Adhyaya 3

Verse 1

अगस्तिरुवाच । अपूवेंयं कथा ख्याता ब्रह्मणो ब्रह्मवित्तम । किं चकार पुनः शंभुस्तत्र ब्रह्मण्यपि स्थिते

အဂஸ္တိက ပြောသည်။ ဗြဟ္မန်ကို သိမြင်သူအမြတ်ဆုံးအို၊ ဗြဟ္မာနှင့်ပတ်သက်သော မကြားဖူးသေးသည့် ကထာကို ပြောပြီးလေပြီ။ ထိုအခါ ဗြဟ္မာသည် အဲဒီမှာ တည်နေစဉ် သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။

Verse 2

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महाभाग काश्यां ब्रह्मण्यपिस्थिते । गिरिशश्चिंतयामास भृशमुद्विग्नमानसः

စကန္ဒက ပြောသည်။ မဟာဘဂ အဂஸ္တိရေ၊ နားထောင်ပါ။ ကာရှီ၌ ဗြဟ္မာ တည်နေသော်လည်း ဂိရိရှ (ရှီဝ) သည် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားကာ စိတ်အလွန်ပူပန်လှ၏။

Verse 3

पुरी सा यादृशी काशी वशीकरणभूमिका । न तादृशीदृशीहासीत्क्वचिन्मे प्रायशो ध्रुवम्

ကာရှီမြို့သည် ဝသီကရဏ ဟူသော မတားဆီးနိုင်သည့် ဝိညာဉ်ရေး အာဏာ၏ မြေပြင်တစ်ခုဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်ပင်၊ ငါသည် အခြားမည်သည့်နေရာတွင်မဆို ထိုကဲ့သို့ မမြင်ဖူးဟု နီးပါးသေချာသည်။

Verse 4

यो यो याति पुरीं तां तु स स तत्रैव तिष्ठति । अभूवन्ननुयोगिन्योऽयोगिन्यः काशिसंगताः

ထိုမြို့သို့ သွားသူတိုင်းသည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ၏။ ကာရှီနှင့် ဆက်စပ်ရုံဖြင့် ယောဂိနီ မဟုတ်သူများပင် ယောဂိနီ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 5

अकिंचित्करतां प्राप्तः स सहस्रकरोप्यरम् । विधिर्विधानदक्षोपि न मे स सविधोभवत्

ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ဖြင့်ကျော်ကြားသော နေရောင်တော်တိုင်ပင် အကူမဲ့အခြေအနေသို့ ရောက်လာခဲ့၏။ စည်းကမ်းအမိန့်များ၌ ကျွမ်းကျင်သော ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) တော်ပင်လည်း ငါ့အတွက် ထိရောက်သော အကူအညီ မဖြစ်နိုင်ခဲ့။

Verse 6

चिंतयन्निति देवेशो गणानारहूय भूरिशः । प्रेषयामास भो यात क्षिप्रं वाराणसीं पुरीम्

ဤသို့ စဉ်းစားလျက် နတ်တို့၏အရှင် မဟာတန်ခိုးရှင်သည် ဂဏာတို့ကို ခေါ်ယူကာ စေလွှတ်၍ “သွားကြ—မြန်မြန်—ဝါရာဏသီ မြို့တော်သို့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 7

किं कुर्वंति तु योगिन्यः किं करोति स भानुमान् । गत्वा वित्त त्वरायुक्ता विधिश्च विदधाति किम्

“ယောဂိနီတို့သည် ဘာလုပ်နေကြသနည်း။ ဘာနုမာန် နေတော်သည် ဘာလုပ်နေသနည်း။ အမြန်သွား၍ အမှန်တရားကို သိလာကြ; ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) သည် မည်သို့ စီမံကိန်း ချမှတ်နေသနည်း။”

Verse 8

नामग्राहं ततःऽप्रैषीद्बहुमान पुरःसरम् । शंकुकर्ण महाकाल घटाकर्ण महोदर

ထို့နောက် ဂုဏ်ပြုလျက် ရှေ့တန်းတွင်ထားကာ အမည်ဖော်၍ ဂဏာတို့ကို စေလွှတ်သည်—ရှင်ကူကဏ္ဏ (Śaṅkukarṇa)၊ မဟာကာလ (Mahākāla)၊ ဂဋာကဏ္ဏ (Ghaṭākarṇa) နှင့် မဟောဒရ (Mahodara)—

Verse 9

सोमनंदिन्नंदिषेण काल पिंगल कुक्कुट । कुंडोदर मयूराक्ष बाण गोकर्ण तारक

—ဆိုမနန္ဒင် (Somanandin)၊ နန္ဒိသေဏ (Nandiṣeṇa)၊ ကာလ (Kāla)၊ ပင်္ဂလ (Piṅgala)၊ ကုက္ကုဋ (Kukkuṭa)၊ ကုဏ္ဍောဒရ (Kuṇḍodara)၊ မယူးရာက္ခ (Mayūrākṣa)၊ ဘာဏ (Bāṇa)၊ ဂိုကဏ္ဏ (Gokarṇa) နှင့် တာရက (Tāraka)—

Verse 10

तिलपर्ण स्मृलकर्ण दृमिचंड प्रभामय । सुकेश विंदते छाग कपर्दिन्पिंगलाक्षक

—Tilaparṇa၊ Smṛlakarṇa၊ Dṛmicaṇḍa၊ Prabhāmaya၊ Sukeśa၊ Viṃdate၊ Chāga၊ Kapardin နှင့် Piṅgalākṣaka—

Verse 11

वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक । पंचाक्षभारभूताख्य त्र्यक्ष क्षेमक लांगलिन्

—Vīrabhadra၊ Kirātākhya၊ Caturmukha၊ Nikuṃbhaka၊ Pañcākṣa၊ Bhārabhūtākhya၊ Tryakṣa၊ Kṣemaka နှင့် Lāṅgalin—

Verse 12

विराध सुमुखाषाढे भवंतो मम सूनवः । यथेमौ स्कंदहेरंबौ नैगमेयो यथा त्वयम्

“Virādha၊ Sumukha၊ Āṣāḍha—သင်တို့သည် ငါ၏ သားများဖြစ်ကြ၏; ဤနှစ်ပါးသည် Skanda နှင့် Heramba ဖြစ်သကဲ့သို့၊ သင်သည် Naigameya ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။”

Verse 13

यथा शाखविशाखौ च यथेमौ नंदिभृंगिणौ । भवत्सु विद्यमानेषु महाविक्रमशालिषु

“Śākha နှင့် Viśākha ရှိသကဲ့သို့၊ ဤနှစ်ပါးသည် Nandin နှင့် Bhṛṅgin ဖြစ်သကဲ့သို့—မဟာဗီရိယရှိသော သင်တို့ ရှိနေသရွေ့…”

Verse 14

काशीप्रवृत्तिं नो जाने दिवोदासनृपस्य च । योगिन्यर्कविधीनां च तद्द्वौ यातं भवत्स्वमू

“ကာသီ၌ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ငါမသိ၊ ဒိဝိုဒာသ မင်း၏ အခြေအနေကိုလည်း မသိ; ယောဂိနီတို့ကိုလည်း မသိ၊ နေမင်းနှင့် ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) ကိုလည်း မသိ။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ အနুচရတို့အနက် သင်တို့နှစ်ယောက် သွားကြလော့။”

Verse 15

शंकुकर्णमहाकालौ कालस्यापि प्रकंपनौ । ज्ञातुं वाराणसीवार्तामायातं चत्वरान्वितौ

ရှင်ကူကဏ္ဏနှင့် မဟာကာလ—ကာလ(အချိန်)ကိုတောင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သူတို့—ဝါရာဏသီ၏ အမှန်တရားသတင်းကို သိလိုသဖြင့် လမ်းဆုံလေးမျက်နှာပါသော မြို့သို့ အတူတကွ ရောက်လာကြသည်။

Verse 16

कृतप्रतिज्ञौ तो तूर्णं प्राप्य वाराणसीं पुरीम् । शंकुकर्णमहाकालौ विस्मृत्य शांभवीं गिरम्

ခိုင်မာသော ကတိသစ္စာထားခဲ့သော်လည်း၊ ရှင်ကူကဏ္ဏနှင့် မဟာကာလတို့သည် ဝါရာဏသီမြို့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်သွားသောအခါ သမ္ဘူ(ရှီဝ)၏ မိန့်တော်စကားတောင် မေ့လျော့သွားကြသည်။

Verse 17

यथैंद्रजालिकीं दृष्ट्वा मायामिह विचक्षणः । क्षणेन मोहमायाति काशीं वीक्ष्य तथैव तौ

ပညာရှိတစ်ယောက်တောင် မာယာကစားသမား၏ မာယာကို မြင်လျှင် ခဏချင်း မောဟထဲ ဝင်သွားသကဲ့သို့၊ ထိုနှစ်ဦးလည်း ကာရှီကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မောဟဖြစ်သွားကြသည်။

Verse 18

अहो मोहस्य माहात्म्यमहो भाग्यविपर्ययः । निर्वाणराशिं यत्काशीं प्राप्य यांत्यन्यतोऽबुधाः

အဟို! မောဟ၏ အာနုភាពသည် မည်မျှကြီးမားသနည်း၊ ကံကြမ္မာ၏ ပြောင်းပြန်မှုလည်း မည်မျှနည်း! နိဗ္ဗာန်/မုတ်ခ္ခ(လွတ်မြောက်ခြင်း)၏ خز خزနာကဲ့သို့သော ကာရှီကို ရောက်ပြီးလည်း မသိသူတို့သည် အခြားသို့ သွားကြသည်။

Verse 19

तत्यजे यैरियं काशी महाशीर्वादभूभिका । तेषां करतलान्मुक्तिः प्राप्तापि परितो गता

ဤကာရှီ—မဟာကောင်းချီး၏ မြေပြင်—ကို စွန့်ပစ်သူတို့အတွက်၊ လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်ပြီးသား မုတ်ခ္ခ(လွတ်မြောက်ခြင်း)ပင် အရပ်ရပ်သို့ လျှောကျသွားသည်။

Verse 20

यत्र सर्वावभृथतः स्नानमात्रं विशिष्यते । अप्युष्णीकृतपानीयैस्तां काशीं कः परित्यजेत्

ယဇ္ဉပွဲများ၏ အဆုံးသတ် အဝဘෘထ-စနာန်တို့ထက်ပင် သာလွန်မြတ်သော အကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုသော နေရာ၌၊ ရေကို ပူအောင်လုပ်ထားသော်လည်း ထိုကာသီကို မည်သူ စွန့်ခွာမည်နည်း။

Verse 21

यत्रैकपुष्पदानेन शिवलिंगस्य मूर्धनि । दशसौवर्णिकं पुण्यं कस्तां काशीं परित्यजेत्

ရှီဝလင်္ဂ၏ အထက်တော်ပေါ်သို့ ပန်းတစ်ပွင့်တည်း ပူဇော်ရုံဖြင့်ပင် ရွှေဒါန ဆယ်ကြိမ်နှင့် တူသော ကုသိုလ်ရသည်ဟု ဆိုသော ကာသီကို မည်သူ စွန့်ခွာမည်နည်း။

Verse 22

यत्र दंडप्रणामेन अप्येकेन शिवाग्रतः । तुच्छमेंद्रपदंप्राहुस्तां काशीं को विमुंचति

ရှီဝရှင်၏ ရှေ့တော်၌ ဒဏ္ဍဝတ် ပရဏာမ တစ်ကြိမ်တည်း ပြုရုံဖြင့်ပင် အိန္ဒြာ၏ အဆင့်ကိုတောင် သေးငယ်တယ်ဟု ဆိုကြသည့် ကာသီကို မည်သူ စွန့်လွှတ်မည်နည်း။

Verse 23

यत्रैकद्विजमात्रं तु भोजयित्वा यथेच्छया । वाजपेयाधिकं पुण्यं तां काशीं को विमुंचति

စိတ်ကြိုက်အတိုင်း ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ဦးတည်းကို အစာကျွေးရုံဖြင့်ပင် ဝါဇပေယ ယဇ္ဉထက် ပိုမိုမြတ်သော ကုသိုလ်ရသည်ဟု ဆိုသော ကာသီကို မည်သူ စွန့်ခွာမည်နည်း။

Verse 24

एकां गां यत्र दत्त्वा वै विधिवद्ब्राह्मणाय वै । लभेदयुत गोपुण्यं कस्तां काशीं त्यजेत्सुधीः

နည်းလမ်းတကျ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား နွားတစ်ကောင်ကို ဒါနပြုလျှင် နွားတစ်သောင်းနှင့် တူသော ကုသိုလ်ရသည်ဟု ဆိုသော ကာသီကို ပညာရှိမည်သူ စွန့်ခွာမည်နည်း။

Verse 25

एकलिंगं प्रतिष्ठाप्य यत्र संस्थापितं भवेत् । अपि त्रैलोक्यमखिलं तां काशीं कः समुज्झति

လင်္ဂတစ်ပါးတည်းကိုပင် သာသနာပူဇော်နည်းအတိုင်း ပရတိဋ္ဌာနပြု၍ တည်မြဲစွာ ထားရှိရာနေရာ၌—သုံးလောကလုံးကိုပင် လဲလှယ်ရသော်လည်း ကာသီကို မည်သူ စွန့်နိုင်မည်နည်း။

Verse 26

परिनिश्चित्य तावित्थं लिंगे संस्थाप्य पुण्यदे । तत्रैव संस्थितिं प्राप्तौ काशीं नाद्यापि मुंचतः

ဤသို့ အတိအကျ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ပုဏ္ဏဒာတားတို့သည် သန့်ရှင်းသော လင်္ဂ၌ ကိုယ်တိုင်ကို တည်စေကြ၏; ထိုနေရာ၌ပင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ခြင်းကို ရရှိကြပြီး—ယနေ့တိုင် ကာသီကို မစွန့်ကြသေး။

Verse 27

शंकुकर्णेश्वरं लिंगं शंकुकर्ण ग णार्चितम् । दृष्ट्वा न जायते जंतुर्जातु मातुर्महोदरे

သံကူကဏ္ဏ၏ ဂဏများက ပူဇော်အာရాధနာပြုသော သံကူကဏ္ဏေရှ್ವರ လင်္ဂကို မြင်ဒर्शनပြုလျှင် သတ္တဝါသည် မိခင်၏ ဝမ်းဗိုက်၌ ထပ်မံ မမွေးဖွားတော့။

Verse 28

विश्वेशाद्वायुदिग्भागे शंकुकर्णेश्वरं नरः । संपूज्य न विशेदत्र घोरे संसारसागरे

ဝိශ්ဝေရှမှ လေဦးတည်ရာ (ဝါယုဒిశ) ဘက်၌ တည်ရှိသော သံကူကဏ္ဏေရှ्वरကို နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ပူဇော်သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် သံသရာ-သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ထပ်မံ မဝင်ရောက်တော့။

Verse 29

महाकालेश्वरं लिंगं महाकालगणार्चितम् । अर्चयित्वा च नत्वा च स्तुत्वा कालभयं कुतः

မဟာကာလ၏ ဂဏများက အာရాధနာပြုသော မဟာကာလေရှ्वर လင်္ဂကို ပူဇော်၍ ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုကာ စတုတိတော် ချီးမွမ်းလျှင်—ကာလ (မရဏ) ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ဘယ်ကနေ ပေါ်လာနိုင်မည်နည်း။

Verse 30

स्कंद उवाच । शंकुकर्णे महाकाले चिरंतन विलंबिते । ज्ञात्वा सर्वज्ञनाथोथ प्राहैपीदपरौ गणौ

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်။ ရှင်ကူကဏ္ဏနှင့် မဟာကာလတို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နှောင့်နှေးနေသဖြင့် အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသော သခင်သည် အခြေအနေကို သိပြီး ထိုဂဏနှစ်ပါးကို ခေါ်ဆိုမိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 31

घंटाकर्ण त्वमागच्छ महोदर महामते । काशीं यातं युवां तूर्णं ज्ञातुं तत्रत्य चेष्टितम्

(သခင်မိန့်တော်မူသည်) “ဟေ ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ၊ လာခဲ့လော့; ဟေ မဟောဒရ မဟာပညာရှိ—သင်တို့နှစ်ဦး ကာသီသို့ အမြန်သွား၍ ထိုနေရာ၌ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိမြင်ကြလော့။”

Verse 32

इत्यगस्ते गणौ तौ तु गत्वा काशीं महापुरीम् । व्यावृत्याद्यापि नो यातौ क्वापि तत्रैव संस्थितौ

ဤသို့ဖြင့်၊ အဂஸ္တျာရေ၊ ဂဏနှစ်ပါးသည် ကာသီ မဟာမြို့သို့ သွားကြ၏။ သို့သော် ပြန်လာရန်မှ လှည့်ပြန်ပြီး ယနေ့တိုင် မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေကြ၏။

Verse 33

घंटाकर्णेश्वरं लिंगं घंटाकर्ण गणोत्तमः । काश्यां संस्थाप्य विधिवत्स्वयं तत्रैव निर्वृतः

ဂဏတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂဏ္ဍာကဏ္ဏသည် ကာသီ၌ ဓမ္မပွဲပုံစံအတိုင်း ဂဏ္ဍာကဏ္ဏေရှွရ လင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် စိတ်အေးချမ်း၍ ပြည့်ဝသုခကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 34

कुंडं तत्रैव संस्थाप्य लिंगस्नपनकर्मणे । नाद्यापि स त्यजेत्काशीं ध्यायंल्लिंगं तथैव हि

လင်္ဂကို ရေချိုးပူဇော်သည့် ကర్మအတွက် ထိုနေရာ၌ပင် ကုဏ္ဍတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီးနောက်၊ ယနေ့တိုင် သူသည် ကာသီကို မစွန့်ခွာဘဲ—ထိုလင်္ဂကိုပင် အမြဲတမ်း ဓ్యာနပြုနေ၏။

Verse 35

महोदरोपि तत्प्राच्यां शिवध्यानपरायणः । महोदरेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि कुंभज

အို ကုမ္ဘဇ (အဂස්တျ) ရေ၊ အရှေ့ဘက်၌ ရှိဝကို သမాధိဖြင့် အမြဲတမ်း တရားထိုင်အာရုံစိုက်နေသော မဟောဒရသည် ယနေ့တိုင် “မဟောဒရေရှွရ” လင်္ဂကို ဆင်ခြင်ပူဇော်နေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 36

महोदरेश्वरं दृष्ट्वा वाराणस्यां द्विजोत्तम । कदाचिदपि वै मातुः प्रविशेन्नौदरीं दरीम्

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဝါရာဏသီ၌ “မဟောဒရေရှွရ” ကို ဖူးမြင်ပြီးနောက် မည်သည့်အခါမျှ မိခင်၏ သားအိမ်ဂူထဲသို့ ပြန်မဝင်သင့်၊ အဓိပ္ပါယ်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ မကျရ။

Verse 37

घंटाकर्ण ह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं विभुम् । यत्र कुत्र विपन्नोपि वाराणस्यां मृतो भवेत्

“ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ” ရေကန်၌ ရေချိုးပြီး မဟာဂုဏ်တော်ရှိသော “ဗျာသေရှွရ” ကို ဖူးမြင်လျှင်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အပျက်အဆီးကြုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝါရာဏသီ၌ သာသနာပေါင်းသက်သော မရဏကို ရရှိမည်။

Verse 38

घंटाकर्णे महातीर्थे श्राद्धं कृत्वा विधानतः । अपि दुर्गतिमापन्नानुद्धरेत्सप्तपूर्वजान्

“ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ” မဟာတီရ္ထ၌ စည်းကမ်းအတိုင်း ရှရာဒ္ဓ ပြုလုပ်လျှင်၊ ဒုဂ္ဂတိသို့ ကျရောက်နေသော အရင်ဘိုးဘွား ခုနှစ်ဆက်ကိုပါ ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သည်။

Verse 39

निमज्ज्याद्यापि तत्कुंडे क्षण योवहितो भवेत् । विश्वेश्वरमहापूजा घंटारावाञ्शृणोति सः

ယနေ့တိုင် ထိုကန်ထဲသို့ ငုပ်ဝင်၍ ခဏလေးပင် သတိတရားနှင့် နေသူသည် “ဝိශ්ဝေရှွရ” မဟာပူဇာ၏ ခေါင်းလောင်းသံ တီးတောင်းမြည်သံကို ကြားရသည်။

Verse 40

वदंति पितरः काश्यां घंटाकर्णेमलेजले । दाता तिलोदकस्यापि वंशे नः कोपि जायते

ဘိုးဘွားများက ဆိုကြသည်– “ကာသီမြို့၌ ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ၏ အညစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော ရေတွင် တီလိုဒက (နှမ်းရေ) ကို ပူဇော်သူတစ်ဦးတည်းပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးရိုးဝင် ဖြစ်လာသည်”။

Verse 41

यद्वंश्या मुनयः काश्यां घंटाकर्णे महाह्रदे । कृतोदकक्रियाः प्राप्ताः परां सिद्धिं घटोद्भव

ဟေ ဃဋောဒ္ဘဝ (အဂஸ္တျ) ရှင်၊ ထိုမျိုးရိုးမှ ရသီများသည် ကာသီရှိ ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ မဟာရေကန်၌ ရေကိစ္စပူဇော်ပွဲများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိ하였다။

Verse 42

स्कंद उवाच । घंटाकर्णे गणे याते प्रयाते च महोदरे । विसिस्माय स्मरद्वेष्टा मौलिमांदोलयन्मुहुः

စကန္ဒက မိန့်သည်– ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ၏ ဂဏာတော် ထွက်ခွာသွားပြီး မဟောဒရလည်း သွားပြီးနောက်၊ စမရ၏ ရန်သူ (ရှီဝ) သည် အံ့ဩလွန်ကဲ၍ ခေါင်းကို မကြာခဏ လှုပ်ယမ်းနေ하였다။

Verse 43

उवाच च मनस्येव हरः स्मित्वा पुनःपुनः । महामोहनविद्यासि काशि त्वां पर्यवैम्यहम्

ထို့နောက် ဟရ (ရှီဝ) သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုံးလျက် မိမိစိတ်အတွင်းကဲ့သို့ ပြောသည်– “ဟေ ကာသီ၊ သင်သည် မဟာမောဟန ဝိဒ္ယာ ဖြစ်၏; ငါသည် သင့်ကို အပြည့်အဝ သိမြင်၏”။

Verse 44

पुराविदः प्रशंसंति त्वां महामोहहारिणीम् । काशींत्विति न जानंति महामोहनभूरियम्

ရှေးဟောင်းဓမ္မဗေဒကို သိသူတို့သည် သင့်ကို မဟာမောဟကို ဖယ်ရှားသူဟု ချီးမွမ်းကြသော်လည်း ‘ကာသီ’ ဟူ၍ သင့်ကို အမှန်တကယ် မသိကြ—အကြောင်းမူ ဤနေရာသည် မဟာမောဟန၏ မြေပြင်ပင် ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 46

तथापि प्रेषयिष्यामि यावान्मेस्ति परिच्छदः । नोद्यमाद्विरमंतीह ज्ञानिनः साध्यकर्मणि

သို့သော်လည်း ငါ့တွင်ရှိသမျှ အင်အားနှင့် အထောက်အပံ့အတိုင်း တပ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်မည်။ ဤလောက၌ ပညာရှိတို့သည် မပြီးမြောက်သေးသော ကိစ္စ၌ ကြိုးပမ်းမှုကို မရပ်တန့်ကြ။

Verse 47

नोद्यमाद्विरतिः कार्या क्वापि कार्ये विचक्षणैः । प्रतिकूलोपि खिद्येत विधिस्तत्सततोद्यमात्

ဗဟုသုတရှိသူတို့သည် မည်သည့်လုပ်ငန်းတွင်မဆို ကြိုးပမ်းမှုမှ မနုတ်ထွက်သင့်။ ဆက်တိုက်ကြိုးစားခြင်းကြောင့် ဆန့်ကျင်သော ကံကြမ္မာတောင် ပျော့လျော့သွားသည်—ဤသည်ပင် နိယတိ၏ သဘောတရား။

Verse 48

शीतोष्णभानू स्वर्भानु ग्रस्तावपि नभोंगणे । गतिं न त्यजतोद्यापि प्रक्रांतव्य कृतोद्यमौ

ကောင်းကင်ပြင်၌ စွဝရ္ဘာနုက နေရောင်ပူနှင့် လရောင်အေးကို ဖုံးလွှမ်းသော်လည်း သူတို့သည် မိမိတို့၏ လမ်းကြောင်းကို မစွန့်လွှတ်ကြ။ ထိုနည်းတူ ကြိုးပမ်းမှုကို ခံယူပြီးသူသည် စတင်ထားသော လမ်းပေါ်တွင် ဆက်လက်တိုးတက်ရမည်။

Verse 49

प्रेषयिष्याम्यहं सर्वान्भवती मोहयिष्यति । इति सम्यग्विजानामि काशि त्वां मोहनोषधिम्

ငါသည် သူတို့အားလုံးကို စေလွှတ်မည်၊ နင်ကလည်း သူတို့ကို မောဟဖြစ်စေမည်—ဤအရာကို ငါကောင်းစွာ သိ၏။ အို ကာရှီ၊ နင်သည် မောဟနဩသဓိကဲ့သို့ ဖြစ်၍ လောကီအင်အားတို့ကို ရှုပ်ထွေးစေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 50

दैवं पूर्वकृतं कर्म कथ्यते नेतरत्पुनः । तन्निराकरणे यत्नः स्वयं कार्यो विपश्चिता

‘ကံကြမ္မာ’ ဟူသည်မှာ အတိတ်က ပြုခဲ့သော ကမ္မသာ ဖြစ်ပြီး အခြားမဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ထိုကံကို ဖျက်ဆီးတားဆီးရန် ပညာရှိသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးပမ်းရမည်။

Verse 51

भाजनोपस्थितं दैवाद्भोज्यं नास्यं स्वयं विशेत् । हस्तवक्त्रोद्यमात्तच्च प्रविशेदौदरीं दरीम्

ကံကြမ္မာကြောင့် အိုးခွက်ထဲ ထားထားသော အစာသည် ကိုယ်တိုင် ပါးစပ်ထဲ မဝင်နိုင်။ လက်နှင့် ပါးစပ်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့်သာ ဝမ်းဗိုက်၏ ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်။

Verse 52

इत्युद्यमं समर्थ्येशो निश्चितं दैवजित्वरम् । पुनश्च प्रेषयांचक्रे गणान्पंचमहारयान्

ဤသို့ အားထုတ်မှု၏ အင်အားကို အတည်ပြုပြီး ကံကြမ္မာကိုလည်း အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု သေချာယုံကြည်ကာ၊ အရှင်သည် ထပ်မံ၍ မိမိ၏ ဂဏများ—မဟာစစ်သူရဲ ငါးဦးကို စေလွှတ်하였다။

Verse 53

सोमनंदी नंदिषेणः कालपिंगलकुक्कुटाः । तेद्यापि न निवर्तंते काश्यां जीवामृता यथा

ဆိုမနန္ဒီ၊ နန္ဒိရှေဏ နှင့် ကာလပိင်္ဂလ-ကူကူဋ—ထိုဂဏများသည် ယနေ့တိုင် ကာရှီမှ မပြန်ကြသေး၊ အသက်ရှင်သော အမృతကဲ့သို့ အမတဖြစ်သကဲ့သို့။

Verse 54

तेपि स्वनाम्ना लिंगानि शंभुसंतुष्टि काम्यया । प्रतिष्ठाप्य स्थिताः काश्यां विश्वनिर्वाणजन्मनि

သူတို့လည်း ရှမ္ဘူကို ပျော်ရွှင်စေလိုသော ဆန္ဒဖြင့် မိမိတို့၏ အမည်များဖြင့် လင်္ဂများကို တည်ထောင်ကာ၊ ကမ္ဘာအတွက် နိဗ္ဗာန်၏ မွေးရာဖြစ်သော ကာရှီ၌ နေထိုင်하였다။

Verse 55

सोमनंदीश्वरं दृष्ट्वा लिंगं नंदवने परम् । सोमलोके परानंदं प्राप्नुयाद्भक्तिमान्नरः

နန္ဒဝန၌ ဆိုမနန္ဒီဣශ්ဝရ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လင်္ဂကို ဖူးမြင်လျှင်၊ ဘက္တိရှိသူသည် ဆိုမလောက၌ အမြတ်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိသည်။

Verse 56

तदुत्तरे विलोक्याथ नंदिषेणेश्वरं नरः । आनंदसेनां संप्राप्य जयेन्मृत्युमपि क्षणात्

ထို့နောက် အနည်းငယ်ရှေ့သို့ကြည့်၍ နန္ဒိṣeṇeśvara ကို ဒർശနပြုသူသည် အာနန္ဒသေနာ (ပီတိ၏အဖွဲ့) ကို ရရှိကာ ခဏတစ်ခဏအတွင်း သေခြင်းကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်သည်။

Verse 57

कालेश्वरं महालिंगं गंगायाः पश्चिमोत्तरे । प्रणम्य कालपाशेन नो बध्येत कदाचन

ဂင်္ဂါမြစ်၏ အနောက်မြောက်ဘက်၌ တည်ရှိသော မဟာလင်္ဂ ကာလေရှ္ဝရ ကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုလျှင် ကာလ (မရဏ) ၏ ကြိုးဖမ်းခြင်းဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မချည်နှောင်ခံရ။

Verse 58

पिंगलेश्वरमभ्यर्च्य कालेशात्किंचिदुत्तरे । लभते पिंगलज्ञानं येन तन्मयतां व्रजेत्

ကာလေရှာ၏ အနည်းငယ်မြောက်ဘက်ရှိ ပင်္ဂလေရှ္ဝရ ကို ပူဇော်အာရဓနာပြုလျှင် ‘ပင်္ဂလ’ ပညာကို ရရှိ၍ ထိုအမြင့်မြတ်သော တတ္တဝါ၌ အပြည့်အဝ လုံးဝလျော်ဝင်သွားသည်။

Verse 59

कुक्कुटेश्वर लिंगस्य येत्र भक्तिं वितन्वते । कुक्कुटांडाकृतेस्तस्य न ते गर्भमवाप्नुयुः

ထိုနေရာ၌ ကြက်ဥပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ကုက္ကုဋေရှ္ဝရ လင်္ဂ အပေါ် ဘက္တိကို ဖြန့်ကျက်သူတို့သည် နောက်တစ်ဖန် မိခင်ဝမ်း (ဂರ್ಭ) ထဲသို့ မဝင်ရတော့။

Verse 60

स्कंद उवाच । सोमनंदि प्रभृतिषु मुने पंचगणेष्वपि । आनंदकाननं प्राप्य स्थितेषु स्थाणुरब्रवीत्

စကန္ဒက မိန့်ကြားသည်—အို မုနိ၊ ဆိုမာနန္ဒီတို့ အပါအဝင် ဂဏာငါးပါးသည် အာနန္ဒကာနန သစ်တောဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိကာ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်သောအခါ စ္ဌာဏု (ရှီဝ) သည် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 61

कार्यमस्माकमेवैतद्यदि सम्यग्विमृश्यते । अनेनोपाधिनाप्येते तत्र तिष्ठंतु मामकाः

မှန်ကန်စွာ စဉ်းစားသုံးသပ်လျှင် ဤကိစ္စသည် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့၏ပင် ဖြစ်သည်; ဤအစီအစဉ်ဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်အမှုထမ်းတို့ ထိုနေရာ၌ တည်နေကြစေ။

Verse 62

प्रमथेषु प्रविष्टेषु मायावीर्यमहत्स्वपि । अहमेव प्रविष्टोस्मि वाराणस्यां न संशयः

ပရမထတို့သည် မာယာအင်အားကြီးနှင့် သတ္တိကြီးဖြင့် ဝင်ရောက်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း၊ ဝါရာဏသီသို့ ဝင်ရောက်သူမှာ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 63

क्रमेण प्रेषयिष्यामि योस्ति मे स्वपरिच्छदः । तत्र सर्वेषु यातेषु ततो यास्याम्यहं पुनः

ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အစည်း (ပရိစ္ဆဒ) ဖြစ်သော အမှုထမ်းများကို အစဉ်လိုက် စေလွှတ်မည်; သူတို့အားလုံး ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားလျှင် ထို့နောက် ကျွန်ုပ်လည်း ထပ်မံ သွားမည်။

Verse 64

संप्रधार्येति हृदये देवदेवेन शूलिना । प्रैषिष्ट प्रमथानां तु ततो गणचतुष्टयम्

ဤသို့ နှလုံးသား၌ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော တြိရှူလကိုင်ရှင်သည် ပရမထတို့အနက်မှ ဂဏလေးဦးပါ အဖွဲ့ကို စေလွှတ်하였다။

Verse 65

कुंडोदरो मयूराख्यो बाणो गोकर्ण एव च । मायाबलं समाश्रित्य काशीं प्रविविशुर्गणाः

ကுண္ဍෝဒရ၊ မယူးရာချ၊ ဘာဏ၊ နှင့် ဂိုကဏ္ဏ—ဤဂဏများသည် မာယာအင်အားကို အားထား၍ ကာသီသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။

Verse 66

कृत्वोपायशतं तैस्तु दिवोदासस्य संभ्रमे । यदैकोपि समर्थो न तदा तत्रैव संस्थितम्

ဒိဝိုဒာသကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ သူတို့သည် နည်းလမ်းရာချီ စီမံကြံစည်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခုတည်းတောင် မအောင်မြင်သဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် မရွှေ့မပြောင်း တည်ငြိမ်စွာ နေခဲ့ကြသည်။

Verse 67

अपराधशतेष्वीशः केन तुष्यति कर्मणा । संप्रधार्येति ते चक्रुर्लिंगाराधनमुत्तमम्

“အပြစ်ရာချီကျူးလွန်ပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် မည်သည့်ကမ္မဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူမည်နည်း” ဟု စဉ်းစားကာ သူတို့သည် လိင်္ဂအာရాధနာ အမြတ်ဆုံးကို စတင်ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 68

एकस्मिञ्शांभवे लिंगे विधिनात्र समर्चिते । क्षमेत्त्र्यक्षोपराधानां शतं मोक्षं च यच्छति

ဤနေရာ၌ ရိုးရာနည်းတကျ သမ္ဘဝ လိင်္ဂတစ်ပါးကိုသာ ပူဇော်ပါက မျက်စိသုံးပါးရှင်သည် အပြစ်တစ်ရာကို ခွင့်လွှတ်၍ မောက္ခကိုလည်း ပေးတော်မူသည်။

Verse 69

न तुष्यति तथा शंभुर्यज्ञदानतपोव्रतैः । यथा तुष्येत्सकृल्लिंगे विधिनाभ्यर्चिते सति

ရှံဘူသည် ယဇ္ဉ၊ ဒါန၊ တပ၊ ဝရတတို့ကြောင့် ထိုမျှမပျော်ရွှင်တော်မူသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ လိင်္ဂကို နည်းတကျ တစ်ကြိမ်ပင် ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ပိုမိုပျော်ရွှင်တော်မူသည်။

Verse 70

लिंगार्चनविधानज्ञो लिंगार्चनरतः सदा । त्र्यक्ष एव स विज्ञेयः साक्षाद्द्व्यक्षोपि मानवः

လိင်္ဂပူဇော်နည်းစနစ်ကို သိကျွမ်းပြီး အမြဲလိင်္ဂအာရ္චနာ၌ ရတနာကဲ့သို့ စွဲမြဲနေသူကို အမှန်တကယ် မျက်စိသုံးပါးရှင်တော်တိုင်ဟု သိရမည်—အပြင်ပန်းအားဖြင့် မျက်စိနှစ်လုံးရှိသော လူသားဖြစ်သော်လည်း။

Verse 71

न गोशतप्रदानेन न स्वर्णशतदानतः । तत्फलं लभ्यते पुंभिर्यत्सकृल्लिंगपूजनात्

နွားတစ်ရာ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ရွှေတစ်ရာ အတိုင်းအတာ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်လည်း မဟုတ်; လူသည် လင်္ဂကို တစ်ကြိမ်တည်း ပူဇော်ခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်ဖလသည် ထိုသို့သော ဒါနများဖြင့် မရနိုင်။

Verse 72

अश्वमेधादिभिर्यागैर्न तत्फलमवाप्यते । यत्फलं लभ्यते मर्त्यैर्नित्यं लिंगप्रपूजनात्

အရှွမေဓ စသည့် ယဇ္ဉပူဇာများဖြင့်ပင် ထိုဖလကို မရနိုင်; မရဏသတ္တဝါတို့သည် လင်္ဂကို နေ့စဉ် စိတ်နှလုံးတစ်ပြင်တည်းဖြင့် ပူဇော်ရာမှ ရသော ဖလကိုသာ ရရှိကြသည်။

Verse 73

स्नापयित्वा विधानेन यो लिंगस्नपनोदकम् । त्रिः पिबेत्त्रिविधं पापं तस्येहाशु प्रणश्यति

စည်းကမ်းအတိုင်း လင်္ဂကို ရေချိုးပူဇော်ပြီးနောက်၊ လင်္ဂရေချိုးရေကို သုံးကြိမ် သောက်သူ၏ သုံးမျိုးသော အပြစ်ပာပများသည် ဤလောက၌ပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 74

लिंग स्नपनवार्भिर्यः कुर्यान्मूर्ध्न्यभिषेचनम् । गंगास्नानफलं तस्य जायतेत्र विपाप्मनः

လင်္ဂရေချိုးရေဖြင့် မိမိခေါင်းပေါ်သို့ အဘိသေက ပြုသူသည် အပြစ်ကင်းစင်လာပြီး ဤလောက၌ပင် ဂင်္ဂါရေချိုး၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 75

लिंगं समर्चितं दृष्ट्वा यः कुर्यात्प्रणतिं सकृत् । संदेहो जायते तस्य पुनर्देहनिबंधने

စနစ်တကျ ပူဇော်ထားသော လင်္ဂကို မြင်ပြီး တစ်ကြိမ်တည်း ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရ ပြုသူအတွက် နောက်တစ်ခါ ကိုယ်ခန္ဓာအသစ်နှင့် ချည်နှောင်ရမည်မဟုတ်လားဟူသော သံသယ ပေါ်လာသည်—အနက်အားဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မသေချာတော့သည်။

Verse 76

लिंगं यः स्थापयेद्भक्त्या सप्तजन्मकृतादघात् । मुच्यते नात्र संदेहो विशुद्धः स्वर्गभाग्भवेत्

ဘုရားရှင်ကို ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် ရှိဝလင်္ဂကို တည်ထောင်သူသည် ခုနစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏—သံသယမရှိ။ သန့်စင်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အခွင့်အရေးကို ရရှိ၏။

Verse 77

विचार्येति गणैः काश्यां स्वामिद्रोहोपशांतये । प्रतिष्ठितानि लिंगानि महापातकभिंद्यपि

စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဂဏများသည် ကာရှီ၌ မိမိတို့သခင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ အပြစ်ကို သက်သာစေရန် လင်္ဂများကို ပရတိဋ္ဌာန ပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုအဘိသေကခံပြီး တည်ထောင်ထားသော လင်္ဂများသည် မဟာအပြစ်တို့၏ အင်အားကိုပါ ချိုးဖျက်နိုင်သည်။

Verse 78

कुंडोदरेश्वरं लिंगं दृष्ट्वा लोलार्कसन्निधौ । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते

လိုလာရ္ကအနီး၌ ကုဏ္ဍိုဒရေရှွရ လင်္ဂကို ဖူးမြင်လျှင် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လုံးဝလွတ်မြောက်၍ ရှိဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 79

कुंडोदरेश्वराल्लिंगात्प्रतीच्यामसिरोधसि । मयूरेश्वरमभ्यर्च्य न गर्भं प्रतिपद्यते

ကုဏ္ဍိုဒရေရှွရ-လင်္ဂ၏ အနောက်ဘက်၊ အစိရောဓသ ဟုခေါ်သော တောင်ခေါင်ပေါ်တွင် မယူးရေးရှွရကို အာရ္ချနာပူဇာ ပြုလျှင် ထိုသူသည် မိခင်ဝမ်းသို့ ထပ်မံမကျရောက်တော့ (အနက်အားဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိ)။

Verse 80

मयूरेशप्रतीच्यां च लिंगं बाणेश्वरं महत् । तस्य दर्शनमात्रेण सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

ထို့ပြင် မယူးရေးရှ၏ အနောက်ဘက်၌ ဘာဏေးရှွရ ဟုခေါ်သော မဟာလင်္ဂ ရှိသည်။ ထိုလင်္ဂကို ဖူးမြင်ရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းသည်။

Verse 81

गोकर्णेशं महालिंगमंतर्गेहस्य पश्चिमे । द्वारे समर्च्य वै काश्यां न विघ्नैरभिभूयते

ကာသီမြို့၌ အတွင်းဝင်း၏ အနောက်ဘက်တံခါးဝ၌ မဟာလင်္ဂ «ဂိုကဏ္ဏေရှ» ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်လျှင် အတားအဆီးတို့က မလွှမ်းမိုးနိုင်။

Verse 82

गोकर्णेश्वर भक्तस्य पंचत्व समये सति । ज्ञानभ्रंशो न जायेत क्वचिदप्यंतमृच्छतः

ဂိုကဏ္ဏေရှဝရ၏ ဘက္တအတွက် ပဉ္စဓာတ်သို့ ပြန်လည်လျောကာ (သေဆုံးချိန်) ရောက်လာသော်လည်း အဆုံးသို့ နီးကပ်သည့်အခါတိုင်အောင် ဉာဏ်သတိ မပျက်ယွင်း။

Verse 83

स्कंद उवाच । चिरयत्सुगणेष्वेषु चतुर्ष्वपिगणेश्वरः । महिमानं महत्त्वं तु तत्काश्याः पर्यवर्णयत्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– ဤကောင်းမြတ်သော ဂဏာလေးစုအနက် ဂဏေရှဝရ (သူတို့၏ အရှင်) သည် ထိုကာသီ၏ မဟိမာနှင့် မဟာတန်ခိုးကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းဖော်ပြ하였다။

Verse 84

वैष्णव्या मायया विश्वं भ्राम्येतात्र ययाखिलम् । ध्रुवं मूर्तिमती सैषा काशी विश्वैकमोहिनी

ဝိုင်ရှ္ဏဝီ မာယာကြောင့်—အလုံးစုံသော လောကဓာတ်ကို လှည့်လည်လွဲမှားစေသော အင်အားကြောင့်—ဤလောကသည် ဤနေရာ၌ မောဟဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် မာယာတည်းဟူသော အရာသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူကာ ကာသီအဖြစ် တည်ရှိ၍ စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ တစ်မူထူးခြားသော မောဟင်နီ ဖြစ်သည်။

Verse 85

अपास्य सोदरान्दारान्पुत्रं क्षेत्रं गृहं वसु । अप्यंगीकृत्य निधनं सर्वे काशीमुपासते

ညီအစ်ကို၊ ဇနီး၊ သား၊ မြေယာ၊ အိမ်နှင့် ဥစ္စာတို့ကို စွန့်လွှတ်၍—သေခြင်းကိုပါ လက်ခံရသော်လည်း—လူတို့သည် ကာသီကိုပင် ဆည်းကပ်ပူဇော်ကြသည်။

Verse 86

मरणादपि नो काश्यां भयं यत्र मनागपि । गणास्तत्र तु तिष्ठंतः कुतो मत्तोपि बिभ्यति

ကာသီ၌ သေခြင်းကိုတောင် အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ရ။ ထိုနေရာ၌ သာမန်မဟုတ်သော ဒေဝဂဏာတို့ ကိုယ်တိုင် တည်ရှိနေသော် မည်သို့ပင် ငါကိုတောင် ကြောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 87

मरणं मंगलं यत्र विभूतिर्यत्र भूषणम् । कौपीनं यत्र कौशेयं काशी कुत्रोपमीयते

သေခြင်းတောင် မင်္ဂလာဖြစ်လာရာ၊ ဝိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ရာ၊ ကောပီနံတောင် ပိုးထည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ—ကာသီကို ဘယ်နေရာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မလဲ။

Verse 88

निर्वाणरमणी यत्र रंकं वाऽरंकमेव वा । ब्राह्मणं वा श्वपाकं वा वृणीते प्रांत्यभूषणम्

ထိုနေရာ၌ နိဗ္ဗာန်သည် မေတ္တာပြည့်ဝသော သတို့သမီးကဲ့သို့ မိမိနှစ်သက်ရာကို ရွေးချယ်သည်—ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ မဆင်းရဲသူဖြစ်စေ၊ ဗြာဟ္မဏဖြစ်စေ သွဝပာကဖြစ်စေ—သူတို့ကို မိမိနယ်မြေ၏ အလှတန်ဆာအဖြစ် လက်ခံတော်မူသည်။

Verse 89

मृतानां यत्र जंतूनां निर्वाणपदमृच्छताम् । कोट्यंशेनापि न समा अपि शक्रादयः सुराः

သေဆုံးသွားသော သတ္တဝါတို့ နိဗ္ဗာန်ပဒကို ရောက်ရာ၌—ထိုနေရာတွင် သက္က (အိန္ဒြာ) စသော ဒေဝတို့တောင် သူတို့နှင့် မတူညီ၊ သန်းတစ်သန်း၏ အစိတ်အပိုင်းတောင် မမီနိုင်။

Verse 90

यत्र काश्यां मृतो जंतुर्ब्रह्मनारायणादिभिः । प्रबद्ध मूर्धांजलिभिर्नमस्येतातियत्नतः

ကာသီ၌ သေဆုံးသွားသော သတ္တဝါကို ဗြဟ္မာ၊ နာရာယဏနှင့် အခြားဒေဝတို့က အလွန်ကြိုးစား၍ ရိုသေစွာ နမಸ್ಕာရပြုကြသည်—လက်အုပ်ကို ခေါင်းပေါ်တင်၍။

Verse 91

यत्र काश्यां शवत्वेपि जंतुर्नाशुचितां व्रजेत् । अतस्तत्कर्णसंस्पर्शं करोम्यहमपि स्वयम्

ကာသီ၌ သေကောင်ကဲ့သို့ အခြေအနေရှိသော်လည်း သတ္တဝါသည် မသန့်ရှင်းမှုသို့ မကျရောက်သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါကိုယ်တိုင် သူ၏နားကို ထိสัมပတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်၏။

Verse 92

यस्तु काशीति काशीति द्विस्त्रिर्जपति पुण्यवान् । अपि सर्वपवित्रेभ्यः स पवित्रतरो महान्

သို့သော် ပုဏ္ဏဝန်ဖြစ်သူက ‘ကာသီ၊ ကာသီ’ ဟု နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် ဂျပပါက၊ သူသည် အလွန်သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်လာ၍ သန့်စင်စေသူအားလုံးထက်ပင် ပို၍သန့်ရှင်း၏။

Verse 93

येन काशी हृदि ध्याता येन काशीह सेविता । तेनाहं हृदि संध्यातस्तेनाहं सेवितः सदा

နှလုံးထဲ၌ ကာသီကို ဓ്യာနပြုသူ၊ ဤနေရာ၌ ကာသီကို ဆည်းကပ်ဝန်ဆောင်သူ—သူကပင် ငါကို နှလုံးထဲ၌ သတိရစေ၏; သူကပင် ငါကို အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်၏။

Verse 94

काशीं यः सेवते जंतुर्निर्विकल्पेन चेतसा । तमहं हृदये नित्यं धारयामि प्रयत्नतः

မရွေ့မလျားသော စိတ်ဖြင့်၊ မဖျားမယိမ်းသော မနောဖြင့် ကာသီကို ဆည်းကပ်သူကို—ငါသည် အမြဲတမ်း ကြိုးစား၍ နှလုံးထဲ၌ ထိန်းသိမ်းထား၏။

Verse 95

स्वयं वस्तुमशक्तोपि वासयेत्तीर्थवासिनम् । अप्येकमपि मूल्येन स वस्तुःफलभाग्ध्रुवम्

ကိုယ်တိုင် အဲဒီမှာ နေထိုင်ရန် မစွမ်းနိုင်သော်လည်း တီရ္ထ၌ နေထိုင်သော ဘုရားဖူးကို တည်းခိုစေသင့်၏; ပစ္စည်းတစ်ခုတန်ဖိုးဖြင့်ပင် ဖြစ်စေ၊ သူသည် ထိုသန့်ရှင်းသော နေထိုင်ခြင်း၏ အကျိုးကို မလွဲမသွေ ရရှိ၏။

Verse 96

काश्यां वसंति ये धीरा आपंचत्व विनिश्चयाः । जीवन्मुक्तास्तु ते ज्ञेया वंद्याः पूज्यास्त एव हि

ကာသီ၌ နေထိုင်၍ ပဉ္စတ္ဝ (လောက၏ ငါးမျိုးအခြေအနေ) ကို ကျော်လွန်သော အခြေအနေကို အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ပြီးသား သတ္တိတည်ကြည်သူတို့ကို အသက်ရှိစဉ်ပင် လွတ်မြောက်သူ (ဇီဝန်မုတ်တ) ဟု သိရမည်။ အမှန်တကယ် ထိုသူတို့သာ ဂုဏ်ပြုကန်တော့၍ ပူဇော်ထိုက်သူများ ဖြစ်သည်။

Verse 97

इत्थं विमृश्य बहुशः स्थाणुर्वाराणसीगुणान् । गणानन्यान्समाहूय प्राहिणोत्प्रीतिपूर्वकम्

ဤသို့ ဝါရာဏသီ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်၊ စ္ထာဏု (ရှီဝ) သည် အခြား ဂဏများကို ခေါ်ယူကာ ပျော်ရွှင်မေတ္တာဖြင့် စေလွှတ်하였다။

Verse 98

तारकत्वं समागच्छ गच्छाति स्वच्छमानस । दिवोदासो वृषावासो यामधीष्टे वरां पुरीम्

“တာရက (ကယ်တင်သူ၊ လမ်းညွှန်) အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလော့; စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းစွာဖြင့် သွားလော့။ ဒိဝိုဒာသ—ဝೃષာဝာသ—က အုပ်စိုးအထိဋ္ဌာနပြုသော ထူးမြတ်သည့် မြို့တော်သည်...”

Verse 99

तिलपर्ण स्धूलकर्ण दृमिचंड प्रभामय । सुकेश विंदते छाग कपर्दिन्पिंगलाक्षक

တိလပဏ္ဏ၊ စ္ထူလကဏ္ဏ၊ ဒృမိချဏ္ဍ၊ ပရဘာမယ; စုကေရှ၊ ဝိန္ဒတေ၊ ချာဂ၊ ကပာဒိန် နှင့် ပိင်္ဂလာက္ဆက—ဤတို့သည် ဂဏများ၏ အမည်များ ဖြစ်သည်။

Verse 100

वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक । पंचाक्ष भारभूताख्य त्र्यक्ष क्षेमकलांगलिन्

ဝီရဘဒြ၊ ကိရာတာখ্য၊ စတုర్మုခ၊ နိကುಂಬက; ပဉ္စာက္ษ၊ ဘာရဘူတာখ্য၊ တြယက္ษ နှင့် က္ရှေမကလာင်္ဂလင်—ဤတို့လည်း ဂဏများအနက် ပါဝင်ကြသည်။

Verse 110

नाद्रीणां न समुद्राणां न द्रुमाणां महीयसाम् । भूतधात्र्यास्तथा भारो यथा स्वामिद्रुहां महान्

တောင်တန်းများ၊ သမုဒ္ဒရာများ၊ အင်အားကြီးသစ်ပင်များ၏ အလေးချိန်သည် သတ္တဝါတို့ကို ထိန်းသိမ်းပေးသော မြေမိခင်ပေါ်၌ မိမိသခင်ကို သစ္စာဖောက်သူတို့၏ မဟာဘောဇာလောက် မလေးလံနိုင်။

Verse 120

तारकेशं महालिंगं तारकाख्यो गणोत्तमः । तारकज्ञानदं पुंसां मुनेऽद्यापि समर्चयेत्

အို မုနိ၊ ယနေ့တိုင်အောင်ပင် ‘တာရကေရှ’ ဟူသော မဟာလင်္ဂကို ‘တာရက’ ဟူသော အထူးမြတ်သော ဂဏနှင့်အတူ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်သင့်၏။ ထိုသည် လူတို့အား ကယ်တင်ရာ ‘တာရက-ဉာဏ်’ ကို ပေးတော်မူသည်။