Adhyaya 7

Verse 1

अगस्तिरुवाच । मथुरायां द्विजः कश्चिदभूद्भूदेवसत्तमः । तस्य पुत्रो महातेजाः शिवशर्मेति विश्रुतः

အဂஸ္တိက ပြောသည်– မထုရာမြို့၌ ဒွိဇတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဒေဝတားတော်တူသော ဗြဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ၏သားသည် တေဇောအလွန်ကြီး၍ ‘ရှီဝရှර්မာ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြား하였다။

Verse 2

अधीत्यवेदान्विधिवदर्थं विज्ञाय तत्त्वतः । पठित्वा धर्मशास्त्राणि पुराणान्यधिगम्य च

သူသည် စည်းကမ်းအတိုင်း ဝေဒများကို လေ့လာပြီး၊ အဓိပ္ပါယ်ကို အမှန်တကယ် နားလည်သိမြင်하였다။ ထို့ပြင် ဓမ္မရှာစတြာများကို ဖတ်ရှုကာ ပုရာဏများကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ယူခဲ့သည်။

Verse 3

अंगान्यभ्यस्य तर्कांश्च परिलोड्य समंततः । मीमांसाद्वयमालोक्य धनुर्वेदं विगाह्य च

သူသည် ဝေဒအင်္ဂများကို လေ့ကျင့်သင်ယူပြီး၊ တရ்க்க (အကြောင်းပြချက်) စနစ်များကို အရပ်ရပ်မှ စိစစ်လေ့လာ하였다။ မီမಾಂစာ နှစ်မျိုးကိုလည်း သုံးသပ်ကာ၊ ဓနုရဝေဒ၏ ဗဟုသုတထဲသို့ပါ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်하였다။

Verse 4

आयुर्वेदं विचार्यापि नाट्यवेदे कृतश्रमः । अर्थशास्त्राण्यनेकानि प्राप्याश्वगजचेष्टितम्

အာယုဗေဒကို စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် နာဋ္ယဝေဒ၌လည်း အားထုတ်ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ အර්ထရှာස්ත්ရ များစွာကို ရယူကာ မြင်းနှင့် ဆင်တို့၏ ကိုင်တွယ်လေ့ကျင့်နည်းကို သိမြင်တတ်ကျွမ်း하였다။

Verse 5

कलासु च कृताभ्यासो मन्त्रशास्त्रविचक्षणः । भाषाश्च नाना देशानां लिपीर्ज्ञात्वा विदेशजाः

အနုပညာများတွင် လေ့ကျင့်မှုရှိ၍ မန္တရရှာස්ත්ရ၌လည်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှိဖြစ်သည်။ နိုင်ငံဒေသအမျိုးမျိုး၏ ဘာသာစကားများကို သင်ယူကာ ပြည်ပမှလာသော အက္ခရာလက်ရေးများကိုပါ သိရှိခဲ့သည်။

Verse 6

अर्थानुपार्ज्य धर्मेण भुक्त्वा भोगान्यदृच्छया । उत्पाद्य पुत्रान्सुगुणांस्तेभ्यो ह्यर्थं विभज्य च

ဓမ္မတရားနှင့်အညီ ဥစ္စာကို စုဆောင်းရယူကာ အလွန်အကျွံ မကြိုးစားဘဲ သာယာမှုများကို ခံစား하였다။ သီလဂုဏ်ပြည့်ဝသော သားများကို မွေးဖွားစေပြီး ထိုသူတို့အား မိမိတို့၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ဥစ္စာကို ခွဲဝေပေး하였다။

Verse 7

यौवनं गत्वरं ज्ञात्वा जरां दृष्ट्वाश्रितां श्रुतिम् । चिन्तामवाप महती शिवशर्मा द्विजोत्तमः

ယောဝနသည် ခဏတာသာဖြစ်ကြောင်း သိမြင်၍၊ သြရုတိ၏ သင်ကြားချက်အတိုင်း အိုမင်းခြင်းက ဝင်ရောက်တည်ငြိမ်လာသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ ဒွိဇအထွဋ်အမြတ် ရှိဝရှာမာသည် အလွန်ကြီးမားသော စဉ်းစားပူပန်မှုထဲသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 8

पठतो मे गतः कालस्तथोपार्जयतो धनम् । नाराधितो महेशानः कर्मनिर्मूलनक्षमः

“ကျွန်ုပ်၏ အချိန်သည် စာပေသင်ယူရာတွင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဥစ္စာစုဆောင်းရာတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်; သို့ရာတွင် ကမ္မကို အမြစ်မှပင် ဖယ်ရှားနိုင်သော မဟေရှာနကို ကျွန်ုပ် မပူဇော်မိခဲ့ပါ။”

Verse 9

न मया तोषितो विष्णुः सर्वपापहरो हरिः । सर्वकामप्रदो नृणां गणेशो नार्चितो मया

ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားတော်မူသော ဗိဿဏု—ဟရီ ကို မပျော်ရွှင်အောင် မပြုနိုင်ခဲ့သေး၊ လူတို့၏ ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးတော်မူသော ဂဏေရှ ကိုလည်း ကျွန်ုပ် မပူဇော်ခဲ့သေး။

Verse 10

तमस्तोमहरः सूर्यो नार्चि तो वै मया क्वचित् । महामाया जगद्धात्री न ध्याता भवबंधहृत्

အမှောင်အစုအဝေးကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော နေမင်းကို ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမျှ မပူဇော်ခဲ့၊ လောကကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော မဟာမာယာ မိခင်၊ သံသရာချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်တော်မူသော အရှင်မကိုလည်း ကျွန်ုပ် မဓ్యာနမပြုခဲ့။

Verse 11

न प्रीणिता मया देवा यज्ञैः सर्वैः समृद्धिदाः । तुलसीवन शुश्रूषा न कृता पापशांतये

စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေးတော်မူသော ဒေဝတားတို့ကို ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့် ယဇ္ဉ် မျှဖြင့် မပျော်ရွှင်အောင် မပြုနိုင်ခဲ့၊ အပြစ်ငြိမ်းစေရန် တူလစီတောကိုလည်း ကျွန်ုပ် မစောင့်ရှောက်မပြုစုခဲ့။

Verse 12

न मया तर्पिता विप्रा मृष्टान्नैर्मधुरै रसैः । इहापि च परत्रापि विपदामनुतारकाः

ကျွန်ုပ်သည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အစားအစာကောင်းများနှင့် ချိုမြိန်သော အရသာများဖြင့် မပျော်ရွှင်အောင် မပြုနိုင်ခဲ့—ဤလောက၌လည်း နောက်လောက၌လည်း အန္တရာယ်များကို ကူးမြောက်စေသော ကုသိုလ်ကောင်းများပင် ဖြစ်သည်။

Verse 13

बहुपुष्पफलोपेताः सुच्छायाः स्निग्धपल्लवाः । पथि नारोपिता वृक्षा इहामुत्रफलप्रदाः

ပန်းနှင့်အသီး များစွာဖြင့် ပြည့်ဝ၍ အရိပ်အာဝါသကောင်းကောင်း ပေးနိုင်သော၊ နူးညံ့တောက်ပသော အရွက်ငယ်များပါသော သစ်ပင်များကို လမ်းဘေးတွင် ကျွန်ုပ် မစိုက်ပျိုးခဲ့—ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးတွင် အကျိုးဖလ ပေးတတ်သော်လည်း။

Verse 14

दुकूलैः स्वानुकूलैश्च चोलैः प्रत्यंगभूषणैः । नालंकृताः सुवासिन्य इहामुत्रसुवासदाः

ကောင်းကျင့်သီလရှိသော သုဝာသိနီ မိန်းမတို့ကို အနုမြူကောင်းသော အဝတ်အစား၊ သင့်လျော်သော ဝတ်စုံနှင့် ကိုယ်အင်္ဂါအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ငါ မအလှဆင်ပေးခဲ့—ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးတွင် သက်သာချမ်းသာပေးသော ဒါနဖြစ်၏။

Verse 15

द्विजाय नोर्वरा दत्ता यमलोकनिवारिणी । सुवर्णं न सुवर्णाय दत्तं दुरितहृत्परम्

ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ ယမလောကကို တားဆီးပေးသော မြေဩဇာကောင်းမြေယာကို ငါ မလှူဒါန်းခဲ့; ထို့ပြင် ထိုက်တန်သူထံသို့လည်း ရွှေကို မပေးခဲ့—အပြစ်ကို အထူးကောင်းစွာ ဖယ်ရှားပေးသော ရွှေဖြစ်၏။

Verse 16

नालंकृता सवत्सा गौः पात्राय प्रतिपादिता । इह पापापहंत्र्याशु सप्तजन्मसुखावहा

ထိုက်တန်သော ပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ နွားကလေးနှင့်တကွ အလှဆင်ထားသော နွားမကို ငါ မဆက်ကပ်ခဲ့—ဤဒါနသည် ဤလောက၌ အပြစ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပြီး မွေးဖွားမှု ခုနှစ်ကြိမ်တိုင်အောင် ချမ်းသာပေးသည်။

Verse 17

ऋणापनुत्तये मातुः कारितो न जलाशयः । नातिथिस्तोषितः क्वापि स्वर्गमार्गप्रदर्शकः

မိခင်အပေါ်ရှိ အကြွေးကို ဆပ်ရန်အတွက် ရေကန်/ရေသိုလှောင်ကန်ကို ငါ မဆောက်ခိုင်းခဲ့; ထို့ပြင် ဧည့်သည်ကိုလည်း တစ်ခါမှ မပျော်ရွှင်စေခဲ့—ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းသည် ကောင်းကင်လမ်းကို ညွှန်ပြသော်လည်း။

Verse 18

छत्रोपानत्कुंडिकाश्च नाध्वगाय समर्पिताः । यास्यतः संयमिन्यां हि स्वर्गमार्गसुखप्रदाः

လမ်းသွားသူထံသို့ ထီး၊ ဖိနပ်နှင့် ကုဏ္ဍိကာ (ရေအိုး) ကို ငါ မလှူဒါန်းခဲ့—ဤဒါနများသည် သံယမနီ (ယမမြို့) သို့ သွားသူအား ကောင်းကင်လမ်းခရီးတွင် သက်သာချမ်းသာ ပေးသည်။

Verse 19

न च कन्याविवाहार्थं वसु क्वापि मयार्पितम् । इह सौख्यसमृद्ध्यर्थं दिव्यकन्यार्पकं दिवि

သမီးကညာ၏ မင်္ဂလာအတွက် ငွေကြေးကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ငါ မပူဇော်မအပ်နှံခဲ့။ ဤဘဝ၌ သက်သာချမ်းသာနှင့် စည်းစိမ်တိုးပွားရေးအတွက်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဒေဝကညာတစ်ပါးကို အပ်နှံပူဇော်သကဲ့သို့ အကျိုးပေးသော သဒ္ဓါတရားသန့်ရှင်းသည့် ဒါနကို ငါ မပြုခဲ့။

Verse 20

न वाजपेयावभृथे स्नातो लोभवशादहम् । इह जन्मनि चान्यस्मिन्बहुमृष्टान्नपानदे

လောဘအာဏာကြောင့် ငါသည် ဝါဇပေယ ယဇ္ဉ၏ အဆုံးသတ် အဝဘෘထ သန့်စင်ရေချိုး (avabhṛtha) ကို မချိုးခဲ့။ ထို့ပြင် ဤဘဝ၌ဖြစ်စေ အခြားဘဝ၌ဖြစ်စေ သန့်ရှင်းနူးညံ့သော အစာနှင့် သောက်စရာကို များစွာပေးလှူသော စေတနာရှင် မဖြစ်ခဲ့။

Verse 21

न मया स्थापितं लिंगं कृत्वा देवालयं शुभम । यस्मिन्संस्थापिते लिंगो विश्वं संस्थापितं भवेत्

မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝालयကို ဆောက်လုပ်ပြီးနောက်လည်း ငါသည် လိင်္ဂကို ပရတိဋ္ဌာန (pratiṣṭhā) မပြုခဲ့။ လိင်္ဂကို ဓမ္မနည်းလမ်းအတိုင်း တည်ထောင်ပူဇော်လျှင် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးပင် တည်မြဲခိုင်ခံ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 22

विष्णोरायतनं नैव कृतं सर्वसमृद्धिदम् । न च सूर्यगणेशानां प्रतिमाः कारिता मया

စည်းစိမ်အလုံးစုံကို ပေးသနားတော်မူသော ဗိဿဏု၏ အာယတန (ဘုရားကျောင်း) ကို ငါ မဆောက်ခဲ့။ ထို့ပြင် စူရျ (နေဘုရား) နှင့် ဂဏေရှ၏ ပရတိမာ (ရုပ်တု) များကိုလည်း ငါ မလုပ်စေခဲ့။

Verse 23

न गौरी न महालक्ष्मीश्चित्रेपि परिलेखिते । प्रतिमाकरणे चैषां न कुरूपो न दुर्भगः

ဂေါရီကိုလည်း မဟာလက္ခမီကိုလည်း ပန်းချီတွင်တောင် ငါ မရေးမဆွဲစေခဲ့။ ထို့ပြင် သူမတို့၏ ပရတိမာ (ရုပ်တု) ကို ပြုလုပ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် လူသည် ရုပ်ဆိုးမသွားသကဲ့သို့ ကံမကောင်းသူလည်း မဖြစ်လာ။

Verse 24

सुसूक्ष्माणि विचित्राणि नोज्ज्वलान्यंबराण्यपि । समर्पितानि विप्रेभ्यो दिव्यांबर समृद्धये

အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ ပုံစံလှပကာ တောက်ပသော အဝတ်အစားများကိုလည်း ဗြာဟ္မဏတို့အား မလှူဒါန်းမအပ်နှံခဲ့—ဒိဗ္ဗအဝတ်အစား၏ စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်ရောင်ကို တိုးပွားစေသော ဒါနဖြစ်၏။

Verse 25

न तिलाश्च घृतेनाक्ताः सुसमिद्धे हुताशने । हुता वै मन्त्रपूताश्च सर्वपापापनुत्तये

ဂျီ (ghee) ဖြင့်လိမ်းထားသော နှမ်းစေ့များကိုလည်း မီးဟောမအဂ္နိ အလွန်ကောင်းစွာလောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးထဲသို့ မအာဟုတီမပြုခဲ့—မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ပူဇော်သကာ—အပြစ်အားလုံး ပယ်ဖျက်ရန်။

Verse 26

श्रीसूक्तं पावमानी च ब्राह्मणो मंडलानि च । जप्तं पुरुषसूक्तं न पापारि शतरुद्रियम्

ကျွန်ုပ်သည် Śrīsūkta၊ Pāvamānī၊ Brāhmaṇa-maṇḍala များနှင့် Puruṣasūkta ကို မဇပ်မရွတ်ခဲ့၊ ထို့ပြင် အပြစ်ဖျက်သည့် Śatarudriya ကိုလည်း မသဒ္ဓာယမပြုခဲ့။

Verse 27

अश्वत्थ सेवा न कृता त्यक्त्वा चार्कं त्रयोदशीम् । सद्यः पापहरा सा हि न रात्रौ न भृगोर्दिने

အရှဝတ္ထ (ပိပၸလ) သစ်ပင်ကိုလည်း မစေဝာမပြုခဲ့၊ Arka-trayodaśī ဝတ်ကိုလည်း လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ထိုအကျင့်သည် အပြစ်ကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားပေးသော်လည်း—ကျွန်ုပ်သည် ညအချိန်၌လည်း မလုပ်၊ Bhṛgu နေ့ (သောကြာ) တွင်လည်း မလုပ်ခဲ့။

Verse 28

शयनीयं न चोत्सृष्टं मृदुला च प्रतूलिका । दीपीदर्पणसंयु्क्तं सर्वभोगसमृद्धिदम्

အိပ်ရာဒါနကိုလည်း မပြုခဲ့၊ နူးညံ့သော ခေါင်းအုံးကိုလည်း မလှူခဲ့—မီးအလင်းနှင့် မှန်တင်ပါရှိသည့်—အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အမျိုးမျိုးကို စည်းစိမ်တိုးပွားစေသော ဒါနကို။

Verse 29

अजाश्वमहिषी मेषी दासी कृष्णाजिनं तिलाः । सकरंभास्तोयकुंभा नासनं मृदुपादुके

(ဒါနအဖြစ်) ဆိတ်၊ မြင်း၊ ကျွဲ၊ သိုးထီး၊ အိမ်ကျွန်မ၊ အနက်ရောင်သမင်အရေ (ကృష్ణာဇိန) နှင့် နှမ်းကို ပေးလှူရမည်။ ထို့ပြင် အမွှေးအကြိုင်ပါသော ဆန်ရည်/ကရမ္ဘ၊ ရေအိုးများ၊ ထိုင်ခုံနှင့် နူးညံ့သော ဖိနပ် (ပာဒုကာ) ကိုလည်း လှူရမည်။

Verse 30

पादाभ्यंगं दीपदानं प्रपादानं विशेषतः । व्यजनं वस्त्रतांबूलं तथान्यन्मुखवासकृत

ခြေထောက်ဆီလိမ်းနှိပ်နယ်ခြင်း (ပာဒါဘျင်္ဂ), မီးအလှူ (ဒီပဒါန) နှင့် အထူးသဖြင့် ခရီးသွားများအတွက် ရေသောက်နေရာ/ရေစခန်း လှူဒါန်းခြင်း (ပရပာဒါန)။ ထို့ပြင် ပန်ကာ၊ အဝတ်အစား၊ တမ္ဗူလ (ပန်) နှင့် လမ်းလျှောက်သူတို့ကို သက်သာလန်းဆန်းစေသော အခြားကုသိုလ်များ။

Verse 31

नित्यश्राद्धं भूतबलिं तथाऽतिथि समर्चनम् । विशन्त्यन्यानि दत्त्वा च प्रशस्यानि यमालये

နေ့စဉ် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပြုခြင်း၊ သတ္တဝါများအတွက် ဘူတဘလိ (bhūta-bali) ပူဇော်ခြင်း၊ နှင့် ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်း—ဤသို့နှင့် အခြားချီးမွမ်းထိုက်သော အလှူများကို ပေးလှူပြီးလျှင် ထိုကုသိုလ်သည် ယမလောက၌ပင် ချီးကျူးခံရသည်။

Verse 32

न यमं यमदूतांश्च नयामीरपि यातनाः । पश्यन्ति ते पुणयभाजो नैतच्चापि कृतं मया

ကုသိုလ်အကျိုးကို ခံစားရသူတို့သည် ယမကို မမြင်ရ၊ ယမဒူတတို့ကိုလည်း မမြင်ရ၊ နရကလမ်း၏ ညှဉ်းပန်းမှုများကိုလည်း မတွေ့ရ; သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ကုသိုလ်တောင်မှ ငါမပြုခဲ့သေး။

Verse 33

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि तथा नक्तव्रतानि च । शरीरशुद्धिकारीणि न कृतानि क्वचिन्मया

ကೃચ્છရ (Kṛcchra) နှင့် စန္ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) စသည့် တပဿာများ၊ နက္တဝရတ (Naktavrata) ကဲ့သို့သော ဝရတများ—ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်စေသော အရာများကို—ငါသည် မည်သည့်အခါမျှ မကျင့်သုံးခဲ့။

Verse 34

गवाह्निकं च नोदत्तं कोकंडूतिर्न वै कृता । नोद्धृता पंकमग्ना गौर्गोलोकसुखदायिनी

နွား၏ နေ့စဉ်အခွင့် (ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု/အစာ) ကို မပေးခဲ့၊ နွား၏ဒုက္ခကို ဖြေရှင်းပေးသည့် ကုသိုလ်ကိစ္စကို မလုပ်ခဲ့၊ ရွံ့ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော နွားကိုလည်း မကယ်ထုတ်ခဲ့—ဂိုလိုကာ၏ သုခကို ပေးသနားသော နွားတော်။

Verse 35

नार्थिनः प्रार्थितैरर्थैः कृतार्था हि मया कृताः । देहिदेहीति जल्पाको भविष्याम्यन्यजन्मनि

လိုအပ်သူများက တောင်းဆိုသည့် အရာများဖြင့် သူတို့ကို မပြည့်စုံအောင် မဖြည့်ဆည်းခဲ့။ ထို့ကြောင့် နောက်ဘဝတွင် “ပေးပါ၊ ပေးပါ” ဟု အမြဲတမ်း အော်ဟစ်တောင်းဆိုသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 36

न वेदा न च शास्त्राणि नार्धो दारा न नो सुतः । न क्षेत्रं न च हर्म्यादि मायांतमनुयास्यति

ဝေဒများလည်း မဟုတ်၊ သာස්တရများလည်း မဟုတ်; ငွေကြေးလည်း မဟုတ်၊ ဇနီးလည်း မဟုတ်၊ သားလည်း မဟုတ်; လယ်မြေ၊ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း စသည်တို့လည်း မဟုတ်—ဤအရာတစ်ခုမျှ ဘဝအဆုံးထိ မည်သူ့နောက် မလိုက်နိုင်။

Verse 37

शिवशर्मेति संचिंत्य बुद्धिं संधाय सर्वतः । निश्चिकाय मनस्येवं भवेत्क्षेमतरं मम

“ရှီဝ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုနှင့် ကောင်းကျိုး” ဟု စဉ်းစားကာ၊ စိတ်ကို အရပ်ရပ်မှ စုစည်းပြီး၊ အတွင်းစိတ်၌ ဤသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်—“ဤနည်းဖြင့် ငါ့အတွက် ပိုမိုလုံခြုံ၍ မင်္ဂလာတိုးမည်။”

Verse 38

यावत्स्वस्थोस्ति मे देहो यावन्नेंद्रियविक्लवः । तावत्स्वश्रेयसां हेतुं तीर्थयात्रां करोम्यहम्

ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာနေသရွေ့၊ အင်ဒြိယများ မအားနည်းသရွေ့၊ ထိုအချိန်တိုင်အောင် ငါသည် ကိုယ့်အတွက် အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုး၏ အကြောင်းရင်းအဖြစ် တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားသန့်နေရာများသို့ ခရီး) ကို ပြုမည်။

Verse 39

दिनानि पंचपाण्येवमतिवाह्य गृहो द्विजः । शुभे तिथौ शुभे वारे शुभलग्नबले द्विजः

ဤသို့ အိမ်၌ ငါးရက်ကြာ ကုန်လွန်ပြီးနောက် ဒွိဇသည် မင်္ဂလာတိထိ၊ မင်္ဂလာနေ့နှင့် အားကောင်းသော မင်္ဂလာလဂ္နကို ရွေးချယ်ကာ ကောင်းမွန်သောအချိန်၌ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်하였다။

Verse 40

उपोष्य रजनीमेकां प्रातः श्राद्धं विधाय च । गणेशान्ब्राह्मणान्नत्वा भुक्त्वा प्रस्थितवान्सुधीः

တစ်ညလုံး ဥပုသ်ဆောင်ပြီး မနက်အရုဏ်၌ ရှရဒ္ဓကို စည်းကမ်းတကျ ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် ဂဏေရှနှင့် ဘြာဟ္မဏတို့အား ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ အစာစားပြီးနောက် ပညာရှိသူသည် ခရီးထွက်သွား하였다။

Verse 41

इति निश्चित्य निर्वाणपदनिःश्रेणिकां पराम् । सर्वेषामेव जंतूनां तत्र संस्थितिकारिणाम्

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မောက္ခပဒသို့ ရောက်စေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး “လှေကား” ကို ခိုင်မာစွာ ခံယူ하였다။ ထိုနေရာ၌ အားကိုးတည်နေသူ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ သူ၏စိတ်ကို အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုး၌ တည်စေ하였다။

Verse 42

अथ पंथानमाक्रम्य कियंतमपि स द्विजः । मुहूर्तं पथि विश्रम्याचिंतयत्प्राक्क्व याम्यहम्

ထို့နောက် ဒွိဇသည် လမ်းပေါ်သို့ ခြေချကာ အနည်းငယ်အကွာအဝေး လျှောက်လှမ်း하였다။ လမ်းခရီး၌ မုဟူရတ္တစ်ခဏ နားပြီး “ပထမဦးစွာ ငါ ဘယ်ကို သွားရမလဲ” ဟု စဉ်းစား하였다။

Verse 43

भुवि तीर्थान्यनेकानि लोलमायुश्चलं मनः । ततः सप्तपुरीर्यायां सर्वतीर्थानि तत्र यत्

“ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် တီရ္ထများ များစွာရှိ၏။ အသက်တာ မတည်မြဲ၊ စိတ်လည်း လှုပ်ရှားလွယ်၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သပ္တပူရီသို့ သွားမည်၊ အကြောင်းမူ ထိုနေရာ၌ တီရ္ထအားလုံး စုဝေးနေသည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 44

अयोध्यां च पुरीं गत्वा सरयूमवगाह्य च । तत्तत्तीर्थेषु संतर्प्य पितॄन्पिंडप्रदानतः

သူသည် အယောဓျာမြို့သို့ သွား၍ စရယုမြစ်၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးကာ၊ ထိုနေရာရှိ တီရ္ထများတွင် ပိဏ္ဍပူဇာ (piṇḍa) ဆက်ကပ်၍ ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို တရားတော်ဖြင့် တൃပ్తစေ하였다။

Verse 45

पंचरात्रमुषित्वा तु ब्राह्मणान्परिभोज्य च । प्रयागमगमद्विप्रस्तीर्थराजं सुहृष्टवत्

ငါးညတိုင်တိုင် နေထိုင်ပြီးနောက် ဘြာဟ္မဏများကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ဧည့်ခံကျွေးမွေးကာ၊ ဒွိဇဖြစ်သူသည် တီရ္ထရာဇ ပရယာဂသို့ အလွန်ပီတိဖြင့် ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 46

सिताऽसिते सरिच्छ्रेष्ठे यत्रास्तां सुरदुर्लभे । यत्राप्लुतो नरः पापः परं ब्रह्माधिगच्छति

ထိုနေရာ၌ မြစ်များအနက် အမြတ်ဆုံး စီတာနှင့် အစီတာ တည်ရှိရာ—နတ်တို့အတွက်တောင် ရှားပါးရာ—အပြစ်ရှိသူမည်သူမဆို ရေချိုးလျှင် ပရမဗြဟ္မကို ရောက်ရှိနိုင်သည်။

Verse 47

क्षेत्रं प्रजापतेः पुण्यं सर्वेषामेव दुर्लभम् । लभ्यते पुण्यसंभारैर्नान्यथार्थस्य राशिभिः

ပရဇာပတိ၏ ဤပုဏ္ဏကေတၱရသည် အားလုံးအတွက် ရခက်ခဲလှ၏; ပုဏ္ဏသိုလှောင်မှု စုဆောင်းထားခြင်းဖြင့်သာ ရနိုင်ပြီး ငွေကြေးအစုအပုံများဖြင့် မရနိုင်။

Verse 48

दमयंतीं कलिं कालं कलिंदतनयां शुभाम् । आगत्य मिलिता यत्र पुण्या स्वर्गतरंगिणी

ထိုနေရာ၌ ပုဏ္ဏမြစ် ‘Svarga-taraṅgiṇī’—ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ စီးဆင်းသော မြစ်—သည် လာရောက်၍ ဒမယန္တီ၊ ကလီ၊ ကာလ နှင့် ကလိန္ဒ၏ မင်္ဂလာသမီး (ယမုနာ) တို့နှင့် ဆုံစည်းပေါင်းစည်းသည်။

Verse 49

प्रकृष्टं सर्वयागेभ्यः प्रयागमिति गीयते । यज्वनां पुनरावृत्तिर्न प्रयागार्द्रवर्ष्मणाम्

ပရယာဂကို ယဇ္ဉာအားလုံးထက် အထူးမြတ်ဆုံးဟု ချီးမွမ်းဆိုကြသည်။ ပရယာဂ၌ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးကာ ကိုယ်ခန္ဓာစိုစွတ်သွားသော ယဇ္ဉာပြုသူတို့အတွက် သံသရာသို့ ပြန်လည်လှည့်လာခြင်း မရှိတော့။

Verse 50

यत्र स्थितः स्वयं साक्षाच्छूलटंको महेश्वरः । तत्राप्लुतानां जंतूनां मोक्षवर्त्मोपदेशकः

မဟာဒေဝသည် ကိုယ်တိုင်ပင် သက်သေထင်ရှားစွာ “ရှူလတင်က” အဖြစ် တည်ရှိရာအရပ်၌၊ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးပြီးသော သတ္တဝါတို့အား မောက္ခသို့ ရောက်ရာလမ်းကို ဟောပြသင်ကြားတော်မူသည်။

Verse 51

तत्राऽक्षय्यवटोऽप्यस्ति सप्तपातालमूलवान् । प्रलयेपि यमारुह्य मृकंडतनयोऽवसत्

ထိုနေရာတွင် အက္ခယဝဋ (မပျက်မယွင်းသော ဗညန်ပင်) လည်းရှိပြီး ၎င်း၏ အမြစ်များသည် ပာတားလ ခုနစ်ထပ်အထိ ရောက်သည်။ ပရလယကာလ၌ပင် ထိုပင်ပေါ်တက်ကာ မೃကဏ္ဍ၏ သားတော်သည် အန္တရာယ်ကင်းစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 52

हिरण्यगर्भो विज्ञेयः स साक्षाद्वटरूपधृक् । तत्समीपे द्विजान्भक्त्या संभोज्याक्षय पुण्यभाक्

ဟိရဏ္ယဂರ್ಭသည် ထိုနေရာ၌ တကယ်တမ်းပင် ဗညန်ပင်ရုပ်ကို ဆောင်ကာ ထင်ရှားရှိနေသည်ဟု သိမှတ်ပါ။ ထိုအနီး၌ ဘက္တိဖြင့် ဒွိဇတို့ကို အစာကျွေးမွေးလျှင် မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 53

यत्र लक्ष्मीपतिः साक्षाद्वैकुंठादेत्य मानवान् । श्रीमाधवस्वरूपेण नयेद्विष्णोः परं पदम्

လက္ခမီပတိသည် ဝைகုဏ္ဌမှ ကိုယ်တိုင်တန်းတန်းလာ၍ “သရီမာဓဝ” ရုပ်အဖြစ်ဖြင့် လူသားတို့ကို ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ ခေါ်ဆောင်တော်မူရာ အရပ်ဖြစ်သည်။

Verse 54

श्रुतिभिः परिपठ्येते सिताऽसित सरिद्वरे । तत्राप्लुतां गाह्यमृतं भवंतीति विनिश्चितम्

သြရုတိကျမ်းများကပင် ထူးမြတ်သော မြစ်တို့ကို ‘စိတာ’ (ဖြူ) နှင့် ‘အစိတာ’ (မည်း) ဟု ကြွေးကြော်ရွတ်ဆိုကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသူတို့သည် အမృతတူ မသေမပျက်အဖြစ်ကို ရရှိကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။

Verse 56

शिवलोकाद्ब्रह्मलोकादुमालोकवरात्पुनः । कुमारलोकाद्वैकुंठात्सत्यलोकात्समंततः । तपोजनमहर्भ्यश्च सर्वे स्वर्लोकवासिनः । भुवोलोकाच्च भूर्लोकान्नागलोकात्तथाऽखिलात्

ရှီဝလောကမှ၊ ဘြဟ္မာလောကမှ၊ ထို့ပြင် ဥမာ၏ မြတ်သောလောကမှလည်းကောင်း; ကုမာရလောကမှ၊ ဝိုင်ကుంఠမှ၊ စတျလောကမှလည်းကောင်း အရပ်ရပ်မှ; တပောလောက၊ ဇနလောက၊ မဟာရလောကမှ; ထို့အပြင် စွဝဂ္ဂလောကနေထိုင်သူ အားလုံး; ဘုဝရလောကနှင့် ဘူလောကမှ၊ နာဂလောကမှပါ အရပ်အနှံ့မှ—အားလုံးလာကြသည်။

Verse 57

अचला हिमवन्मुख्याः कल्पवृक्षादयो नगाः । स्नातुं माघे समायांति प्रयागमरुणोदये

မလှုပ်မယှက်သော မြတ်စွာသောအရာများ—ဟိမဝန်ကို ဦးဆောင်သော တောင်ကြီးများနှင့် ကလ္ပဝೃက္ษ စသည့် အံ့ဩဖွယ်အရာများပင်—မాఃဃလတွင် အရုဏောဒယအချိန် ပရယာဂသို့ ရေချိုးရန် လာကြသည်။

Verse 58

दिगंगनाः प्रार्थयंति यत्प्रयागानिलानपि । तेपि नः पावयिष्यंति किं कुर्मः पंगवो वयम्

အရပ်ဒေဝကန့်များသည် ပရယာဂ၏ လေတိုက်ခတ်မှုများကိုတောင် ဆုတောင်းမေတ္တာပို့ကြသည်—“အဲဒီလေများတောင် ကျွန်ုပ်တို့ကို သန့်စင်ပေးမည်၊ ကျွန်ုပ်တို့က မသန်စွမ်းသူများဖြစ်လျှင် ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု ငိုကြွေးကြသည်။

Verse 59

अश्वमेधादियागाश्च प्रयागस्य रजः पुनः । तुलितं ब्रह्मणा पूर्वं न ते तद्रजसा समाः

အရှွမေဓ စသည့် ယဇ္ဉပူဇာများကို ဘြဟ္မာသည် တစ်ခါက ပရယာဂ၏ မြေမှုန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ချိန်တင်ခဲ့သည်။ ထိုယဇ္ဉများသည် ထိုမြေမှုန့်နှင့်တောင် မတူညီနိုင်ခဲ့။

Verse 60

मज्जागतानि पापानि बहुजन्मार्जितान्यपि । प्रयागनामश्रवणात्क्षीयंतेऽतीव विह्वलम्

ကိုယ်အတွင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိမ့်ဝင်နေပြီး မျိုးဆက်များစွာက စုဆောင်းလာသော အပြစ်များပင် “ပရယာဂ” ဟူသော နာမကို ကြားရုံသာဖြင့် အလွန်တုန်လှုပ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 61

धर्मतीर्थमिदं सम्यगर्थतीर्थमिदं परम् । कामिकं तीर्थमेतच्च मोक्षतीर्थमिदं ध्रुवम्

ဤနေရာသည် အမှန်တကယ် ဓမ္မ-တီရ္ထ ဖြစ်၏; ဤနေရာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အර්ထ-တီရ္ထ ဖြစ်၏။ ဤနေရာသည် ကာမဆန္ဒ ပြည့်စုံစေသော တီရ္ထလည်း ဖြစ်ပြီး၊ မုက္ခ-တီရ္ထ ဖြစ်သည်မှာ မသံသယ။

Verse 62

ब्रह्महत्यादि पापानि तावद्गर्जंति देहिषु । यावन्मज्जंति नो माघे प्रयागे पापहारिणि

ဗြဟ္မဟတ္ယာ စသည့် အပြစ်များသည် ကိုယ်ရှိသူတို့အတွင်း တော်တော်ကြာကြာ ဟုန်းဟုန်းမြည်နေသည်—မాఃဃ လတွင် ပာပဟာရိဏီ ပရယာဂ၌ သန့်စင်ရေချိုး မလုပ်သရွေ့။

Verse 63

तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यंति सूरयः । एतद्यत्पठ्यते वेदे तत्प्रयागं पुनः पुनः

ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒကို ပညာရှိ ရှိသူတို့သည် အစဉ်မြင်ကြသည်။ ဝေဒ၌ ရွတ်ဖတ်သည့် ထိုတတ္တဝါတရားပင်—ထပ်ခါထပ်ခါ ပရယာဂ ဟူ၏။

Verse 64

सरस्वती रजो रूपा तमोरूपा कलिंदजा । सत्त्वरूपा च गंगात्र नयंति ब्रह्मनिर्गुणम्

ဤနေရာ၌ စရಸ್ವတီသည် ရဇော-သဘာဝ၊ ကလိန္ဒဇာ (ယမုနာ) သည် တမော-သဘာဝ၊ ဂင်္ဂါသည် သတ္တဝ-သဘာဝ ဖြစ်ကြပြီး၊ သုံးမြစ်ပေါင်းက နိရ္ဂုဏ ဘြဟ္မန်သို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 65

इयं वेणीहि निःश्रेणी ब्रह्मणो वर्त्मयास्यतः । जंतोर्विशुद्धदेहस्य श्रद्धाऽश्रद्धाप्लुतस्य च

ဤ ‘ဝေဏီ’ သည် ဗြဟ္မန်သို့ တက်ရာ လှေကားတန်း—ယာတရားသွားသူ၏ လမ်းဖြစ်၏။ ကိုယ်ကာယ သန့်စင်ပြီးသော သတ္တဝါအတွက်၊ သဒ္ဓါရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ အကျိုးပြု၏။

Verse 66

काशीति काचिदबला भुवनेषु रूढा लोलार्क केशवविलोलविलोचना । तद्दोर्युगं च वरणासिरियं तदीया वेणीति याऽत्र गदिताऽक्षयशर्मभूमिः

လောကအနှံ့ ‘ကာရှီ’ ဟု နာမည်ကျော်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးရှိ၏၊ လိုလာရ္ကနှင့် ကေရှဝကဲ့သို့ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားချောမွေ့၏။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဝရဏာနှင့် အစီ ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာ၌ ပြောသော သူမ၏ ‘ဆံပင်ချည်’ ကို ‘ဝေဏီ’ ဟု ခေါ်ကြသည်—ဤသည် မပျက်မယွင်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကောင်းကျိုး၏ မြေဖြစ်၏။

Verse 67

अगस्तिरुवाच । सुधर्मिणि गुणांस्तस्य कोत्र वर्णयितुं क्षमः । तीर्थराजप्रयागस्य तीर्थैः संसेवितस्य च

အဂஸ္တိက ပြောသည်—အို သဒ္ဓမ္မရှိသူ၊ ဤနေရာ၌ မည်သူက သူ၏ ဂုဏ်တော်များကို ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း—တီရ္ထတို့၏ မင်းဖြစ်သော ပရယာဂကို၊ အခြားတီရ္ထများကပါ လာရောက် ဆည်းကပ်ဘုရားပြုသော ပရယာဂကို။

Verse 68

पापिनां यानि पापानि प्रसह्य क्षालितान्यहो । तच्छुद्ध्यै सेव्यते तीर्थैः प्रयागमधिकं ततः

အဟော! ပာပရှိသူတို့၏ ပာပများသည် အင်အားဖြင့်ပင် ဆေးကြောဖယ်ရှားခံရ၏။ ထိုသန့်စင်မှုအတွက်ပင် အခြားတီရ္ထများက ပရယာဂကို ဆည်းကပ်ကြသည်; ထို့ကြောင့် ပရယာဂသည် သူတို့ထက် မြတ်၏။

Verse 69

प्रयागस्य गुणान्ज्ञात्वा शिवशर्मा द्विजः सुधीः । तत्र माघमुष्त्वाऽथ प्राप वाराणसीं पुरीम्

ပရယာဂ၏ အထူးဂုဏ်တော်များကို သိမြင်ပြီးနောက် ပညာရှိ ဒွိဇ သီဝရှာမာသည် မာဃလ အတွင်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် သူသည် ဝါရာဏသီ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 70

प्रवेश एव संवीक्ष्य स देहलिविनायकम् । अन्वलिंपत्ततो भक्त्या साज्यसिंदूरकर्दमैः

ဝင်ပေါက်၌ပင် ဒေဟလီ-ဝိနာယကကို မြင်လျှင်၊ သူသည် ဘက္တိဖြင့် ဂျီ(နွားနို့ဆီ)နှင့် အနီရောင် စင်ဒူးရ ပေါင်းစပ်ထားသော လိမ်းပတ်ဖြင့် ရိုသေလေးစားစွာ လိမ်းပူဇော်하였다။

Verse 71

निवेद्यमोदकान्पंच वंचयंतं निजं जनम् । महोपसर्गवर्गेभ्यस्ततोंऽतः क्षेत्रमाविशत्

မောဒကာ ငါးလုံးကို နိုင်ဝေဒျ (naivedya) အဖြစ် ပူဇော်၍၊ မိမိလူမျိုးတို့ထံမှ မဟာဘေးအန္တရာယ်အစုအဝေးများကို တားဆီးကာ၊ ထို့နောက် သန့်ရှင်းမြတ်သော ကာသီ-က்ஷೇತ್ರသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 72

आगत्य दृष्ट्वा मणिकर्णिकायामुदग्वहां स्वर्गतरंगिणीं सः । संक्षीणपुण्येतरपुण्यकर्मणां नृणां गणैः स्थाणुगणैरिवावृताम्

အဲဒီသို့ ရောက်လာ၍ မဏိကဏ္ဏိကာ၌ ကောင်းကင်ကို သယ်ဆောင်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်လှိုင်းများရှိသော မြစ်ကို သူမြင်၏။ ပုဏ္ဏ-ပာပ ရောနှောကံ၏ အကျိုးကုန်ခမ်းသွားသော လူအစုအဝေးများက ဝိုင်းရံနေပြီး၊ သဏ္ဍု(ရှီဝ)၏ ဂဏများ ဝိုင်းရံစုဝေးသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 73

सचैलमाप्लुत्य जलेऽमलेऽमलेऽविलंबमालंबित शुद्धबुद्धिः । संतर्प्य देर्वीषमनुष्यदिव्यपितॄन्पितॄन्स्वान्सहि कर्मकांडवित्

အညစ်အကြေးကင်းစင်သော ရေသန့်၌—အဝတ်အစားမချွတ်ဘဲ—နှောင့်နှေးမရှိ ရေချိုးကာ စိတ်ဘုဒ္ဓိ သန့်စင်သွားသည်။ ကర్మကာဏ္ဍကို သိကျွမ်းသူဖြစ်သော သူသည် တර්ပဏ (tarpaṇa) ဖြင့် ဒေဝတား၊ ရှိ၊ လူသား၊ ဒိဗ္ဗ ပိတೃများနှင့် မိမိ၏ ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို တင်းတိမ်စေ하였다။

Verse 74

विधाय च द्राक्स हि पंचतीर्थिकां विश्वेशमाराध्य ततो यथास्वम् । पुनःपुनर्वीक्ष्यपुरीं पुरारेरिदं मयालोकिनवेति विस्मितः

ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ပဉ္စ-တီရ္ထ (pañca-tīrtha) ဝတ္တရားကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း ဝိශ්ဝေရှဝရ (Viśveśvara) ကို အာရాధနာ ပြု하였다။ ထို့ပြင် ပုရာရီ (ရှီဝ) ၏ မြို့တော်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရှုကာ အံ့ဩလျက် “ငါတကယ်ပဲ ဒီကို မြင်ခဲ့သလား” ဟု တွေးမိ하였다။

Verse 75

न स्वः पुरी सा त्वनया पुरासमं समंजसापि प्रतिसाम्यमावहेत । प्रबंधभेदाद्व्यतिरिक्तपुस्तकप्रतिर्यथा सल्लिपिभेदभंगतः

ကောင်းကင်ဘုံ၏ မြို့တော်သည်ပင် ဤရှေးဟောင်းမြို့နှင့် သင့်လျော်သောအကြောင်းပြချက်ဖြင့်တောင် တန်းတူမရောက်နိုင်။ စာတမ်းဖွဲ့စည်းပုံကွာခြား၍ လှပသောအက္ခရာပုံစံကွဲသဖြင့် အခြားစာအုပ်၏ မိတ္တူသည် မူရင်းနှင့် မတူမညီသကဲ့သို့၊ ဤနေရာလည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 76

पयोपि यत्रत्यमचिंत्यवैभवं दिविस्थिता साधुसुधाप्यतोमुधा । तथा प्रसूतेस्तु पयोधरे पयो न पीयते पीतमिदं यदि क्वचित्

ဤနေရာရှိ ‘နို့’ ပင် မတွေးမခေါ်နိုင်သော ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံရှိ အမృతသုဓာတောင် ယင်းနှိုင်းယှဉ်လျှင် အရေးမကြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ မိခင်၏ နို့အုံမှ နို့သည် ဤအရသာကို တစ်ခါတည်း ခံစားပြီးလျှင်—တကယ်ခံစားဖူးပါက—နောက်တစ်ဖန် မသောက်တော့။

Verse 77

अनामयाश्चिंतनया न येशितुर्जनामनाग्यत्र विना पिनाकिना । न कर्मसत्कर्मकृतोपि कुर्वतेऽनुकुर्वते शर्वगणांश्च सर्वतः

ထိုနေရာ၌ ပိနာကကိုင်ရှင် (ရှီဝ) မရှိလျှင် စိတ်အေးချမ်း၍ မနှောင့်ယှက်သော အာရုံဖြင့်ပင် လူတို့သည် အာဏာသခင်ဖြစ်ခြင်းကို မရနိုင်။ ကုသိုလ်ကောင်းလုပ်သူတို့ပင် ကိုယ်တိုင်လွတ်လပ်သော ကర్తာအဖြစ် ‘လုပ်’ မနေကြဘဲ၊ အရပ်ရပ်တွင် ရှာဝ (ရှီဝ) ၏ ဂဏများနှင့် ကိုက်ညီစွာသာ လိုက်လုပ်ကြသည်။

Verse 78

न वर्ण्यते कैः किल काशिकेयं जंतोः स्थितस्यात्र यतोंतकाले । पचेलिमैः प्राक्कृतपुण्यभारैरोंकारमोंकारयतींदुमौलिः

အမှန်တကယ်ပင် အဆုံးကာလ၌ ဤနေရာတွင် တည်နေသူအတွက် ကာရှီ၏ ဤမဟာဂုဏ်ကို မည်သူက ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။ အတိတ်ဘဝများမှ စုဆောင်းလာသော ကုသိုလ်၏ ရင့်ကျက်သော အလေးချိန်ကြောင့် လမောက်တော်ရှင် (ရှီဝ) သည် သူ့အား သန့်ရှင်းသော “အိုံကာရ” ကို အသံထွက်စေသည်။

Verse 79

संसारिचिंतामणिरत्र यस्मात्तं तारकं सज्जनकर्णिकायाम् । शिवोभिधत्ते सहसांऽतकाले तद्गीयतेसौ मणि कर्णिकेति

ဤနေရာ၊ စဇ္ဇန-ကဏ္ဏိကာ၌ အဆုံးကာလတွင် ရှီဝသည် တာရကကို ချက်ချင်း မိန့်ကြားတော်မူသည်—၎င်းသည် သံသရာတွင် ချည်နှောင်ခံရသူတို့အတွက် ဆန္ဒပြည့်မဏိ (စိန္တမဏိ) ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာကို “မဏိကဏ္ဏိကာ” ဟု ချီးကျူးခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

Verse 80

मुक्तिलक्ष्मी महापीठ मणिस्तच्चरणाब्जयोः । कर्णिकेयं ततः प्राहुर्यां जना मणिकर्णिकाम्

သခင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်အနီး၌ မုက္တိလက္ရှ္မီ၏ မဟာပီဋ္ဌာနရှိပြီး မဏိရတနာလည်း တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ထိုနေရာကို ‘ကဏ္ဏိကာ’ ဟူသော နားအလှဆင်ဟု ခေါ်ကာ ‘မဏိကဏ္ဏိကာ’ ဟု အမည်ပေးကြသည်။

Verse 81

जरायुजांडजोद्भिज्जाः स्वेदजाह्यत्र वासिनः । न समा मोक्षभाजस्ते त्रिदशैर्मुक्तिदुर्दशैः

ဤနေရာ၌ နေထိုင်သူတို့သည်—အမိဝမ်းမှ မွေးဖွားသူ၊ ဥမှ မွေးဖွားသူ၊ အပင်ပေါက်မှ ဖြစ်သူ၊ ချွေးမှ ဖြစ်သူ—အားလုံး မောက္ခအခွင့်ရှိကြသည်။ သူတို့သည် ဒေဝတော်တို့နှင့်တောင် မတူညီနိုင်၊ ဒေဝတော်တို့ပင် မုက္တိကို အလွန်ခက်ခဲစွာသာ ရကြသည်။

Verse 82

मम जन्म वृथाजातं दुर्वृत्तस्य जडात्मनः । नाद्ययावन्मयै क्षिष्ट काशिका मुक्तिकाशिका

“ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အလဟသ—အကျင့်ဆိုးနှင့် ဉာဏ်မတောက်ပသူဖြစ်၍—မုက္တိပေးသော ကာသီကာ (ကာရှီ) သို့ မသွားရသေးသမျှ။”

Verse 83

पुनःपुनश्च तत्क्षेत्रमतिथीकृत्यनेत्रयोः । विचित्रं च पवित्रं च तृप्तिं नाधिजगाम ह

ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုကွင်းမြေကို မျက်စိ၏ “ဧည့်သည်” အဖြစ် ပြု၍ အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့သော်လည်း၊ အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ သန့်စင်စေသော်လည်း၊ သူသည် စိတ်တೃप्तမှု မရခဲ့။

Verse 84

सप्तानां च पुरीणां हि धुरी णामवयाम्यहम् । वाराणसीं सुनिर्वाणविश्राणनविचक्षणाम्

ပုရိမြို့သန့်ရှင်း ခုနစ်မြို့အနက် ငါသည် ဝါရာဏသီကို အထွတ်အထိပ်ဟု ကြေညာ၏—အမြင့်ဆုံး နိရ္ဗာဏ (သု-နိရ္ဗာဏ) ကို ပေးအပ်ရာ၌ ကျွမ်းကျင်သောမြို့ဖြစ်သည်။

Verse 85

तथापि न चतस्रोन्या मया दृग्गोचरीकृताः । तासां प्रभावं विज्ञायाप्यागमिष्याम्य हं पुनः

သို့သော်လည်း အခြားသော သန့်ရှင်းမြို့တော် လေးမြို့ကို ငါ၏ မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသေး။ ထိုမြို့တို့၏ အာနုဘော်ကိုလည်း သိမြင်ပြီးနောက် ငါသည် ထပ်မံသွား၍ ဒർശနပြုမည်။

Verse 86

तीर्थयात्रां प्रतिदिनं कुर्वन्नूनं सवत्सरम् । न प्राप सर्वतीर्थानि तीर्थं काश्यां तिलेतिले

တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေ့စဉ် တီရ္ထယာထရာ ပြုလုပ်သော်လည်း တီရ္ထအားလုံးကို မရောက်နိုင်သေး။ အကြောင်းမှာ ကာသီ၌ အမှုန်အမွှားတိုင်း၊ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းတွင် တီရ္ထရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 87

अगस्तिरुवाच । जानन्न पि गुणान्देवि क्षेत्रस्यास्य परान्द्विजः । नाना प्रमाणैः प्रवणो निरगात्स तथाप्यहो

အဂஸ္တိက ပြောသည်– “အို ဒေဝီ၊ ထို ဒွိဇသည် ဤသန့်ရှင်းက்ஷೇತ್ರ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုဏ်သတ္တိများကို သိထား၏။ အထောက်အထားနှင့် အာဂမများ များစွာကြောင့် စိတ်ညွှတ်လာသော်လည်း—အိုဟို—ထိုသူသည် ထွက်ခွာသွားလေ၏။”

Verse 88

किं कुर्वंति हि शास्त्राणि सप्रमाणानि सुंदरि । महामायां भवित्री तां को निवारयितुं क्षमः

အို လှပသူ၊ အထောက်အထားများနှင့်တကွ ရှာස්ထရများကပင် ဘာကို အမှန်တကယ် လုပ်နိုင်မည်နည်း။ မဟာမာယာ ပေါ်ထွန်းလာမည်ဆိုလျှင် ထိုမဟာမာယာကို တားဆီးနိုင်သူ မည်သူရှိသနည်း။

Verse 89

कः समुच्चलितं चेतस्तोयंवा संप्रतीपयेत् । प्रोच्चथानस्थितमपि स्वभावोयच्चलस्तयोः

လှုပ်ရှားထကြွလာသော စိတ်ကို မည်သူက တည်ငြိမ်စေနိုင်မည်နည်း—ရေကို မည်သူက မလှုပ်မယှက် ဖြစ်စေနိုင်သနည်း။ အိုးခွက်ထဲတွင် ထည့်ထားသော်လည်း နှစ်ခုလုံး၏ သဘာဝမှာ မငြိမ်မသက်ပင် ဖြစ်နေသည်။

Verse 90

शिवशर्मा व्रजन्सोथ देशाद्देशांतरं क्रमात् । महाकाल पुरीं प्राप कलिकालविवर्जिताम्

ထို့နောက် ရှိဝရှာမာသည် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်မှ တစ်ပြည်သို့ အဆင့်ဆင့် ခရီးသွားကာ မဟာကာလ၏ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိ하였다—ကလိယုဂ၏ အညစ်အကြေးမထိသော သန့်ရှင်းသည့် ဓာမ်။

Verse 91

कल्पेकल्पेखिलंविश्वं कालयेद्यः स्वलीलया । तं कालं कलयित्वा यो महाकालो भवत्किल

ကလ္ပတိုင်း၌ မိမိ၏ ဒိဗ္ဗလီလာဖြင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို လယပြုတော်မူသူ၊ အချိန်ကာလကိုပင် အနိုင်ယူတော်မူပြီး—ထိုသူသည် မဟာကာလ၊ “အချိန်အကြီးမြတ်” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 92

पापादवंती सा विश्वमवंतीति निगद्यते । युगेयुगेन्यनाम्नी सा कलावुज्जयिनीति च

ကမ္ဘာကို အပြစ်မှ ကာကွယ်ပေးသောကြောင့် ထိုမြို့ကို “အဝန္တီ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ယုဂတိုင်းတွင် အမည်ကွဲပြားပြီး၊ ကလိယုဂတွင်တော့ “ဥဇ္ဇယိနီ” ဟုလည်း လူသိများသည်။

Verse 93

विपन्नो यत्र वै जंतुः प्राप्यापि शवतां स्फुटम् । न पूतिगंधमाप्नो ति समुच्छ्रयति न क्वचित्

ထိုနေရာ၌ သတ္တဝါတစ်ကောင် သေဆုံး၍ အလောင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်ရှားသော်လည်း အနံ့ဆိုး မပေါ်လာဘဲ၊ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ပုပ်ပွ၍ ဖောင်းထလာခြင်းလည်း မရှိ။

Verse 94

यमदूता न यस्यां हि प्रविशंति कदाचन । परःकोटीनि लिंगानि तस्यां संति पदेपदे

ထိုမြို့တော်ထဲသို့ ယမ၏ သံတမန်တို့သည် မည်သည့်အခါမျှ မဝင်ရောက်ကြ; ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လင်္ဂ မရေတွက်နိုင်အောင်—အတိုင်းအတာမဲ့ တည်ရှိသည်။

Verse 95

हाटकेशो महाकालस्तारके शस्तथैव च । एकलिंगं त्रिधा भूत्वा त्रिलोकीं व्याप्य संस्थितम्

ဟာဋကေရှ၊ မဟာကာလ နှင့် တာရကေရှတို့—လိင်္ဂတစ်ပါးတည်းသည် သုံးရုပ်ဖြစ်ကာ တြိလောကကို လွှမ်းမိုး၍ တည်ရှိနေ၏။

Verse 96

ज्योतिः सिद्धवटे ज्योतिस्ते पश्यंतीह ये द्विजाः । अथवाश्रीमहाकालद्रष्टारः पुण्यराशयः

စိဒ္ဓဝဋ၌ ဒိဗ္ဗအလင်းရှိ၏; ဤနေရာ၌ ထိုအလင်းကို မြင်သော ဒွိဇတို့—သို့မဟုတ် သရေမဟာကာလ၏ ဒർശနရသူတို့—ပုဏ္ဏရသီဖြစ်ကြ၏။

Verse 97

महाकालस्य तल्लिंगं यैर्दृष्टं कष्टिभिः क्वचित । न स्पृष्टास्ते महापापैर्न दृष्टास्ते यमोद्भटैः

အခက်အခဲကြီးစွာဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ မဟာကာလ၏ ထိုလိင်္ဂကို မြင်ဖူးသူတို့သည် မဟာအပြစ်တို့မထိခိုက်၊ ယမ၏ ကြမ်းတမ်းသော တမန်တို့လည်း မမြင်ကြ။

Verse 98

महाकालपताकाग्रैः स्पृष्टपृष्ठास्तुरंगमाः । अरुणस्य कशाघातं क्षणं विश्रमयंति खे

မဟာကာလ၏ အလံတံခွန်အဖျားတို့ ထိမိသော မြင်းတို့၏ ကျောပေါ်သည် အရုဏ၏ ကြာပွတ်ရိုက်ချက်များမှ ကောင်းကင်၌ ခဏတာ အနားယူကြ၏။

Verse 99

महाकालमहाकालमहाकालेतिसंततम् । स्मरतःस्मरतो नित्यं स्मरकर्तृस्मरांतकौ

“မဟာကာလ၊ မဟာကာလ၊ မဟာကာလ” ဟု မပြတ်မနား ဂါထာရွတ်၍ နေ့စဉ် ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရသူသည် ကာမကို ဖန်ဆင်းသူနှင့် ကာမကို ဖျက်ဆီးသူ—နှစ်ပါးလုံးကို သတိရ၏။

Verse 100

एवमाराध्य भूतेशं महाकालं ततो द्विजः । जगाम नगरीं कांतीं कांतां त्रिभुवनादपि

ဤသို့ ဘူတေရှ မဟာကာလကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် တောက်ပလင်းလက်သော မြို့တော်သို့ သွားရာ၊ ထိုမြို့၏ အလှသည် သုံးလောက၏ အလှကိုပင် ကျော်လွန်၏။

Verse 110

युगेयुगे द्वारवत्या रत्नानि परितो मुषन् । अब्धीरत्नाकरोद्यापि लोकेषु परिगीयते

ယုဂတစ်ခေတ်ပြီးတစ်ခေတ် ဒွာရဝတီအနီးအနားရှိ ရတနာများကို လုယူနေသော်လည်း ယနေ့တိုင် လောကများတွင် “ပင်လယ်—ရတနာသိုက်” ဟု ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။

Verse 120

चिंतार्णवे निमग्नोभूत्त्यक्ताशो जीविते धने । सांयात्रिक इवागाधे भिन्नपोतो महार्णवे

သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၏ ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွား၍ အသက်နှင့် ဥစ္စာနှစ်ပါးလုံးအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်—နက်ရှိုင်းကျယ်ဝန်းသော ပင်လယ်ကြီးတွင် သင်္ဘောပျက်သွားသော ကုန်သည်ခရီးသည်ကဲ့သို့။

Verse 130

एवं चिंतयतस्तस्य पीडासीदतिदारुणा । कोटि वृश्चिकदष्टस्य यावस्था तामवाप सः

ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ် သူ့အပေါ် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဝေဒနာက ဖိစီးလာ၍ သန်းတစ်ဆယ်သော ကင်းမြီးကောက်ကိုက်ခံရသူကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။

Verse 135

तद्विमानमथारुह्य पीतवासाश्चतुर्भुजः । अलंचक्रे नभोवर्त्म स द्विजो दिव्यभूषणः

ထို့နောက် ထိုဝိမာနပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ကာ လက်လေးဖက်ရှိပြီး ဒိဗ္ဗအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ထိုဗြာဟ္မဏသည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းသို့ ထွက်ခွာလေ၏။