागे प्रासादानां च पंचकम् । स्थापितं भक्तियुक्तेन सर्वपातकनाशनम्

အရှေ့ဘက်ဒေသ၌ ရာမသည် ဘက်တီးယုံကြည်မှုဖြင့် ပရသာဒာ ငါးခုကို တည်ထောင်ကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးစေ၏။

Verse 8

तथादक्षिणदिग्भागे कूपिका तेन निर्मिता । आनर्त्तीयतडागस्य समीपे पापनाशनी

ထို့အတူ တောင်ဘက်ဒေသ၌ သူသည် အာနတ်တီယ တဒာဂ (ရေကန်) အနီးတွင် အပြစ်ဖျက်စီးသော ကူပိကာ (ရေတွင်းငယ်) တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်하였다။

Verse 9

यस्तस्यां कुरुते श्राद्धं संप्राप्ते दक्षिणायने । सोऽश्वमेधफलं प्राप्य पितृलोके महीयते

ဒက္ခိဏာယန (နေ၏တောင်ဘက်လမ်းကြောင်း) စတင်ချိန်၌ ထိုနေရာတွင် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပြုသူသည် အရှွမေဓ (Aśvamedha) ယဇ္ဉ၏ အကျိုးကို ရကာ ပိတೃလောက (ဘိုးဘွားလောက) တွင် ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 10

यस्तत्र दीपकं दद्यात्कार्तिके मासि च द्विजाः । न स पश्यति रौद्रांस्तान्नरकानेकविंशतिम् । न चांधो जायते क्वापि यत्रयत्र प्रजायते

အို ဒွိဇာတို့၊ ကာရ္တိက မာသ၌ ထိုနေရာတွင် မီးအလင်း (ဒီပက) ပူဇော်သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် နరక ၂၁ ခုကို မမြင်ရ၊ ထို့ပြင် မည်သည့်နေရာ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားစေကာမူ မျက်ကန်းအဖြစ် မမွေးဖွားရ။

Verse 11

ऋषय ऊचुः । आनर्त्तीयतडागं तत्केन तत्र विनिर्मितम् । किंप्रभावं च कार्त्स्न्येन सूतपुत्र प्रकीर्तय

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်– “ထို အာနတ်တီယ တဒာဂ (ရေကန်) ကို အဘယ်သူက ထိုနေရာတွင် ဆောက်လုပ်သနည်း။ ၎င်း၏ အာနုဘော်နှင့် ဂုဏ်သတင်းကို အပြည့်အစုံ၊ အို စူတ၏သား၊ ပြောကြားပါ။”

Verse 12

सूत उवाच । आनर्त्तीयतडागस्य महिमा द्विजसत्तमाः । एकवक्त्रेण नो शक्यो वक्तुं वर्षशतैरपि

သုတက ပြော၏ — «အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ အာနရတီယ တာဒါဂ၏ မဟိမကို ပါးစပ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ရာနှစ်များကြာသော်လည်း အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်»။

Verse 13

आश्विनस्य सिते पक्षे चतुर्दश्यां समाहितः । स्नात्वा देवान्पितॄंश्चैव तर्पयेद्विधिपूर्वकम्

အာရှွိန လ၏ အလင်းပိုင်း စတုတ္တသီ (၁၄ ရက်) တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရေချိုးပြီးနောက်၊ နည်းလမ်းတကျ ဒေဝတများနှင့် ပိတೃများအား တර්ပဏ (ရေဓာတ်ပူဇော်) ပေးရမည်။

Verse 14

ततो दीपोत्सवदिने श्राद्धं कृत्वा समाहितः । दामोदरं यमं पूज्य दीपं दद्यात्स्वभक्तितः

ထို့နောက် မီးပွဲနေ့ (ဒီပေါ့ৎসဝ) တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ śrāddha ကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဒါမောဒရနှင့် ယမကို ပူဇော်ကာ ကိုယ်ပိုင်ဘက္တိဖြင့် မီးအလင်း (ဒီပ) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 15

संपूज्यो धर्मराजस्तु गन्धपुष्पानुलेपनैः । माषास्तिलाश्च दातव्या गोविंदः प्रीयतामिति

ဓမ္မရာဇ (ယမ) ကို နံ့သာ၊ ပန်းနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် မတ်ပဲ (မాష) နှင့် နှမ်းကို လှူဒါန်း၍ «ဂိုဝိန္ဒ ပျော်ရွှင်ပါစေ» ဟု ဆိုရမည်။

Verse 16

तिलमाषप्रदानेन द्विजानां तर्पणेन च । यमेन सहितो देवः प्रीयते पुरुषोत्तमः

နှမ်းနှင့် မတ်ပဲ (တီလ-မాష) ကို လှူဒါန်းခြင်း၊ ဒွိဇများအား တർပဏ ပြုခြင်းတို့ကြောင့် ယမနှင့်အတူ ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်မြတ်ဆုံးဘုရား) သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 17

य एवं कुरुते विप्रास्तीर्थ आनर्त संज्ञिते । सोऽश्वमेधफलं प्राप्यब्रह्मलोके महीयते

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အာနရတဟု ခေါ်သော တီရ္ထ၌ ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်သူသည် အရှ္ဝမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးကို ရ၍ ဗြဟ္မလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 18

यस्मिन्दिने समायातो रामस्तत्र प्रहर्षितः । तस्मिन्द्विजोत्तमैः सर्वैः प्रोक्तः सोऽभ्येत्य सादरम्

ရာမသည် ထိုနေ့၌ ဝမ်းမြောက်လျက် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏတို့အားလုံးက မိန့်ကြား၍ ခေါ်ဆိုကြသဖြင့်၊ သူသည် လေးစားစွာ ချဉ်းကပ်သွား၏။

Verse 19

अत्रागस्त्यो मुनिश्रेष्ठस्तिष्ठते रघुनंदन । तं गत्वा पश्य विप्रेन्द्र मित्रावरुणसंभवम्

“ဤနေရာ၌ မုနိတို့အထက်မြတ် အဂස්တျ မုနိသည် နေထိုင်၏၊ အို ရဃုဝంశ၏ အပျော်တော်။ ထံသို့ သွား၍ မိတ္တရနှင့် ဝရုဏမှ မွေးဖွားသော အကောင်းဆုံး ဗြာဟ္မဏကို တွေ့မြင်လော့” ဟု ဆို၏။

Verse 20

अथ तेषां वचः श्रुत्वा रामो राजीवलोचनः । वानरै राक्षसैः सार्धं प्रहृष्टः सत्वरं ययौ

ထိုစကားတို့ကို ကြားပြီးနောက် ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော ရာမသည် ဝမ်းမြောက်လျက်၊ ဝါနရတပ်နှင့် ရက္ခသတို့နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 21

अष्टांगप्रणिपातेन तं प्रणम्य रघूत्तमः । परिष्यक्तो दृढं तेन सानन्देन महात्मना

ရဃုဩတ္တမ (ရာမ) သည် အင်္ဂါရှစ်ပါးဖြင့် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ပြီးနောက်၊ အာနန္ဒပြည့်ဝသော မဟာတ္မာ မုနိက သူ့ကို ခိုင်မာစွာ ဖက်လှုပ်ပွေ့ဖက်၏။

Verse 22

नातिदूरे ततस्तस्य विनयेन समन्वितः । उपविष्टो धरापृष्ठे कृतांजलिपुटः स्थितः

ထို့နောက် သူ့အနီးမဝေးတွင် နှိမ့်ချမှုဖြင့်ပြည့်စုံလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အညလီမုဒြာဖြင့် ပူးစည်း၍ ရိုသေစွာ တည်နေ하였다။

Verse 23

ततः पृष्टस्तु मुनिना कथयामास विस्तरात् । वृत्तांतं सर्वमात्मीयं स्वर्गस्य गमनं प्रति

ထို့နောက် မုနိက မေးမြန်းသဖြင့် သူသည် မိမိ၏အကြောင်းအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောကြားကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရာအကြောင်းကိုလည်း ရှင်းလင်း하였다။

Verse 24

यथा सीता परित्यक्ता यथा सौमित्रिणा कृतः । परित्यागः स्वकीयस्य संत्यक्तेन महात्मना

သူက စီတာကို မည်သို့ စွန့်ပစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ပြင် ဆောမိတ္ရီ (လက္ခ္မဏ) က မိမိချစ်သူကို စွန့်လွှတ်ရခြင်းကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြောင်း—စွန့်ပစ်ရန် အမိန့်ခံရသော မဟာအတ္မာ၏အကြောင်းကိုလည်း ပြော하였다။

Verse 25

तथा सुग्रीवमासाद्य तथैव च विभीषणम् । संभाष्य चागमस्त्वत्र ततः पुष्पकसंस्थितिः

ထို့အတူ သူသည် စုဂရీవနှင့် တွေ့ဆုံကာ၊ ထို့ပြင် ဝိဘီရှဏနှင့်လည်း တွေ့၍ စကားပြောပြီးနောက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။ ထို့နောက် ပုષ္ပက (လေယာဉ်ရထား) ပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်လာ하였다။

Verse 26

ततोऽगस्त्यः कथाश्चित्राश्चक्रे तस्य पुरस्तदा । राजर्षीणां पुराणानां दृष्टांतैर्बहुभिर्मुनिः

ထို့နောက် အဂஸ္တျ မုနိသည် သူ့ရှေ့တွင် အံ့ဩဖွယ် ကထာများကို ပြောကြားကာ ရာဇဣရှီတို့၏ ပုရာဏဟောင်းများမှ ဥပမာများစွာဖြင့် ရှင်းလင်းပြ하였다။

Verse 27

ततः कथावसाने च चलचित्तं रघूत्तमम् । विलोक्य प्रददौ तस्मै रत्नाभरणमुत्तमम्

ထိုနောက် ပုံပြင်အဆုံးသတ်သော်လည်း ရဃူတ္တမ၏ စိတ်သည် မတည်ငြိမ်သေးသည်ကို မြင်၍ သူ့အား အလွန်မြတ်သော ရတနာအလင်္ကာကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 28

यन्न देवेषु यक्षेषु सिद्धविद्याधरेषु च । नागेषु राक्षसेन्द्रेषु मानुषेषु च का कथा

ထိုအလင်္ကာသည် နတ်တို့အတွင်း၊ ယက္ခတို့အတွင်း၊ စိဒ္ဓနှင့် ဝိဒ္ယာဓရတို့အတွင်း၌ပင် မတွေ့ရ၊ နာဂတို့နှင့် ရာက္ခသအရှင်တို့အတွင်း၌လည်း မရှိ—လူသားတို့အတွင်းဆိုလျှင် မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 29

यस्येन्द्रायुधसंघाश्च निष्क्रामंति सहस्रशः । रात्रौ तमिस्रपक्षेऽपि लक्ष्यतेऽर्कोपमत्विषः

ထိုအရာမှ အင်္ဒြာယုဓကဲ့သို့ အရောင်တောက်ပမှုများ သောင်းချီသောင်းချီ ထွက်ပေါ်လာ၍ လမရှိသော အမှောင်ထူညစ်ညမ်းသည့် ည၌ပင် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်ဟု မြင်ရ၏။

Verse 30

तद्रामस्तु गृहीत्वाऽथ विस्मयोत्फुल्ललोचनः । पप्रच्छ कौतुकाविष्टः कुतस्त्वेतन्मुने तव

ထိုနောက် ရာမသည် ထိုအရာကို လက်ဖြင့်ယူကာ အံ့ဩ၍ မျက်လုံးပြူးလင်းလာပြီး စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် “အို မုနိ၊ ဤအရာသည် သင်ထံသို့ ဘယ်ကလာသနည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 31

अत्यद्भुतकरं रत्नैर्निर्मितं तिमिरापहम् । कण्ठाभरणमाख्याहि नेदमस्ति जगत्त्रये

“ရတနာများဖြင့် ပြုလုပ်ထား၍ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းပြီး အမှောင်ကို ဖယ်ရှားပေးသော ဤလည်ပင်းအလင်္ကာအကြောင်းကို ပြောပြပါ။ လောကသုံးပါး၌ ဤကဲ့သို့သောအရာ မရှိပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 32

अगस्तिरुवाच । यत्पश्यसि रघुश्रेष्ठ तडागमिदमुत्तमम् । ममाश्रमसमीपस्थं तद्देवदेवनिर्मितम्

အဂတ္စတီက မိန့်တော်မူသည်— «ရဃုမျိုးရိုး၏ အကောင်းဆုံးသူရေ၊ သင်မြင်နေရသော ဤအလွန်မြတ်သော ရေကန်သည် ငါ၏ အာရှရမ်အနီးတွင် တည်ရှိပြီး၊ ဒေဝတားတို့၏ အရှင်တော်က ဖန်ဆင်းတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်»။

Verse 33

तस्य तीरे मया दृष्टं यदाश्चर्यमनुत्तमम् । तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि शृणुष्व रघु नन्दन

«၎င်း၏ ကမ်းနား၌ ငါသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အံ့ဖွယ်အရာကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။ ထိုအကြောင်းကို ယခု သင့်အား ပြောကြားမည်—နားထောင်လော့၊ ရဃုမျိုး၏ ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြစ်သူရေ»။

Verse 34

कदाचिद्राघवश्रेष्ठ निशीथेऽहं समुत्थितः । पश्यामि व्योममार्गेण प्रद्योतं भास्करोपमम्

«တစ်ခါတစ်ရံ၊ ရာဃဝမျိုး၏ အကောင်းဆုံးသူရေ၊ အလယ်ည၌ ငါထ၍ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားသော နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသည့် အလင်းတန်းကို မြင်၏»။

Verse 35

यावत्तावद्विमानं तदप्सरोगणराजितम् । तस्य मध्यगतश्चैकः पुरुषस्तरुणस्तथा । अन्धस्तत्र समारूढः स्तूयते किन्नरैर्नृपः

«ခဏအတွင်း၌ အပ္စရာအစုတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဒေဝဗိမာန်တစ်စင်း ပေါ်လာ၏။ ၎င်း၏ အလယ်၌ လူငယ်တစ်ဦး တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေ၏။ ထိုဗိမာန်ပေါ်တွင် မျက်ကန်းဘုရင်တစ်ပါး တက်စီးနေပြီး ကိန္နရတို့က ချီးမွမ်းနေကြ၏»။

Verse 36

रत्नाभरणमेतच्च बिभ्रत्कण्ठे सुनिर्मलम् । द्वादशार्कप्रतीकाशं कामदेव इवापरः

«လည်ပင်း၌ သန့်ရှင်းပြောင်မြောက်သော ရတနာအလှဆင်ကို ဆင်ယင်ထား၍၊ နေတစ်ဆယ်နှစ်လုံးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်ကာ၊ အခြားတစ်ပါးသော ကာမဒေဝကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏»။

Verse 37

अथोत्तीर्य विमानाग्र्यात्स्कंधलग्नो रघूद्वह । एकस्य देवदूतस्य सलिलांतमुपागतः

အို ရာဃုမျိုးနွယ်တို့တွင် အမြတ်ဆုံးသောမင်း၊ ထို့နောက် သူသည် မြင့်မြတ်သော နတ်ရထားပေါ်မှ ဆင်းသက်၍ နတ်တမန်တစ်ပါး၏ ပခုံးကို မှီတွယ်လျက် ရေစပ်သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

Verse 38

ततश्च सलिलात्तस्मादाकृष्य च कलेवरम् । मृतकस्य ततो दंतैर्भक्षयामास सत्वरम्

ထို့နောက် ရေထဲမှ အလောင်းကောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ပြီးလျှင် ထိုသေဆုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သွားများဖြင့် လျင်မြန်စွာ စားသောက်လေ၏။

Verse 39

यथायथा महामांसं स भक्षयति राघव । तथातथा पुनः कायं तद्रूपं तत्प्रजायते

အို ရာဃဝ၊ သူသည် ထိုအသားကို စားသောက်သောအခါ၊ ထိုနည်းအတိုင်းပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပုံသဏ္ဌာန်တူညီလာလေ၏။

Verse 40

ततस्तृप्तिं चिरात्प्राप्य शुचिर्भूत्वा प्रहर्षितः । निष्कम्य सलिलाद्यावद्विमानमधिरोहति

ထို့နောက် ကျေနပ်မှုရရှိပြီး စင်ကြယ်၍ ဝမ်းမြောက်လျက် ရေထဲမှ ထွက်လာကာ ချက်ချင်းပင် နတ်ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်လေ၏။

Verse 41

तावन्मया द्रुतं गत्वा स पृष्टः कौतुकान्नृपः । सेव्यमानोऽपि गन्धर्वैः समंताद्बुद्धितत्परैः

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် အလျင်အမြန်သွားရောက်၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထိုမင်းကြီးကို မေးမြန်းခဲ့၏။ ထိုမင်းကြီးသည် ဂန္ဓဗ္ဗနတ်တို့၏ ခြံရံခစားမှုကို ခံယူနေရသော်လည်း ကျွန်ုပ်မေးမြန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 42

भोभो वैमानिकश्रेष्ठ मुहूर्तं प्रतिपालय । अगस्तिर्नाम विप्रोऽहं मित्रावरुणसंभवः

«ဟေ့၊ ဝိမာနာစီးသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ မုဟူရတစ်ခဏ စောင့်ပါ။ ငါသည် မိတ္တရနှင့် ဝရုဏတို့မှ မွေးဖွားသော အဂஸတျာ အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၏»။

Verse 43

तच्छ्रुत्वा सम्मुखो भूत्वा प्रणाममकरोत्ततः । तैश्च वैमानिकैः सार्धं सर्वैस्तैः किन्नरादिभिः

«ထိုစကားကို ကြားသော် မျက်နှာချင်းဆိုင်လာ၍ ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။ ထို့နောက် ဝိမာနာနေသူတို့နှင့်အတူ ကိန္နရတို့အစရှိသမျှနှင့်လည်း တကွတည်း»။

Verse 44

सोऽयं राजा मया पृष्टः कृतानतिः पुरः स्थितः । कस्त्वमीदृग्वपुः श्रीमान्विमानवरमाश्रितः । सेव्यमानोऽप्सरोभिश्च गन्धर्वैः किन्नरैस्तथा

«ထိုဘုရင်သည် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ငါ့ရှေ့၌ ရပ်နေ၏။ ငါမေး၏—‘သင်သည် မည်သူနည်း။ ကိုယ်ရုပ်တင့်တယ် ရောင်ခြည်ထွန်းလင်း၍ အကောင်းဆုံး ဝိမာနာကို အားထားကာ အပ္စရာများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ကိန္နရများက ဝန်းရံပူဇော်နေသကဲ့သို့’»။

Verse 45

अत्राऽगत्य तडागांते महामांसप्रभक्षणम् । कृतवानसि वैकल्यं कस्मात्ते दृष्टिसंभवम्

«ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ရေကန်အနား၌ အလွန်ကြီးမားသော အသားကို စားသောက်ခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ အပြစ်အနာအဆာကို ပြုခဲ့သနည်း၊ သင်၏ ယခုအခြေအနေသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သနည်း»။

Verse 46

वैमानिक उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ठ यत्त्वं प्राप्तो ममान्तिकम् । अवश्यं सानुकूलो मे विधिर्यत्त्वं समागतः

«ဝိမာနာနေသူက ပြော၏—‘ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မုနိအမြတ်ဆုံးရေ၊ သင်သည် ငါ့အနီးသို့ ရောက်လာခြင်းသည် အလွန်ကောင်း၏။ သင်ရောက်လာသဖြင့် ငါ့အတွက် ကံကြမ္မာသည် သေချာပေါက် အထောက်အကူဖြစ်လာပြီ’»။

Verse 47

साधूनां दर्शनं पुण्यं तीर्थभूता हि साधवः । कालेन फलते तीर्थं सद्यः साधुसमागमः

သူတော်စင်တို့ကို မြင်တွေ့ခြင်းသည် ကုသိုလ်ကြီးမား၏၊ သူတော်စင်တို့သည် အသက်ရှင်သော တီရ္ထ ဖြစ်ကြသည်။ တီရ္ထ၏ အကျိုးသည် အချိန်နှင့်တကွ ပေါ်လာသော်လည်း၊ သူတော်စင်နှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း၏ အကျိုးသည် ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 48

तस्मात्सर्वं तवाख्यानं कथयामि महामुने । येन मे गर्हितं भोज्यं विभवश्च तथेदृशः

ထို့ကြောင့် မဟာမုနိတော်၊ ကျွန်ုပ်၏ အကြောင်းအရာ အားလုံးကို ပြောကြားပါမည်။ ထိုကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏ အစာသည် အပြစ်တင်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခြင်းနှင့် ဤသို့ အံ့ဖွယ် ဂုဏ်သိက္ခာ/စည်းစိမ် ရရှိလာခြင်းကိုလည်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောပါမည်။

Verse 49

अहमासं पुरा राजा श्वेतोनाम महामुने । आनर्ताधिपतिः पापः सर्वलोकनिपीडकः

မဟာမုနိတော်၊ အတိတ်ကာလ၌ ကျွန်ုပ်သည် ရှွေတ (Śveta) ဟူသော အမည်ရှိသော ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့၏။ အာနရ္တ၏ အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်၍ အပြစ်ကာမကြီး၊ လူအပေါင်းတို့ကို ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်သူ ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 50

न किंचित्प्राङ्मया दत्तं न हुतं जातवेदसि । न च रक्षा कृता लोके न त्राताः शरणागताः

အတိတ်ကာလ၌ ကျွန်ုပ်သည် အလှူဒါန မပေးခဲ့၊ အဂ္နိ (Agni) ထဲသို့ ဟောမ/ပူဇော်ပွဲ မပြုခဲ့။ လောက၌ မည်သူ့ကိုမျှ မကာကွယ်ခဲ့၊ ခိုလှုံရန် လာသူတို့ကိုလည်း မကယ်တင်ခဲ့။

Verse 51

दृष्ट्वादृष्ट्वा मया रत्नं यत्किंचिद्धरणीतले । तद्वै बलाद्धृतं सर्वं सर्वेषामिह देहिनाम्

မြေပြင်ပေါ်၌ ကျွန်ုပ် မြင်သမျှ ရတနာ၊ အရာရာမဆို—အကုန်လုံးကို အင်အားဖြင့် လုယူခဲ့၏။ ဤလောကရှိ အသက်ရှိသူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်ရာအားလုံးကို ဆွဲယူသိမ်းပိုက်ခဲ့၏။

Verse 52

ततः कालेन दीर्घेण जराग्रस्तस्य मे बलात् । हृतं राज्यं स्वपुत्रेण मां निर्वास्य विगर्हितम्

အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် အိုမင်းခြင်းက အင်အားကို လွှမ်းမိုးလာသောအခါ၊ ကိုယ့်သားပင် အင်အားဖြင့် နိုင်ငံတော်ကို သိမ်းယူကာ ကျွန်ုပ်ကို အရှက်ခွဲ၍ ပြည်နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

Verse 53

ततोऽहं जरया ग्रस्तो वैराग्यं परमं गतः । समायातोऽत्र विप्रेंद्र भ्रममाण इतस्ततः

ထို့နောက် အိုမင်းခြင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်သော ကျွန်ုပ်သည် အလွန်မြင့်မြတ်သော ဝိရာဂျ (လောကစွန့်ခြင်း) ကို ရောက်ရှိ하였다။ ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်သူရေ၊ ဒီတစ်နေရာတစ်နေရာ လှည့်လည်သွားလာရင်း နောက်ဆုံး ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 54

ततः क्षुत्क्षामकण्ठोऽहं स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे । मृतश्च संनिविष्टोहं क्षुधया परिपीडितः

ထို့နောက် ဆာလောင်မှုကြောင့် လည်ချောင်းခြောက်သွေ့နေသော ကျွန်ုပ်သည် ဤနေရာရှိ မင်္ဂလာရေ၌ ရေချိုး하였다။ ဆာလောင်မှုက နှိပ်စက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် သေဆုံးကာ ထိုနေရာ၌ လဲကျသွားသည်။

Verse 55

प्राविश्याऽत्र जले पुण्ये पंचत्वं समुपागतः । ततश्च तत्क्षणादेव विमानं समुपस्थितम्

ဤပုဏ္ဏရေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျွန်ုပ်သည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ပြီး ဓာတ်ငါးပါးနှင့် တစ်ဖြစ်သွား하였다။ ထိုခဏချင်းပင် ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) တစ်စီး ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 56

मामन्येन शरीरेण समादाय च किंकराः । तत्रारोप्य ततः प्राप्ता ब्रह्मणः सदनं प्रति

ထို့နောက် နတ်ဘုရား၏ အစေခံများသည် ကျွန်ုပ်ကို ကိုယ်ခန္ဓာအသစ်တစ်ခုဖြင့် ချီယူကာ ဝိမာနပေါ် တင်ပြီး ဘြဟ္မာ၏ နေရာတော်သို့ ဆောင်ယူသွားကြသည်။

Verse 57

दिव्यमाल्यावरधरंदिव्यगन्धानुलेपनम् । दिव्याभरणसंजुष्टं स्तूयमानं च किन्नरैः

ကောင်းကင်ပန်းကုံးနှင့် အလှဝတ်စုံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ နတ်သင်းရနံ့ဖြင့် လိမ်းကျံထား၍၊ ကောင်းကင်အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ ကိန္နရတို့က ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 58

ततो ब्रह्मसभामध्ये ह्यहं तैर्देवकिंकरैः । तादृग्रूपो विचक्षुश्च धारितो ब्रह्मणः पुरः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၏ စည်းဝေးခန်းအလယ်၌ နတ်ဘက်အမှုထမ်းတို့က၊ ထိုသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် တောက်ပသော မြင်နိုင်စွမ်းကို ရရှိထားသော ကျွန်ုပ်ကို ဘြဟ္မာ၏ ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။

Verse 59

सर्वैः सभागतैर्दृष्टा विस्मितास्यैः परस्परम् । अन्यैश्च निन्दमानैश्च धिक्छब्दस्य प्रजल्पकैः

စည်းဝေးသို့ ရောက်လာသူအားလုံးက အံ့ဩသည့် မျက်နှာများဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်လုံးချင်းဖလှယ်ကြ၍ ကြည့်နေကြ၏။ အခြားသူတို့ကတော့ အပြစ်တင်ကာ “အရှက်!” ဟု စကားများကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြ၏။

Verse 60

किंकरा ऊचुः । एष देवश्चतुर्वक्त्रः सभेयं तस्य सम्भवा । सर्वैर्देवगणैर्जुष्टा प्रणामः क्रियतामिति

အမှုထမ်းတို့က ပြောကြသည်—“ဤသူသည် မျက်နှာလေးပါးရှိသော နတ်ဘုရား ဘြဟ္မာဖြစ်၏။ ဤစည်းဝေးခန်းသည် ထိုဘုရားမှ ပေါ်ပေါက်လာပြီး နတ်အဖွဲ့အစည်းအားလုံးက အလှဆင်ကာ ကောင်းချီးပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဦးချ၍ ပူဇော်ပါ။”

Verse 61

ततोऽहं प्रणिपत्योच्चैस्तं देवं देवसंयुतम् । उपविष्टः सभामध्ये व्रीडयाऽवनतः स्थितः

ထို့နောက် နတ်တို့ဝန်းရံထားသော ထိုဘုရားရှေ့၌ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နိမ့်ချစွာ ဦးချကန်တော့၏။ ထို့ပြင် စည်းဝေးခန်းအလယ်၌ ထိုင်လျက် အရှက်ကြောင့် ခေါင်းငုံ့နေ၏။

Verse 62

यथायथा कथास्तत्र प्रजायन्ते सभातले । देवद्विजनरेन्द्राणां धर्माख्यानानि कुंभज

အို ကုမ္ဘဇာ၊ အစည်းအဝေးခန်းမ၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆွေးနွေးချက်မျိုးစုံ ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့၊ နတ်တို့၊ ဗြာဟ္မဏတို့၊ မင်းတို့နှင့် ဆိုင်သော ဓမ္မကထာများလည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 63

तथातथा ममातीव क्षुद्वृद्धिं संप्रगच्छति । जाने किं भक्षयाम्याशु दृषदः काष्ठमेव वा

ထိုသို့ပင် ကျွန်ုပ်၏ ဆာလောင်မှုသည် အလွန်တိုးပွားလာ၏။ “အမြန်စားရမည်က ဘာလဲ—ကျောက်လား၊ သစ်သားတောင်လား” ဟု စဉ်းစားမိ၏။

Verse 64

ततो मया प्रणम्योच्चैर्विज्ञप्तः प्रपितामहः । प्राणिपत्य मुनिश्रेष्ठ लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ မဟာပိတামဟ (ဗြဟ္မာ) ထံ လျှောက်တင်၏။ အို မုနိအမြတ်၊ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ပြီးနောက် အဝေးကပင် ရှက်ကြောက်မှုကို ပယ်ဖျက်ကာ ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

Verse 65

क्षुधा मां बाधते अतीव सांप्रतं प्रपितामह । तथा पश्यामि नो किंचित्तादृग्भोज्यं प्रयच्छ मे

“အို မဟာပိတामဟ၊ ယခုအခါ ဆာလောင်မှုက ကျွန်ုပ်ကို အလွန်နှိပ်စက်နေပါသည်။ စားသင့်သောအရာ မမြင်ရပါ—ထိုသို့သော အစာကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားပါ” ဟု လျှောက်၏။

Verse 66

क्षुत्पिपासादयो दोषा न विद्यंतेऽत्र ते किल । स्वर्गे स्थितस्य यच्चैतत्तत्किमेवंविधं मम

“ဤနေရာတွင် ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း စသည့် ချို့ယွင်းချက်များ မရှိဟု ဆိုကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်နေပါလျှင် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ အခြေအနေသည် ဤသို့ ဖြစ်နေရသနည်း” ဟု ဆို၏။

Verse 67

पितामह उवाच । त्वया नान्नं क्वचिद्दत्तं कस्यचित्पृथिवीतले । तेनात्रापि बुभुक्षा ते वृद्धिं गच्छति दुर्मते

ပိတామဟာက မိန့်တော်မူသည်။ «သင်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ မည်သူ့ကိုမျှ အစာမလှူခဲ့။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ပင် သင်၏ ဆာလောင်မှုသည် တိုးပွားလာသည်—အမှားမြင်သူရေ»

Verse 68

तथा हृतानि रत्नानि यानि दृष्टिगतानि ते । चक्षुर्हीनस्ततो जातो मम लोके गतोऽपि च

«ထို့အတူ သင်မြင်မိသော ရတနာများကို သင်ခိုးယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် မျက်စိကွယ်သွားပြီး၊ ငါ၏လောကသို့ ရောက်လာသော်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ရသည်»

Verse 69

यस्त्वं पातकयुक्तोऽपि संप्राप्तो मम मंदिरम् । तद्वक्ष्याम्यखिलं तेऽहं शृणुष्वैकमनाः स्थितः

«သင်သည် အပြစ်များနှင့်ပင် ပတ်သက်နေသော်လည်း ငါ၏ဗိမာန်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ သင့်အား ပြောမည်—စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရပ်နေကာ နားထောင်လော့»

Verse 70

यस्मिञ्जले त्वया मुक्ताः प्राणाः पापा त्मनापिच । श्वेतद्वीपपतिस्तत्र कलिकालभयातुरः

«သင်သည် အပြစ်ရှိသော်လည်း အသက်ရှုသက်ကို ထိုရေထဲ၌ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာ၌ပင် ရွှေတဒွီပ၏ အရှင်သည် ကလိယုဂ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်ပူပန်နေသည်»

Verse 71

ततोऽस्य स्पर्शनात्सद्यो विमुक्तः सर्वपातकैः । अन्नादानात्परा पीडा जायते क्षुत्समु द्भवा

«ထို့နောက် ထိုအရာကို ထိမိရုံဖြင့်ပင် ချက်ချင်း အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။ အစာလှူဒါန်းခြင်း၏ ဓမ္မကို ချိုးဖောက်လျှင် ဆာလောင်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော ပြင်းထန်သည့် ဒုက္ခ ဖြစ်ပေါ်လာသည်»

Verse 72

तथा रत्नापहारेण सञ्जाता चांधता तव । नैवान्यत्कारणं किंचित्सत्यमेतन्मयोदितम्

ထို့အတူ ရတနာများကို ခိုးယူခြင်းကြောင့် သင်၏ မျက်စိကွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အခြားအကြောင်းရင်း လုံးဝမရှိပါ၊ ဤသည်မှာ ငါပြောခဲ့သော အမှန်တရားဖြစ်သည်။

Verse 73

ततो मया विधिः प्रोक्तः पुनरेव द्विजोत्तम । एषोऽपि ब्रह्मलोकस्ते नरकादतिरिच्यते । तस्मात्तत्रैव मां देव प्रेषयस्व किमत्र वै

ထို့နောက်၊ ဒွိဇတို့တွင် အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ငါထပ်မံကြေညာခဲ့သည်။ သင်၏ ဤဗြဟ္မာဘုံသည် ငရဲထက်ပင် သာလွန်သည်။ ထို့ကြောင့် အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ထိုနေရာသို့ ပို့လိုက်ပါ၊ ဤနေရာတွင် နေရခြင်း၏ အကျိုးကား အဘယ်နည်း။

Verse 74

ब्रह्मोवाच । तस्मात्तत्रैव गच्छ त्वं प्रेषि तोऽसि किमत्र वै । नरके तव वासो न श्वेतद्वीपसमुद्भवम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– ထို့ကြောင့် ထိုနေရာသို့ သွားလော့၊ သင် စေလွှတ်ခြင်း ခံရပြီ၊ ဤနေရာ၌ သင်၏ ကိစ္စကား အဘယ်နည်း။ သွေတဒီပကျွန်းမှ ပေါက်ဖွားလာသော သင့်အတွက် ငရဲ၌ နေစရာမရှိပါ။

Verse 75

माहात्म्यं नाशमायाति शास्त्रं स्यात्सत्यवर्जितम् । तस्मात्त्वं नित्यमारूढो विमा ने त्रैवसुन्दरे

မဟာတ္တမကျမ်းသည် ပျက်စီးလိမ့်မည်၊ ကျမ်းဂန်သည်လည်း အမှန်တရား ကင်းမဲ့လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် တြေဝသုန္ဒရ အမည်ရှိသော နတ်ရထားပေါ်တွင် အမြဲစီးနင်းလိုက်ပါလော့။

Verse 76

गत्वा जलाशये तस्मिन्यत्र प्राणाः समुज्झिताः । तमेव निजदेहं च भक्षयस्व यथेच्छया

အသက်ရှုခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ထိုရေကန်သို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို သင်အလိုရှိသည့်အတိုင်း စားသုံးလော့။

Verse 77

तद्भविष्यति मद्वाक्या दक्षयं जलमध्यगम् । तावत्कालं च दृष्टिस्ते भोज्यकाले भविष्यति

ငါ၏စကားကြောင့် ဤအရာဖြစ်လိမ့်မည် - သင်သည် ရေအလယ်၌ မကုန်မခမ်း တည်ရှိနေလိမ့်မည်။ စားသောက်ချိန်၌သာ သင့်မျက်စိအမြင် ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 78

ततोऽहं तस्य वाक्येन दीपोत्सवदिने सदा । निशीथेऽत्र समा गत्य भक्षयामि निजां तनुम्

ထို့နောက် သူ၏အမိန့်တော်အတိုင်း မီးထွန်းပွဲတော်နေ့ (Diwali) သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဤနေရာသို့ အမြဲလာ၍ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို စားပါ၏။

Verse 79

ततस्तृप्तिं प्रगच्छामि यावद्दैवं दिनं स्थितम् । मानुषं च तथा वर्षमीदृग्रूपो व्यवस्थितः

ထို့နောက် နတ်တို့၏ တစ်ရက်တာကာလ၊ လူတို့၏ တစ်နှစ်တာကာလပတ်လုံး ကျေနပ်မှုကို ရရှိပါ၏။ ဤပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ရှိနေပါ၏။

Verse 80

नास्त्यसाध्यं मुनिश्रेष्ठ तव किंचिज्जगत्त्रये । येनैकं चुलुकं कृत्वा निपीतः पयसांनिधिः

အို ಋရှေ့မြတ်၊ လောကသုံးပါး၌ သင်မစွမ်းဆောင်နိုင်သောအရာ ဟူ၍မရှိပါ။ သင်သည် သမုဒ္ဒရာကို လက်ခုပ်တစ်ဖက်စာဖြင့် သောက်သုံးခဲ့သူ ဖြစ်ပါသည်။

Verse 81

तस्मान्मुने दयां कृत्वा ममोपरि महत्तराम् । अकृत्या द्रक्ष मामस्मात्सर्वलोकविगर्हितात्

ထို့ကြောင့် အို ಋရှေ့၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကြီးစွာသော ကရုဏာထား၍ လောကအပေါင်းတို့က ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသော ဤအကုသိုလ်မှ ကယ်တင်တော်မူပါ။

Verse 82

तथा दृष्टिप्रदानं मे कुरुष्व मुनिसत्तम । निर्विण्णोऽस्म्यंधभावेन नान्या त्वत्तोऽस्ति मे गतिः

အို မုနိမြတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်အား မျက်စိမြင်နိုင်ခြင်းကို ပေးသနားပါ။ မျက်ကွယ်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ; သင်မှတပါး ကျွန်ုပ်တွင် ခိုလှုံရာ မရှိပါ။

Verse 83

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृपया मम मानसम् । द्रवीभूतं तदा वाक्यमवोचं तं रघूत्तम

သူ၏စကားကို ကြားသော် ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏နှလုံးသား ပျော်လျော်ပျက်လျက် နူးညံ့သွား၏။ ထို့နောက် ရဃုဝంశ၏ အမြတ်ဆုံးသော အရှင်မြတ်ထံသို့ ဤစကားများကို ပြောကြားလိုက်၏။

Verse 84

त्वमन्ननिष्क्रयं देहि कण्ठस्थमिह भूषणम् । येन नाशं प्रयात्येषा बुभुक्षा जठरोद्भवा

အစာ၏အဖိုးအဖြစ် သင်၏လည်ပင်းပေါ်ရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းကို ဤနေရာတွင် ပေးလှူပါ။ ထိုကြောင့် ဝမ်းမှပေါက်လာသော ဤဆာလောင်မှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

Verse 85

तथाऽद्यप्रभृति प्राज्ञ रत्नदीपान्सुनिर्मलान् । अत्रैव सरसस्तीरे देहि दामोदराय च

ယနေ့မှစ၍ ဉာဏ်ပညာရှိသူရေ၊ ဤကန်၏ကမ်းနား၌ပင် သန့်ရှင်းတောက်ပသော ရတနာမီးအိမ်များကို ပူဇော်လှူဒါန်းလော့၊ ဒါမောဒရာသို့လည်း ပူဇော်လော့။

Verse 86

द्धस येन संजायते दृष्टिः शाश्वती तव निर्मला । मम वाक्यादसंदिग्धं सत्येनात्मानमालभे

ဤအရာကြောင့် သင်၏ ထာဝရသန့်ရှင်းသော မြင်နိုင်ခြင်း ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်၏စကားမှ မသံသယရှိစရာမလို; သစ္စာဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကို အာမခံထား၏။

Verse 87

राजोवाच । ममोपरि दयां कृत्वा त्वमेव मुनिसत्तम । गृहाण रत्नसंभूतं कण्ठाभरणमुत्तमम्

မင်းကြီးက ပြောသည်။ «အရှင် မုနိမြတ်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာထားပါ။ ရတနာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လည်ပင်းအလှဆင် အမြတ်ဆုံးကို လက်ခံပါ»။

Verse 90

ततो दयाभिभूतेन मया तस्य प्रतिग्रहः । निःस्पृहेणापि संचीर्णो मुनिना रण्यवासिना । ततः प्रक्षाल्य मे पादौ यावत्तेनान्ननिष्क्रये । विभूषणमिदं दत्तं सद्भक्त्या भावितात्मने । ततस्तस्य प्रणष्टा सा बुभुक्षा तत्क्षणान्नृप । संजाता परमा तृप्तिर्देवपीयूषसंभवा

«ထို့နောက် ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် သူ၏လှူဒါန်းမှုကို လက်ခံခဲ့သည်—ကျွန်ုပ်သည် လိုချင်တပ်မက်မှုကင်းသော တောနေ မုနိဖြစ်သော်လည်း။ သူက ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်ကို ဆေးကြောပြီးနောက်၊ အစားအစာအတွက် အဖိုးအဖြစ် ဤအလှဆင်ကို စစ်မှန်သော ဘက္တိနှင့် စင်ကြယ်သော စိတ်ဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထိုခဏချင်းပင် မင်းကြီးရေ၊ သူ၏ ဆာလောင်မှု ပျောက်ကွယ်၍ နတ်တို့၏ အမృతရည်မှ ပေါက်ဖွားသကဲ့သို့ အမြင့်ဆုံး တင်းတိမ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်»။

Verse 91

तस्य नष्टं मृतं कायं तच्च जीर्णं पुरोद्भवम् । यदासीदक्षयं नित्यं तस्मिंस्तोये व्यवस्थितम्

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့၊ သေဆုံးသကဲ့သို့၊ အတိတ်ဘဝမှ အိုဟောင်းနွမ်းနယ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ချန်ထားခံရသည်။ သို့သော် သူအတွင်းရှိ မပျက်မယွင်း အမြဲတည်သော အရာသည် ထိုသန့်ရှင်းသော ရေထဲ၌ တည်မြဲနေ하였다။

Verse 92

ततः संस्थापितस्तेन तस्मिन्स्थाने सुभक्तितः । दामोदरो रघुश्रेष्ठ कृत्वा प्रासादमुत्तमम्

ထို့နောက် ရဃုမျိုး၏ အမြတ်ဆုံးရေ၊ သူသည် အလွန်ကောင်းသော ဘက္တိဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဒာမောဒရကို တည်ထောင်ကာ အလွန်မြတ်သော ဘုရားကျောင်းကို ဆောက်လုပ်하였다။

Verse 93

तस्याग्रे श्रद्धया युक्तो दीपं दयाद्यथायथा । तथातथा भवेद्दृष्टिस्तस्य नित्यं सुनिर्मलाम्

ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသူသည် အရှင်၏ ရှေ့၌ မီးအလင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပူဇော်သကဲ့သို့၊ ထိုအတိုင်း သူ၏ မြင်ကွင်းသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းကြည်လင်လာသည်။

Verse 94

ततो मासात्समासाद्य दिव्यचक्षुर्महीपतिः । स बभूव नृपश्रेष्ठः स्पृहणीयतमः सताम्

တစ်လကြာပြီးနောက် ထိုမင်းသည် ဒိဗ္ဗစက္ခု (ဘုရားမြင်တော်) ကိုရရှိ၍ မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်လာကာ သဒ္ဓါရှိသူတို့ ချီးမွမ်းလိုအပ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 95

ततः प्रोवाच मां हृष्टः प्रणिपत्य कृतांजलिः । हर्षगद्गदया वाचा प्रस्थितस्त्रिदिवं प्रति

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်လျက် သူသည် လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကာ ကျွန်ုပ်အား ပြောဆို၏။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြောင့် အသံတုန်ယင်လျက် ကောင်းကင်လောကသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 96

त्वत्प्रसादात्प्रणष्टा मे बुभुक्षाऽतिसुदारुणा । तथा दृष्टिश्च संजाता दिव्या ब्राह्मणसत्तम

သင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဆာလောင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ ထို့အတူ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ ဒိဗ္ဗမြင်ကွင်းသည်လည်း ကျွန်ုပ်၌ ပေါ်ပေါက်လာပါပြီ။

Verse 97

अनुज्ञां देहि मे तस्माद्येन गच्छामि सांप्रतम् । ब्रह्मलोकं मुनिश्रेष्ठ तीर्थस्यास्य प्रभावतः

ထို့ကြောင့် အို မုနိအမြတ်ဆုံး၊ ယခု ကျွန်ုပ်သည် ဤတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဗြဟ္မလောကသို့ သွားနိုင်ရန် ခွင့်ပြုပါ။

Verse 98

ततो मया विनिर्मुक्तः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । स जगाम प्रहृष्टात्मा ब्रह्मलोकं सनातनम्

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်က လွှတ်ပေးသဖြင့် သူသည် မကြာခဏ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် ထာဝရ ဗြဟ္မလောကသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 99

एवं मे भूषणमिदं जातं हस्तगतं पुरा । तव योग्यमिदं ज्ञात्वा तुभ्यं तेन निवेदितम्

ဤသို့ ဤအလှဆင်ပစ္စည်းသည် အရင်ကတည်းက ငါ့လက်ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သင်နှင့် သင့်တော်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် သူက သင့်အား ဆက်ကပ်ပေးခဲ့သည်။

Verse 100

ततः प्रभृति राजेंद्र समागत्यात्र मानवाः । रत्नदीपान्प्रदायोच्चैः स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे । कार्तिके मासि निर्यांति देहांते त्रिदिवालयम्

ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းကြီးရေ၊ လူတို့သည် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကြသည်။ ရတနာမီးတိုင်များကို ရိုသေစွာ ဆက်ကပ်ပြီး ဤကောင်းမြတ်သော ရေ၌ ရေချိုးကာ၊ အသက်ဆုံးချိန်တွင်—အထူးသဖြင့် ကာတ္တိကလတွင်—ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာကြသည်။

Verse 101

ये पुनः प्राणसंत्यागं प्रकुर्वंति समाहिताः । पापात्मानोऽपि ते यांति ब्रह्मलोकं रघूत्तम

ထို့ပြင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ထိုနေရာ၌ အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူတို့သည်၊ အပြစ်များသူဖြစ်စေကာမူ၊ ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်ကြသည်၊ ရဃူတ္တမ (ရာမ) ရေ။

Verse 102

ततो दृष्ट्वा सहस्राक्षः प्रभावं तज्जलोद्भवम् । पांसुभिः पूरयामास समंताद्भयसंकुलम्

ထို့နောက် သဟသ္ရာက္ษ (အိန္ဒြ) သည် ထိုရေမှ ပေါ်ထွက်လာသော အံ့ဖွယ် အာနုဘော်ကို မြင်၍ ကြောက်ရွံ့ကာ အနားပတ်လုံးကို ဖုန်မြေဖြင့် ဖြည့်ပိတ်လိုက်သည်။

Verse 103

तदद्य दिवसः प्राप्तो दीपोत्सवसमुद्भवः । सुपुण्योऽत्र ममादेशात्त्वं कुरुष्व सुकूपिकाम्

ထိုနေ့သည် ယခု ရောက်လာပြီ—မီးပွဲတော် ပေါ်ပေါက်လာသည့် မင်္ဂလာအခါဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ အမိန့်အရ ဤနေရာ၌ ကုသိုလ်အလွန်ကြီးမားသော ကောင်းမွန်သည့် ရေတွင်းငယ် (ကူပိကာ) တစ်ခုကို တည်ထောင်လော့။

Verse 107

तत्र स्नात्वा पितॄंस्तर्प्य रत्नदीपं प्रदाय च । समस्तं कार्तिकं यावदयोध्यां प्रस्थितास्ततः

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃ (Pitṛ) များအား တർပဏ ပူဇော်ကာ ရတနာမီးအိမ်ကိုလည်း ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ကာတိကလတစ်လုံးလုံးကို အကျင့်ဝတ်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းကာ အယောဓျာသို့ ထွက်ခွာကြသည်။

Verse 108

ततो विभीषणं मुक्त्वा हनूमंतं च वानरम् । ब्रह्मलोकं गताः सर्वे तत्तीर्थस्य प्रभावतः

ထို့နောက် ဝိဘီရှဏနှင့် မျောက်သူရဲ ဟနုမာန်ကို ထားခဲ့၍ ကျန်သူအားလုံးသည် ထိုတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 109

सूत उवाच । अद्यापि दीपदानं यः कुरुते तत्र सादरम् । संप्राप्ते कार्तिके मासि स्नात्वा तत्र जले शुभे । स सर्वपातकैर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

စူတက ပြောသည်—ယနေ့တိုင်အောင် ကာတိကလ ရောက်လာသောအခါ ထိုမင်္ဂလာရေ၌ ရေချိုးပြီး ထိုနေရာ၌ လေးစားစွာ မီးအိမ်လှူဒါန်းသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ဘြဟ္မလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 110

एवं तत्र समुत्पन्नं तत्तडागं शुभावहम् । आनर्त्तीयं तथा विष्णुकूपिका सा च शोभना

ဤသို့ ထိုနေရာ၌ မင်္ဂလာနှင့် ကောင်းကျိုးပေးသော ရေကန်တစ်ကန် ပေါ်ပေါက်လာ၍ ‘အာနတ်တီယ’ (Ānarttīya) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ လှပသော ရေတွင်းကို ‘ဝိෂ္ဏုကူပိကာ’ (Viṣṇukūpikā) ဟု ခေါ်သည်။