Adhyaya 12

Verse 1

अगस्त्य उवाच । श्रुत्वा स्कंद न तृप्तोस्मि तव वक्त्रेरितां कथाम् । अत्याश्चर्यकरं प्रोक्तमाख्यानं बैंदुमाधवम्

အဂஸ္တျက ပြောသည်– အို စကန္ဒ၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင်နှုတ်မှ ထွက်သော ဤကഥာကို ကြားပြီးသော်လည်း ကျွန်ုပ် မတိမ်းမယိမ်း မပြည့်ဝသေးပါ။ သင်ပြောသော ဘိန္ဒု-မာဓဝ အကြောင်းအရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि देवदेवसमागमम् । तार्क्ष्यात्त्र्यक्षः समाकर्ण्य दिवोदासस्य चेष्टितम्

ယခု ကျွန်ုပ်သည် ဒေဝဒေဝ၏ ဆုံတွေ့ခြင်းကို ကြားလိုပါသည်။ တာရ္ကၡျ (ဂရုဍ) ထံမှ ကြားပြီးနောက် သုံးမျက်စိရှင် ဘုရားသည် ဒိဝိုဒာသ၏ လုပ်ရပ်များအကြောင်း မည်သို့ တုံ့ပြန်တော်မူသနည်း။

Verse 3

विष्णुमायाप्रपंचं च किमाह गरुडध्वजम् । के के च शंभुना सार्धं समीयुर्मंदराद्गिरेः

ထို့ပြင် ဗိဿဏု၏ မာယာကမ္ဘာ၏ အမျိုးမျိုးသော လှုပ်ရှားမှုများအကြောင်းကို ဂရုဍအလံတော်ရှင် ဘုရားထံ သူက မည်သို့ ဆိုခဲ့သနည်း။ မန္ဒရာတောင်မှ သမ္ဘူနှင့်အတူ မည်သူမည်ဝါတို့ လိုက်ပါသွားကြသနည်း။

Verse 4

ब्रह्मणेशः कथं दृष्टस्त्रपाकुलित चक्षुषा । किमाह देव ब्रह्माणं किमुक्तं भास्वतापि च

ကြောက်ရွံ့သ敬နှင့် ရှက်ကြောက်မှုကြောင့် မျက်စိများ တုန်လှုပ်နေစဉ် ဘြဟ္မဏေရှကို မည်သို့ မြင်တွေ့ခဲ့သနည်း။ ဘုရားသခင်သည် ဘြဟ္မာအား မည်သို့ မိန့်တော်မူပြီး၊ ဘာသ္ဝတ် (နေမင်း) အားလည်း မည်သို့ ဆိုခဲ့သနည်း။

Verse 5

योगिनीभिः किमाख्यायि गणाह्रीणाः किमब्रुवन् । एतदाख्याहि मे स्कंद महत्कौतूहलं मयि

ယောဂိနီတို့က ဘာကို ပြောပြခဲ့သနည်း၊ အရှက်ရသော ဂဏာတို့က ဘာကို ဆိုခဲ့သနည်း။ အို စကန္ဒာ၊ ငါ့အား ပြောကြားပါလော့၊ ငါ့စိတ်၌ အလွန်ကြီးမားသော စူးစမ်းလိုစိတ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 6

इमं प्रश्नं निशम्यैशिर्मुनेः कलशजन्मनः । प्रत्युवाच नमस्कृत्य शिवौ प्रणतसिद्धिदौ

အိုးမှ မွေးဖွားသော မုနိ၏ မေးခွန်းကို ကြားသော်၊ သခင်သည်—နမസ്കာရပြု၍—ဦးညွှတ်သူတို့အား စိဒ္ဓိပေးသော ရှိဝနှစ်ပါးကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြေကြားတော်မူ၏။

Verse 7

स्कंद उवाच । मुने शृणु कथामेतां सर्वपातकनाशिनीम् । अशेषविघ्नशमनीं महाश्रेयोभिवर्धिनीम्

စကန္ဒာမိန့်တော်မူသည်– အို မုနိ၊ ဤကထာကို နားထောင်လော့။ ဤသည်မှာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီး၍ အတားအဆီးအားလုံးကို ငြိမ်းစေကာ အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 8

अथ देवोऽसुररिपुः श्रुत्वा शंभुसमागमम् । द्विजराजाय स मुदा समदात्पारितोषिकम्

ထို့နောက် အဆုရာတို့၏ ရန်သူဖြစ်သော ဒေဝတော်သည် ရှမ္ဘူ၏ စည်းဝေးပွဲအကြောင်းကို ကြားသိ၍ ဝမ်းမြောက်စွာ ဒွိဇရာဇာ (ဗြာဟ္မဏတို့၏ မင်း) ထံသို့ ဆုလာဘ်တော်ကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 9

आयानं शंसते शंभोरुपवाराणसिप्रियम् । ब्रह्माणमग्रतः कृत्वा ततश्चाभ्युद्ययौ हरिः

သူသည် အုပဝါရာဏသီအတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်သော ရှမ္ဘူ၏ ကြွလာမည်ကို ကြေညာ하였다။ ထို့နောက် ဟရီသည် ဘြဟ္မာကို ရှေ့တန်းတွင်ထား၍ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 10

विवस्वता समेतश्च तैर्गणैः परितो वृतः । योगिनीभिरनूद्यातो गणेशमुपसंस्थितः

ဝိဝස්ဝန် (နေမင်း) နှင့်အတူ၊ ဂဏများက လေးဘက်လုံး ဝိုင်းရံထားပြီး၊ ယောဂိနီတို့၏ သီချင်းတော်ဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသော်လည်း၊ ဂဏေရှသည် အရှင်ဘုရားရှေ့သို့ ချဉ်းကပ်ကာ အမှုထမ်းအဖြစ် ရပ်တည်လေ၏။

Verse 11

अथनेत्रातिथीकृत्य देवदेवं वृषध्वजम् । मंक्षु तार्क्ष्यादवारुह्य प्रणनाम श्रियः पतिः

ထို့နောက် မိမိ၏ မျက်စိဖြင့်ပင် ဧည့်ခံကာ၊ နတ်တို့၏နတ်—နွားတံဆိပ်တော်ကို ဆောင်သော ရှီဝကို ကြိုဆိုလေ၏။ ထို့ပြင် သရီ၏ပတိ ဝိෂ္ဏုသည် တာရ္က္ရှျ (ဂရုဍ) မှ အလျင်အမြန် ဆင်း၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်လေ၏။

Verse 12

पितामहोपि स्थविरो भृशं नम्रशिरोधरः । प्रणतेन मृडेनैव प्रणमन्विनिवारितः

ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည်လည်း အသက်ကြီး၍ ခေါင်းကို အလွန်နိမ့်ချကာ ဦးညွှတ်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း၊ အရင်ကတည်းက ဂုဏ်ပြုလျက် နိမ့်ချနေသော မೃဍ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင်က ဦးညွှတ်ခြင်းမှ တားဆီးလေ၏။

Verse 13

स्वस्त्यभ्युदितपाणिश्च रुद्रसूक्तैरमंत्रयत् । अक्षतान्यथ सार्द्राणि दर्शयन्सफलान्यजः

ကောင်းချီးပေးရန် လက်ကို မြှောက်၍၊ ရုဒ္ရသုတ်တော်များဖြင့် မင်္ဂလာကို အမိန့်ခေါ်လေ၏။ ထို့နောက် အဇ (မမွေးဖွားသူ) သည် စိုစွတ်၍ မကွဲမပျက်သော အက္ခတ နှင့် အသီးအနှံပြည့်ဝသော ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ပြသလေ၏။

Verse 14

मौलिं पादाब्जयोः कृत्वा गणेशः सत्वरो नतः । मूर्ध्न्युपाजिघ्रयांचक्रे हरो हर्षाद्गजाननम्

ဂဏေရှသည် မိမိ၏ မောလိ (မုကွတ်) ကို ပဒ္မခြေတော်ပေါ် တင်ကာ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လေ၏။ ဟရ (ရှီဝ) သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ဂဇာနနကို မြှောက်ယူကာ ခေါင်းပေါ်တွင် နမ်းရှိုက်လေ၏။

Verse 15

अभ्युपावेशयच्चापि परिष्वज्य निजासने । सोमनंदि प्रभृतयः प्रणेमुर्दंडवद्गणाः

ထိုသူကို ကြိုဆိုကာ မိမိ၏ အာသနပေါ်တွင်ပင် ဖက်လှုပ်၍ ထိုင်စေ하였다; စောမနန္ဒင် စသည့် ဂဏများသည် ဒဏ္ဍဝတ်အတိုင်း ကိုယ်လုံးတင် ပျပ်ဝပ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 16

योगिन्योपि प्रणम्येशं चक्रुर्मंगलगायनम् । तरणिः प्रणनामाथ प्रमथाधिपतिं हरम्

ယောဂိနီများလည်း အရှင်ဣဿကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ မင်္ဂလာသီချင်းများ သီဆိုကြ၏; ထို့နောက် တရဏိ (နေမင်း) သည် ပရမထတို့၏ အධိပတိ ဟရကို ပူဇော်ဦးညွှတ်하였다။

Verse 17

खंडेंदुशेखरश्चाथ उपसिंहासनं हरिम् । समुपावेशयद्वामपार्श्वे मानपुरःसरम्

ထို့နောက် လဝက်လမုဒ်တော်ဆောင် ခဏ္ဍေန္ဒုရှေခရ (ရှီဝ) သည် ဟရီကို အနီးရှိ စင်္ဟာသနပေါ်တွင် ထိုင်စေ၍ ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် မိမိ၏ ဘယ်ဘက်၌ တင်ထား하였다။

Verse 18

ब्रह्माणं दक्षिणे भागे परिविश्राणितासनम् । दृष्ट्वा संभाविताः सर्वे शर्वेण प्रणता गणाः

ဗြဟ္မာကို ညာဘက်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာအာသန ပေးအပ်၍ ထိုင်စေ하였다; ထိုကိုမြင်သဖြင့် ရှရဝ (ရှီဝ) ကို ဦးညွှတ်နေသော ဂဏအားလုံးသည် မိမိတို့ကို ချီးမြှောက်ခံရသည်ဟု ခံစားကြ၏။

Verse 19

मौलिचालनमात्रेण योगिन्योपि प्रसादिताः । संतोषितो रविश्चापि विशेति करसंज्ञया

မုဒ်တော် (မော်လိ) ကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသည့် အမိန့်တော်သဘောတစ်ခုပင်ဖြင့် ယောဂိနီများလည်း ကျေနပ်ပျော်ရွှင်ကြ၏; ရဝိ (နေမင်း) လည်း စိတ်တೃप्त၍ အရှင်၏ လက်အမူအရာအညွှန်းဖြင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 20

अथ शंभुं शतधृतिः प्रबद्धकरसंपुटः । परिविज्ञापयांचक्रे प्रसन्नवदनांबुजम्

ထို့နောက် သတဓြတိ (ဗြဟ္မာ) သည် လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ပေါင်းစည်းကာ ရိုသေစွာ၊ ကြာပန်းမျက်နှာတော် အေးမြကြည်လင်သော သမ္ဘူထံ တင်ပြလျှောက်ထား하였다။

Verse 21

ब्रह्मोवाच । भगवन्देवदेवेश क्षंतव्यं गिरिजापते । वाराणसीं समासाद्य यदहं नागतः पुनः

ဗြဟ္မာက လျှောက်သည်—“အို ဘဂဝန်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အို ဂိရိဇာ၏ ပတိတော်၊ ဤအပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ခဲ့သော်လည်း သင့်တော်သကဲ့သို့ ထပ်မံပြန်မလာနိုင်ခဲ့ပါ။”

Verse 22

प्रसंगतोपि कः काशीं प्राप्य चंद्रविभूषण । किंचिद्विधातुं शक्तोपि त्यजेत्स्थविरतां दधत्

အို လမင်းကို အလှဆင်ထားသော အရှင်၊ မည်သူကပင် မိတ်သဟာယအကြောင်းသာဖြင့် ကာသီသို့ ရောက်ပြီးနောက် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှု၏ ဂంభီရမှုကို စွန့်လွှတ်မည်နည်း။ အရာရာကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူတောင် ပျိုင့်ပျိုင့်တည်ငြိမ်သော ပေါင်းသင်းရင့်ကျက်မှုကို ထမ်းဆောင်၍ မသင့်တော်သော အလုပ် မလုပ်ကြ။

Verse 23

स्वरूपतो ब्राह्मणत्वादपाकर्तुं न शक्यते । अथ शक्तो व्यपाकर्तुं कः पुण्ये संचिकीर्षति

သဘာဝအရ ဗြာဟ္မဏဖြစ်ခြင်းကို ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်။ ထို့ပြင် ဖယ်ရှားနိုင်စွမ်းရှိသူတောင် ပုဏ္ဏယရှိသော မြေပြင်၌ ထိုအရာကို စွန့်ပစ်လိုသူ မည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 24

विभोरपि समाज्ञेयं धर्मवर्त्मानुसारिणि । न किंचिदपकर्तव्यं जानता केनचित्क्वचित

ဓမ္မလမ်းကို လိုက်နာသူအတွက် သင့်တော်သည့်အရာကို အင်အားကြီးသူတောင် သိထားသင့်သည်။ ထိုသို့ သိပြီးနောက် မည်သူမဆို မည်သည့်နေရာ၌မဆို အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်စေသော အပြုအမူ မပြုသင့်။

Verse 25

कस्तादृशि महीजानौ पुण्यवर्त्मन्यतंद्रिते । काशीपाले दिवोदासे मनागपि विरुद्धधीः

ဤအရာတို့ကို သိပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်၌ ဘုန်းကောင်းလမ်းကို မပင်ပန်းမနား လျှောက်လှမ်းသော ကာသီ၏ ကာကွယ်သူ ဒိဝိုဒာသကို ဆန့်ကျင်သည့် အတွေးကို အနည်းငယ်မျှပင် မည်သူက ထားနိုင်မည်နည်း။

Verse 26

निशम्येति वचस्तुष्टः श्रीकंठोति विशुद्धधीः । हसन्प्रोवाच धातारं ब्रह्मन्सर्वमवैम्यहम्

ဤစကားများကို ကြားသိသဖြင့် သရီကဏ္ဌ (ရှီဝ) သည် ဝမ်းမြောက်၍ ဉာဏ်သန့်စင်ပြည့်ဝလျက် ရယ်မောကာ ဓာတೃ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ “အို ဘြဟ္မန်၊ အားလုံးကို ငါနားလည်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 27

देवदेव उवाच । आदौ तावददोषं हि ब्रह्मत्वं ब्राह्मणस्य ते । वाजिमेधाध्वराणां च ततोपि दशकं कृतम्

ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်မူသည်— “အရင်ဆုံး အို ဘြဟ္မန်၊ သင်၏ ဗြာဟ္မဏဖြစ်ခြင်း၊ ဗြဟ္မတ്വသည် အပြစ်ကင်းစင်၏။ ထို့ပြင် သင်သည် အရှ္ဝမేఓဓ ယဇ్ఞကို ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆောင်ရွက်ပြီးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 28

ततोपि विहितं ब्रह्मन्भवता परमं हितम् । अपराधसहस्राणि यल्लिंगं स्थापितं मम

သို့သော် အို ဘြဟ္မန်၊ ထို့ထက်ပင် မြင့်မားသော အကျိုးပြုမှုကို သင်ပြုခဲ့သည်—အပြစ်အနာဂတ် ထောင်ပေါင်းများရှိသော်လည်း ငါ၏ လိင်္ဂကို သင် စိုက်ထူတည်ထောင်ခဲ့သည်။

Verse 29

येनैकमपि मे लिंगं स्थापितं यत्र कुत्रचित् । तस्यापराधलेशोपि नास्ति सर्वापराधिनः

ငါ၏ လိင်္ဂကို တစ်ခုတည်းပင် မည်သည့်နေရာ၌မဆို စိုက်ထူတည်ထောင်သူအတွက်—အပြစ်အားလုံးကို ထမ်းဆောင်နေရသော်လည်း—အပြစ်၏ အနည်းငယ်မျှ အစအန မကျန်တော့ပေ။

Verse 30

अपराधसहस्रेपि ब्राह्मणं योपराध्नुयात् । दिनैः कतिपयैरेव तस्यैश्वर्यं विनश्यति

အခြားအပြစ်များကို ထောင်ချီကျူးလွန်ထားသော်လည်း ဗြာဟ္မဏကို စော်ကားလျှင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းပင် သူ၏ စည်းစိမ်နှင့် အာဏာဂုဏ်သရေ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 31

इति ब्रुवति देवेशेप्यंतरुच्छ्वसितं गणैः । समातृभिः समंताच्च विलोक्यास्यं परस्परम्

ဒေဝတို့၏အရှင်က ထိုသို့မိန့်တော်မူသော် ဂဏာတို့သည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချကြ၏။ မာတೃကာ မိခင်ဒေဝီများက ပတ်လည်ဝန်းရံနေသဖြင့် သူတို့သည် အရပ်ရပ်မှ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ကြ၏။

Verse 32

अर्कोप्यवसरं ज्ञात्वा नत्वा शंभुं व्यजिज्ञपत् । प्रसन्नास्यमुमाकांतं दृष्ट्वा दृष्टचराचरः

ထို့နောက် အာရ္က (နေမင်း) သည် အချိန်သင့်ကို သိမြင်၍ ရှမ္ဘုကို ဦးချကန်တော့ပြီး မိမိ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လျှောက်တင်၏။ ဥမာ၏ ချစ်သူကို ကြည်နူးတည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် မြင်ရသဖြင့်—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးကို မြင်တော်မူသူ—သူက ပြောလေ၏။

Verse 33

अर्क उवाच । नाथ काशीमितो गत्वा यथाशक्ति कृतोपधिः । अकिंचित्करतां प्राप्तः सहस्रकरवानपि

အာရ္ကက ပြောသည်— “အရှင်နာထာ၊ ဤနေရာမှ ကာရှီသို့ သွား၍ မိမိအင်အားအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အကူအညီမဲ့သော အခြေအနေသို့ ရောက်လာပါပြီ—ထောင်ရောင်ခြည်ရှိသူဖြစ်သော်လည်းပင်।”

Verse 34

स्वधर्मपालके तस्मिन्दिवोदासे धरापतौ । निश्चितागमनं ज्ञात्वा देवस्याहमिह स्थितः

“မိမိ၏ ဓမ္မကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော မြေကြီးအရှင် ဒိဝိုဒာသ မင်းကြီး အုပ်ချုပ်နေစဉ်၊ ထာဝရသတ်မှတ်ထားသော ဒေဝ၏ ကြွလာမည့် အမိန့်ကို သိရှိပြီးနောက် ငါသည် ဤနေရာ၌ပင် တည်နေခဲ့သည်။”

Verse 35

प्रतीक्षमाणो देवेश त्वदामनमुत्तमम् । विभज्य बहुधात्मानं त्वदाराधनतत्परः

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ အရှင်၏အမြင့်မြတ်ဆုံး အမိန့်ကို စောင့်မျှော်လျက် ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်ကို ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးသို့ ခွဲဝေကာ အရှင်အား ပူဇော်အာရాధနာ၌သာ တစိုက်မတ်မတ် နေခဲ့ပါသည်။

Verse 36

मनोरथद्रुमश्चाद्य फलितः श्रीमदीक्षशात् । किंचिद्भक्तिलवांभोभिः सिक्तो ध्यानेन पुष्पितः

ယခုအခါ ဆန္ဒပြည့်ပင်သည် အရှင်၏ မင်္ဂလာမြတ်သော မျက်နှာတော်ကြည့်ရှုမှုကြောင့် အသီးထွက်လာပြီ။ ဘက္တိ၏ အနည်းငယ်သော ရေစက်များဖြင့် စိုစွတ်ကာ သမာဓိဓျာနဖြင့် ပန်းပွင့်လာ၏။

Verse 37

इत्युदीरितमाकर्ण्य रवेर्वैरविलोचनः । प्रोवाच देवदेवेशो नापराध्यसि भास्कर

ရဝိ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ရန်သူတို့အပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်လုံးရှိသော နတ်တို့၏နတ်အရှင်က “အို ဘာස්ကရ၊ သင်သည် အပြစ်မရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 38

ममैव कार्यं विह्तिं त्वं यदत्र व्यवस्थितः । यस्यां सुरप्रवेशो न तस्मिन्राजनि शासति

အမှန်တကယ် သင်သည် ဤနေရာ၌ တည်နေခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်ကိုပင် ဆောင်ရွက်နေသည်။ အကြောင်းမှာ နတ်တို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိသော နိုင်ငံ၌ ထိုဘုရင်က အုပ်ချုပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 39

इति सूरं समाश्वास्य देवदेव कृपानिधिः । गणानाश्वासयामास व्रीडा नम्रशिरोधरान्

ဤသို့ နေမင်းကို အားပေးနှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ကရုဏာ၏ သိုလှောင်ရာ နတ်တို့၏နတ်အရှင်သည် အရှက်ကြောင့် ခေါင်းငုံ့ထားသော ဂဏာတို့ကိုလည်း နှစ်သိမ့်ပေးတော်မူ၏။

Verse 40

योगिन्योपि सुदृष्ट्वाथ शंभुना संप्रसादिताः । त्रपाभरसमाक्रांत कंधरा इव सं गताः

ယောဂိနီတို့သည်လည်း ထိုမင်္ဂလာမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် ရှမ္ဘူ၏ကရုဏာကြောင့် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သက်သာကြ၏။ ရှက်ကြောက်မှု၏အလေးချိန်ကြောင့် လည်ပင်းများ ငုံ့ကျသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ရိုသေသိမ်မွေ့စွာ စုဝေးကြ၏။

Verse 41

ततो व्यापारयांचक्रे त्र्यक्षो नेत्राणि चक्रिणि । हरिर्न किंचिदप्यूचे सर्वज्ञाग्रे महामनाः

ထို့နောက် သုံးမျက်စိရှင်ဘုရားသည် စက်ရကိုင်ဆောင်သူထံသို့ မျက်စိအကြည့်ကို လှုပ်ရှားစေ၏။ သို့ရာတွင် အရာအားလုံးသိတော်မူသောရှင်၏ရှေ့၌ မဟာစိတ်ရှိသော ဟရီသည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောခဲ့။

Verse 42

ईशोपि श्रुतवृत्तांतस्तार्क्ष्याद्गणप शार्ङ्गिणोः । मनसैव प्रसन्नोभून्न किंचित्पर्यभाषत

ဣဿာရှင်ဘုရားလည်း တာရ္ක්ෂျနှင့် ဂဏပတို့ထံမှ—ရှာရင်္ဂကိုင်ဆောင်သူအကြောင်း—ဖြစ်ရပ်ကို ကြားသိပြီး စိတ်ထဲတွင်သာ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကာ မည်သည့်အဖြေစကားမျှ မဆိုခဲ့။

Verse 43

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता गोलोकात्पंच धेनवः । सुनंदा सुमनाश्चापि सुशीला सुरभिस्तथा

ထိုအချိန်အတွင်း ဂိုလိုကမှ သန့်ရှင်းသော နွားမငါးကောင် ရောက်လာကြ၏—ဆုနန္ဒာ၊ ဆုမနာ၊ ဆုရှီလာ၊ ဆုရဘီ နှင့် ထိုတို့အနက် ပဉ္စမတစ်ကောင်လည်း ပါ၏။

Verse 44

पंचमी कपिला चापि सर्वाघौघविघट्टिनी । वात्सल्यदृष्ट्या भर्गस्य तासामूधांसि सुस्रुवुः

ပဉ္စမဖြစ်သော ကပိလာလည်း—အပြစ်အားလုံး၏လှိုင်းလုံးများကို ချေမှုန်းသူ—ဘရ္ဂကို မိခင်မေတ္တာပြည့်ဝသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့၏နို့အုံများမှ နို့ရည်စီးဆင်းလာ၏။

Verse 45

ववर्षुः पयसां पूरैस्तदूधांसि पयोधराः । धारासारैरविच्छिन्नैस्तावद्यावद्ध्रदोऽभवत्

သူတို့၏နို့အုံများသည် မိုးတင်မိုးဆောင်တိမ်များကဲ့သို့ နို့ရေကို မပြတ်မတောက် စီးဆင်းသွန်းလောင်း၍—နောက်ဆုံးတွင် ရေကန်တစ်ကန်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 46

पयःपयोधिरिव स द्वितीयः प्रैक्षि पार्षदैः । देवेश समधिष्ठानात्तत्तीर्थमभवत्परम्

ဘုရား၏အဖော်အပါးများက ထိုနေရာကို နို့သမုဒ္ဒရာ ဒုတိယတစ်ခုကဲ့သို့ မြင်ကြသည်။ ဒေဝတို့၏အရှင်က အဲဒီမှာ အဓိဋ္ဌာန်ပြု၍ သန့်ရှင်းစေသဖြင့် ထိုနေရာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထ ဖြစ်လာသည်။

Verse 47

कपिला ह्रद इत्याख्यां चक्रे तस्य महेश्वरः । ततो देवाज्ञया सर्वे स्नातास्तत्र दिवौकसः

မဟေရှဝရသည် ထိုရေကန်ကို ‘ကပီလာ-ဟရဒ’ ဟု အမည်ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဘုရား၏အမိန့်အရ ကောင်းကင်နေ သတ္တဝါများအားလုံး ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးကြသည်။

Verse 48

आविरासुस्ततस्तीर्थादथ दिव्यपितामहाः । तान्दृष्ट्वा ते सुराः सर्वे तर्पयांचक्रिरे मुदा

ထို့နောက် ထိုတီရ္ထမှ တောက်ပသော ဒိဗ္ဗပိတామဟများ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ သူတို့ကိုမြင်၍ ဒေဝအားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်စွာ တർပဏ ပြုကာ စိတ်ကျေနပ်မှုကို အర్పణ하였다။

Verse 49

अग्निष्वात्ता बर्हिषद आज्यपाः सोमपास्तथा । इत्याद्या दिव्यपितरस्तृप्ताः शंभुं व्यजिज्ञपन्

အဂ္နိෂ္ဝာတ္တ၊ ဘရ္ဟိષဒ၊ အာဇ္ယပ၊ ဆိုမပ နှင့် အခြား ဒိဗ္ဗပိတೃများသည် တృप्तပြီးနောက်၊ ရှမ္ဘုထံသို့ လျှောက်တင်၍ စကားဆိုကြသည်။

Verse 50

देवदेव जगन्नाथ भक्तानामभयप्रद । अस्मिंस्तीर्थे त्वदभ्याशाज्जाता नस्तृप्तिरक्षया

အို နတ်တို့၏နတ်၊ လောက၏အရှင်၊ ဘက္တတို့အား ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစေသော အရှင်—ဤသန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၌ သင်၏နီးကပ်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း မကုန်ခန်းသော ကျေနပ်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 51

तस्माच्छंभो वरं देहि प्रसन्नेनांतरात्मना । इति दिव्यपितॄणां स श्रुत्वा वाक्यं वृषध्वजः

ထို့ကြောင့် အို ရှမ္ဘူ၊ သင်၏အတွင်းအတ္တမန်ကို ကြည်နူးမေတ္တာဖြင့် ပြု၍ ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးတော်မူပါ။ ဒိဗ္ဗပိတೃတို့၏ စကားကို ကြားသော် ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) သည် အလေးအနက် နားထောင်လေ၏။

Verse 52

शृण्वतां सर्वदेवानामिदं वचनमब्रवीत् । शर्वः सर्वपितॄणां वै परतृप्तिकरं परम्

နတ်အားလုံး နားထောင်နေစဉ်တွင် ရှရဝ (ရှီဝ) သည် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏—ပိတೃအားလုံးအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်သော စကားတော်ဖြစ်၏။

Verse 53

श्रीदेवदेव उवाच । शृणु विष्णो महाबाहो शृणु त्वं च पि तामह । एतस्मिन्कापिले तीर्थे कापिलेय पयोभृते

သီရိ ဒေဝဒေဝ မိန့်တော်မူသည်– “နားထောင်လော့၊ မဟာဗာဟု ဗိဿဏု၊ သင်လည်း နားထောင်လော့၊ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ)။ ကာပိလ တီရ္ထ၌—ကာပိလာ၏ ရေဖြင့် ပျိုးထောင်ထားသော—…”

Verse 54

ये पिंडान्निर्वपिष्यंति श्रद्धया श्राद्धदानतः । तेषां पितॄणां संतृप्तिर्भविष्यति ममाज्ञया

ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ရှရဒ္ဓ-ဒါန၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ပိဏ္ဍကို ပူဇော်သူတို့အတွက်၊ ကျွန်ုပ်၏ အမိန့်တော်အရ သူတို့၏ ပိတೃတို့သည် ပြည့်စုံသော ကျေနပ်မှုကို ရရှိကြလိမ့်မည်။

Verse 55

अन्यं विशेषं वक्ष्यामि महातृप्तिकरं परम् । कुहूसोमसमायोगे दत्तं श्राद्धमिहाक्षयम्

အလွန်မြတ်၍ အလွန်တရားတော်တန်ခိုးဖြင့် စိတ်နှလုံးကို ပြည့်ဝစေသော အထူးနည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ထပ်မံဟောကြားမည်။ ကုဟူနှင့် ဆိုမ ပေါင်းဆုံချိန်၌ ဤနေရာတွင် ပူဇော်သော ရှရဒ္ဓသည် အက္ခယ၊ မပျက်မယွင်း ဖြစ်၏။

Verse 56

संवर्तकाले संप्राप्ते जलराशिर्जलान्यपि । क्षीयंते न क्षयत्यत्र श्राद्धं सोमकुहू कृतम्

သံဝတ္တကာလ၊ အာကာသပျက်ကွက်သည့် ပရလယအချိန် ရောက်လာသော် ပင်လယ်နှင့် ရေအားလုံးတောင် လျော့နည်းသွားသည်။ သို့သော် ဤနေရာ၌ ဆိုမ–ကုဟူ အချိန်တွင် ပြုသော ရှရဒ္ဓသည် မလျော့မနည်း။

Verse 57

अमासोमसमायोगे श्राद्धं यद्यत्र लभ्यते । तीर्थे कापिलधारेस्मिन्गयया पुष्करेण किम्

အမာ–ဆိုမ ပေါင်းဆုံချိန်၌ ဤနေရာ၊ ကာပီလာ စီးကြောင်း၏ တီရ္ထ၌ ရှရဒ္ဓကို ရရှိ၍ ပြုလုပ်နိုင်လျှင်၊ ထိုအခါ ဂယာ သို့မဟုတ် ပုရှ္ကရ သို့ သွားရန် ဘာလိုအပ်တော့မည်နည်း။

Verse 58

गदाधरभवान्यत्र यत्र त्वं च पितामह । वृषध्वजोस्म्यहं यत्र फल्गुस्तत्र न संशयः

ဤနေရာ၌ ဂဒါဓရ (ဗိဿနု) နှင့် ဘဝါနီ ရှိကြပြီး၊ အို ပိတာမဟာ၊ သင်လည်း ဤနေရာ၌ ရှိ၏။ ငါ၊ ဝೃષဓွဇ (ရှီဝ) တည်ရှိရာနေရာသည် ဖလ္ဂု ဖြစ်သည်မှာ သံသယမရှိ။

Verse 60

कुरुक्षेत्रे नैमिषे च गंगासागरसंगमे । ग्रहणे श्राद्धतो यत्स्यात्तत्तीर्थे वार्षभध्वजे

ကူရုက္ခေတ္တ၊ နိုင်မိရှ၊ ဂင်္ဂါနှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၊ ထို့ပြင် ဂြဟဏကာလ၌ ရှရဒ္ဓပြုခြင်းမှ ရသော အကျိုးဖလသည်—ဤ ဝါර්ෂဘဓွဇ (ရှီဝ) ၏ တီရ္ထ၌လည်း ထိုအကျိုးတူပင် ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 61

अस्य तीर्थस्य नामानि यानि दिव्य पितामहाः । तान्यहं कथयिष्यामि भवतां तृप्तिदान्यलम्

ဒိဗ္ဗ ပိတာမဟာတို့ရေ၊ ဤတီရ္ထ၏ နာမများကို ယခု ငါ ပြောကြားမည်။ ထိုနာမများကို ကြားနာခြင်းသာဖြင့်ပင် သင်တို့အား စိတ်ကျေနပ်မှုနှင့် ဝိညာဉ်ရေး အေးချမ်းမှု ပေးရန် လုံလောက်၏။

Verse 62

मधुस्रवेति प्रथममेषा पुष्करिणी स्मृता । कृतकृत्या ततो ज्ञेया ततोऽसौ क्षीरनीरधिः

ဤပုရှ္ကရိဏီကို ပထမဦးစွာ ‘မဓုသ္ရဝါ’ (ပျားရည်လို စီးဆင်းသော) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့နောက် ‘ကೃತကೃತ្យာ’ (ရည်မှန်းချက်အားလုံး ပြည့်စုံစေသော) ဟု သိရမည်။ ထို့နောက် ‘က்ஷီရ-နီရာဓိ’—နို့ရည်သဖွယ် ရေများ၏ သမုဒ္ဒရာတူ သိုလှောင်ကန် ဟု ခေါ်သည်။

Verse 63

वृषभध्वजतीर्थं च तीर्थं पैतामहं ततः । ततो गदाधराख्यं च पितृतीर्थं ततः परम्

ဤနေရာကို ‘ဝೃಷဘဓွဇ-တီရ္ထ’ (နွားအလံတင်သော ရှိဝ၏ တီရ္ထ) ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး၊ ထို့နောက် ‘ပိုင်တာမဟ-တီရ္ထ’ (ပိတာမဟ၏ သန့်ရှင်းတီရ္ထ) ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် ‘ဂဒါဓရ’ (ဂဒါကိုင်ဆောင်သူ) ဟု သိကြပြီး၊ ထို့ထက်မြင့်မြတ်သော ‘ပိတೃ-တီရ္ထ’—ဘိုးဘွားများအတွက် တီရ္ထ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 64

ततः कापिलधारं वै सुधाखनिरियं पुनः । ततः शिवगयाख्यं च ज्ञेयं तीर्थमिदं शुभम्

ထို့နောက် အမှန်တကယ် ‘ကာပိလဓာရာ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာတစ်ခုတည်းကို ‘သုဓာခနိ’ (အမృత၏ သတ္တုတွင်း) ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ‘ရှိဝ-ဂယာ’ ဟု သိရမည်—ဤမင်္ဂလာတီရ္ထ ဖြစ်၏။

Verse 65

एतानि दश नामानि तीर्थस्यास्य पितामहाः । भवतां तृप्तिकारीणि विनापि श्राद्धतर्पणैः

အို ပိတာမဟာအရှင်၊ ဤတီရ္ထ၏ နာမတော် ဆယ်ပါးသည် ဤအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနာမများသည် သင်တို့အား စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးစွမ်းသည်—ရှ్రာဒ္ဓနှင့် တර්ပဏ မပြုလုပ်သော်လည်းပင်။

Verse 66

सूर्येंदु संगमे येत्र पितॄणां तृप्तिकामुकाः । ब्राह्मणान्भोजयिष्यंति तेषां श्राद्धमनंतकम्

နေမင်းနှင့် လမင်း ဆုံရာ ဤတီရ္ထ၌ ပိတೃတို့၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကို မျှော်လင့်၍ ဗြာဟ္မဏတို့အား အဟာရပူဇော်ကျွေးမွေးသူတို့၏ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) သည် ကုသိုလ်မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်၏။

Verse 67

श्राद्धे पितॄणां संतृप्त्यै दास्यंति कपिलां शुभाम् । येत्र तेषां पितृगणो वसेत्क्षीरोदरोधसि

ရှရဒ္ဓ၌ ပိတೃတို့ အပြည့်အဝ စိတ်ကျေနပ်စေရန် ဤနေရာတွင် မင်္ဂလာရှိသော ကပိလာ (အညိုနီရောင်) နွားမကို ဒါနပြုသူတို့အတွက် ပိတೃအစုသည် နို့သမုဒ္ဒရာကမ်းပါး၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 68

वृषोत्सर्गः कृतो यैस्तु तीर्थेस्मिन्वार्षभध्वजे । अश्वमेधपुरोडाशैः पितरस्तेन तर्पिताः

ဤ ဝೃષಭဓွဇ-တီရ္ထ၌ ဝೃષોત్సರ್ಗ (နွားထီးကို လွှတ်ပေး၍ ဒါနပြုခြင်း) ပြုသူတို့ကြောင့် ပိတೃတို့သည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ ပုရိုဍာသ (ယဇ్ఞမုန့်) ဖြင့် တရ্পဏခံရသကဲ့သို့ စိတ်ကျေနပ်ကြ၏။

Verse 69

गयातोष्टगुणं पुण्यमस्मिंस्तीर्थे पितामहाः । अमायां सोमयुक्तायां श्राद्धैः कापिलधारिके

အို ပိတామဟာတို့၊ ဤတီရ္ထ၌ ရရှိသော ကုသိုလ်သည် ဂယာထက် ရှစ်ဆ ပိုမို၏—စိုးမ (လ) နှင့် ယှဉ်သော အမావాసယာနေ့၌ ကာပိလဓာရာ၌ ရှရဒ္ဓ ပြုလျှင် ဖြစ်သည်။

Verse 70

येषां गर्भेऽभवत्स्रावो येऽ दंतजननामृताः । तेषां तृप्तिर्भवेन्नूनं तीर्थे कापिलधारिके

အမှန်တကယ် ကာပိလဓာရာ-တီရ္ထ၌ သားဖွားခြင်းအခက်အခဲနှင့် ဆက်နွယ်သူတို့အတွက်တောင် တೃप्ति ဖြစ်ပေါ်၏—ဝမ်းအတွင်း သွေးယို/မီးခိုး (ဂರ್ಭပျက်) ဖြစ်သူတို့နှင့် သွားပေါက်ချိန်တိုင်သာ အသက်တည်ကာ ‘အမృత’ ကဲ့သို့ ခဏတာသာရှိခဲ့သူတို့ (အရွယ်ငယ်စဉ်ကွယ်လွန်သူတို့) အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 71

अदत्तमौंजीदाना ये ये चादारपरिग्रहाः । तेभ्यो निर्वापितं पिंडमिह ह्यक्षयतां व्रजेत्

မောဉ္ဇီ-ဒါန (သန့်ရှင်းသော ခါးပတ်ပူဇာ) ကို မပြုဖူးသူများနှင့် မသင့်လျော်သော လှူဒါန်းမှုများကို လက်ခံကာ အသက်မွေးသူများအတွက်ပင် ဤနေရာ၌ ပိဏ္ဍပူဇာ ဆက်ကပ်လျှင် အကျိုးသည် အက္ခယ မပျက်မယွင်းဘဲ ဖြစ်၍ သူတို့အား မလွဲမသွေ တೃप्तိကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 72

अग्निदाहमृता ये वै नाग्निदाहश्च येषु वै । ते सर्वे तृप्तिमायांति तीर्थे कापिलधारिके

မီးလောင်၍ သေဆုံးသူများနှင့် မီးဖြင့် မီးသင်္ဂြိုဟ်ပူဇာ မပြုနိုင်ခဲ့သူများအားလုံးသည် ကပိလဓာရိကာ တီရ္ထ၌ ပူဇာအလှူ ဆက်ကပ်လျှင် တစ်ဦးမကျန် တೃप्तိကို ရရှိကြ၏။

Verse 73

और्द्ध्वदैहिकहीना ये षोडश श्राद्धवर्जिताः । ते तृप्तिमधिगच्छंति घृतकुल्यां निवापतः

သေပြီးနောက် အော်ဓ္ဓဝဒೈဟိက ကర్మများ မရရှိသူများနှင့် ဆယ့်ခြောက် ရှရဒ္ဓ မပြုခဲ့သူများသည် ဃြတကူလျာ၌ ဤနေရာတွင် ပိဏ္ဍ နိဝာပ ဆက်ကပ်လျှင် တೃप्तိကို ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 74

अपुत्राश्च मृता ये वै येषां नास्त्युकप्रदः । तेपि तृप्तिं परां यांति मधुस्रवसि तर्पिताः

သားမရှိဘဲ သေဆုံးသူများနှင့် ရိုးရာ ရှရဒ္ဓ-ဒါန ပေးဆောင်သူ မရှိသူများပင် မဓုသ္ရဝာ၌ တර්ပဏ ပြုကာ စိတ်ဝမ်းမြောက်စေသော် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော တೃप्तိကို ရရှိကြ၏။

Verse 75

अपमृत्युमृता ये वै चोरविद्युज्जलादिभिः । तेषामिह कृतं श्राद्धं जायते सुगतिप्रदम्

အချိန်မတန်ဘဲ သေဆုံးခြင်း (အပမృత్యု)—ခိုးသား၊ မိုးကြိုး၊ ရေနစ် စသဖြင့်—ထိုသူတို့အတွက် ဤနေရာ၌ ပြုသော ရှရဒ္ဓသည် သုဂတိနှင့် မင်္ဂလာကောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 76

आत्मघातेन निधनं यैषामिहविकमर्णाम् । तेपि तृप्तिं लभंतेत्र पिंडैः शिवगयाकृतैः

ဤနေရာ၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဖျက်ဆီး၍ သေဆုံးသူများ—ကံကြမ္မာဆိုးရွားသူများ—ပင်လျှင် ရှိဝ-ဂယာ (Śiva-Gayā) တွင် ပြုသော ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ကမ်းလှူခြင်းကြောင့် ဤနေရာ၌ စိတ်ကျေနပ်တင်းတိမ်မှုကို ရရှိကြသည်။

Verse 77

पितृगोत्रे मृता ये वै मातृपक्षे च ये मृताः । तेषामत्र कृतः पिंडो भवेदक्षयतृप्तिदः

ဖခင်ဘက် ဂိုত্র (gotra) အတွင်း သေဆုံးသူများနှင့် မိခင်ဘက်တွင် သေဆုံးသူများ—သူတို့အတွက် ဤနေရာ၌ ပြုသော ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ကမ်းလှူမှုသည် မပျက်မယွင်းသော တင်းတိမ်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 78

पत्नीवर्गे मृता ये वै मित्रवर्गे च ये मृताः । ते सर्वे तृप्तिमायांति तर्पिता वार्षभध्वजे

ဇနီးဘက် ဆွေမျိုးအုပ်စုတွင် သေဆုံးသူများနှင့် မိတ်ဆွေများအုပ်စုတွင် သေဆုံးသူများ—ဝါර්ෂဘဓွဇ (Vārṣabhadhvaja) ထံ၌ တර්ပဏ (tarpana) ပြု၍ စိတ်ကျေနပ်စေသော် သူတို့အားလုံး တင်းတိမ်မှုကို ရောက်ကြသည်။

Verse 80

तिर्यग्योनि मृता ये वै ये पिशाचत्वमागताः । तेप्यूर्ध्वगतिमायांति तृप्ताः कापिलधारिके

တိရစ္ဆာန်ယိုးနိသို့ ကျရောက်၍ သေဆုံးသူများနှင့် ပိသာချ (piśāca) ဖြစ်သွားသူများ—ကပိလဓာရိကာ (Kapiladhārikā) တွင် တင်းတိမ်စေသော် သူတို့လည်း အထက်သို့တက်သော ဂတိနှင့် မြင့်မြတ်သော အဆုံးအဖြတ်ကို ရရှိကြသည်။

Verse 81

ये तु मानुषलोकेस्मिन्पितरो मर्त्ययोनयः । ते दिव्ययोनयः स्युर्वै मधुस्रवसि तर्पिताः

ဤမနုဿလောက၌ မရဏယိုးနိများအဖြစ် နေထိုင်နေသော ပိတရ် (ဘိုးဘွား) များသည်—မဓုသ္ရဝာ (Madhusravā) တွင် တර්ပဏ (tarpana) ဖြင့် တင်းတိမ်စေသော် အမှန်တကယ် ဒိဗ္ဗယိုးနိများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 82

ये दिव्यलोके पितरः पुण्यैर्देवत्वमागताः । ते ब्रह्मलोके गच्छंति तृप्तास्तीर्थे वृषध्वजे

ကုသိုလ်အကျိုးကြောင့် ဒိဗ္ဗလောက၌ ဒေဝတားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) တို့သည် “ဝೃಷဓွဇ” ဟူသော တီရ္ထ၌ စိတ်တೃप्तသော်လည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ဗြဟ္မာလောက (Brahmaloka) သို့ ဆက်လက်သွားကြသည်။

Verse 83

कृते क्षीरमयं तीर्थं त्रेतायां मधुमत्पुनः । द्वापरे सर्पिषा पूर्णं कलौ जलमयं भवेत्

ကృతယုဂ၌ ဤတီရ္ထသည် နို့သဘောဖြစ်၏; တ్రေတာယုဂ၌ ပျားရည်သဘောဖြစ်ပြန်၏; ဒွာပရယုဂ၌ ဂျီ (ghee) ဖြင့် ပြည့်နှက်၏; ကလိယုဂ၌ ရေသဘောဖြစ်လာ၏။

Verse 84

सीमाबहिर्गतमपि ज्ञेयं तीर्थमिदं शुभम् । मध्ये वाराणसि श्रेष्ठं मम सान्निध्यतो नरैः

နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်၌ ရှိနေသော်လည်း ဤမင်္ဂလာနေရာကို တီရ္ထဟု သိမှတ်ရမည်။ သို့ရာတွင် ဝါရာဏသီ၏ အလယ်ဗဟို၌ မိမိ၏ အထူးစန်နိဓိကြောင့် လူတို့အတွက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 85

काशीस्थितैर्यतो दर्शि ध्वजो मेषवृषलांछनः । वृषध्वजेन नाम्नातः स्थास्याम्यत्र पितामहाः

ကာသီ၌ နေထိုင်သူတို့သည် မိမိ၏ အလံကို မြင်ကြသည်၊ ထိုအလံတွင် သိုးထီးနှင့် နွားထီး အမှတ်လက္ခဏာ ပါရှိသဖြင့်—ဟေ ပိတೃတို့—မိမိသည် ဤနေရာ၌ “ဝೃಷဓွဇ” ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားကာ တည်နေမည်။

Verse 86

पितामहेन सहितो गदाधरसमन्वितः । रविणा पार्षदैः सार्धं तुष्टये वः पितामहाः

ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) နှင့်အတူ၊ ဂဒါဓရ (တုတ်တံကိုင်) ပါဝင်ကာ၊ ရဝိ (နေမင်း) နှင့် ဒေဝပရိသဒ်တို့နှင့်တကွ—ဟေ ပိတೃတို့—သင်တို့၏ စိတ်တೃप्तမှုအတွက် (မိမိသည် ဤနေရာ၌ ရှိနေသည်)။

Verse 87

इति यावद्वरं दत्ते पितृभ्यो वृषभध्वजः । तावन्नदी समागत्य प्रणम्येशं व्यजिज्ञपत्

ဝೃಷဘဓွဇသည် ဘိုးဘွားပိတೃတို့အား ကောင်းချီးပေးနေစဉ် မြစ်သည် ရောက်လာ၍ သခင်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ လေးစားစွာ မေးမြန်းလျှောက်ထား하였다။

Verse 88

नंदिकेश्वर उवाच । विहितः स्यदनः सज्जस्ततोस्तु विजयोदयः । अष्टौ कंठीरवा यत्र यत्रोक्ष्णामष्टकं शुभम्

နန္ဒိကေရှဝရက မိန့်တော်မူသည်– “ရထားကို သာသနာဝిధိအတိုင်း စနစ်တကျ ပြင်ဆင်၍ အဆင်သင့်ထားလော့; ထိုမှ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် စီးပွားတိုးတက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်။ စင်္ဟာရှစ်ကောင်ရှိရာ၊ မင်္ဂလာရှိသော နွားရှစ်ကောင်အစုရှိရာ…”

Verse 89

यत्रेभाः परिभांत्यष्टौ यत्राष्टौ जविनो हयाः । मनः संयमनं यत्र कशापाणि व्यवस्थितम्

အလင်းရောင်တောက်ပစွာ ရပ်တည်နေသော ဆင်ရှစ်ကောင်ရှိရာ၊ လျင်မြန်သော မြင်းရှစ်ကောင်ရှိရာ; စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း တည်မြဲရာနှင့် လက်ထဲတွင် ကြာပွတ်ကို အဆင်သင့် ကိုင်ထားရာ။

Verse 90

गंगायमुनयोरीषे चक्रे पवनदेवता । सायंप्रातर्मये चक्रे छत्रं द्यौर्मंडलं शुचि

လေဒေဝတားသည် ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာ၏ အင်အားတို့အတွက် ကြိုးကွင်း(လက်ကွင်း)ကို ဖန်ဆင်း하였다။ ထို့ပြင် ညနေခင်းနှင့် နံနက်ခင်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သန့်ရှင်းသည့် ကောင်းကင်မဏ္ဍလ၏ ထီးတော်ကိုလည်း ပြုလုပ်하였다။

Verse 91

तारावलीमयाः कीला आहेया उपनायकाः । श्रुतयो मार्गदर्शिन्यः स्मृतयो रथगुप्तयः

ကြယ်တန်းများဖြင့် ချိတ်တံ(ကီလ)များကို ပြုလုပ်하였다။ မြွေတို့သည် လမ်းညွှန်အဖော်အဖြစ် တာဝန်ယူ하였다။ ရှရုတိတို့သည် လမ်းပြဖြစ်လာပြီး စမൃတိတို့သည် ရထားကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 92

दक्षिणाधूर्दृढा यत्र मखा यत्राभिरक्षकाः । आसनं प्रणवो यत्र गायत्रीपादपीठभूः

ထိုသန့်ရှင်းသောဓမ္မနေရာ၌ ဒက္ခိဏာ (ယဇ္ဉာအလှူ) သည် ခိုင်မြဲစွာတည်ရှိ၍ ယဇ္ဉာများကိုလည်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသည်။ ထိုနေရာ၌ အာသနသည် ပ္ရဏဝ ‘အိုမ်’ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်သည် ဂါယတြီ၏ လေးပဒတို့၏ ခြေတင်ခုံဖြစ်လာကာ ကာရှီ၏ ဝေဒရূপ မဟိမကို ကြေညာသည်။

Verse 93

सांगा व्याहृतयो यत्र शुभा सोपानवीथिकाः । सूर्याचंद्रमसौ यत्र सततं द्वाररक्षकौ

ထိုနေရာ၌ အင်္ဂများနှင့်တကွ သန့်ရှင်းသော ဗျာဟෘတိများသည် မင်္ဂလာလှေကားနှင့် လမ်းကြောင်းများအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုနေရာ၌ နေမင်းနှင့် လမင်းတို့သည် အမြဲတမ်း တံခါးစောင့်အဖြစ် ရပ်တည်ကာ ဝင်ပေါက်ကိုပင် ဝေဒနှင့် စကြဝဠာဆန်စေသည်။

Verse 94

अग्निर्मकरतुंडश्च रथभूः कौमुदीमयी । ध्वजदंडो महामेरुः पताका हस्करप्रभा

ထိုနေရာ၌ အဂ္ဂနီနှင့် မကရာမျက်နှာရှိသော အင်အားတော် ပေါ်ထွန်းနေသည်။ ရထားတင်မြေသည် လမင်းအလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်နှက်၏။ အလံတိုင်သည် မဟာမေရုကဲ့သို့ မြင့်မား၍ အလံသည် တောက်ပသော ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် လင်းလက်—ကာရှီကို စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဒေဝယာထာအဖြစ် ဖော်ပြသည်။

Verse 95

स्वयं वाग्देवता यत्र चंचच्चामरधारिणी । स्कंद उवाच । शैलादिनेति विज्ञप्तो देवदेव उमापतिः

ထိုနေရာ၌ ဝါဂ္ဒေဝီ (စကားတော်၏ ဒေဝီ) ကိုယ်တိုင် တုန်လှုပ်နေသော ချာမရကို ကိုင်ဆောင်၍ အမှုတော်ဆောင်နေသည်။ စကန္ဒက ဆိုသည်—‘ရှိုင်လာဒီ…’ ဟူသော စကားဖြင့် ဒေဝဒေဝ အုမာပတိ (ရှီဝ) ထံ တောင်းပန်လျှင်၊ သူသည် ပြန်လည်ဖြေကြား၍ ဇာတ်လမ်းသည် ရှီဝ၏ ဒေဝီယ လုပ်ဆောင်ချက်သို့ လှည့်ကာ သွားသည်။

Verse 96

कृतनीराजनविधिरष्टभिर्देवमातृभिः । पिनाकपाणिरुत्तस्थौ दत्तहस्तोथ शार्ङ्गिणा

ဒေဝမాతೃ ရှစ်ပါးက နီရာဇန (အာရတီ) အခမ်းအနားကို ပြီးစီးစေပြီးနောက် ပိနာကကိုင်ဆောင်သော အရှင် (ရှီဝ) ထ၍ ရပ်တည်သည်။ ထို့နောက် ရှာရင်ဂ ကိုင်ဆောင်သော (ဗိဿနု) နှင့် လက်ချင်းတွဲကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်း—ကာရှီ၏ သန့်ရှင်းသော လီလာတွင် အမြင့်ဆုံး ဒေဝတော်များ၏ သဟဇာတကို ညွှန်ပြသည်။

Verse 97

निनादो दिव्यवाद्यानां रोदसी पर्यपूरयत् । गीतमंगलगीर्भिश्च चारणैरनुवर्धितः

ဒေဝတမန်တော်တီးဝိုင်းတို့၏ သံမြည်သံကာသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးနှစ်ပါးလုံးကို ပြည့်နှံ့စေ၍၊ မင်္ဂလာသီချင်းဆုတောင်းသံများကို ချာရဏာတို့က ထပ်မံမြှင့်တင်ပေးလေ၏။

Verse 98

तेन दिव्यनिनादेन बधिरीकृतदिङ्मुखाः । आहूता इव आजग्मुर्विष्वग्भुवनवासिनः

ထိုဒေဝသံမြည်သံကာကြောင့် အရပ်မျက်နှာတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက်ပင် နားမကြားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၍၊ အရပ်အနှံ့ရှိ လောကဝါසီတို့သည် ခေါ်ယူသကဲ့သို့ အားလုံးက လာရောက်စုဝေးကြ၏။

Verse 99

दिव्यांतरिक्षभौमानि यानि तीर्थानि सर्वतः । तान्यत्र निवसिष्यंति दर्शे सोमदिनान्विते

နေရာအနှံ့ရှိ တီရ္ထများ—ကောင်းကင်တီရ္ထ၊ အာကာသတီရ္ထနှင့် မြေပြင်တီရ္ထတို့—အားလုံးသည် ဤနေရာ၌ နေထိုင်လာမည်၊ အထူးသဖြင့် အမావသျာအနုဋ္ဌာန်နှင့် တနင်္လာနေ့ တိုက်ဆိုင်သောအခါ။

Verse 100

षडाननाः कुमाराश्च मयूरवरवाहनाः । ममानुगाः समायाताः कोटयोष्टौ महाबलाः

မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသော ကုမာရတို့သည် အထူးကောင်းမြတ်သော မယူးရဝါဟနာပေါ် စီးနင်း၍—ကျွန်ုပ်၏ အနုဂါများ—ရောက်ရှိလာကြပြီ; အရေအတွက် ကိုဋိရှစ်၊ မဟာဗလရှိကြ၏။

Verse 110

स्कंद उवाच । श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं कोटिजन्माघनाशनम् । पठित्वा पाठयित्वा च शिवसायुज्यमाप्नुयात्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– ဤပုဏ္ဏကထာကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ကိုဋိကိုဋိ မွေးဖွားမှုများအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်တို့ ပျက်စီးသည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်တိုင် ရွတ်ဖတ်၍ အခြားသူတို့ကိုလည်း ရွတ်ဖတ်စေပါက ရှိဝ-သာယုဇ္ယ (ရှင်ဝနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 116

अलभ्यलाभो देवस्य जातोत्र हि यतः परः । ततः काशी प्रवेशाख्यं जप्यमाख्यानमुत्तमम्

ထိုအချိန်မှစ၍ ဤလောက၌ မရနိုင်သကဲ့သို့သော အလှူအကျိုးကို ဘုရားသခင်တော်က ရရှိတော်မူသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် “ကာရှီသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း” ဟု ခေါ်သော အမြင့်မြတ်သန့်ရှင်းသော အာখ্যာန်ကို ဂျပ (ဘက္တိဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုခြင်း) အဖြစ် ရွတ်ဖတ်သင့်သည်။