Adhyaya 48

Verse 1

स्कंद उवाच । शृणुष्व मैत्रावरुणे द्वारवत्यां यदूद्वहः । दानवानां वधार्थाय भुवोभारापनुत्तये

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– “နားထောင်လော့၊ မૈထရာဝရုဏာရေ။ ဒွာရဝတီ၌ ယဒုဝంశ၏ အမြတ်ဆုံး (သီရိကృష్ణ) သည် ဒာနဝတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် မြေကြီး၏ ဘာရကို ဖယ်ရှားရန် အဝတားတော်မူ၏။”

Verse 2

आविरासीत्स्वयं कृष्णः कृष्णवर्त्मप्रतापवान् । वासुदेवो जगद्धाम देवक्या वसुदेवतः

ကృష్ణသည် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏—ကൃഷ്ണမဂ္ဂ၏ ဂုဏ်တော်ကြောင့် တောက်ပလျက်။ ကမ္ဘာလောက၏ အိမ်ရာဖြစ်သော ဝါစုဒေဝ၊ ဒေဝကီမှ ဝါစုဒေဝဝంశ၌ မွေးဖွားတော်မူ၏။

Verse 3

साशीतिलक्षं तस्यासन्कुमारा अर्कवर्चसः । स्वर्गे पितादृशा बालाः सुशीला न हि कुंभज

သူ၏ သားတော်များမှာ အရှစ်ဆယ်လက္ခ ရှိ၍ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပကြ၏။ အို ကုမ္ဘဇာရေ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖခင်တော်ကဲ့သို့သော ကလေးများရှိကြပြီး—အမှန်တကယ် ယဉ်ကျေးသိက္ခာရှိ၍ မြင့်မြတ်ကြ၏။

Verse 4

अतीवरूपसंपन्ना अतीव सुमहाबलाः । अतीव शस्त्रशास्त्रज्ञा अतीव शुभलक्षणाः

သူတို့သည် အလွန်လှပသော ရုပ်ရည်နှင့် အလွန်ကြီးမားသော အင်အားရှိကြ၏။ လက်နက်ပညာနှင့် သာස්တရ (śāstra) ဗဟုသုတ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်ကာ မင်္ဂလာလက္ခဏာများဖြင့် အလွန်ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 6

तांद्रष्टुं मानसः पुत्रो ब्रह्मणस्तपसांनिधिः । कृतवल्कलकौपीनो धृत कृष्णाजिनांबरः । गृहीतब्रह्मदंडश्च त्रिवृन्मौंजी सुमेखलः । उरस्थलस्थ तुलसी मालया समलंकृतः

သူမကို တွေ့မြင်ရန် နာရဒ—ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မွေးသား၊ တပဿ၏ နိဓိ—သည် သစ်ခေါက်အဝတ်နှင့် ကောပိန်ကို ဝတ်ဆင်၍ အနက်ရောင် သမင်အရေကို အဝတ်အဖြစ် ခြုံကာ၊ ဗြာဟ္မဏဒဏ္ဍကို ကိုင်လျက် မုဉ္ဇာကြိုး သုံးချောင်းပတ် မေခလာကို ချည်ပြီး၊ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တုလစီပန်းမാലဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 7

गोपीचंदननिर्यास लसदंगविलेपनः । तपसा कृशसर्वांगो मूर्तो ज्वलनवज्ज्वलन्

ဂိုပီချန္ဒန လိမ်းပတ်မှုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများ တောက်ပလင်းလက်နေပြီး၊ တပဿကြောင့် ပိန်လှီသွားသော ကိုယ်တော်တစ်လုံးလုံးသည် မီး၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကဲ့သို့ တောက်လောင်နေ၏။

Verse 8

आजगामांबरचरो नारदो द्वारकापुरीम् । विश्वकर्मविनिर्माणां जितस्वर्गपुरीश्रियम्

ကောင်းကင်ထဲ၌ သွားလာနိုင်သော နာရဒသည် ဒွာရကာမြို့သို့ ရောက်လာ၏—ဗိශ්ဝကರ್ಮာက တည်ဆောက်ထားသော—၎င်း၏ တင့်တယ်မြင့်မြတ်မှုသည် ကောင်းကင်ဘုံမြို့များ၏ အလှတရားကိုပင် ကျော်လွန်၏။

Verse 9

तंदृष्ट्वा नारदं सर्वे विनम्रतरकंधराः । प्रबद्ध मूर्धांजलयः प्रणेमुर्वृष्णिनंदनाः

နာရဒကို မြင်သော် ဝೃષṇီ မင်းသားတို့အားလုံး လည်ပင်းကို နိမ့်စွာ ငုံ့၍၊ လက်အုပ်ကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ ရိုသေစွာ ပရဏာမ ပြုကြ၏။

Verse 10

सांबः स्वरूपसौंदर्य गर्वसर्वस्वमोहितः । न ननाम मुनिं तत्र हसंस्तद्रूपसंपदम्

သို့သော် စာမ္ဗ—မိမိ၏ ရုပ်ရည်အလှအပအပေါ် မာနကြီး၍ မောဟဖြစ်နေသူ—အဲဒီနေရာ၌ မုနိကို မနမ့်မပြုဘဲ၊ မုနိ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် အခြေအနေကို ရယ်မောလှောင်ပြောင်လေ၏။

Verse 11

सांबस्य तमभिप्रायं विज्ञाय स महामुनिः । विवेश सुमहारम्यं नारदः कृष्णमंदिरम्

စాంబာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်သဖြင့် မဟာမုနိ နာရဒသည် အလွန်လှပသော သီရိကృష్ణ၏ နန်းတော်-ဘုရားကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 12

कृष्णोथ दृष्ट्वाऽगच्छंतं प्रत्युद्गम्य च नारदम् । मधुपर्केण संपूज्य स्वासने चोपवेशयत्

ထို့နောက် ကృష్ణသည် နာရဒ လာနေသည်ကို မြင်၍ ရှေ့ထွက်ကာ ကြိုဆိုတော်မူ၏။ မဓုပာရကဖြင့် ပူဇော်ကာ မိမိ၏ အာသနပေါ်တွင် ထိုင်စေတော်မူ၏။

Verse 13

कृत्वा कथा विचित्रार्थास्तत एकांतवर्तिनः । कृष्णस्य कर्णेऽकथयन्नारदः सांबचेष्टितम्

အနက်အဓိပ္ပါယ် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ တိတ်တဆိတ် သီးသန့်နေချိန်တွင် နာရဒသည် ကృష్ణ၏ နားထဲသို့ စాంబာ၏ အပြုအမူကို ပြောကြား하였다။

Verse 14

अवश्यं किंचिदत्राऽस्ति यशोदानंदवर्धन । प्रायशस्तन्न घटतेऽसंभाव्यं नाथ वास्त्रियाम्

ဤနေရာတွင် မဖြစ်မနေ အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည်၊ ယရှောဒါ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေသူအရှင်။ ထိုကဲ့သို့သော အရာသည် သာမန်အားဖြင့် မဖြစ်တတ်၊ အရှင်နာထာ၊ အထူးသဖြင့် မိန်းမအပေါ်တွင်တော့ ပို၍ မဖြစ်နိုင်။

Verse 15

यूनां त्रिभुवनस्थानां सांबोऽतीव सुरूपवान् । स्वभावचंचलाक्षीणां चेतोवृत्तिः सुचंचला

လောကသုံးပါးရှိ လူငယ်များအနက် စాంబာသည် အလွန်ရုပ်ရည်ချောမော၏။ သဘာဝအားဖြင့် မျက်စိချောချောလှုပ်ရှားတတ်သော မိန်းမတို့၏ စိတ်အလှုပ်အရှားလည်း အလွန်မတည်ငြိမ်လှ၏။

Verse 16

अपेक्षंते न मुग्धाक्ष्यः कुलं शीलं श्रुतं धनम् । रूपमेव समीक्षंते विषमेषु विमोहिताः

မောဟဖြင့်မူးယစ်နေသော မျက်လုံးနူးညံ့သမီးငယ်တို့သည် မျိုးရိုး၊ သီလ၊ ပညာ၊ ဥစ္စာကို မချိန်မိကြ; ကာမအာရုံ၏ရှုပ်ထွေးသောချည်နှောင်မှု၌ လွဲမှားသွားလျှင် အပြင်ပန်းအလှကိုသာ ကြည့်မြင်ကြသည်။

Verse 18

वामभ्रुवां स्वभावाच्च नारदस्य च वाक्यतः । विज्ञाताऽखिलवृत्तांतस्तथ्यं कृष्णोप्यमन्यत

အလှပြောင်သော မျက်ခုံးရှိသည့် မိန်းမတို့၏ သဘာဝနှင့် နာရဒ မုနိ၏ စကားတော်ကြောင့်၊ ကృష్ణသည် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို သိမြင်ကာ အမှန်တရားဟု လက်ခံ하였다။

Verse 19

तावद्धैर्यंचलाक्षीणां तावच्चेतोविवेकिता । यावन्नार्थी विविक्तस्थो विविक्तेर्थिनि नान्यथा

မျက်လုံးလှုပ်ရှားလွယ်သော မိန်းမတို့၏ သည်းခံတည်ငြိမ်မှုနှင့် စိတ်၏ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းသည်၊ လှည့်ဖြားလိုသူက တိတ်ဆိတ်ရာ၌ တိတ်ဆိတ်မှုကိုလိုလားသော မိန်းမနှင့် နှစ်ယောက်တည်း မဖြစ်သေးသရွေ့သာ တည်တံ့သည်—အခြားမဟုတ်။

Verse 20

इत्थं विवेचयंश्चित्ते कृष्णः क्रोधनदीरयम् । विवेकसेतुनाऽस्तभ्य नारदं प्राहिणोत्सुधीः

ဤသို့ စိတ်တွင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကာ၊ ပညာရှိ ကൃഷ്ണသည် ဗိဝေက၏ တံတားဖြင့် ဒေါသ၏ အရှိန်ပြင်းသော မြစ်ကို တားဆီးပြီးနောက် နာရဒကို စေလွှတ်하였다။

Verse 21

सांबस्य वैकृतं किंचित्क्वचित्कृष्णोनवैक्षत । गते देवमुनौ तस्मिन्वीक्षमाणोप्यहर्निशम्

ထို ဒေဝမုနိ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်လည်း ကൃഷ്ണသည် နေ့ည မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း၊ စာမ်ဗာတွင် မည်သည့်အချိန်၌မဆို မမှန်ကန်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မမြင်ခဲ့။

Verse 22

कियत्यपि गते काले पुनरप्याययौ मुनिः । मध्ये लीलावतीनां च ज्ञात्वा कृष्णमवस्थितम्

အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက် မုနိသည် ထပ်မံလာရောက်하였다; သို့ရာတွင် သရီကృష్ణသည် ပျော်ရွှင်ကစားနေသော မိန်းမများအလယ်၌ တည်ရှိနေသည်ကို သိမြင်၍ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 23

बहिः क्रीडंतमाहूय सांबमित्याह नारदः । याहि कृष्णांतिकं तूर्णं कथयागमनं मम

အပြင်ဘက်တွင် ကစားနေသော သမ္ဗကို ခေါ်၍ နာရဒက “မြန်မြန် သရီကൃഷ്ണထံ သွားပြီး ငါရောက်လာခြင်းကို လျှောက်တင်ပါ” ဟု မိန့်하였다။

Verse 24

सांबोपि यामि नोयामि क्षणमित्थमचिंतयत् । कथं रहःस्थ पितरं यामि स्त्रैणसखंप्रति

သမ္ဗသည်လည်း ခဏတစ်စုံတစ်ရာ စဉ်းစား하였다—“သွားမလား မသွားမလား? အဖေသည် သီးသန့်နေရာ၌ ရတိကစားဖော်နှင့်အတူရှိနေသော် ငါဘယ်လို နီးကပ်သွားရမည်နည်း”။

Verse 25

न यामि च कथं वाक्यादस्याहं ब्रह्मचारिणः । ज्वलदंगारसंकाश स्फुरत्सर्वांगतेजसः

“ငါမသွားလျှင်လည်း ဤဗြဟ္မစာရီ၏ စကားကို ဘယ်လို လျစ်လျူရှုနိုင်မည်နည်း—သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါတိုင်းမှ မီးအင်္ဂါရပ်ကဲ့သို့ တေဇော ထွန်းလင်းနေသည်”။

Verse 26

प्रणमत्सुकुमारेषु व्रीडितोयं मयैकदा । इदानीमपि नो यायामस्य वाक्यान्महामुनेः

“တစ်ခါတုန်းက ငါက ဦးညွှတ်ပူဇော်နေစဉ် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူများရှေ့တွင် သူကြောင့် အရှက်ရခဲ့သည်; ယခုလည်း ထိုမဟာမုနိ၏ စကားအမိန့်အတိုင်း သွားရန် မငြင်းသင့်”။

Verse 27

अत्याहितं तदस्तीह तदागोद्वयदर्शनात् । पितुः कोपोपि सुश्लाघ्यो मयि नो ब्राह्मणस्य तु

ဤအမှု၌ အလွန်ကြီးမားသော အန္တရာယ်ရှိသည်—နိမိတ်အဖြစ် နွားနှစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်ခြင်းမှ ငါသိလာ၏။ အဖေ၏ ဒေါသကိုပင် ခံနိုင်သော်လည်း၊ ငါ့အပေါ် ဗြာဟ္မဏ၏ အမျက်ကို မခံနိုင်။

Verse 28

ब्रह्मकोपाग्निनिर्दग्धाः प्ररोहंति न जातुचित् । अपराग्निविनिर्दग्धारो हंते दावदग्धवत्

ဗြာဟ္မဏ၏ အမျက်မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည် မပေါက်ဖွားနိုင်။ သို့သော် သာမန်မီးဖြင့် လောင်သူတို့သည် ပြန်လည် ပေါက်နိုင်သည်—တောမီးလောင်သကဲ့သို့။

Verse 29

इति ध्यात्वा क्षणं सांबोऽविशदंतःपुरंपितुः । मध्ये स्त्रैणसभंकृष्णं यावज्जांबवतीसुतः

ဤသို့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ဇမ္ဗဝတီ၏ သား စာမ္ဗသည် ဖခင်၏ အတွင်းနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာ၌ ကృష్ణသည် မိန်းမများ၏ အစည်းအဝေးအလယ်၌ ရှိနေ၏။

Verse 30

दूरात्प्रणम्य विज्ञप्तिं स चकार सशंकितः । तावत्तमन्वगच्छच्च नारदः कार्यसिद्धये

အဝေးမှ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ သူသည် စိုးရိမ်သံသယဖြင့် တောင်းပန်လျှောက်ထား하였다။ ထိုခဏတည်းမှာပင် အမှုအရာ ပြီးမြောက်စေရန် နာရဒသည်လည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်လာ၏။

Verse 31

ससंभ्रमोथ कृष्णोपि दृष्ट्वा सांबं च नारदम् । समुत्तस्थौ परिदधत्पीतकौशेयमंबरम्

စာမ္ဗနှင့် နာရဒကို မြင်သော် ကృష్ణလည်း လေးစားသံဝေဂဖြင့် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ၊ အဝါရောင် ပိုးဝတ်ရုံကို စီစဉ်ညှိနှိုင်းလေ၏။

Verse 32

उत्थिते देवकीसूनौ ताः सर्वा अपि गोपिकाः । विलज्जिताः समुत्तस्धुर्गृह्णंत्यः स्वंस्वमंबरम्

ဒေဝကီ၏သားတော် ထလာသောအခါ၊ ဂိုပီမိန်းမတို့အားလုံးလည်း ရှက်ကြောက်လျက် ထရပ်ကာ မိမိတို့၏ အဝတ်အစားကို တစ်ယောက်စီ ပြန်ယူကြ၏။

Verse 33

महार्हशयनीये तं हस्ते धृत्वा महामुनिम् । समुपावेशयत्कृष्णः सांबश्च क्रीडितुं ययौ

ကృష్ణသည် မဟာမုနိ၏လက်ကို ကိုင်၍ အလွန်မြတ်သော အိပ်ရာအာසနပေါ်တွင် ထိုင်စေ၏။ စာမ်ဗာမူကား ကစားရန် ထွက်သွား၏။

Verse 34

तासां स्खलितमालोक्य तिष्ठंतीनां पुरो मुनिः । कृष्णलीलाद्रवीभूतवरांगानां जगौ हरिम्

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိန်းမတို့ လဲလျားယိမ်းယိုင်သကဲ့သို့ မြင်သဖြင့် မုနိသည် သူတို့ရှေ့တင်ပင် ဟရီ(ကൃഷ്ണ)အား မိန့်ကြား၏—သူ၏ လီလာက သူတို့၏နှလုံးကို လှုပ်ရှားစေ၍ ကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို နူးညံ့စေခဲ့သည်။

Verse 35

पश्यपश्य महाबुद्धे दृष्ट्वा जांबवतीसुतम् । इमाः स्खलितमापन्नास्तद्रूपक्षुब्धचेतसः

“ကြည့်ပါ၊ ကြည့်ပါ၊ ဟေ မဟာဗုဒ္ဓိရှင်! ဂျာမ်ဗဝတီ၏သားကို မြင်သည်နှင့် ဤမိန်းမတို့ လဲလျားယိမ်းယိုင်လာကြသည်—သူ၏ ရုပ်ရည်က သူတို့၏စိတ်ကို လှုပ်ရှားကာ ရောင့်ရဲမနေစေ။”

Verse 36

कृष्णोपि सांबमाहूय सहसैवाशपत्सुतम् । सर्वा जांबवतीतुल्याः पश्यंतमपि दुर्विधेः

ကృష్ణသည်လည်း စာမ်ဗာကို အနီးသို့ ခေါ်ကာ ချက်ချင်းပင် သားတော်ကို ကျိန်စာချ၏—“ဟေ ကံဆိုးသူ! ဤမိန်းမတို့အားလုံးသည် သင်ကို ကြည့်နေသော်လည်း ဂျာမ်ဗဝတီကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေ။”

Verse 37

यस्मात्त्वद्रूपमालोक्य गोपाल्यः स्खलिता इमाः । तस्मात्कुष्ठी भव क्षिप्रमकांडागमनेन च

သင်၏ရုပ်သွင်အလှကိုမြင်၍ ဂိုပာလီမိန်းကလေးတို့ ချော်လဲသွားကြသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်သည် ချက်ချင်း ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ဖြစ်စေ၊ ထိုရောဂါသည် နှောင့်နှေးမရှိဘဲ ရုတ်တရက် သင့်ထံသို့ ကျရောက်စေ။

Verse 38

वेपमानो महाव्याधिभयात्सांबोपि दारुणात् । कृष्णं प्रसादयामास बहुशः पापशांतये

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကြီးမားသောရောဂါ၏ဘေးကိုကြောက်၍ တုန်လှုပ်နေသော စာမ္ဗာသည်လည်း မိမိ၏အပြစ်ကိုငြိမ်းစေရန် ဆန္ဒဖြင့် ကృష్ణကို မကြာခဏ ပူဇော်ကာ ပရသာဒတောင်းလျက်ရှိ하였다။

Verse 39

कृष्णोप्यनेन संजानन्सांबं स्वसुतमौरसम् । अब्रवीत्कुष्ठमोक्षाय व्रज वैश्वेश्वरीं पुरीम्

ကృష్ణသည်လည်း ဤအကြောင်းကြောင့် စာမ္ဗာသည် မိမိ၏အမွေဆက်သားအမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်၍ “ကုဋ္ဌရောဂါမှ လွတ်မြောက်ရန် ဗိශ්ဝေရှဝရ၏မြို့တော် ဝါရာဏသီသို့ သွားလော့” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 40

तत्र ब्रध्नं समाराध्य प्रकृतिं स्वामवाप्स्यसि । महैनसां क्षयो यत्र नास्ति वाराणसीं विना

ထိုနေရာ၌ ဘြဓ္နကို ဓမ္မနည်းအတိုင်း အရိုအသေပြု၍ ပူဇော်လျှင် သင်၏သဘာဝအခြေအနေကို ပြန်လည်ရရှိမည်။ ကြီးမားသောအပြစ်တို့၏ ပျက်စီးခြင်းသည် ဝါရာဏသီမရှိလျှင် အခြားမည်သည့်နေရာ၌မျှ မရှိ။

Verse 41

यत्र विश्वेश्वरः साक्षाद्यत्र स्वर्गापगा च सा । येषां महैनसां दृष्टा मुनिभिर्नैव निष्कृतिः । तेषां विशुद्धिरस्त्येव प्राप्य वाराणसीं पुरीम्

ဗိශ්ဝေရှဝရသည် ကိုယ်တိုင်တည်ရှိရာ၊ ထိုကောင်းကင်မြစ်တော်လည်း စီးဆင်းရာနေရာ၌—မုနိတို့ကပင် မည်သည့်ပရాయశ്ചિત్తမှ မတွေ့မြင်နိုင်သည့် ကြီးမားသောအပြစ်ရှိသူတို့အတွက်တောင် ဝါရာဏသီမြို့တော်သို့ ရောက်လျှင် သန့်စင်ခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 42

न केवलं हि पापेभ्यो वाराणस्यां विमुच्यते । प्राकृतेभ्योपि पापेभ्यो मुच्यते शंकराज्ञया

ဝါရာဏသီ၌ လူသည် အပြစ်များမှသာမက လွတ်မြောက်သည်မဟုတ်၊ ရှင်ကရာ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် မွေးရာပါ သဘာဝမသန့်မှုနှင့် သာမန်ချို့ယွင်းချက်များမှပါ လွတ်ကင်းရ၏။

Verse 43

अथवा विदितं नो ते वल्लवीनां विचेष्टितम् । विनाष्टौनायिकाः कृष्ण कामयंतेऽबलाह्यमुम्

သို့မဟုတ် နင်သည် နွားကျောင်းမိန်းမများ၏ အပြုအမူကို မသိသေးသလော။ ချစ်သူမရှိသည့်အခါ၊ အို ကృష్ణ၊ အချစ်နာကျင်နေသော နာယိကာတို့သည် မလိုလားသင့်သည့်အရာကိုပါ တောင့်တကြ၏။

Verse 44

तत्रानंदवने शंभोस्तवशाप निराकृतिः । सांब तत्त्वेरितं याहि नान्यथा शापनिर्वृतिः

အဲဒီမှာ ရှမ္ဘူ၏ အာနန္ဒဝန၌ သင်၏ ကျိန်စာသည် ပယ်ဖျက်ခံရလိမ့်မည်။ အို စာမ္ဗာ၊ သွားလော့—ဤသည်ဟာ ကြေညာထားသော သစ္စာတရား; ကျိန်စာငြိမ်းရာ အခြားလမ်းမရှိ။

Verse 45

ततः कृष्णं समापृच्छ्य कर्मनिर्मुक्तचेष्टितः । नारदः कृतकृत्यः सन्ययावाकाशवर्त्मना

ထို့နောက် ကృష్ణထံမှ ခွင့်တောင်းနှုတ်ဆက်ပြီး၊ ရည်ရွယ်ချက်ပြည့်စုံကာ ကမ္မချည်နှောင်မှုမှ လွတ်ကင်းသော နာရဒသည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 46

सांबो वाराणसीं प्राप्य समाराध्यांशुमालिनम् । कुंडं तत्पृष्ठतः कृत्वा निजां प्रकृतिमाप्तवान्

စာမ္ဗာသည် ဝါရာဏသီသို့ ရောက်ပြီး အံရှုမာလိန်ကို ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပူဇော်အာရాధနာပြု하였다; ထို့နောက် အနောက်ဘက်၌ သန့်ရှင်းသော ကုဏ္ဍကို တည်ဆောက်ကာ မိမိ၏ မူလသဘာဝအခြေအနေ (ကျန်းမာပြည့်စုံမှု) ကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။

Verse 47

सांबादित्यस्तदारभ्य सर्वव्याधिहरो रविः । ददाति सर्वभक्तेभ्योऽनामयाः सर्वसंपदः

ထိုအချိန်မှစ၍ စာမ္ဗာဒိတျယ—နေဒေဝတော်—သည် ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ဖယ်ရှားပေးသူဖြစ်လာ၍၊ မိမိကိုးကွယ်သော ဘက္တများအား အနာမရှိခြင်းနှင့် စည်းစိမ်အမျိုးမျိုးကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 48

सांबकुंडे नरः स्नात्वा रविवारेऽरुणोदये । सांबादित्यं च संपूज्य व्याधिभिर्नाभिभूयते

တနင်္ဂနွေနေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် စာမ္ဗကுண္ဍ၌ ရေချိုးပြီး စာမ္ဗာဒိတျယကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ပါက၊ ရောဂါတို့က မလွှမ်းမိုးနိုင်။

Verse 49

न स्त्री वैधव्यमाप्नोति सांबादित्यस्य सेवनात् । वंध्या पुत्रं प्रसूयेत शुद्धरूपसमन्वितम्

စာမ္ဗာဒိတျယကို ဘက္တစိတ်ဖြင့် ဆည်းကပ်စေဝါပြုလျှင် မိန်းမသည် မုဆိုးမဖြစ်ခြင်း မကြုံရ; ကလေးမရနိုင်သူမိန်းမပင် သန့်ရှင်းမင်္ဂလာရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော သားကို မွေးဖွားနိုင်၏။

Verse 50

शुक्लायां द्विज सप्तम्यां माघे मासि रवेर्दिने । महापर्व समाख्यातं रविपर्व समं शुभम्

အို ဗြာဟ္မဏ! မာဃလတွင် သုက္လပက္ခ စပ္တမီတိသီသည် တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်လျှင်၊ ထိုနေ့ကို မဟာပွဲတော်ဟု ခေါ်ကြပြီး မင်္ဂလာရှိသော ရဝိပဗ္ဗနှင့် တူညီသည်ဟု ကြေညာ၏။

Verse 51

महारोगात्प्रमुच्येत तत्र स्नात्वारुणोदये । सांबादित्यं प्रपूज्यापि धर्ममक्षयमाप्नुयात्

ထိုနေရာ၌ အရုဏ်တက်ချိန် ရေချိုးလျှင် မဟာရောဂါမှ လွတ်မြောက်၏; စာမ္ဗာဒိတျယကို ပူဇော်လျှင်လည်း မပျက်မယွင်းသော ဓမ္မပုဏ္ဏိယကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 52

सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे यत्पुण्यं राहुदर्शने । तत्पुण्यं रविसप्तम्यां माघे काश्यां न संशयः

ကူရုක්ෂೇತ್ರရှိ စန္နိဟတ္ယာတွင် ရာဟုကို မြင်ဒർശနပြုခြင်းဖြင့် ရရှိသော ကုသိုလ်တရားသည် မာဃလတွင် ကာသီ၌ ရဝိ-သပ္တမီနေ့၌လည်း အတူတူ ရရှိသည်ဟု သံသယမရှိ။

Verse 53

मधौमासि रवेर्वारे यात्रा सांवत्सरी भवेत् । अशोकैस्तत्र संपूज्य कुंडे स्नात्वा विधानतः

မဓုလ (နွေဦးရာသီ) တွင် တနင်္ဂနွေနေ့၌ ဤယာထရာ-ဝရတသည် တစ်နှစ်စာ ကုသိုလ်နှင့် တူညီလာသည်။ ထိုနေရာ၌ အရှိုကပန်းဖြင့် ပူဇော်ကာ စည်းကမ်းအတိုင်း ကုဏ္ဍ၌ ရေချိုးရမည်။

Verse 54

सांबादित्यं नरो जातु न शोकैरभिभूयते । संवत्सरकृतात्पापाद्बहिर्भवति तत्क्षणात्

စాంబာဒိတျကို အားကိုးရှာဖွေသောသူသည် ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မလွှမ်းမိုးခံရ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းလာသော အပြစ်များလည်း ထိုခဏတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 55

विश्वेशात्पश्चिमाशायां सांबेनात्र महात्मना । सम्यगाराधिता मूर्तिरादित्यस्य शुभप्रदा

ဝိශ්ဝေရှ၏ အနောက်ဘက်၌ ဤနေရာတွင် မဟာတ္မာ စాంబာသည် အာဒိတျ၏ ရုပ်တော်တစ်ပါးကို မှန်ကန်စွာ အာရာဓနာပြုခဲ့ပြီး ထိုရုပ်တော်သည် မင်္ဂလာကို ပေးသနားသည်။

Verse 56

इयं भविष्या तन्मूर्तिरगस्ते त्वत्पुरोऽकथि । तामभ्यर्च्य नमस्कृत्य कृत्वाष्टौ च प्रदक्षिणाः । नरो भवति निष्पापः काशीवास फलं लभेत्

အို အဂஸ္တျ! သင်၏ရှေ့တွင် ‘ဤရုပ်တော်သည် အနာဂတ်၌လည်း တည်တံ့မည်’ ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုရုပ်တော်ကို ပူဇော်၍ ဦးချကန်တော့ကာ ပရဒက္ခိဏာ ရှစ်ကြိမ် လှည့်လည်လျှင် လူသည် အပြစ်ကင်းစင်၍ ကာသီဝါသ၏ ပြည့်စုံသော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 57

सांबादित्यस्य माहात्म्यं कथितं ते महामते । यच्छ्रुत्वापि नरो जातु यमलोकं न पश्यति

အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ သင်အား စာမ်ဗာဒိတျယ (Sāmbāditya) ၏ မဟိမကို ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုကို ကြားသိသူသည် မည်သည့်အခါမျှ ယမလောက—သေမင်းယမ၏ နယ်မြေ—ကို မမြင်ရ။

Verse 58

इदानीं द्रौपदादित्यं कथयिष्यामि तेनघ । तथा द्रौपदआदित्यः संसेव्यो भक्तसिद्धिदः

ယခုအခါ အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ဒြော်ပဒာဒိတျယ (Draupadāditya) အကြောင်းကို ငါ ဖော်ပြမည်။ ထို့ကြောင့် ဒြော်ပဒာဒိတျယ ကို သဒ္ဓါဖြင့် မပြတ်မနား အာရాధနာပြုရမည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် ဘက္တများအား စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှု) ကို ပေးတော်မူသည်။