The Exposition of Nṛsiṁha Worship-Mantras, Nyāsa, Mudrās, Yantras, Kavaca, and Nṛsiṁha Gāyatrī

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शुणु नारद वक्ष्यामि दिव्यान्नरहरेर्मनून् । यान्समाराध्य ब्रह्माद्याश्चक्रुः सृष्ट्यादि कर्म वै ॥ १ ॥

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်—နာရဒာ၊ နားထောင်လော့။ နရဟရိ၏ ဒိဗ္ဗ မန္တရများကို ငါကြေညာမည်။ ထိုမန္တရတို့ကို ပူဇော်စိတ်ဖြင့် စမားရာဓနာပြုရာမှ ဘြဟ္မာနှင့် အစဉ်အလာ ပထမသတ္တဝါတို့သည် ဖန်ဆင်းခြင်းစသော ကိစ္စများကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။

Verse 2

संवर्तकश्चन्द्र मौलिर्मनुर्वह्निविभूषितः । एकाक्षरः स्मृतो मन्त्रो भजतां सुरपादपः ॥ २ ॥

ထိုသခင်သည် သံဝတ္တက ဖြစ်တော်မူ၏၊ စန္ဒြမောလိ (လပေါင်းတံဆိပ်ဆောင်) ဖြစ်တော်မူ၏၊ မနု ဖြစ်တော်မူ၍ သန့်ရှင်းသော မီးဖြင့် အလှဆင်ထားတော်မူ၏။ ဘုရားပူဇော်ရာ၌ သဒ္ဓါဖြင့် လှည့်လည်သူတို့အတွက် ထိုအရှင်ကို တစ်အက္ခရာ မန္တရအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော ဒေဝသစ်ပင်အဖြစ်လည်းကောင်း မှတ်ယူကြသည်။

Verse 3

मुनिरत्रिश्च जगती छन्दो बुद्धिमतां वर । देवता नृहरिः प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ३ ॥

ဤမန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi) သည် အတြိ ဖြစ်၏၊ ချန်ဒ (chandas) သည် ဇဂတီ ဖြစ်၏—ဉာဏ်ရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။ အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ နృဟရိ (နရစിംဟ) ဟု ကြေညာထားသည်။ ဤ၏ ဝိနိယောဂ (အသုံးချမှု) သည် အလိုအင်အားလုံး ရရှိရန် ဖြစ်သည်။

Verse 4

क्षं बीजं शक्तिरी प्रोक्ता षड्दीर्घेण षडङ्गकम् । अर्केन्दुवह्निनयनं शरदिन्दुरुचं करैः ॥ ४ ॥

ဘီဇအက္ခရာမှာ «kṣaṃ» ဖြစ်၏၊ ရှက္တိ (śakti) ကို «ī» ဟု ကြေညာသည်။ ရှည်သံ (dīrgha) ခြောက်လုံးဖြင့် ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) နျာသ ဖြစ်လာသည်။ နတ်ကို နေ၊ လ၊ မီး တို့ကဲ့သို့ မျက်စိရှိ၍ ဆောင်းဦးလ၏ အလင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ ဒေဝဟတ္ထများဖြင့် ရှိတော်မူသည်ဟု သမาธိပြုရမည်။

Verse 5

धनुश्चक्राभयवरान्दधतं नृहरिं स्मरेत् । लक्षं जपस्तद्दशांशहोमश्च घृतपायसैः ॥ ५ ॥

နృဟရိ (နရစിംဟ) ကို သမాధိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် စူးစိုက်ရမည်။ သူသည် လေး၊ စက်ရ (ချക്ര)၊ အဘယမုဒ္ရာနှင့် ပေးကောင်းချီးလက်ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။ မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ဂျပ်ရွတ်ပြီး ထို့၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဂီနှင့် နို့ထမင်းချိုဖြင့် ဟောမ ပူဇော်ရမည်။

Verse 6

यजेत्पीठे वैष्णवे तु केसरेष्वङ्गपूजनम् । खगेशं शंकरं शेषं शतानन्दं दिगालिषु ॥ ६ ॥

ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပီဋ္ဌ (ပူဇာအာသန) ပေါ်တွင် ပူဇော်ရမည်၊ ကြာပွင့်အရွက်များပေါ်၌ အင်္ဂပူဇာ (အပိုင်းအစပူဇာ) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ပတ်ဝန်းကျင် ဦးတည်ရာများတွင် ခဂေရှ (ဂရုဍ)၊ ရှင်ကရ (ရှင်ကရ)၊ ရှေရှ၊ နှင့် ရှတானန္ဒ ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 7

श्रियं ह्रियं धृतिं पुष्टिं कोणपत्रेषु पूजयेत् । दन्तच्छदेषु नृहरींस्तावतः पूजयेत्क्रमात् ॥ ७ ॥

ထောင့်ပွင့်အရွက်များပေါ်တွင် Śrī၊ Hrī၊ Dhṛti၊ Puṣṭi ကို ပူဇော်ရမည်။ အပြင်ဘက် သွားကဲ့သို့ ထွက်နေသော အစွန်းများပေါ်တွင် ထို့နှင့်တူညီသော အရေအတွက်အတိုင်း နရစിംဟများကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 8

कृष्णो रुद्रो महाघोरो भीमो भीषण उज्ज्वलः । करालो विकरालश्च दैत्यान्तो मधुसूदनः ॥ ८ ॥

သူသည် ကృష్ణ (ကရိရှ္ဏ) ဖြစ်တော်မူ၏; သူသည် ရုဒြ (ရုဒြ) လည်းဖြစ်၍ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် သာလွန်တော်မူ၏။ သူသည် ဘီမ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်သော်လည်း တောက်ပမြင့်မြတ်၏; ကရာလ၊ ဝိကရာလ ဖြစ်၍ ဒೈတျများကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော မဓုসূဒန ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 9

रक्ताक्षः पिगलाक्षश्चाञ्जनो दीप्तरुचिस्तथा । सुघोरकश्च सुहनुर्विश्वको राक्षसान्तकः ॥ ९ ॥

သူသည် မျက်လုံးနီတော်မူ၏; မျက်လုံးအဝါညိုတော်မူ၏; အညန်ဇန (ကော်လီရီယမ်) ကဲ့သို့ မဲနက်တော်မူ၏; တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်ဝ၏; အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်၏; မေးရိုးခိုင်မာ၏; အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုး၏; ရာක්ෂသ (ဒေမုန်အင်အား) ကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 10

विशालको धूम्रकेशो हयग्रीवो घनस्वनः । मेघवर्णः कुम्भकर्णः कृतान्ततीव्रतेजसौ ॥ १० ॥

(ထိုဘုရား) ကိုယ်ထည်ကြီးမား၍; ဆံပင်မီးခိုးရောင်; လည်ပင်းမြင်းသဏ္ဌာန်; မိုးကြိုးသံကဲ့သို့အသံ; မိုးတိမ်ရောင်; အိုးနားကဲ့သို့နား; ကာလ(မရဏ)ကဲ့သို့ပြင်းထန်သောတေဇရှိ၏။

Verse 11

अग्निवर्णो महोग्रश्च ततो विश्वविभूषणः । विघ्नक्षमो महासेनः सिंहा द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

ထို့နောက် အမည်များကို ရွတ်ဆိုသည်—အဂ္နိဝဏ္ဏ, မဟောဂြ, ဝိශ්ဝဝိဘူෂဏ, ဝိဃ္နက္ခမ, မဟာစေန, နှင့် စിംဟ—ဤသို့ အမည်သုံးဆယ်နှစ်ပါးကို ကြေညာပြီး၏။

Verse 12

तद्बहिः प्रार्चयेद्विद्वाँ ल्लोकपालान्सहेतिकान् । एवं सिद्धे मनौ मन्त्री साधयेदखिलेप्सितान् ॥ १२ ॥

ထို့နောက် အတွင်းပူဇာအပြင်ဘက်တွင် ပညာရှိသောကျင့်သူသည် လောကပါလ (ဦးတည်ရာအုပ်ထိန်းသူများ) ကို သူတို့၏အမှတ်တံဆိပ်နှင့် လက်နက်များနှင့်တကွ သင့်တော်စွာ ပူဇာရမည်။ မန္တရ ပြည့်စုံသော် မန္တရကျွမ်းကျင်သူသည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေ၏။

Verse 13

विष्णुः प्रद्युम्नयुक् शार्ङ्गी साग्निर्वीरं महांस्ततः । विष्णुं ज्वलन्तं भृग्वीशो जलं पद्मासनं ततः ॥ १३ ॥

ထို့နောက် (စိတ်၌) ဝိෂ္ဏုကို—ရှာရင်္ဂ (Śārṅga) မြားတံကိုင်၍ ပရဒျုမ္န (Pradyumna) နှင့် ယှဉ်တွဲသောဝိෂ္ဏုကို—အဂ္နိ (Agni) နှင့်တကွ တရားထိုင်စဉ်းစား၏။ ထို့နောက် မဟာဝီရကို; ထို့နောက် မီးလောင်တောက်ပသော ဝိෂ္ဏုကို; ထို့နောက် ဘೃဂုတို့၏ အရှင်ကို; ထို့နောက် ရေကို; ထို့နောက် ပဒ္မာသန (Brahmā) ပန်းကြာပေါ်ထိုင်သူကို စဉ်းစား၏။

Verse 14

हरिस्तु वासुदेवाय वैकुण्ठो विष्णुसंयुतः । गदी सेन्दुनृसिंहं च भीषणं भद्र मेव च ॥ १४ ॥

ဟရိကိုလည်း ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ဟု ချီးမွမ်းကြ၏; ဝိෂ္ဏုနှင့် ယှဉ်တွဲသော ဝိုင်ကුණ္ဌ (Vaikuṇṭha) ဟုလည်း; ဂဒါကိုင်သူ (Gadī) ဟုလည်း; (S)အိန္ဒု-နೃစിംဟ (Indu-Nṛsiṃha) ဟုလည်း; ထို့ပြင် ဘီෂဏ (Bhīṣaṇa) နှင့် ဘဒြ (Bhadra) ဟုလည်း ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 15

मृत्युमृत्युं ततः शौरिर्भानोर्नारायणान्वितः । नृहरेर्द्वाविंशदर्णोऽय मन्त्रः साम्राज्यदायकः ॥ १५ ॥

ထို့နောက် «မృtyu-mṛtyu» မန္တရားရှိ၏။ ထို့နောက် Śauri ၏ မန္တရား၊ ထို့နောက် Bhānu ၏ မန္တရားကို «နာရာယဏ» နာမနှင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။ ဤသည်မှာ နૃဟရိ (နૃစിംဟ) ၏ ၂၂ အက္ခရာ မန္တရားဖြစ်၍ အာဏာတော်နှင့် အုပ်စိုးမှုကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 16

ब्रह्मा मुनिस्तु गायत्री छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् । देवता नृहरिश्चास्य सर्वेष्टफलदायकः ॥ १६ ॥

ဤမန္တရား/ဓာတ်ခွဲအတွက် ရှိ (ṛṣi) ဟူ၍ ဘြဟ္မာကို ကြေညာထားသည်။ ချန်ဒ (metre) သည် အနုෂ္ဌုဗ (Anuṣṭubh) ဟု ဆိုကြသည်။ ဒေဝတာမှာ နૃဟရိ (လူ-ခြင်္သေ့ ဗိṣ္ဏု) ဖြစ်၍ လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 17

हं बीजं इं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वेदैश्चतुर्भिर्वसुभिः षड्भिः षड्भिर्युगाक्षरैः ॥ १७ ॥

ဘီဇ (seed-syllable) သည် «ဟံ» (haṃ) ဖြစ်၍၊ ရှက္တိ (power-syllable) သည် «အိံ» (iṃ) ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဝိနိယောဂ (viniyoga) သည် ရည်မှန်းချက် အားလုံးကို ရရှိစေရန် ဖြစ်၏။ (ဤသင်ကြားချက်ကို) ဝေဒ လေးပါး၊ ဝသု ရှစ်ပါး၊ ဝေဒအင်္ဂ ခြောက်ပါးနှင့် ယုဂ၏ ခြောက်အက္ခရာ သုတ်တော်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။

Verse 18

षडङ्गानि निधायाथ मूर्ध्नि भाले च नेत्रयोः । मुखबाह्वङिघ्रसन्ध्यग्रेष्वथ कुक्षौ तथा हृदि ॥ १८ ॥

ထို့နောက် ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍ-aṅga) ၏ နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ခေါင်းထိပ်၊ နဖူးနှင့် မျက်စိနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် တင်ရမည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်၊ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေ/ခြေခလယ် အရှေ့ဘက် ဆုံချက်များပေါ်တွင် တင်၍၊ ထို့နောက် ဝမ်းဗိုက်နှင့် ထို့အတူ နှလုံးပေါ်တွင်လည်း တင်ရမည်။

Verse 19

गले पार्श्वद्वये पृष्ठे ककुद्यर्णान्मनूद्भवान् । प्रणवान्तरितान् कृत्वा न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ १९ ॥

အကျင့်ကျင့်သူအထူးကောင်း (sādhaka) သည် နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရာတွင် မနု (Manu) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အက္ခရာများကို လည်ချောင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာဘေးနှစ်ဖက်နှင့် ကျောပေါ်တွင် တင်ရမည်။ အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီကို ပရဏဝ (Oṁ) ဖြင့် ခွဲခြား၍ (ရှေ့တင်၍) ထားရမည်။

Verse 20

नृसिंहसान्निध्यकरो न्यासो दशविधो यथा । कराङ्घ्र्यष्टाद्यङ्गुलीषु पृथगाद्यन्तपर्वणोः ॥ २० ॥

သခင် နရစിംဟ၏ နီးကပ်သော သာန္နိဓိကို ဖြစ်စေသော နျာသသည် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ အမျိုးအစား ဆယ်မျိုးရှိ၏—လက်နှင့် ခြေ၏ လက်ချောင်း/ခြေချောင်း ရှစ်ချောင်းပေါ်တွင် သီးခြားစီ၊ ပထမနှင့် နောက်ဆုံး အဆစ်များ၌ ပြုလုပ်ရ၏။

Verse 21

सर्वाङ्गुलीषु विन्यस्यावशिष्टं तलयोर्न्यसेत् । शिरोललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ २१ ॥

လက်ချောင်း/ခြေချောင်း အားလုံးပေါ်တွင် (မန္တရ/ဓာတ်) ကို ထားပြီးနောက် ကျန်ရှိသမျှကို လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ပေါ်၌ ထားရ၏; ထို့အတူ ခေါင်းနှင့် နဖူး၊ မျက်ခုံးကြား၊ မျက်စိနှစ်ဖက်၊ ထို့ပြင် နားနှစ်ဖက်ပေါ်၌လည်း ထားရ၏။

Verse 22

कपोलकर्णमूले च चिबुकोर्द्ध्वाधरोष्ठके । कण्ठे घोणे च भुजयोर्हृत्तनौ नाभिमण्डले ॥ २२ ॥

ပါးနှင့် နားအမြစ်၌; မေးစေ့နှင့် အပေါ်/အောက် နှုတ်ခမ်း၌; လည်ချောင်းနှင့် နှာခေါင်း၌; လက်နှစ်ဖက်၌; နှလုံးဒေသ၌; ထို့ပြင် ခါးသေးနှင့် ချက်ဝိုင်း၌—ဤတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများဖြစ်၏။

Verse 23

दक्षान्पदोस्तले कट्यां मेढ्रोर्वोजानुजङ्घयोः । गुल्फे पादकराङ्गुल्योः सर्वसन्धिषु रोमसु ॥ २३ ॥

‘ဒ’ ဖြင့် စသော အက္ခရာများကို ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်ပေါ်၌ ထားရ၏; ထို့နောက် တင်ပါး၊ လိင်အင်္ဂါ၊ ပေါင်၊ ဒူးနှင့် ခြေထောက်အောက်ပိုင်း၌; ခြေခလယ်၌; ခြေချောင်းနှင့် လက်ချောင်း၌; အဆစ်အားလုံး၌; ထို့ပြင် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အမွှေးအတောင်ပေါ်၌လည်း ထားရ၏။

Verse 24

रक्तास्थिमज्जासु तनौ न्यसेद्वर्णान्विचक्षणः । वर्णान्पदे गुल्फजानुकटिनाभिहृदि स्थले ॥ २४ ॥

ပညာရှိသော အကျင့်ကျင့်သူသည် သန့်ရှင်းသော အက္ခရာများကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌—သွေး၊ အရိုး၊ အရိုးမြစ် (မဇ္ဇာ) ပေါ်၌ပင်—နျာသပြုရ၏; ထို့ပြင် ခြေ၊ ခြေခလယ်၊ ဒူး၊ တင်ပါး၊ ချက်နှင့် နှလုံးဒေသ၌ အက္ခရာများကို ထားရ၏။

Verse 25

बाह्वोः कण्ठे च चिबुके चौष्ठे गण्डे प्रविन्यसेत् । कर्णयोर्वदने नासापुटे नेत्रे च मूर्द्धनि ॥ २५ ॥

န്യാസအရ သတ်မှတ်ထားသော အမှတ်အသား/ထိတွေ့မှုကို လက်မောင်းနှစ်ဖက်၊ လည်ချောင်း၊ မေးစေ့၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် ပါးပေါ်တွင် ထားရမည်။ ထို့အပြင် နား၊ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်းပေါက်၊ မျက်စိနှင့် ခေါင်းထိပ်ပေါ်တွင်လည်း ထားရမည်။

Verse 26

पदानि तु मुखे मूर्ध्नि नसि चक्षुषि कर्णयोः । आस्ये च हृदये नाभौ पादान्सर्वाङ्गके न्यसेत् ॥ २६ ॥

သန့်ရှင်းသော မန္တရပဒများကို (န്യാസအဖြစ်) ပါးစပ်၊ ခေါင်းထိပ်၊ နှာခေါင်း၊ မျက်စိနှင့် နားတို့ပေါ်တွင် ထားရမည်။ ထို့နောက် မျက်နှာ၊ နှလုံးနှင့် ဗိုက်ချက် (နာဘီ) ပေါ်တွင်လည်း ထားပြီး ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံးပေါ်သို့ ဖြန့်၍ ထားရမည်။

Verse 27

अर्द्धद्वयं न्यसेन्मूर्ध्नि आहृत्पादात्तदङ्गकम् । उग्रादीनि पदानीह मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् ॥ २७ ॥

မန္တရ၏ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းကို ခေါင်းပေါ်တွင် န્યાસထားရမည်။ ထို့နောက် နှလုံးမှ ခြေထောက်အဆုံးတိုင်အောင် သက်ဆိုင်ရာ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်သို့ ချထားရမည်။ ဤနေရာတွင် «ဩဂ္ရ…» ဟူသော စကားလုံးများဖြင့် စတင်သော ပဒများနှင့်အတူ မရဏကို အနိုင်ယူသူ မృత్యုṃမṛtyု ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွတ်နမස්ကာရ ပြုပါသည်။

Verse 28

इत्यन्तान्यास्यकघ्राणचक्षुः श्रोत्रेषु पक्ष्मसु । हृदि नाभौ च कट्यादिपादान्तं नवसु न्यसेत् ॥ २८ ॥

ဤသို့ အရင်န്യാസများကို ပြီးစီးပြီးနောက် မန္တရ(သို့) အစိတ်အပိုင်းများကို ပါးစပ်၊ နှာခေါင်း၊ မျက်စိ၊ နားနှင့် မျက်တောင်ပေါ်တွင် ထားရမည်။ ထို့ပြင် နှလုံး၊ နာဘီနှင့် ခါးမှ ခြေဖျားအဆုံးတိုင်အောင် ထား၍ စုစုပေါင်း နေရာကိုးခုတွင် န્યાસပြုရမည်။

Verse 29

वीराद्यानपि तान्येव यथापूर्वं प्रविन्यसेत् । नृसिंहाद्यानि तान्येव पूर्ववद्विन्यसेत्सुधीः ॥ २९ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် «ဝီရ…» ဟူ၍ စတင်သော မန္တရ/ရূপများကို အရင်ကဲ့သို့ပင် တိတိကျကျ န്യാസထားရမည်။ ထို့အတူ «နೃစിംဟ…» ဟူ၍ စတင်သော မန္တရ/ရূপများကိုလည်း ယခင်ညွှန်ကြားချက်အတိုင်းပင် န്യാസပြုရမည်။

Verse 30

चन्द्रा ग्निवेदषड्रामनेत्रदिग्बाहुभूमितान् । विभक्तान्मन्त्रवर्णांश्च क्रमात्स्थानेषु विन्यसेत् ॥ ३० ॥

လအတွက်၊ မီးအတွက်၊ ဝေဒများအတွက်၊ အင်္ဂါခြောက်ပါး၊ ရာမ၊ မျက်စိများ၊ အရပ်ဒిశများ၊ လက်မောင်းများနှင့် မြေကြီးတို့အတွက် ခွဲဝေထားသော မန္တရအက္ခရာများကို သင့်တော်ရာနေရာများတွင် အစဉ်လိုက် တင်ထားရမည်။

Verse 31

मूले मूलाच्च नाभ्यन्तं नाभ्यादि हृदयावधि । हृदयाद्भ्रूयुगान्तं तु नेत्रत्रये च मस्तके ॥ ३१ ॥

မူလ (mūla) မှ နာဗီအထိ၊ နာဗီမှ နှလုံးဒေသအထိ၊ နှလုံးမှ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြား အဆုံးမှတ်အထိ၊ ထို့နောက် ခေါင်းထဲရှိ “တတိယမျက်စိ” သို့—ဤသို့ အတွင်းပိုင်းတည်နေရာများကို အစဉ်လိုက် စိတ်ကူးသုံးသပ်ရမည်။

Verse 32

बाह्वोरङ्गुलिषु प्राणे मूर्द्धादि चरणावधि । विन्यसेन्नामतो धीमान्हरिन्यासोऽयमीरितः ॥ ३२ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် လက်မောင်းနှင့် လက်ချောင်းများမှ စ၍ အသက်ရှူလေ (ပရာဏ) များပေါ်တွင်၊ ထို့နောက် ခေါင်းမှ ခြေထောက်အဆုံးအထိ ဘုရားနာမတော်များကို နျာသ (nyāsa) အဖြစ် တင်ထားရမည်။ ဤသည်ကို ဟရီ-နျာသ ဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 33

न्यासस्यास्य तु माहात्म्यं जानात्येको हरिः स्वयम् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेच्च नृहरिं हृदि ॥ ३३ ॥

ဤနျာသ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဟရီဘုရားတော် ကိုယ်တိုင်သာ သိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဤသို့ နျာသနည်းကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် နှလုံးအတွင်း၌ နృဟရီ (Nṛhari) ကို စိတ်တည်၍ ဓျာနပြုရမည်။

Verse 34

गलासक्तलसद्बाहुस्पृष्टकेशोऽब्जचक्रधृक् । नखाग्रभिन्नदैत्येशो ज्वालामालासमन्वितः ॥ ३४ ॥

လည်ပင်းကို ဖက်ကပ်ထားသော တောက်ပသည့် လက်မောင်းများနှင့်၊ တိုက်ပွဲကြောင့် ဆံပင်ရှုပ်ထွေးလျက်၊ ကြာပန်းနှင့် စက်ရ (chakra) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ လက်သည်းအဖျားများဖြင့် ဒိုင်တျယာတို့၏ အရှင်ကို ခွဲဖောက်ฉีกပစ်တော်မူပြီး၊ မီးလျှံမാലာဖြင့် ဝန်းရံလျက် ရှိတော်မူသည်။

Verse 35

दीप्तजिह्वस्त्रिनयनो दंष्ट्रोग्रं वदनं वहन् । नृसिंहोऽस्मान्सदा पातु स्थलांबुगगनोपगः ॥ ३५ ॥

မီးလောင်တောက်ပသော လျှာ၊ မျက်စိသုံးလုံး၊ ချွန်ထက်သော သွားတံများကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကို ဆောင်ထားသော နရသിംဟဘုရားသည် မြေ၊ ရေ၊ ကောင်းကင်တို့ကို ဖြတ်သန်းလျက် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ။

Verse 36

ध्यात्वैवं दर्शयेन्मुद्रा ं नृसिंहस्य महात्मनः । जानुमध्यगतौ कृत्वा चिबुकोष्ठौ समावुभौ ॥ ३६ ॥

ဤသို့ သမาธိပြု၍ ထို့နောက် မဟာစိတ်ရှိသော နရသിംဟဘုရား၏ မုဒြာကို ပြသရမည်။ ဒူးနှစ်ဖက်အလယ်၌ မေးစေ့နှင့် နှုတ်ခမ်းတို့ကို တန်းတူညီမျှ ထားရမည်။

Verse 37

हस्तौ च भूमिसंलग्नौ कम्पमानः पुनः पुनः । मुखं विजृन्भितं कृत्वा लेलिहानां च जिह्विकाम् ॥ ३७ ॥

လက်နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိကပ်ထား၍ ထပ်ခါထပ်ခါ တုန်လှုပ်နေ၏။ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ လျှာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် လျက်လျက်နေ၏။

Verse 38

एषा मुद्रा नारसिंही प्रधानेति प्रकीर्तिता । वामस्याङ्गुष्ठतो बद्ध्वा कनिष्ठामन्गुलीत्रयम् ॥ ३८ ॥

ဤမုဒြာကို “နာရသിംဟီ မုဒြာ” ဟု ခေါ်ကြပြီး မုဒြာတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဘယ်လက်တွင် လက်မမှ စ၍ လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ချည်နှောင်ကာ ဖွဲ့စည်းရသည်။

Verse 39

त्रिशूलवत् संमुखोर्द्ध्वे कुर्यान्मुद्रा ं नृसिंहगाम् । अङ्गुष्ठाभ्यां च करयोस्तथाऽक्रम्य कनिष्ठके ॥ ३९ ॥

လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့ဘက်တွင် မြှောက်၍ သုံးခွဆူး (တရိရှူလ) ပုံစံကဲ့သို့ ပြုကာ နရသിംဟမုဒြာကို ဖွဲ့ရမည်။ ထို့ပြင် လက်နှစ်ဖက်၏ လက်မတို့ဖြင့် လက်ချောင်းကလေး (ကနိဋ္ဌက) များကိုလည်း ဖိနှိပ်ရမည်။

Verse 40

अधोमुखाभिः शिष्टाभिः शेषाभिर्नृहरौ ततः । हस्तावधोमुखौ कृत्वा नाभिदेशे प्रसार्य च ॥ ४० ॥

ထို့နောက် ကျန်သော လက်ချောင်းများကို စည်းကမ်းတကျ စီစဉ်၍ အောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေကာ နೃဟရီ (နရစിംဟ) ကို ရည်ညွှန်း၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်မျက်နှာမူအောင်ထားပြီး နာဘီအရပ်သို့ ဖြန့်တင်ရမည်။

Verse 41

तर्जनीभ्यां नयेत्स्कन्धौ प्रोक्ता चान्त्रणमुद्रि का । हस्तावूर्द्ध्वमुखौ कृत्वा तले संयोज्य मध्यमे ॥ ४१ ॥

လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် ပခုံးများသို့ ထိညွှန်စေရာ၊ ဤသည်ကို အာန္တရဏ-မုဒြာ (Āntraṇa-mudrā) ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် လက်များကို အပေါ်မျက်နှာမူအောင်လှန်၍ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို အလယ်၌ ပေါင်းစည်းရမည်။

Verse 42

अनामायां तु वामायां दक्षिणां तु विनिक्षिपेत् । तर्जन्यौ पृष्ठतो लग्नौ अङ्गुष्ठौ तर्जनीश्रितौ ॥ ४२ ॥

ဘယ်လက်၏ လက်စွပ်ချောင်းပေါ်တွင် ညာဘက်ကို တင်ထားရမည်။ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို နောက်ဘက်မှ ချိတ်ဆက်စေပြီး လက်မနှစ်ချောင်းကို လက်ညှိုးများပေါ်တွင် မှီတင်ထားရမည်။

Verse 43

चक्रमुद्रा भवेदेषा नृहरेः सन्निधौ मता । चक्रमुद्रा तथा कृत्वा तर्जनीभ्यां तु मध्यमे ॥ ४३ ॥

ဤသည်မှာ နṛဟရီ (နရစിംဟ) ၏ ရှေ့တော်၌ ပြုလုပ်သင့်သည်ဟု ယူဆသော စက္ကရ-မုဒြာ (Cakra-mudrā) ဖြစ်သည်။ ထိုစက္ကရ-မုဒြာကို ထိုသို့ဖွဲ့ပြီးနောက် လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် အလယ်၌ ထားရမည် (သတ်မှတ်သကဲ့သို့)။

Verse 44

पीडयेद्दंष्ट्रमुद्रै षा सर्वपापप्रणाशिनी । एता मुद्रा नृसिंहस्य सर्वमन्त्रेषु सम्मताः ॥ ४४ ॥

ဤ ဒံෂ္ဋြာ-မုဒြာ (Daṃṣṭrā-mudrā) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်သည်။ နရစിംဟ၏ ဤမုဒြာများသည် မန္တရအားလုံးတွင် အတည်ပြု၍ ချီးမွမ်းထားကြသည်။

Verse 45

वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं च पायसैः । घृताक्तैर्जुहुयाद्वह्नौ पीठे पूर्वोदितेऽचयेत् ॥ ४५ ॥

မန္တရကို အက္ခရာတစ်သိန်း (လက္ခ) အထိ ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအဖြစ် ဂီ (ghee) ဖြင့်ရောထားသော နို့ဆန်ပူတင်း (ပာယသ) ကို မီးထဲသို့ ဟောမပြု၍၊ ယခင်ညွှန်ကြားထားသော ပီဋ္ဌ/ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် တင်ထားရမည်။

Verse 46

अङ्गा न्यादौ समाराध्यदिक्पत्रेषु यजेत्पुनः । गरुडादीन् श्रीमुखांश्च विदिक्षु लोकपान्बहिः ॥ ४६ ॥

အင်္ဂ-ညာသ (aṅga-nyāsa) ကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်၍ ဘုရားကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဦးတည်ရာအရ သတ်မှတ်ထားသော ပန်းချပ်များပေါ်တွင် ထပ်မံပူဇော်ရမည်။ အလယ်အလတ်ဦးတည်ရာများ (vidik) တွင် ဂရုဍ (Garuḍa) နှင့် မင်္ဂလာမျက်နှာရှိသော အထောက်အပံ့များကို ပူဇော်၍၊ မဏ္ဍလ/ကြာပန်းအပြင်ဘက်တွင် လောကပာလ (Lokapāla) များကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 47

एवं संसाधितो मन्त्रः सर्वान्कामान्प्रपूरयेत् । सौम्ये कार्ये स्मरेत्सौम्यं क्रूरं क्रूरे स्मरेद्बुधः ॥ ४७ ॥

ဤသို့ စနစ်တကျ ပြီးမြောက်အောင် စွမ်းအားပြည့်စုံလာသော မန္တရသည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။ နူးညံ့သောကိစ္စတွင် နူးညံ့သောရုပ်သဏ္ဌာန်ကို သတိရ၍၊ ကြမ်းတမ်းသောကိစ္စတွင် ပညာရှိသည် ကြမ်းတမ်းသောရုပ်သဏ္ဌာန်ကို သတိရရမည်။

Verse 48

पूर्वमृत्युपदे शत्रोर्नाम कृत्वा स्वयं हरिः । निशितैर्नखदंष्ट्राग्रैः खाद्यमानं च संस्मरेत् ॥ ४८ ॥

သေမင်းနီးကပ်လာသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ရန်သူ၏အမည်ကို အရင်တင်၍၊ ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု) ကိုယ်တော်တိုင်ကို သတိရရမည်—သူ့၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများနှင့် သွားဖျားများဖြင့် ထိုရန်သူကို ကိုက်စားနေသည်ဟု မြင်ယောင်စေ။

Verse 49

अष्टोत्तरशतं नित्यं जपेन्मन्त्रमतन्द्रि तः । जायते मण्डलादर्वाक् शत्रुर्वै शमनातिथिः ॥ ४९ ॥

နေ့စဉ် မပျင်းမနာ မန်တရကို ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ကာကွယ်ရေးမဏ္ဍလ၏ရှေ့တွင် ရန်သူတောင်မှ အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းသွားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။

Verse 50

ध्यानभेदानथो वक्ष्ये सर्वसिद्धिप्रदायकान् । श्रीकामः सततं ध्यायेत्पूर्वोक्तं नृहरिं सितम् ॥ ५० ॥

ယခု ငါသည် အောင်မြင်မှုအလုံးစုံကို ပေးစွမ်းသော သမาธိ၏ အမျိုးမျိုးသော ခွဲခြားနည်းများကို ဖော်ပြမည်။ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို လိုလားသူသည် ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော အဖြူရောင်တောက်ပသည့် နృဟရိ (လူ-ခြင်္သေ့သခင်) ကို အမြဲတမ်း သမาธိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တည်စေသင့်သည်။

Verse 51

वामाङ्कस्थितया लक्ष्म्यालिङ्गितं पद्महस्तया । विषमृत्यूपरोगादिसर्वोपद्र वनाशनम् ॥ ५१ ॥

လက်ဝဲဘက်၌ ထိုင်နေသော လက်၌ ကြာပန်းကိုင်ထားသည့် လက္ရှ္မီဒေဝီ၏ အပွေ့အဖက်ကို ခံယူတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်း၊ ရောဂါနှင့် အခြားဒုက္ခအပေါင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 52

नरसिंहं महाभीमन कालानलसमप्रभम् । आन्त्रमालाधरं रौद्रं कण्ठहारेण भूषितम् ॥ ५२ ॥

ငါသည် နရစിംဟကို သမาธိဖြင့် ရှုမြင်၏—အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်၊ ကာလပျက်ကွက်ရာ မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်ပသော အရှင်။ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်၍ အူအတန်းပန်းကုံးကို ဆင်မြန်းကာ လည်ပင်း၌ ဟာရတန်ဆာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားတော်မူ၏။

Verse 53

नागयज्ञोपवीतं च पञ्चाननसुशोभितम् । चन्द्र मौलि नीलकण्ठं प्रतिवक्त्रं त्रिनेत्रकम् ॥ ५३ ॥

မြွေသဏ္ဌာန် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဆင်မြန်း၍ မျက်နှာငါးပါးဖြင့် လှပတင့်တယ်တော်မူသည်။ လမင်းကို မော်လိအဖြစ် ဆောင်းထား၍ လည်ချောင်းပြာရောင်ရှိကာ မျက်နှာတစ်ခုစီ၌ မျက်စိသုံးလုံးစီ ပါရှိတော်မူ၏။

Verse 54

भुजैः परिघसङ्काशैर्द्दशभिश्चोपशोभितम् । अक्षस्रूत्रं गदापद्मं शङ्खं गोक्षीरसन्निभम् ॥ ५४ ॥

လက်တစ်ဆယ်ပါးဖြင့် တင့်တယ်တော်မူပြီး လက်တစ်ပါးစီသည် သံတုတ်ကြီးကဲ့သို့ ထင်ရှားသည်။ အက္ခသုတ်ရ (ပုတီးကြိုး)၊ ဂဒါ (တုတ်မောင်း)၊ ကြာပန်းနှင့် နွားနို့ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သင်္ခကို ကိုင်ဆောင်၍ တောက်ပလင်းလက်တော်မူ၏။

Verse 55

धनुश्च मुशलं चैव बिभ्राणं चक्रमुत्तमम् । खड्गं शूलं च बाणं च नृहरिं रुद्र रूपिणम् ॥ ५५ ॥

သူသည် ရုဒ္ရသဏ္ဍာန်တူသော နృဟရိ (နရစിംဟ) ကို မြင်၏။ သူသည် လေးနှင့် မုဆလ (တုတ်မောင်း) ကို ကိုင်ကာ အမြတ်ဆုံး စက္ကရ၊ ဓား၊ တြိရှူလ၊ မြားကိုလည်း ဆောင်ထား၏။

Verse 56

इन्द्र गोपाभनीलाभं चन्द्रा भं स्वर्णसन्निभम् । पूर्वादि चोत्तरं यावदूर्ध्वास्यं सर्ववर्णकम् ॥ ५६ ॥

၎င်း၏အရောင်သည် အိန္ဒြဂိုပါပိုးကဲ့သို့ နီပြာရင့်ရောင်ဖြစ်၍ လကဲ့သို့ တောက်ပကာ ရွှေကဲ့သို့လည်း ထင်ရှား၏။ အရှေ့ဘက်မှ စ၍ မြောက်ဘက်အထိ အပေါ်သို့ မျက်နှာမူကာ အရောင်အမျိုးမျိုးကို ပြသ၏။

Verse 57

एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वव्याधिविमुक्तये । सर्वमृत्युहरं दिव्यं स्मरणात्सर्वसिद्धिदम् ॥ ५७ ॥

ဤသို့ သမาธိပြု၍ မန္တရကို ဂျပသင့်သည်၊ ရောဂါအမျိုးမျိုးမှ လွတ်ကင်းရန်အတွက်ဖြစ်၏။ ဤဒိဗ္ဗမန္တရသည် သေခြင်းအမျိုးမျိုးကို ဖယ်ရှားပြီး၊ သတိရခြင်းဖြင့် အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 58

ध्यायेद्यदा महत्कर्म तदा षोडशहस्तवान् । नृसिंहः सर्वलोकेशः सर्वाभरणभूषितः ॥ ५८ ॥

မဟာကర్మ (အကြီးမားသော ပူဇာကိစ္စ) ကို ဆောင်ရွက်သည့်အခါတိုင်း၊ လောကအားလုံး၏ အရှင် နရစിംဟကို သမาธိပြုရမည်။ သူသည် အလှဆင်အဆင်တန်ဆာအပြည့်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး လက်တစ်ဆယ်ခြောက်ပါးရှိ၏။

Verse 59

द्वौ विदारणकर्माप्तौ द्वौ चान्त्रोद्धरणान्वितौ । शङ्खचक्रधरौ द्वौ तु द्वौ च बाणधनुर्द्धरौ ॥ ५९ ॥

လက်နှစ်ပါးသည် ခွဲဖောက်ဖျက်ဆီးခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်၏။ လက်နှစ်ပါးသည် လမင်းကို မြှောက်တင်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံ၏။ လက်နှစ်ပါးသည် သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်၏။ လက်နှစ်ပါးသည် လေးနှင့် မြားကို ကိုင်၏။

Verse 60

खड्गखेटधरौ द्वौ च द्वौ गदापद्मधारिणौ । पाशाङ्कुशधरौ द्वौ च द्वौ रिपोर्मुकुटार्पितौ ॥ ६० ॥

နှစ်ပါးသည် ဓားနှင့် ဒိုင်းကို ကိုင်၍၊ နှစ်ပါးသည် ဂဒါနှင့် ကြာပန်းကို ဆောင်၍၊ နှစ်ပါးသည် ကြိုးပတ် (ပာရှ) နှင့် အင်ကူရှ (ချွန်တံ) ကို ကိုင်၍၊ နှစ်ပါးသည် ရန်သူက ဆက်ကပ်သော မကူဋများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 61

इति षोडशदोर्दण्डमण्डितं नृहरिं विभुम् । ध्यायेन्नारद नीलाभमुग्रकर्मण्यनन्यधीः ॥ ६१ ॥

ဤသို့ဖြစ်သဖြင့်၊ အို နာရဒာ၊ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်းတည်၍ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်ပိုင်သော နೃဟရိ အရှင်ကို သမాధိဖြင့် ဓ్యာနပြုရမည်။ သူသည် လက်တစ်ဆယ့်ခြောက်ပါးဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ နီလာရောင်မဲမဲဖြစ်၍ မဟာကာရိယာများတွင် ကြမ်းတမ်းသတ္တိရှိ၏။

Verse 62

ध्येयो महत्तमे कार्ये द्वात्रिंशद्धस्तवान्बुधैः । नृसिंहः सर्वभूतेशः सर्वसिद्धिकरः परः ॥ ६२ ॥

အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စများအတွက် ပညာရှိတို့သည် လက်သုံးဆယ့်နှစ်ပါးရှိသော နೃစിംဟ အရှင်ကို ဓ്യာနပြုရမည်။ သူသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်၊ အမြင့်ဆုံးသော ပရမေශ්ဝရ၊ အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 63

दक्षिणे चक्रपद्मे च परशुं पाशमेव च । हलं च मुशलं चैव अभयं चाङ्कुशं तथा ॥ ६३ ॥

ညာဘက်လက်များတွင် စက်ကရ (စက်ဝိုင်းလက်နက်) နှင့် ကြာပန်းရှိ၏။ ထို့ပြင် ပရရှု (ပုဆိန်) နှင့် ပာရှ (ကြိုးပတ်) လည်းရှိ၏။ ထို့အတူ ဟလ (ထွန်) နှင့် မုသလ (တုတ်ကြီး) ရှိပြီး၊ အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်မှုကင်းမုဒြာ) နှင့် အင်ကူရှ (ချွန်တံ) လည်းရှိ၏။

Verse 64

पट्टिशं भिन्दिपालं च खड्गमुद्गरतोमरान् । वामभागे करैः शङ्खं खेटं पाशं च शूलकम् ॥ ६४ ॥

သူသည် ပတ္တိရှ (လှံတံကြီး) နှင့် ဘိန္ဒိပါလ (ပစ်လှံ) ကို ကိုင်၍၊ ထို့ပြင် ဓား၊ ဥဒ္ဂရ (တုတ်မောင်း) နှင့် တိုမရ (လှံ) တို့ကိုလည်း ဆောင်၏။ ဘယ်ဘက်လက်များတွင် သင်္ခ (ခွံ)၊ ခေတ် (ဒိုင်း)၊ ပာရှ (ကြိုးပတ်) နှင့် သူလ (သုံးချွန်) ကို ကိုင်ထား၏။

Verse 65

अग्निं च वरदं शक्तिं कुण्डिकां च ततः परम् । कार्मुकं तर्जनीमुद्रा ं गदां डमरुशूर्पकौ ॥ ६५ ॥

ထို့ပြင် (သခင်သည်) မီးကိုလည်း ကိုင်ဆောင်၍၊ ကောင်းချီးပေးသော မုဒြာ၊ သက္တိလှံ၊ ထို့နောက် ကုဏ္ဍိကာ (ရေခွက်)၊ လေး၊ တర్జနီ မုဒြာ (လက်ညှိုးဖြင့် သတိပေးရာ)၊ ဂဒါ (တုတ်မောင်း)၊ ḍamaru ဒရမ်နှင့် śūrpa (စပါးလှန်တောင်း) ကိုလည်း ဆောင်ထားသည်။

Verse 66

द्वाभ्यां कराभ्यां च रिपोर्जानुमस्तकपीडनम् । ऊर्द्ध्वीकृताभ्यां बाहुभ्यां आन्त्रमालाधरं विभुम् ॥ ६६ ॥

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရန်သူကို ဖိနှိပ်ကာ—ရန်သူ၏ ဒူးနှင့် ခေါင်းကို ဖိချေသည်။ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အထက်သို့ မြှောက်ထား၍ အန္တရမாலာ (အူအလှည့်) ကို ဆင်မြန်းသော မဟာဗိဘု (အရှင်ကြီး) ကို ထမ်းဆောင်ထားသည်။

Verse 67

अधः स्थिताभ्यां बाहुभ्यां हिरण्यकविदारणम् । प्रियङ्करं च भक्तानां दैत्यानां च भयङ्करम् ॥ ६७ ॥

လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ထား၍ ဟိရဏ္ယကကို ခွဲဖောက်ဖျက်ဆီးသည်။ ဘက္တများအတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာကို ပေးသနားသူဖြစ်ပြီး၊ ဒೈတျများအတွက်တော့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 68

नृसिंहं तं स्मरेदित्थं महामृत्युभयापहम् । एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वकार्यार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

ဤသို့ နရသിംဟကို အောက်မေ့ရမည်—မဟာမৃত्यु၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသူ။ ဤသို့ ဓ్యာနပြု၍ မန္တရကို ကျင့်သူသည် လုပ်ငန်းအပေါင်း၏ အကျိုးရလဒ် ပြည့်စုံစေရန် မန္တရကို ဇပ (ထပ်တလဲလဲ ရွတ်) ရမည်။

Verse 69

अथोच्यते ध्यानमन्यन्मुखरोगहरं शुभम् । स्वर्णवर्णसुपर्णस्थं विद्युन्मालासटान्वितम् ॥ ६९ ॥

ယခု မုခရောဂ (ပါးစပ်ရောဂါ) ကို ဖယ်ရှားပေးသော မင်္ဂလာဓ్యာနတစ်ပါးကို ဆိုကြမည်။ (သခင်ကို) ရွှေရောင်တောက်ပ၍ ဂရုဍ (suparṇa) ပေါ်တွင် ထိုင်တော်မူကာ၊ မိုးကြိုးကဲ့သို့သော မာလာနှင့် တောက်ပသော ဆံမြီး/မန်ကို ဆင်မြန်းတော်မူသည်ဟု ဓ్యာနပြုလေ။

Verse 70

कोटिपूर्णेन्दुवर्णं च सुमुखं त्र् यक्षिवीक्षणम् । पीतवस्त्रोरुभूषाढ्यं नृसिहं शान्तविग्रहम् । चक्रशङ्खाभयवरान्दधतं करपल्लवैः ॥ ७० ॥

ကုဋိပြည့်လမင်းအရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အရောင်ရှိ၍ မျက်နှာလှပကောင်းမွန်၊ မျက်စိသုံးလုံး၏ ကြည့်ရှုခြင်းရှိသော သာန္တဝိဂ္ရဟ နရစിംဟကို စိတ်တည်စေပါ။ အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ်၍ အလှဆင်အလွန်ကြွယ်ဝကာ၊ လက်ပန်းကဲ့သို့ နူးညံ့သော လက်များဖြင့် စက္ကရ၊ သင်္ခ၊ အဘယမုဒ္ရာနှင့် ဝရမုဒ္ရာကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသည်။

Verse 71

क्ष्वेडरोगादिशमनं स्वैर्ध्यानैः सुरवन्दितम् । शत्रोः सेनानिरोधेन यत्नं कुर्याच्च साधकम् ॥ ७१ ॥

နရစിംဟ၏ သတ်မှတ်ထားသော သာဓနာ-သမాధိများအားဖြင့်၊ သာဓကသည် က္ဆွေဍရောဂါ စသည့် ရောဂါဝေဒနာများကို သက်သာပျောက်ကင်းစေရန် ကြိုးစားရမည်။ ထိုအကျင့်ကို နတ်တို့က ချီးမွမ်းကြပြီး၊ ရန်သူ၏ စစ်တပ်ကို တားဆီးရန်လည်း အားထုတ်ရမည်။

Verse 72

अक्षकाष्ठैरेधितेऽग्नौ विचिन्त्य रिपुमर्दनम् । देवं नृसिंहं सम्पूज्य कुसुमाद्युपचारकैः ॥ ७२ ॥

အက္ခသစ်ဖြင့် မီးကို ထွန်းညှိပြီးနောက်၊ ရန်သူကို ချေမှုန်းတော်မူသော သခင် နရစിംဟကို စိတ်တွင် တည်စေ၍၊ ထိုဒေဝ နရစിംဟကို ပန်းစသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် အခြား ဥပစာရများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 73

समूलमूलैर्जुहुयाच्छरैर्दशशतं पृथक् । रिपुं खादन्निव जपेन्निर्दहन्निव तं क्षिपेत् ॥ ७३ ॥

«စမူလမူလ» ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်သော ရှရ (မြား) များဖြင့် ဟောမကို သီးခြားစီ တစ်ရာတစ်ဆယ် ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။ မန္တရကို ရန်သူကို စားသောက်နေသကဲ့သို့ ဂျပ်၍၊ ထို့နောက် သူ့ကို မီးရှို့နေသကဲ့သို့ ပစ်ချရမည်။

Verse 74

हुत्वा सप्तदिनं मन्त्री सेनामिष्टां महीपतेः । प्रस्थापयेच्छुभे लग्ने परराष्ट्रजयेच्छया ॥ ७४ ॥

ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဟောမကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မဟာရာဇာ၏ မန္တရီသည် ဘုရင်နှစ်သက်သော စစ်တပ်ကို မင်္ဂလာလဂ္နာ၌ ထွက်ခွာစေ၍၊ ရန်နိုင်ငံကို အောင်မြင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် စေလွှတ်ရမည်။

Verse 75

तस्याः पुरस्तान्नृहरिं निघ्नन्तं रिपुमण्डलम् । स्मृत्वा जपं प्रकुर्वीत यावदायाति सा पुनः ॥ ७५ ॥

သူမ၏ရှေ့တွင် နૃဟရိ (နရစിംဟ) သည် ရန်သူအဝိုင်းကို ချေမှုန်းနေသည်ဟု စိတ်၌သတိပြု၍ မန္တရဇပကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကာ သူမ ပြန်လာသည့်အထိ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 76

निर्जित्य निखिलाञ्छत्रून्सह वीरश्रिया सुखात् । प्रीणयेन्मन्त्रिणं राजा विभवैः प्रीतमानसः ॥ ७६ ॥

ရန်သူအားလုံးကို လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူပြီး သူရဲကောင်းဂုဏ်ရောင်ခြည်ဖြင့် ပြည့်စုံသည့် ဘုရင်သည် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် မန္တရိကို လက်ဆောင်နှင့် အရင်းအမြစ်များဖြင့် ကျေနပ်စေသင့်သည်။

Verse 77

गजाश्वरथररत्नैश्च ग्रामक्षेत्रधनादिभिः । यदि मन्त्री न तुष्येत तदानर्थो महीपतेः ॥ ७७ ॥

ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား၊ ရတနာ၊ ရွာ၊ လယ်မြေ၊ ငွေကြေး စသည့် လက်ဆောင်များပေးသော်လည်း မန္တရိ မကျေနပ်လျှင် ဘုရင်အတွက် အနာဂတ်ဆိုးကျိုး ဖြစ်ပေါ်လာမည်။

Verse 78

जायते तस्य राष्ट्रेषु प्राणेभ्योऽपि महाभयम् । अष्टोत्तरशतमूलमन्त्रमन्त्रितभस्मना ॥ ७८ ॥

သူ၏နိုင်ငံများတွင် အသက်ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်ခြင်းထက်ပင် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်—အမြစ်မန္တရကို ၁၀၈ ကြိမ် ဇပ၍ သန့်စင်ကာ မန္တရသွင်းထားသော ပြာဖြင့် (အခမ်းအနားကို) ပြုလုပ်သောအခါ။

Verse 79

नाशयेन्मूषिकालूतावृश्चिकाद्युत्थितं विषम् । लिप्ताङ्गः सर्वरोगैश्च मुच्यते नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

ကြွက်၊ ပင့်ကူ၊ ကင်းမြီးကောက် စသည့်အရာများမှ ဖြစ်ပေါ်သော အဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ထိုအရာဖြင့် လိမ်းလျှင် ရောဂါအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 80

सेवन्तीकुसुमैर्हुत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । औदुम्बरसमिद्भिस्तु भवेद्धान्यसमृद्धिमान् ॥ ८० ॥

ဆေဝန္တီပန်းများဖြင့် ဟောမအာဟုတိ ပူဇော်လျှင် မဟာသီရိမင်္ဂလာကို ရရှိမည်။ အော်ဒုမ္ဗရ သစ်တံများဖြင့် ဟောမပြုလျှင် စပါးသီးနှံ ပေါများကြွယ်ဝမည်။

Verse 81

अपूपलक्षहोमे तु भवेद्वैश्रवणोपमः । क्रुद्धस्य सन्निधौ राज्ञो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ८१ ॥

အပူပ (ပူဇော်ကိတ်) အာဟုတိ တစ်သိန်းဖြင့် ဟောမပြုလျှင် ဝိုင်ශ්ရဝဏ (ကူဗေရ) ကဲ့သို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမည်။ ဒေါသထွက်နေသော မင်းရှေ့တွင် မန္တရားကို ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 82

सद्यो नैर्मल्यमाप्नोति प्रसादं चाधिगच्छति । कुन्दप्रसूनैरुदयं मोचाभिर्विघ्ननाशनम् ॥ ८२ ॥

ချက်ချင်း သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိပြီး၊ ဘုရားကရုဏာတော် (ပရာသာဒ) ကိုလည်း ရမည်။ ကုန္ဒ ပန်းများဖြင့် ပူဇော်လျှင် အထွန်းအကားနှင့် စီးပွားတိုးတက်မှု ဖြစ်၏။ ငှက်ပျောပန်းများဖြင့် ပူဇော်လျှင် အတားအဆီးများ ပျက်စီးမည်။

Verse 83

तुलसीपत्रहोमेन महतीं कीर्तिमाप्नुयात् । शाल्युत्थसक्तुहोमेन वशयेदखिलं जगत् ॥ ८३ ॥

တုလစီရွက်များကို သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ အာဟုတိ ပူဇော်လျှင် မဟာဂုဏ်သတင်းကို ရမည်။ ဆန်မှ ပြုလုပ်သော လှော်စပါးမှုန့် (စက္တု) ဖြင့် ဟောမပြုလျှင် ကမ္ဘာလောက အားလုံးကို မိမိအာဏာသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်မည်။

Verse 84

मधूकपुष्पैरिष्टं स्यात्स्तम्भनं धात्रिखण्डकैः । दधिमध्वाज्यमिश्रां तु गुडूचीं चतुरङ्गुलाम् ॥ ८४ ॥

မဓူက ပန်းများဖြင့် ပြုလုပ်သော ဖာမင့်တေးရှင်း အရည် (အိဋ္ဌ) သည် အကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဓာတြီ (အာမလကီ) အပိုင်းအစများက စတမ္ဘန (တည်ငြိမ်/ချုပ်တည်း) အာနိသင်ကို ဖြစ်စေသည်။ ထို့ပြင် လက်ချောင်းလေးချောင်းအလျားရှိ ဂုဍူချီကို ဒဟိ (ယိုဂတ်)၊ ပျားရည်နှင့် ဂျီ (ghee) တို့နှင့် ရောစပ်၍ သောက်သုံးရမည်။

Verse 85

जुहुयादयुतं योऽसौ शतं जीवति रोगजित् । शनैश्चरदिनेऽश्वत्थं स्पृष्ट्वा चाष्टोत्तरं शतम् ॥ ८५ ॥

မီးပူဇော်ဟောမကို တစ်သောင်းကြိမ် ပြုလုပ်သူသည် ရောဂါတို့ကို အနိုင်ယူကာ နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်မည်။ ထို့ပြင် စနိဿ္စရနေ့ (စနေနေ့) တွင် အရှဝတ္ထ (ဗောဓိပင်) ကို ထိတွေ့ပြီးနောက် ၁၀၈ ကြိမ် ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 86

जपेज्जित्वा सोऽपमृत्युं शतवर्षाणि जीवति । अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ८६ ॥

ဤဂျပ (မန္တရားရွတ်ဖတ်ခြင်း) ဖြင့် အချိန်မတိုင်မီ သေခြင်း (အပမృత్యု) ကို အနိုင်ယူကာ နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်မည်။ ယခု ငါသည် “သုံးလောက မောဟန” ဟုခေါ်သော ယန္တရကို အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းပြမည်။

Verse 87

यस्य सन्धारणादेव भवेयुः सर्वसम्पदः । श्वेतभूर्ज्जे लिखेत्पद्मं द्वात्रिंशत्सिंहसंयुतम् ॥ ८७ ॥

၎င်းကို ဝတ်ဆင်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသာဖြင့်ပင် စည်းစိမ်အပေါင်းတို့ ပေါ်ပေါက်လာမည်။ အဖြူရောင် ဘူရ္ဇ (birch-bark) ပေါ်တွင် ကြာပန်းကို ရေးဆွဲ၍ ခြင်္သေ့ ၃၂ ကောင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ရမည်။

Verse 88

मध्ये सिंहे स्वबीजं च लिखेत्पूर्ववदेव तु । श्रीबीजेन तु संवेद्य वलयत्रयसंयुतम् ॥ ८८ ॥

အလယ်ဗဟို၌ ခြင်္သေ့ရုပ်အတွင်းတွင် ၎င်း၏ မျိုးစေ့သရ (ဘီဇ) ကို ယခင်က ဖော်ပြသကဲ့သို့ပင် ရေးထည့်ရမည်။ ထို့နောက် Śrī-bīja ဖြင့် သန့်စင်အပ်နှံကာ ဝိုင်းကွင်း သုံးထပ်ဖြင့် တပ်ဆင်ရမည်။

Verse 89

पाशाङ्कुशैश्च संवेष्ट्य पूजयेद्यन्त्रमुत्तमम् । त्रैलोक्यमोहनं नाम सर्वकामार्थसाधनम् ॥ ८९ ॥

ပတ်ကြိုး (ပာရှ) နှင့် ချွန်တံ (အင်္ကုရှ) ဖြင့် ဝိုင်းပတ်ကာ ထိုအထွတ်အမြတ် ယန္တရကို ပူဇော်ရမည်။ ၎င်းကို “Trailokya-mohana” ဟုခေါ်ပြီး လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 90

चक्रराजं महाराजं सर्वचक्रेश्वरेश्वरम् । धारणाज्जयमाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ ९० ॥

စက္ကရာဇာ မဟာမင်းကြီး၊ စက္ကာအားလုံး၏ အရှင်အမြတ်ကို ဆောင်ထားလျှင် အောင်မြင်ခြင်းကို ရရှိသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရား၊ အမှန်တရားပင် ဖြစ်၍ သံသယမရှိ။

Verse 91

अथ यन्त्रान्तरं वक्ष्ये शुणु नारद सिद्धिदम् । अष्टारं विलिखेद्यन्त्रं श्लक्ष्णं कर्णिकया युतम् ॥ ९१ ॥

ယခု အခြားယန္တရတစ်မျိုးကို ငါဆိုမည်။ နာရဒာ၊ နားထောင်လော့—ဤသည်မှာ စိဒ္ဓိရရန် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ အစွန်းရှစ်ချောင်းပါ၍ ချောမွေ့ကောင်းမွန်ပြီး အလယ်ဗဟို (ကဏ္ဏိကာ) ပါသော ယန္တရကို ရေးဆွဲရမည်။

Verse 92

मूलमन्त्रं लिखेत्तत्र प्रणवेन समन्वितम् । एकाक्षरं नारसिंहं मध्ये चैव ससाध्यकम् ॥ ९२ ॥

အဲဒီနေရာတွင် ပရဏဝ (အိုမ်) နှင့် ပေါင်းစည်းထားသော မူလမန္တရကို ရေးရမည်။ ထို့ပြင် အလယ်တွင် တစ်အက္ခရာ နာရသിംဟ မန္တရကို၊ ဆောင်ရွက်လိုသည့် ရည်မှန်းချက်နှင့်အတူ ရေးရမည်။

Verse 93

जपेदष्टसहस्रं तु सूत्रेणावेष्ट्य तद्बहिः । स्वर्णरौप्यसुताम्रैश्च वेष्टयेत्क्रमतः सुधीः ॥ ९३ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် ၈,၀၀၀ ကြိမ် ဂျပ်ပြုရမည်။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်ကို ကြိုးဖြင့် ပတ်၍၊ အစဉ်လိုက် ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးနီတို့ဖြင့် ထပ်မံ ချည်နှောင်ရမည်။

Verse 94

लाक्षया वेष्टितं कृत्वा पुनर्मन्त्रेण मन्त्रयेत् । कण्ठे भुजे शिखायां वा धारयेद्यन्त्रमुत्तमम् ॥ ९४ ॥

လက်ခါ (lac) ဖြင့် ပတ်လည်အုပ်ပြီးနောက် မန္တရဖြင့် ထပ်မံ မန္တရပြု၍ သန့်စင်အပ်သည်။ ထို့နောက် အထူးကောင်းသော ယန္တရကို လည်ပင်း၌ဖြစ်စေ၊ လက်မောင်း၌ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဆံထုံးထိပ် (śikhā) ၌ ဆောင်ထားရမည်။

Verse 95

नरनारीनरेन्द्रा श्च सर्वे स्युर्वशगा भुवि । दुष्टास्तं नैव बाधन्ते पिशाचोरगराक्षसाः ॥ ९५ ॥

ဤလောကမြေပေါ်တွင် ယောက်ျား မိန်းမ နှင့် မင်းများပင် သူ၏အာနုဘော်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။ မကောင်းသူတို့ကလည်း သူ့ကို မနှောင့်ယှက်နိုင်၊ ပိသာစ၊ မြွေ/နာဂ၊ ရာက္ခသတို့လည်း မထိခိုက်နိုင်။

Verse 96

यन्त्रराजप्रसादेन सर्वत्र जयमाप्नुयात् । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं सर्ववशङ्करम् ॥ ९६ ॥

«ယန္တရားတို့၏ မင်း» ၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် အာနုဘော်ကြောင့် အရပ်ရပ်တွင် အောင်မြင်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သည်။ ယခုမှစ၍ သတ္တဝါအားလုံးကို ဝశ/အုပ်ချုပ်စေသော အခြားယန္တရားတစ်ခုကို ထပ်မံဟောပြောမည်။

Verse 97

द्वादशारं महाचक्रं पूर्ववद्विलिखेत्सुधीः । मात्राद्वादशसम्भिन्नदलेन विलिखेद्बुधः ॥ ९७ ॥

ပညာရှိသော အကျင့်ရှင်သည် ယခင်ကဆိုခဲ့သကဲ့သို့ ဒွါဒသအာရ (စပုတ် ၁၂) ပါသော မဟာစက်ဝိုင်းကို ရေးဆွဲရမည်။ ပညာတတ်သည်လည်း အရွက်/ပန်းချပ်ကို အတိုင်းအတာ ၁၂ ချက် ခွဲ၍ ရေးဆွဲရမည်။

Verse 98

मध्ये मन्त्रं शक्तियुक्तं श्रीबीजेन तु वेष्टयेत् । कालान्तकं नाम चक्रं सुरासुरवशङ्करम् ॥ ९८ ॥

အလယ်ဗဟိုတွင် သက္တိပါဝင်သော မန္တရကို ထားပြီး၊ ထို့နောက် မင်္ဂလာဗီဇအက္ခရာ «śrī» ဖြင့် ဝိုင်းပတ်စည်းရမည်။ ဤစက်ဝိုင်းကို «ကာလန္တက» ဟု ခေါ်ပြီး ဒေဝနှင့် အသူရ နှစ်ဖက်လုံးကိုပင် အုပ်ချုပ်နှိမ်နင်းစေသော စက်ဝိုင်းဖြစ်သည်။

Verse 99

चक्रमुल्लेखयेद्भूर्जे सर्वशत्रुनिवारणम् । यस्य धारणमात्रेण सर्वत्र विजयी भवेत् ॥ ९९ ॥

ဘူရ္ဇ (birch-bark) ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်း/စက္ကရ (cakra) ကို ရေးထိုးရမည်၊ ၎င်းသည် ရန်သူအားလုံးကို တားဆီးပယ်ဖျက်ပေးသည်။ ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆောင်ထားခြင်းသာဖြင့် အရပ်ရပ်တွင် အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 100

अथ सर्वेष्टदं ज्वालामालिसंज्ञं वदाम्यहम् । बीजं हृद्भगवान्ङेन्तो नरसिंहाय तत्परम् ॥ १०० ॥

ယခု ငါသည် အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသော «ဇွာလာမာလီ» ဟူသော မန္တရကို ကြေညာမည်။ ၎င်း၏ ဘီဇအက္ခရာမှာ နှလုံးမန်တရ «ဘဂဝါန်…» ဖြစ်၍ သခင် နရစിംဟာထံသို့ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားသည်။

Verse 101

ज्वालिने मालिने दीप्तदंष्ट्राय अग्निने पदम् । त्राय सर्वादिरक्षोघ्नाय च नः सर्वभूपदम् ॥ १०१ ॥

«ဇွာလိနေ မာလိနေ» ဟူသော မီးတောက်တောက်ပ၍ ပန်းကုံးဆင်ထားသည့် အဂ္ဂနိ၊ သွားစွယ်တောက်ပသော အရှင်ထံသို့ ဤသန့်ရှင်းသော မန္တရကို ပူဇော်သည်။ အစကတည်းက ရန်သူဝိညာဉ်တို့ကို သတ်ဖြတ်သူအရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ; သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခိုလှုံရာနှင့် အားထားရာ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 102

हरिर्विनाशनायान्ते सर्वज्वरविनाशनः । नामान्ते दहयुग्मं च पचद्वयमुदीरयेत् ॥ १०२ ॥

အဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးခြင်းအတွက် «ဟရီ» ဟု အသံထွက်ရမည်—ဟရီသည် ဖျားနာမှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နာမ၏ အဆုံးတွင် «ဒဟ ဒဟ» (လောင်စေ၊ လောင်စေ) နှင့် «ပစ ပစ» (ချက်စေ၊ ချက်စေ) ဟူသော နှစ်ထပ်ကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 103

रक्षयुग्मं च वर्मास्त्रठद्वयान्तो ध्रुवादिकः । अष्टषष्ट्यक्षरैः प्रोक्तो ज्वालामाली मनूत्तमः ॥ १०३ ॥

ဤအထူးမြတ်သော မန္တရသည်—တည်မြဲသော (ဓြုဝ) အက္ခရာများဖြင့် စတင်၍ ကာကွယ်ရေး (ရက္ခာ) စကားနှစ်လုံး ပါဝင်ကာ၊ «ဝර්မ–အස්တြ» (ကာဝတ်–လက်နက်) ဖော်မြူလာအတွင်း «ဋ္ဌ» အက္ခရာနှစ်လုံးဖြင့် အဆုံးသတ်သည်—«ဇွာလာမာလီ» ဟု ခေါ်ကြပြီး အက္ခရာ ၆၈ လုံးပါသည်၊ အရှင်ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။

Verse 104

पुण्यादिकं तु पूर्वोक्तं त्रयोदशभिरक्षरैः । पङिक्तभी रुद्र सङ्ख्याकैरष्टादशभिरक्षरैः ॥ १०४ ॥

ယခင်က ဆိုခဲ့သော «ပုဏ္ယ» ဖြင့် စတင်သည့် ဖော်မြူလာမှာ အက္ခရာ ၁၃ လုံးရှိသည်။ ထို့ပြင် စာကြောင်းလိုက် စီစဉ်ထားပြီး ရုဒြ အရေအတွက်အတိုင်း တိုင်းတာထားသော ဖော်မြူလာမှာ အက္ခရာ ၁၈ လုံးရှိသည်။

Verse 105

भानुभिः करणैर्मन्त्री वरेरंगानि कल्पयेत् । पूर्वोक्तरूपिणं ज्वालामालिनं नृहरिं स्मरेत् ॥ १०५ ॥

မန္တရ၏ «ရောင်ခြည်များ» နှင့် လက်မုဒြာ အခမ်းအနားများဖြင့် साधक သည် (န്യാസ၌) ဘုရား၏ အင်္ဂါရပ်ကောင်းမြတ်များကို စီစဉ်တပ်ဆင်ရမည်။ ထို့နောက် ယခင်ဖော်ပြထားသည့် ရုပ်သဏ္ဍာန်အတိုင်း မီးလျှံမော်လီဖြင့် အလှဆင်ထားသော နೃဟရိ (နೃසිṁဟ) ကို သတိစူးစိုက် စမရေတ်ရမည်။

Verse 106

लक्षं जपो दशांशं च जुहुयात्कपिलाधृतैः । रौद्रा पस्मारभूतादिनाशकोऽय मनूत्तमः ॥ १०६ ॥

ဂျပ် ၁ လက္ခ (တစ်သိန်း) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အစိတ်အပိုင်း တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ကပိလာ (အညိုရောင်) နွား၏ ဂီ (ထောပတ်ဆီ) ဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။ ဤ «ရော်ဒြာ» မန္တရ/ကရိယာသည်၊ အို ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဝက်ရူးပြန်နှင့် ဘူတပရေတ စသည့် ဝိညာဉ်ဒုက္ခများကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 107

प्राणो माया नृसिहश्च सृष्टिर्ब्रह्मास्त्रमीरितः । षडक्षरो महामन्त्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०७ ॥

«(၎င်း၏ အက္ခရာများသည်) ပရာဏ (အသက်ရှူသက်)၊ မာယာ၊ နೃසිṁဟ၊ နှင့် စೃಷ್ಟိ (ဖန်ဆင်းခြင်း) ကို ဆိုလိုသည်» ဟု ဆိုကြပြီး၊ ၎င်းကို ဘြဟ္မာစတြ (Brahmāstra) ဟု ကြေညာထားသည်။ အက္ခရာခြောက်လုံးပါ မဟာမန္တရသည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 108

मुनिर्ब्रह्मा तथा छन्दः पङिक्तर्देवो नृकेसरी । षड्दीर्घभाजा बीजेन षडङ्गानि समाचरेत् ॥ १०८ ॥

ဩရှီ (ṛṣi) သည် ဘြဟ္မာ ဖြစ်ပြီး၊ ချန်ဒ (metre) သည် ပင်္ကတိ (Paṅkti) ဖြစ်သည်။ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာမှာ နೃကေသရီ (နೃසිṁဟ) ဖြစ်၏။ ရှည်သံ ၆ လုံး ပါဝင်သော ဘီဇမန္တရဖြင့်၊ ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍ-aṅga) န્યાસကို သေချာစွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 109

पूर्वोक्तेनैव विधिना ध्यानं पूजां समाचरेत् । सिद्धेन मनुनानेन सर्वसिद्धिर्भवेन्नृणाम् ॥ १०९ ॥

ယခင်ဖော်ပြထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်းပင်၊ သတိစူးစိုက်ဓ്യာနနှင့် ပူဇာကို သေချာစွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤအောင်မြင်ပြီးသော မန္တရကြောင့် လူတို့အတွက် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) အားလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 110

रमाबीजादिकोऽनुष्टुप् त्रयस्त्रिंशार्णवान्मनुः । प्रजापतिर्मुनिश्च्छन्दोऽनुष्टुप् लक्ष्मीनृकेसरी ॥ ११० ॥

ရမာ (လက္ခ္မီ) ၏ ဘီဇအက္ခရာဖြင့် စတင်၍ ခန္ဒသ်မှာ အနုဋ္ဌုဘ ဖြစ်သည်။ မန္တရမှာ အက္ခရာ ၃၃ လုံးပါဝင်ပြီး၊ ရှိ (ṛṣi) သည် ပရာဇာပတိ၊ ခန္ဒသ်သည် အနုဋ္ဌုဘ၊ အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ လက္ခ္မီ–နೃကေသရီ (လက္ခ္မီနှင့် နရာစിംဟ) ဖြစ်သည်။

Verse 111

देवता च पदैः सर्वेणाङ्गकल्पनमीरितम् । विन्यस्यैवं तु पञ्चाङ्गं स्वात्मरक्षां समाचरेत् ॥ १११ ॥

ဤသို့ သတ်မှတ်ထားသော စကားလုံးများဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အားလုံးပေါ်သို့ ဒေဝတာကို စိတ်ကူးမြင်ကာ တင်ထားခြင်း (န്യാസ) ကို သင်ကြားပြီးပြီ။ ထို့နောက် ပဉ္စာင်္ဂ-န്യാസ (pañcāṅga-nyāsa) ကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ကိုယ်တိုင်ကာကွယ်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 112

संस्पृशन् दक्षिणं बाहुं शरभस्य मनुं जपेत् । प्रणवो हृच्छिवायेति महते शरभाय च ॥ ११२ ॥

ညာလက်မောင်းကို ထိနေစဉ် Śarabha ၏ မန္တရကို ဂျပ်ရမည်။ ပထမဦးစွာ ပ္ရဏဝ (Oṃ) ဖြင့် စ၍ “hṛt-śivāya” ဟု ဆိုကာ နောက်ဆုံးတွင် “မဟာ Śarabha သို့” ဟု အဆုံးသတ်ရမည်။

Verse 113

वह्निप्रियान्तो मन्त्रस्तु रक्षार्थे समुदाहृतः । अथवा राममन्त्रान्ते परं क्षद्वितयं पठेत् ॥ ११३ ॥

“vahnipriyā” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရကို ကာကွယ်ရေးအတွက် သတ်မှတ်ထားသည်။ သို့မဟုတ် ရာမ မန္တရ၏ အဆုံးတွင် “kṣa” အက္ခရာကို နှစ်ကြိမ် ဖတ်ရွတ်ရမည်။

Verse 114

अथवा केशवाद्यैस्तु रक्षां कुर्यात्प्रयत्नतः । केशवः पातु पादौ मे जङ्घे नारायणोऽवतु ॥ ११४ ॥

သို့မဟုတ် ကေရှဝ အစရှိသော နာမများဖြင့် ကြိုးစား၍ ကာကွယ်မှုကို ပြုလုပ်ရမည်။ “ကေရှဝသည် ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်တို့ကို ကာကွယ်ပါစေ၊ နာရာယဏသည် ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်အောက်ပိုင်း (ကာဖ်) ကို စောင့်ရှောက်ပါစေ။”

Verse 115

माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च । नाभिं विष्णुश्च मे पातु जठरं मधुसूदनः ॥ ११५ ॥

မဓဝသည် ကျွန်ုပ်၏ ခါးကို ကာကွယ်ပါစေ; ဂోవိန္ဒသည် ကျွန်ုပ်၏ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါကိုလည်း ကာကွယ်ပါစေ။ ဗိෂ္ဏုသည် ကျွန်ုပ်၏ ချက်ကို ကာကွယ်ပါစေ၊ မဓုသူဒနသည် ဝမ်းဗိုက်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 116

ऊरू त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु मे नरः । श्रीधरः पातु कण्ठं च हृषीकेशो मुखं मम ॥ ११६ ॥

တြိဝိက్రమသည် ကျွန်ုပ်၏ ပေါင်ကို ကာကွယ်ပါစေ; နရသည် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို ကာကွယ်ပါစေ။ ශ්ရීဓရသည် လည်ချောင်းကို ကာကွယ်ပါစေ၊ ဟೃṣīkēśaသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 117

पद्मनाभः स्तनौ पातु शीर्षं दामोदरोऽवतु । एवं विन्यस्य चाङ्गेषु जपकाले तु साधकः ॥ ११७ ॥

ပဒ္မနာဘသည် ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ပါစေ; ဒာမောဒရသည် ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းကို ကာကွယ်ပါစေ။ ဤသို့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများပေါ်တွင် နာမများကို န్యာသ ပြုထားပြီးနောက်၊ သာဓကသည် သင့်လျော်သောအချိန်၌ ဂျပ (japa) ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 118

निर्भयो जायते भूतवेतालग्रहराक्षसात् । पुनर्न्यसेत्प्रयत्नेन ध्यानं कुर्वन्समाहितः ॥ ११८ ॥

ဤသို့ဖြင့် သူသည် ဘူတ၊ ဝေတාල၊ ဂြဟ၊ ရာක්ෂသတို့မှ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သမาธိဖြင့် ဓ്യာန ပြုနေစဉ် ကြိုးစားကာ န్యာသကို ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်။

Verse 119

पुरस्तात्केशवः पातु चक्री जांबूनदप्रभः । पश्चान्नारायणः शङ्खी नीलजीमूतसन्निभः ॥ ११९ ॥

အရှေ့ဘက်တွင် စက်ရကိုင်ဆောင်၍ သန့်စင်သောရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ကေရှဝသည် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။ အနောက်ဘက်၊ နောက်မှနေ၍ သင်္ခကိုင်ဆောင်ကာ အပြာရောင်မိုးတိမ်ကဲ့သို့ မည်းညိုသော နာရာယဏသည် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 120

ऊर्द्ध्वमिन्दीवरश्यामो माधवस्तु गदाधरः । गोविन्दो दक्षिणे पार्श्वे धन्वी चन्द्र प्रभो महान् ॥ १२० ॥

အထက်ဘက်၌ မာဓဝသည် အပြာရောင်ကြာပန်းကဲ့သို့ မည်းညို၍ ဂဒါ (လက်နက်တုတ်) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။ ညာဘက်၌ ဂోవိန္ဒသည် လကဲ့သို့ တောက်ပကြီးမြတ်၍ မြားလေး (ဓနု) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 121

उत्तरे हलधृग्विष्णुः पद्मकिञ्जल्कमसन्निभः । आग्नेय्यामरविन्दाक्षो मुसली मधुसूदनः ॥ १२१ ॥

မြောက်ဘက်၌ ဗိෂ္ဏုသည် ဟလဓೃက (ထွန်ကိုင်ဆောင်သူ) အဖြစ် စိတ်ထင်ရှားစေရာ၊ ကြာပန်းအမှုန်ကဲ့သို့ အရောင်ရှိတော်မူ၏။ အရှေ့တောင် (အာဂ္နေယ) ဘက်၌ ကြာမျက်စိတော် မဓုသူဒနသည် မုဆလီ (ပေါင်တံ/ပိုးတံ) ကို ကိုင်ဆောင်၍ မဓုကို သတ်သောသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 122

त्रिविक्रमः खड्गपाणिर्नैरृत्यां ज्वलनप्रभः । वायव्यां माधवो वज्री तरुणादित्यसन्निभः ॥ १२२ ॥

အနောက်တောင် (နైరృత्य) ဘက်၌ တြိဝိက్రమသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ရောင်ပြန်တော်မူ၏။ အနောက်မြောက် (ဝာယဝျ) ဘက်၌ မာဓဝသည် ဝဇ္ရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကို ကိုင်ဆောင်၍ အသစ်ထွက်လာသော နေကဲ့သို့ တောက်ပတော်မူ၏။

Verse 123

एशान्यां पुण्डरीकाक्षः श्रीधरः पट्टिशायुधः । विद्युत्प्रभो हृषीकेश ऊर्द्ध्वे पातु समुद्गरः ॥ १२३ ॥

အရှေ့မြောက် (ဧရှာန) ဘက်၌ ပုဏ္ဍရိကာက္ṣ — သြရီဓရ၊ ပတ္တိရှ (paṭṭiśa) လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသူသည် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။ အထက်ဘက်၌ မိုးလျှပ်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဟೃಷီကေရှ (Vidyutprabha) သည် သမုဒ္ဂရ (တူ) ကို ကိုင်ဆောင်၍ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 124

अधश्च पद्मनाभो मे सहस्रांशुसमप्रभः । सर्वायुधः सर्वशक्तिः सर्वाद्यःसर्वतोमुखः ॥ १२४ ॥

အောက်ဘက်၌ ပဒ္မနာဘသည် နေတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လက်နက်အားလုံးကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသည်။ အင်အားတန်ခိုးအားလုံး ပိုင်ဆိုင်၍ အရာအားလုံး၏ မူလအစ၊ မျက်နှာတော်သည် အရပ်အားလုံးသို့ မျက်နှာမူတော်မူ၏။

Verse 125

इन्द्र गोपप्रभः पायात्पाशहस्तोऽपराजितः । स बाह्याभ्यन्तरे देहमव्याद्दामोदरो हरिः ॥ १२५ ॥

အင်ဒြဂိုးပကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လက်၌ ကြိုးပတ်ကိုင်ဆောင်သော မအနိုင်ယူနိုင်သည့် ဟရီဘုရားသည် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။ ဒါမောဒရ ဟရီဘုရားသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို အပြင်အတွင်း အကုန်လုံး စောင့်ရှောက်ပါစေ။

Verse 126

एवं सर्वत्र निश्छिद्रं नामद्वादशपञ्जरम् । प्रविष्टोऽह न मे किञ्चिद्भयमस्ति कदाचन ॥ १२६ ॥

ဤသို့ဖြင့် အပေါက်အဟာမရှိသော “သန့်ရှင်းသော နာမတော် ဆယ့်နှစ်ပါး၏ လှောင်အိမ်” ထဲသို့ နေရာတိုင်း၌ ဝင်ရောက်နေပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ မည်သည့်အချိန်၌မဆို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပါ။

Verse 127

एवं रक्षां विधायाथ दुर्द्धर्षो जायते नरः । सर्वेषु नृहरेर्मन्त्रवर्गेष्वेवं विधिर्मतः ॥ १२७ ॥

ဤသို့ ကာကွယ်ရေးဝိဓိကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် လူသည် မထိုးဖောက်နိုင်သူ ဖြစ်လာသည်။ ဤသည်မှာ နೃဟရီ (နရစിംဟ ဘုရား) ၏ မန္တရအုပ်စု အားလုံးအတွက် အတည်ပြုထားသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

Verse 128

पूर्वोक्तविधिना सर्वं ध्यानपूजादिकं चरेत् । जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ॥ १२८ ॥

အရင်က ပြောထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း သာမန်အားဖြင့် ဓ్యာန၊ ပူဇာ စသည့် အရာအားလုံးကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ “အောင်မြင်ပါစေ၊ ပုဏ္ဍရီကာක්ෂ (ကြာပန်းမျက်စိ) ဘုရားရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏၊ ကမ္ဘာကို ပျိုးထောင်သူ ဘုရားရှင်” ဟု။

Verse 129

नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष ते नमः । इत्थं सम्प्रार्थ्य जप्त्वा च पठित्वा विसृजेद्विभुम् ॥ १२९ ॥

ဟೃṣīကေရှ ဘုရားရှင်အား နမස්ကာရပါ၏၊ မဟာပုရုಷ ဘုရားရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ ဤသို့ ဆုတောင်းပြီးနောက် ဂျပ် (japa) နှင့် ပဋ္ဌာန်းဖတ်ရွတ်မှုကို ပြုလုပ်ကာ၊ နေရာအနှံ့ပြန့်သော အရှင်ကို ပိတ်သိမ်း၍ ပြန်လည်လွှတ်တော်မူစေရမည်။

Verse 130

एवं सिद्धे मनौ मन्त्री जायते सम्पदां पदम् । जयद्वयं श्रीनृसिंहेत्यष्टार्णोऽय मनूत्तमः ॥ १३० ॥

ဤမန္တရား ပြည့်စုံသွားသောအခါ စာဓကသည် စည်းစိမ်နှင့် အောင်မြင်မှု၌ တည်မြဲလာသည်။ အက္ခရာရှစ်လုံးပါ အမြတ်ဆုံးမန္တရားမှာ «ဇယ-ဒွယမ်—သရီ-နရစിംဟ» ဖြစ်သည်။

Verse 131

मुनिर्ब्रह्माथ गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽस्य देवता । श्रीमाञ्जयनृसिंहस्तु सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १३१ ॥

ဤမန္တရားအတွက် ရှင်မုနိမှာ ဘြဟ္မာဖြစ်၍၊ ချန်ဒ် (မီတာ) သည် ဂါယတ်ရီ ဖြစ်သည်။ အဓိကဒေဝတာမှာ အလင်းရောင်တောက်ပသော ဇယ-နရစിംဟ ဖြစ်ပြီး လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသူ ဖြစ်သည်။

Verse 132

सेन्दुगोविन्दपूर्वेण वियता सेन्दुनापुनः । षड्दीर्घाढ्ये न कुर्वीत षडंगानि विशालधीः ॥ १३२ ॥

ဉာဏ်ပညာရှိသော ရွတ်ဖတ်သူသည် ရှည်သံအက္ခရာ ခြောက်လုံးကြောင့် အလွန်လေးလံနေသော စာပိုဒ်တွင် ṣaḍaṅga (အသံပိုင်း ခြောက်မျိုး) ကို မတည်ဆောက်သင့်။ ယခင်စည်းကမ်းအတိုင်း «sendu–govinda» အစဉ်ကို အမှတ်အသားပြု၍ သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးဖြင့် ထပ်မံတိုင်းတာ၍ အသံထွက်ရမည်။

Verse 133

ततो ध्यायेद्धृदि विभुं नृसिंहं चन्द्र शेखरम् ॥ १३३ ॥

ထို့နောက် နှလုံးအတွင်း၌ အလုံးစုံပြန့်နှံ့တော်မူသော အရှင်—နရစിംဟ—ကို သမాధိဖြင့် ဓျာနပြုရမည်၊ အရှင်သည် မိမိ၏ မုခေါင်းပေါ်၌ လကို ဆောင်ထားတော်မူ၏။

Verse 134

श्रीमन्नृकेसरितनो जगदेकबन्धो श्रीनीलकण्ठ करुणार्णव सामराज । वह्नीन्दुतीव्रकरनेत्र पिनाकपाणे शीतांशुशेखर रमेश्वर पाहि विष्णो ॥ १३४ ॥

အို ဂုဏ်တော်တောက်ပသော အရှင်၊ လူ-ခြင်္သေ့ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိတော်မူသူ၊ ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးတော်; အို နီလကဏ္ဍ (လည်ပင်းပြာ) ရှင်၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ၏ အရှင်မင်း; အို ပိနာကာလက်ကိုင်တော်မူသူ၊ မီးနှင့် လကဲ့သို့ တောက်လောင်သော ကြမ်းတမ်းမျက်စိရှိတော်မူသူ; အို လဝက်ကို မုခေါင်းပေါ် ဆောင်တော်မူသူ; အို ရမာ (လက္ခမီ) ၏ အရှင်—အို ဗိෂ္ဏု၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။

Verse 135

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षाष्टकं मन्त्री दशांशतः । साज्येन पायसान्नेन जुहुयात्प्राग्वदर्चनम् ॥ १३५ ॥

ဤသို့ သမาธိပြု၍ မန္တရသမားသည် မန္တရကို ၁၀၈,၀၀၀ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအဖြစ် ဂီ (ghee) နှင့် နို့ဆန်ချို (pāyasa) ဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမပူဇော်ကာ ယခင်ဖော်ပြသကဲ့သို့ ပူဇော်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 136

तारो माया स्वबीजान्ते कर्णोग्रं वीरमीरयेत् । महाविष्णुं ततो ब्रूयाज्ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १३६ ॥

ပရာဏဝ (oṃ) နှင့် မာယာ (hrīṃ) ကိုယူ၍ ကိုယ်ပိုင် ဘီဇအက္ခရာဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ၊ နားဖျားတွင် “ဝီရ” ဟူသော အက္ခရာကို နူးညံ့စွာ ထုတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် အရပ်အားလုံးသို့ မျက်နှာမူ၍ တောက်လောင်နေသော မဟာဗိဿနုကို ခေါ်ဆိုရမည်။

Verse 137

स्फुरद्द्वयं प्रस्फुरेति द्वयं घोरपदं ततः । वदेद्घोरतरं ते तु तनुरूपं च ठद्वयम् ॥ १३७ ॥

ထို့နောက် “sphurat” ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးကိုလည်းကောင်း၊ “prasphureti” ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးကိုလည်းကောင်း ထုတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် “ghora” ဟူသော စကားလုံးဖြစ်စေသော အက္ခရာများကို ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် “ghoratara” ကို ဆိုပြီး နောက်ဆုံးတွင် သေးသိမ်ရုပ်သဏ္ဍာန် အက္ခရာ “ṭha” နှစ်လုံးကို ထုတ်ဆိုရမည်။

Verse 138

प्रचटद्वयमाभाष्य कहयुग्मन च मद्वयम् । बन्धद्वयं घातयेति द्वयं वर्मास्त्रमीरयेत् ॥ १३८ ॥

“pracaṭa” ကို နှစ်ကြိမ် ထုတ်ဆိုပြီးနောက် “kaha” ကို အတွဲအဖြစ်၊ “ma” ကို နှစ်ကြိမ် ထုတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် “ချည်နှောင်မှုနှစ်ခုကို ထိုးခွဲပါစေ” ဟူသော စကားစုကို နှစ်ကြိမ် ထုတ်ဆိုကာ၊ ထိုသို့ဖြင့် ကာကွယ်ရေး အာယုဓမန်တရဖြစ်သော “Varmāstra” ကို ဂျပ်ရမည်။

Verse 139

नृसिंहं भीषणं भद्रं मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् । पञ्चाशीत्यक्षरो मन्त्रो भजतामिष्टदायकः ॥ १३९ ॥

အကျွန်ုပ်သည် နရစിംဟ—အဆိုးအယုတ်တို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်၊ ဘက္တိရှိသူတို့အတွက် မင်္ဂလာဖြစ်သော၊ “သေခြင်း၏ သေခြင်း” တော်မူသော အရှင်အား ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုပါ၏။ အက္ခရာ ၈၅ လုံးပါသော ဤမန္တရသည် ပူဇော်၍ ဂျပ်သူတို့အား လိုအင်ဆန္ဒကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 140

ऋषी ह्यघोरब्रह्माणौ तथा त्रिष्टुबनुष्टुभौ । छन्दसी च तथा घोरनृसिंहो देवता मतः ॥ १४० ॥

ဤမန္တရ/သီချင်းအတွက် ရှိတော်မူသော ရှိတော် (ṛṣi) များမှာ အဃောရ နှင့် ဗြဟ္မာ ဖြစ်ကြသည်။ ချန္ဒ (မီတာ) များမှာ တြိṣṭုဗ် နှင့် အနုṣṭုဗ် ဖြစ်ပြီး၊ ဒေဝတာအဖြစ် ကြမ်းတမ်းသော နရသിംဟ ကို သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 141

ध्यानार्चनादिकं चास्य कुर्यादानुष्टुभं सुधीः । विशेषान्मन्त्रवर्योऽय सर्वरक्षाकरो मतः ॥ १४१ ॥

ပညာရှိသူသည် ဤမန္တရ/ဒေဝတာအတွက် အနုṣṭုဗ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုခြင်းကိုလည်း ပြုလုပ်ကာ၊ သမาธိဓာန၊ ပူဇော်အာရ္ချန နှင့် အခြားအရာများကိုပါ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤအထူးကောင်းမြတ်သော မန္တရသည် အရပ်ရပ်ကာကွယ်ပေးသူဟု အထူးသတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 142

बीजं जययुगं पश्चान्नृसिंहेत्यष्टवर्णवान् । ऋषिः प्रजापतिश्चास्यानुष्टुप्छन्द उदाहृतम् ॥ १४२ ॥

၎င်း၏ ဘီဇ (bīja) သည် “jayayugam” ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထို့နောက် အက္ခရာရှစ်လုံးပါသော “nṛsiṁha” ဟူသော ဖော်မြူလာ လာသည်။ ဤမန္တရအတွက် ရှိတော် (ṛṣi) အဖြစ် ပရာဇာပတိ (Prajāpati) ကို ကြေညာထားပြီး၊ ချန္ဒမှာ အနုṣṭုဗ် ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 143

विदारणनृसिंहोऽस्य देवता परिकीर्तितः । जं बीजं हं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ १४३ ॥

ဤမန္တရ/အခမ်းအနားအတွက် အုပ်စိုးဒေဝတာအဖြစ် ဝိဒါရဏ-နရသിംဟ (Vidāraṇa-Nṛsiṁha) ကို ကြေညာထားသည်။ “jaṃ” သည် ဘီဇ (bīja) ဖြစ်ပြီး “haṃ” သည် ရှက္တိ (śakti) ဖြစ်ကာ၊ ၎င်း၏ ဝိနိယောဂ (viniyoga) သည် အလိုရှိသမျှ အကုန်လုံး ရရှိရန် ဖြစ်သည်။

Verse 144

दीर्घाढ्येन नृसिंहेन षडङ्गन्यासमाचरेत् । रौद्रं ध्यायेन्नृसिंहं तु शत्रुवक्षोविदारणम् ॥ १४४ ॥

အက္ခရာ/ဝါကျ ပိုမိုချဲ့ထွင်ထားသော နရသിംဟ မန္တရကို အသုံးပြု၍ ခြောက်အင်္ဂ နျာသ (ṣaḍaṅga-nyāsa) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် ရောဒြ (ကြမ်းတမ်း) သော နရသിംဟ—ရန်သူတို့၏ ရင်ဘတ်ကို ခွဲဖောက်သူကို သမาธိဖြင့် ဓာနပြုရမည်။

Verse 145

नखदंष्ट्रायुधं भक्ताभयदं श्रीनिकेतनम् । तप्तहाटककेशान्तज्वलत्पावकलोचनम् ॥ १४५ ॥

လက်နက်သည် လက်သည်းနှင့် သွားဖြစ်၍၊ ဘက္တများအား မကြောက်မရွံ့ဖြစ်စေသူ၊ သရီ(လက္ရှ္မီ)၏ နိကေတန၊ ဆံပင်အဖျားများသည် ပူလောင်သော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မျက်စိများသည် မီးကဲ့သို့ လောင်တောက်သူ။

Verse 146

वज्राधिकनखस्पर्श दिव्यसिंह नमोऽस्तु ते । मुनिर्ब्रह्मा समाख्यातोऽनुष्टुप्छन्दः समीरितः ॥ १४६ ॥

ဗဇ္ရထက်ပိုမိုပြင်းထန်သော လက်သည်းထိတွေ့မှုရှိသည့် ဒိဗ္ယသိင်္ဟာတော်၊ သင့်အား နမောအနုမောဒနာ။ ဤမန္တရ/ဝါကျ၏ ရှိ(ṛṣi) သည် ဘြဟ္မာဟု ကြေညာထားပြီး၊ ချန်ဒ(မီတာ) သည် အနုဋ္ဌုပဟု ဆိုထားသည်။

Verse 147

देवतास्य रदार्णस्य दिव्यपूर्वो नृकेसरी । पादैश्चतुर्भिः सर्वेण पञ्चाङ्गानि समाचरेत् ॥ १४७ ॥

“ရဒါရ္ဏ” ဟူသော အက္ခရာစု၏ အဓိဒေဝတာမှာ ဒိဗ္ယအက္ခရာကို ပုဗ္ဗပဒ်အဖြစ်ပါဝင်သည့် နೃසිṃဟ ဖြစ်သည်။ မန္တရ၏ ပာဒ(လေးပိုဒ်) အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ပဉ္စာင်္ဂ (pañcāṅga) ရိတုအလေ့အထကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 148

ध्यानपूजादिकं सर्वं प्राग्वत्प्रोक्तं मुनीश्वर । पूर्वोक्तानि च सर्वाणि कार्याण्यायान्ति सिद्धताम् ॥ १४८ ॥

အို မုနီရှ္ဝရ၊ ဓျာနနှင့် ပူဇာစသည့် အလုပ်အကိုင်အားလုံးကို ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ရှင်းလင်းဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။ ယခင်က ဆိုထားသမျှ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအားလုံးသည် အောင်မြင်စွာ ပြည့်စုံသို့ ရောက်လာမည်။

Verse 149

तारो नमो भगवते नरसिंहाय हृच्च ते । जस्तेजसे आविराविर्भव वज्रनखान्ततः ॥ १४९ ॥

အောံ။ ဘဂဝန် နရစိင်္ဟာတော်အား နမော။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံး၌ တည်ရှိပါစေ။ အို အောင်မြင်သော တေဇောရောင်ခြည်၊ ဗဇ္ရကဲ့သို့သော လက်သည်းအဖျားများမှတဆင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်ထွန်းပါစေ။

Verse 150

व्रजदंष्ट्रेति कर्मान्ते त्वासयाक्रन्दयद्वयम् । तमो ग्रसद्वयं पश्चात्स्वाहान्ते चाभयं ततः ॥ १५० ॥

ကర్మအဆုံးတွင် «ဗြဇဒံဋ္ဌရ» ဟု ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «တွာသာ» ဖြင့် အတွဲ (ပူဇာ/ရွတ်ဆိုမှု) ကို အော်ဟစ်စေပြီး၊ «တမို-ဂရသ» ဖြင့် အတွဲကို “မျိုသိမ်း” ကာ အမှောင်ကို ပျောက်ကင်းစေသည်။ နောက်ဆုံး စွာဟာ အဆုံးတွင် «အဘယ» ဟု ထပ်မံဆို၍ မကြောက်မရွံ့ကို ပေးတော်မူစေ။

Verse 151

आत्मन्यन्ते च भूयिष्ठा ध्रुवो बीजान्तिमो मनुः । द्विषष्ट्यर्णोऽस्य मुन्यादि सर्वं पूर्ववदीरितम् ॥ १५१ ॥

အစမှာ «အာ» ကို ထား၍ အဆုံးမှာ «မ» ကို ထားပြီး အလယ်ပိုင်းကို ကျန်အသံများဖြင့် အများအားဖြင့် ဖြည့်ရမည်။ «ဓြုဝ» သည် တည်မြဲသော အဓိကပိုင်း၊ «ဘီဇ» သည် မန္တရ၏ မျိုးစေ့၊ «မနု» သည် ပိတ်သိမ်းသော နောက်ဆုံးဖော်မြူလာ ဖြစ်သည်။ ဤဝိဒ္ယာ/မန္တရမှာ အက္ခရာ ၆၂ လုံးရှိပြီး ရှိနှင့် အခြားသတ်မှတ်ချက်များကို ယခင်က ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ နားလည်ရမည်။

Verse 152

तारो नृसिंहबीजं च नमो भगवते ततः । नरसिंहाय तारश्च बीजमस्य यदा ततः ॥ १५२ ॥

ပထမဦးစွာ တာရက (Oṃ) ကို ထည့်ရမည်၊ ထို့နောက် နရသိံဟ ဘီဇမန္တရကို ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «နမော ဘဂဝတေ» ဟူသော ဝါကျကို ဆက်ဆိုပြီး၊ «နရသိံဟာယ» ဟု ထပ်ဆိုရသည်။ ဤမန္တရ၏ ဘီဇကို ဖော်ပြရာတွင်လည်း နောက်တစ်ဖန် တာရက (Oṃ) ကို ထပ်တင်ရမည်။

Verse 153

रूपाय तारः स्वर्बीजं कूर्मरूपाय तारकम् । बीजं वराहरूपाय तारो बीज नृसिंहतः ॥ १५३ ॥

ဒေဝရုပ် (Rūpa) အတွက် တာရ (Tāra) သည် ကောင်းကင်၏ ဘီဇဖြစ်သည်။ ကူးမ္မရုပ် (ကွမ်း/လိပ်အဝတား) အတွက် တာရက (Tāraka) သည် ဘီဇဖြစ်သည်။ ဝရာဟရုပ် (ဝက်တောအဝတား) အတွက်လည်း ဘီဇကို သတ်မှတ်ထားသည်။ နရသိံဟအတွက်တော့ တာရပင် ဘီဇဖြစ်သည်။

Verse 154

रूपाय तार स्वं बीजं वामनान्ते च रूपतः । पापध्रुवत्रयं बीजं रामाय निगमादितः ॥ १५४ ॥

«ရူပါ» အတွက် ဘီဇသည် «တာရာ» (oṃ) ဖြစ်ပြီး၊ ဝာမန (Vāmana) အပိုင်း/မန္တရ၏ အဆုံးတွင်ရှိသော «ရူပါ» အတွက်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ «ရာမ» အတွက်တော့ နိဂမ (ဝေဒ) အစမှ သင်ကြားထားသကဲ့သို့ «ပါပ–ဓြုဝ» သုံးလုံးစု (triad) သည် ဘီဇဖြစ်သည်။

Verse 155

बीजं कृष्णाय तारान्ते बीजं च कल्किने ततः । जयद्वयं ततः शालग्रामान्ते च निवासिने ॥ १५५ ॥

“တာရာ”(tāra-ပရာဏဝ) ဖြင့် အဆုံးသတ်အောင် ကృష్ణအတွက် ဘီဇအက္ခရာကို ထည့်ပြီး၊ ထို့နောက် ကလ္ကိန်အတွက် ဘီဇကို ထည့်ပါ။ ထို့နောက် “ဇယ၊ ဇယ” ဟူသော အောင်မြင်ခြင်းနှစ်ကြိမ်ကို ပေါင်းထည့်၍၊ နောက်ဆုံး “ရှာလဂြာမ၌ နေထိုင်သော အတွင်းဝင်သခင်ထံသို့” ဟု ထည့်ပါ။

Verse 156

दिव्यसिंहाय डेन्तः स्यात्स्वयम्भूः पुरुषाय हृत् । तारः स्वं बीजमित्येष महासाम्राज्यदायकः ॥ १५६ ॥

ဒိဗ္ဗသိင်္ဟ (Divya-siṁha) အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အက္ခရာမှာ “ḍentaḥ” ဖြစ်သည်။ စွယံဘူ (ဗြဟ္မာ) နှင့် ပုရုෂ (ကောစ्मिक ပုရုෂ) အတွက်မူ နှလုံး၌ ထားရမည်။ “တာရာ” သည် မိမိ၏ ဘီဇမန္တရ (bīja) ဟု ကြေညာထားသည်။ ဤမန္တရစီမံကိန်းသည် မဟာအင်ပါယာ အာဏာကို ပေးတတ်၏။

Verse 157

नृसिंहमन्त्रः खाङ्कार्णो मुनिरत्रिः प्रकीर्तितः । छन्दोऽतिजगती प्रोक्तं देवता कथिता मनोः ॥ १५७ ॥

နೃစിംဟ မန္တရသည် “khāṅ” အက္ခရာဖြင့် စတင်သော မန္တရဟု ကြေညာထားသည်။ ဤနေရာ၌ ၎င်း၏ ရှင်တော် (ṛṣi) သည် အတြိ မုနိ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်း၏ ချန္ဒ (chandas) ကို အတိဇဂတီ ဟု သင်ကြားထားပြီး၊ မန္တရ၏ အဓိပတိ ဒေဝတာကို “မနသ” (စိတ်) ဟု ဖော်ပြထားသည်။

Verse 158

दशावतारो नृहरिं बीजं खं शक्तिरव्ययः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि च भावयेत् ॥ १५८ ॥

နೃဟရိ (နရစിംဟ) ကို ဘီဇမန္တရအဖြစ် သမาธိပြု၍ “kha” ကို မပျက်မယွင်းသော သက္တိ (śakti) ဟု စိတ်ကူးကာ၊ အင်္ဂ-ညာသ (aṅga-nyāsa) ကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ရှည်သံ (dīrgha) ခြောက်မျိုးပါဝင်သော ဘီဇဖြင့် ဘုရား၏ အင်္ဂါများကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 159

अनेकचन्द्र प्रतिमो लक्ष्मीमुखकृतेक्षणः । दशावतारैः सहितस्तनोतु नृहरिः सुखम् ॥ १५९ ॥

လများစွာကဲ့သို့ တောက်ပထွန်းလင်း၍ လက္ရှ္မီ၏ မျက်နှာကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ စိုက်ကြည့်သော မနု-သိင်္ဟ သခင် နೃဟရိ သည် ဒသအဝတားတို့နှင့်အတူ ရှိနေကာ ကျွန်ုပ်တို့အား ချမ်းသာသုခကို ပေးသနားပါစေ။

Verse 160

जपोऽयुतं दशांशेन होमः स्यात्पायसेन तु । प्रागुक्ते पूजयेत्पीठे मूर्तिं सङ्कल्प्य मूलतः ॥ १६० ॥

ဂျပ (japa) ကို တစ်သောင်းကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် အဲဒီ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံအဖြစ် ပိုင်ယာသ (pāyasa) ချိုဆန်ဖြင့် ဟောမ (homa) မီးပူဇော်ပြုရမည်။ ထို့နောက် အစောက ဖော်ပြထားသော ပီဋ္ဌာနပေါ်တွင် မူလမန္တရနှင့် အဓိဋ္ဌာန် (saṅkalpa) ဖြင့် မూర్తိကို တည်ထောင်ကာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 161

अंगान्यादौ च मत्स्याद्यान्दिग्दलेषु ततोऽचयेत् । इन्द्रा द्यानपि वज्राद्यान्सम्पूज्येष्टमवाप्नुयात् ॥ १६१ ॥

အစဦးတွင် အင်္ဂ (အင်္ဂါနိ) များကို စီမံတည်ဆောက်၍၊ ထို့နောက် တိရစ္ဆာန်သင်္ကေတများထဲမှ မత్సျ (ငါး) စသည့် အမှတ်တံဆိပ်များကို ဒိဂ္ဒလ (ဦးတည်ရာပန်းချပ်) များတွင် ထားရမည်။ ထို့နောက် ဣန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားများကို ဝဇ္ရ (မိုးကြိုး) စသည့် အင်္စိဂ္နာများနှင့်တကွ ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်လျှင် လိုရာအကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 162

सहस्रार्णं महामन्त्रं वक्ष्ये तन्त्रेषु गोपितम् । तारो माया रमा कामो बीजं क्रोधपदं ततः ॥ १६२ ॥

တန္တရများအတွင်း လျှို့ဝှက်ထားသော အက္ခရာတစ်ထောင်ပါ မဟာမန္တရကို ငါကြေညာမည်။ ၎င်း၏ ဘီဇ (seed) သံလုံးများမှာ—တာရာ (Tāra)၊ မာယာ (Māyā)၊ ရမာ (Ramā)၊ ကာမ (Kāma) နှင့် ထို့နောက် က္ရോധ (Krodha၊ ဒေါသ) ကိုညွှန်းသော စကားလုံး ဖြစ်သည်။

Verse 163

मूर्ते नृसिंहशब्दान्ते महापुरुष ईरयेत् । प्रधानधर्माधर्मान्ते निगडेतिपदं वदेत् ॥ १६३ ॥

«မူရ္တိ» (mūrti) ဟူသောစကား၏ အဆုံးတွင် «နೃစിംဟ» (nṛsiṃha) ကို အသံထွက်ရမည်။ «နṛစിംဟ» ၏ အဆုံးတွင် «မဟာပုရုಷ» (mahāpuruṣa) ကို ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် «ပရဓာန–ဓರ್ಮ–အဓర్మ» အစဉ်၏ အဆုံးတွင် «နိဂဍေတိ» (nigaḍeti) ဟူသောစကားကို ဆိုရမည်။

Verse 164

निर्मोचनान्ते कालेति ततः पुरुष ईरयेत् । कालान्तकसदृक्तोयं स्वेश्वरान्ते सदृग्जलम् ॥ १६४ ॥

ထို့နောက် နိရ္မောစန (nirmocana၊ လွတ်မြောက်စေသောအခမ်းအနား) ၏ အဆုံးတွင် «ကာလ» (kāla၊ အချိန်) ဟူသောစကားကို အသံထွက်ရမည်။ ဤရေသည် ကာလాంతက (Kālāntaka၊ အချိန်ကို အဆုံးသတ်သူ) ကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ကိုယ်ပိုင်အရှင်၏ သတ်မှတ်ထားသော အဆုံးကန့်သတ်၌လည်း ရေသည် အဆုံးသတ်စေသော အင်အားအဖြစ် တူညီစွာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 165

श्रान्तान्ते तु निविष्टेति चैतन्यचित्सदा ततः । भासकान्ते तु कालाद्यतीतनित्योदितेति च ॥ १६५ ॥

မီတာပိုင်းအဆုံးတွင် «နိဝိဋ္ဌ» ဟုယူ၍ တည်နေရာချထားခြင်းဟုဆိုသည်။ ထို့နောက် «ချိုင်တန်ယ-ချစ်-စဒါ» ဟူ၍ အမြဲသိမြင်သော သန့်ရှင်းသတိဉာဏ်ဟုနားလည်ရသည်။ အလင်းတောက်ပသော (ဘ္ဟာသက) ပိုင်းအဆုံးတွင် ထပ်မံ၍ «ကာလာဒီ-အတီတ-နိတျ-ဥဒိတ» ဟူ၍ အချိန်နှင့်အစများကိုလွန်ကာ အမြဲထွန်းလင်းနေသော အနန္တဟုခေါ်သည်။

Verse 166

उदयास्तमयाक्रान्तमहाकारुणिकेति च । हृदयाब्जचतुश्चोक्ता दलान्ते तु निविष्टितः ॥ १६६ ॥

«နေထွက်နေဝင်ကြောင့် ဖုံးလွှမ်းခံရသူ» နှင့် «မဟာကရုဏာရှင်» ဟူသောအမည်များကိုလည်း နှလုံးပန်းကြာအတွင်းရှိ အမည်လေးပါးဟုဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ပန်းချပ်၏အဆုံးအစွန်တွင် အတည်တကျ တည်နေသည်ဟုဆို၏။

Verse 167

चैतन्यात्मन्श्चतुरात्मन्द्वादशात्मन्स्ततः परम् । चतुर्विंशात्मन्नन्ते तु पञ्चविंशात्मन्नित्यपि ॥ १६७ ॥

အတ္တကို «ချိုင်တန်ယ» ဟူ၍ သတိဉာဏ်အဖြစ်ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် «စတုရတ္တ» အဖြစ်၊ ထပ်မံ၍ «ဒွာဒသတ္တ» အဖြစ်၊ ထို့နောက် «စတုဝိံသတ္တ» အဖြစ်ဆိုကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင်လည်း အမြဲတည်သော «ပဉ္စဝိံသတ္တ» အဖြစ်တောင် ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 168

बको हरिः सहस्रान्ते मूर्ते एह्येहि शब्दतः । भगवन्नृसिंहपुरुष क्रोधेश्वर रसा सह ॥ १६८ ॥

ထောင်အရေအတွက်၏အဆုံးတွင် ဟရီသည် ဘကာ (Baka) ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာကာ «လာပါ၊ လာပါ» ဟူသောအသံတော်ဖြင့်ပင် ဖိတ်ခေါ်ခံရသည်—«အို ဘဂဝန်၊ အို နရစിംဟ-ပုရုရှ၊ အို အမျက်၏အရှင်၊ ရသ (rasa) အင်အားနှင့်အတူ ကြွလာပါ» ဟူ၍။

Verse 169

स्रवन्दितान्ते पादेति कल्पान्ताग्निसहस्र च । कोट्याभान्ते महादेव निकायदशशब्दतः ॥ १६९ ॥

အို မဟာဒေဝ၊ စကားလုံးများကို ဆယ်မျိုးခွဲခြားသည့်နည်းအရ «စရဝန္ဒိတ» အဆုံးတွင် «ပါဒ» ဟုဆိုကြသည်။ ကလ္ပအဆုံးတွင်လည်း မီးတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အလင်းရောင်သည် ကိုဋိပမာဏအထိ ပြင်းထန်လှ၏။

Verse 170

शतयज्ञातलं ज्ञेयं ततश्चामलयुग्मकम् । पिङ्गलेक्षणसटादंष्ट्रा दंष्ट्रायुध नखायुध ॥ १७० ॥

«သတယဇ္ဉာတလ» ဟူသောဒေသကို သိမှတ်လော့။ ထို့နောက် «အမလာ» အမည်ရှိ အတွဲတစ်စုံ ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ မျက်စိအဝါညိုရောင်၊ လည်ပင်းမွှေးထူထဲ၍ စွယ်ရှိသူတို့ နေထိုင်ကာ စွယ်ကို လက်နက်၊ လက်သည်းကိုလည်း လက်နက်အဖြစ် သုံးကြ၏။

Verse 171

दानवेन्द्रा न्तकावह्निणशोणितपदं ततः । संसक्तिविग्रहान्ते तु भूतापस्मारयातुधान् ॥ १७१ ॥

ထို့နောက်၌ ဒါနဝတို့၏ အရှင်ကို အဆုံးသတ်စေသော မီး၏ သွေးစွန်းလမ်းကြောင်းဟုလည်း သိမှတ်ရ၏။ ထို့ပြင် ကပ်လျက်တင်းကျပ်သော တိုက်ခိုက်မှု၏ အဆုံးတွင် ဘူတများ၊ အပစမာရကဲ့သို့သော ရောဂါဆိုးများနှင့် ယာတုဓာန (ရန်လိုဝိညာဉ်) တို့ကို ညွှန်းဆို၏။

Verse 172

सुरासुरवन्द्यमानपादपङ्कजशब्दतः । भगवन्व्योमचक्रेश्चरान्ते तु प्रभावप्यय ॥ १७२ ॥

ဒေဝနှင့် အသူရတို့ပင် တူညီစွာ ပူဇော်ကန်တော့သော ကြာပန်းတော်ခြေတော်ကို ကြေညာသည့် ထိုအသံအားဖြင့်၊ ကောင်းကင်စက်ဝိုင်း၏ အရှင်ဖြစ်သော ဘဂဝန်သည် လမ်းကြောင်း၏ အဆုံး၌ ပေါ်ထွန်းသမျှ အာနုဘော်အားလုံးကို ပျော်လျော်ပျက်သုဉ်းစေ၏။

Verse 173

रूपेणोत्तिष्ठ चोत्तिष्ठ अविद्यानिचयं दह । दहज्ञानैश्वर्यमन्ते प्रकाशययुगं ततः ॥ १७३ ॥

သင်၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထမြောက်လော့—ထမြောက်၊ ထမြောက်လော့! စုဆောင်းထားသော အဝိဇ္ဇာအစုကို လောင်ကျွမ်းစေ။ ထို့နောက် ဉာဏ်မီးဖြင့် အာဏာတော်ကို တောက်ပစေကာ၊ ထိုအလင်းဖြင့် ယုဂ် (လောက) ကို ထွန်းလင်းစေ။

Verse 174

ॐ सर्वज्ञ अरोषान्ते जम्भाजृम्भ्यवतारकम् । सत्यपुरुषशब्दान्ते सदसन्मध्य ईरयेत् ॥ १७४ ॥

«အိုမ်» ဟူသော သဒ္ဒါတစ်လုံးကို အသံထွက်ရမည်။ «သဗ္ဗဇ္ဉ» ဆိုသည့်စကားနောက်တွင်၊ «အရိုးသ» ၏ အဆုံး၌ «ဇမ္ဘ–အာဇೃမ္ဘျ–အဝတာရက» နှင့်အတူ ထည့်၍ ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် «သတ္တျပုရုသ» ဆိုသည့်စကားနောက်တွင် «သတ်» နှင့် «အသတ်» ကြား အလယ်၌ အသံထွက်ရမည်။

Verse 175

निविष्टं मम दुःस्वप्नभयं निगडशब्दतः । भयं कान्तारशब्दान्ते भयं विषपदात्ततः ॥ १७५ ॥

ချည်နှောင်သံကြောင့် မကောင်းသောအိပ်မက်၏ကြောက်ရွံ့မှုသည် ငါ့အပေါ်သို့ ဝင်ရောက်ကပ်လျက်ရှိ၏။ တောအော်သံ၏အဆုံး၌လည်း ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်ပေါ်၏၊ «အဆိပ်» ဟူသောစကားထွက်သံကြောင့်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်၏။

Verse 176

ज्वरान्ते डाकिनी कृत्याध्वरेवतीभयं ततः । अशन्यन्ते भयं दुर्भिक्षभयं मारीशब्दतः ॥ १७६ ॥

ဖျားနာမှုအဆုံး၌ Ḍākinī များ၊ ကṛtyā ဟူသောအန္တရာယ်ရိတုများနှင့် Adhvarevatī တို့ကို ကြောက်ရွံ့ရ၏။ ထို့နောက် မိုးကြိုး/လျှပ်စီးသံအဆုံး၌လည်း ကြောက်ရွံ့မှုရှိ၏။ မārī ၏အမင်္ဂလာအော်သံကြောင့် အစာခေါင်းပါးမှု၏ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 177

भयं मारीचशब्दान्ते भयं छायापदं ततः । स्कन्दापस्मारशब्दान्ते भयं चौरभयं ततः ॥ १७७ ॥

«mārīca» ဟူသောစကား၏အဆုံး၌ ကြောက်ရွံ့မှု၏လက္ခဏာရှိ၏။ ထို့နောက် «chāyā» ဟူသောစကား၌လည်း ထိုနည်းတူ ကြောက်ရွံ့မှုရှိ၏။ «skanda–apasmāra» ဟူသောစကား၏အဆုံး၌ ကြောက်ရွံ့မှုရှိပြီး၊ ထို့နောက် ခိုးသူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ရ၏။

Verse 178

जलस्वप्नाग्निभयं गजसिंहभुजङ्गतः । भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत् ॥ १७८ ॥

ရေကြောင့်လည်း၊ အိပ်မက်ကြောင့်လည်း၊ မီးကြောင့်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်ပေါ်၏။ ထို့အတူ ဆင်၊ ခြင်္သေ့နှင့် မြွေတို့ကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။ မွေးဖွားခြင်းနှင့် အိုမင်းခြင်း၏အဆုံး၌ ကြောက်ရွံ့လျက် «သေခြင်း» စသည့် အမင်္ဂလာစကားများကို ထုတ်ဆိုတတ်၏။

Verse 179

भयं निर्मोचययुगं प्रशमययुगं ततः । ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः ॥ १७९ ॥

ထို့နောက် Nṛsiṁha Br̥hat-sāman အားဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို လွတ်မြောက်စေသော အတွဲရိတုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို သက်သာစေသော အတွဲရိတုကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ပြင် စိတ်တွင် သိမြင်အာရုံပြုထားသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူခြင်း၏အဆုံး၌ ဤနည်းကို သင့်လျော်သလို အသုံးချရမည်။

Verse 180

पुरुषान्ते सर्वभयनिवारणपदं ततः । अष्टाष्टकं चतुःषष्टिः चेटिकाभयमीरयेत् ॥ १८० ॥

«ပုရုရှ» မန္တရ၏ အဆုံးတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော စကားကို ထုတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «အဋ္ဌာဋ္ဌက» နှင့် «ခြောက်ဆယ်လေး» ကို ရွတ်ဆိုကာ စေတိကာတို့၏ အန္တရာယ်ကြောက်ရွံ့မှုကို တားဆီးသော ဖော်မြူလာကို ကြေညာရမည်။

Verse 181

विद्यावृतस्त्रयस्त्रिंशद्देवताकोटिशब्दतः । नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत् ॥ १८१ ॥

သန့်ရှင်းသော ဗိဒ္ဓာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့၊ သုံးဆယ်သုံးကုဋိ ဒေဝတာတို့ကို ခေါ်ယူသည့် စကားလုံးများဖြင့် ထုတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် အဆုံးတွင်—ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်—ကြာပန်း၏ အလှဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 182

सहस्रवदनान्ते तु सहस्रोदर संवदेत् । सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत् ॥ १८२ ॥

«ထောင်မျက်နှာရှိသော» ဟူသော စကား၏ အဆုံးတွင် «ထောင်ဗိုက်ရှိသော» ဟု ဆိုရမည်။ ထို့အတူ «ထောင်မျက်စိရှိသော» ဟူသော စကား၏ အဆုံးတွင် «ထောင်ခြေရှိသော» ဟု ထုတ်ဆိုရမည်။

Verse 183

सहस्रभुज सम्प्रोच्य सहस्रजिह्व संवदेत् । सहस्रान्ते ललाटेति सहस्रायुधतोधरात् ॥ १८३ ॥

အရင်ဆုံး «ထောင်လက်ရှိသော» ဟု ထုတ်ဆိုပြီးနောက် «ထောင်လျှာရှိသော» ဟု ဆက်ဆိုရမည်။ အဆုံးတွင် «နဖူးသည် ထောင်ဆ» ဟု ဆိုကာ ထောင်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်ကို စိတ်၌ ထင်မြင်ရမည်။

Verse 184

तमःप्रकाशक पुरमथनान्ते तु सर्व च । मन्त्रे राजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद ॥ १८४ ॥

ဤသင်ကြားချက်/မန္တရသည် အမှောင်ကို ဖယ်ရှား၍ အလင်းကို ထွန်းပေးသော အရာဖြစ်သည်။ «မြို့ကိုဖျက်ဆီးသူ» အခမ်းအနား၏ အဆုံးတွင်လည်း အရာအားလုံးအတိုင်း အသုံးချရမည်။ မန္တရအတွင်း «ရာဇေရှ္ဝရ» ဟူသော စကားမှ စတင်သော အပိုင်းသည် ကောင်းကင်သို့ သွားရာ လမ်းကြောင်း (မြင့်မြတ်သော ရောက်ရှိမှု) ကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 185

पातालगतिप्रदान्ते यन्त्रमर्द्दन ईरयेत् । घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः ॥ १८५ ॥

ပာတာလသို့ သွားရာလမ်းကို ပေးသော မန္တရား၏ အဆုံးတွင် «ယန္တ్రమရ္ဒန» မန္တကို ထပ်မံ ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «ဃောရာဋ္ဌဟာသ-ဟသိတ-ဝိශ්ဝာဝာသ» ပဒကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 186

वासुदेव ततोऽक्रूर ततो हयमुखेति च । परमहंसविश्वेश विश्वान्ते तु विडम्बन ॥ १८६ ॥

ထို့နောက် (အရှင်ကို) «ဝာစုဒေဝ» ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ထို့နောက် «အကရူရ»၊ ထို့နောက် «ဟယမုခ» ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ (အရှင်သည်) အမြင့်မြတ်သော ဟံသာ «ပရမဟံသ»၊ စကြဝဠာ၏ အရှင် «ဝိශ්ဝေရှ» ဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာအဆုံး၌ «ဝိဍမ္ဗန» ဟူသော အံ့ဩဖွယ် ပြကွက်ဖြင့် မောဟစေသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။

Verse 187

निविष्टान्ते ततः प्रादुर्भावकारक ईरयेत् । हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत् ॥ १८७ ॥

ထို့နောက် ထိုင်နေသော ကర్మ၏ အဆုံးတွင် ပေါ်ထွန်းစေသော အာဝါဟနကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသည့် နျာသကို ပြုလုပ်၍ «ဟೃṣီကေရှ» နှင့် လွတ်လပ်သော အလိုတော်ရှိသည့် အရှင်ကို အာဝါဟနကာ၊ ကျန်မရှိအောင် သတ္တဝါအသက်ရှိသမျှအတွင်း မန္တရား၏ အင်အားကို တည်စေရာသည်။

Verse 188

ग्रासकान्ते महापश्चात्पिशितासृगितीरयेत् । लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्य्न्ते तु प्रदायक ॥ १८८ ॥

သတ်မှတ်ထားသော အစာတစ်လုတ်၏ အဆုံးတွင် မဟာမန္တ «ပိଶိတာသೃက» ကို ရွတ်ဆိုရမည်။ «လံပဋ» ဟူသော ကర్మ၏ အဆုံးတွင် «ခေချရီ» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ ဤတို့သည် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) ကို ပေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 189

अजेयाव्यय अव्यक्त ब्रह्माण्डोदर इत्यपि । ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः ॥ १८९ ॥

«အဇေယ» မအနိုင်ယူနိုင်သူ၊ «အဗျယ» မပျက်စီးသူ၊ «အဗျက္တ» မထင်ရှားသူ၊ ထို့ပြင် «ဗြဟ္မာဏ္ဍအိုဒရ» စကြဝဠာဥ၏ အတွင်း/ဝမ်းတော်ဟုလည်း ခေါ်သည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၏ စက်ကာလ တစ်ထောင်၏ အဆုံးတွင် «ကိုဋိ-စရဂြုဏ္ဍ» ဟုခေါ်သော အသံ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 190

माल पण्डितमुण्डेति मत्स्य कूर्म ततः परम् । वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत् ॥ १९० ॥

အစဉ်လိုက် သာသနာတော်နာမများကို ရွတ်ဆိုရမည်—«မာလာ၊ ပဏ္ဍိတ၊ မုဏ္ဍ» ဟု၊ ထို့နောက် «မတ်စ်ယ» နှင့် «ကူර්မ» ဟု။ «ဝရာဟ» အဆုံးတွင် «နೃစിംဟ» ဟုဆိုပြီး၊ «ဝာမန» အဆုံးတွင်လည်း နောက်တစ်နာမကို ထုံးစံအတိုင်း ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 191

त्रैलोक्याक्रमणान्ते तु पादशालिक ईरयेत् । रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च ॥ १९१ ॥

«လောကသုံးလောကကို ခြေလှမ်းဖြင့် ကျော်လွန်ခြင်း» အဆုံးတွင် အမှတ်စကား «ပာဒရှာလိက» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «ရာမ သုံးပါး» အညွှန်းပြီးလျှင်၊ «ဗိṣ္ဏု-ရူပ» အဆုံးတွင်လည်း «ဓရ» ဟု ထပ်မံဆိုရမည်။

Verse 192

तत्त्वत्रयान्ते प्रणवाधारतस्तच्छिखां पदम् । निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट् ॥ १९२ ॥

«တတ္တဝ သုံးပါး» အဆုံးတွင် အိုမ် (Oṃ) ကို အခြေခံထောက်တိုင်အဖြစ်ထား၍ «ရှိခာ» ဟု အမှတ်ပြုသော စကားလုံးကို ထားရမည်။ မီးမှ ပေါ်လာသော အင်္ဂါကို နေရာချသည့် အဆုံးတွင် «စွဝဓာ» ကို ထည့်ပြီး၊ ထို့နောက် «ဝရှတ်» ကို ဆက်၍ ဆိုရမည်။

Verse 193

नेत्र वर्मास्त्रमुच्चार्य्यप्राणाधार इतीरयेत् । आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः ॥ १९३ ॥

မျက်စိကာကွယ်မန်တရ «နေတ်ရ», ကာကွယ်အင်္ကျီ «ဝရ္မန်», နှင့် လက်နက် «အஸ္တရ» ကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် «ပရာဏာဓာရ» (အသက်ရှူအား၏ အထောက်အကူ) ဟု ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «အာဒိဒေဝ» ၏ နေရာမှ စ၍ ပရာဏ နှင့် အပာဏ ကို ကိုယ်အတွင်း သတ်မှတ်ထားသည့် အစဉ်အတိုင်း ထားရမည်။

Verse 194

पाञ्चरात्रिक दितिज विनिधनान्ते करेति च । महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्येन्द्र शब्दतः ॥ १९४ ॥

ပာဉ္စရာတြ သုံးစွဲပုံအရ «ဒိတိဇ» နောက်တွင် «-ဝိနိဓန» ပစ္စယကို ထည့်၍ «ကရေတိ» ဟူသော ပုံစံကို ဖွဲ့ရသည်။ ထိုနည်းတူ «မဟာမာယာ» နောက်တွင် «-အမောဃ» ကို သုံးသည်။ ထို့ပြင် «ဒရျံ» နောက်တွင် «ဒૈတျေန္ဒြ» ဟူသော စကားလုံးကို ရရှိသည်—ဤသို့ «သဗ္ဒ» (ဝေါဟာရ/ဗျာကရဏ သက်သေ) အာဏာဖြင့် သင်ကြားထားသည်။

Verse 195

दर्यान्ते दलनेत्युक्ता तेजोराशिन् ध्रुवं स्मरः । तेजस्वरान्ते पुरुष्पंङेन्ते सत्यपूरुष ॥ १९५ ॥

“daryā” ၏အဆုံးတွင် “dalana” ဟု ပြောင်းသည်ဟု ဆို၏။ “tejo-rāśi” စပ်ပေါင်း၌ တည်ငြိမ်သော စည်းကမ်းအရ “smara” ဟူသည်။ “tejasvara” ၏အဆုံးတွင် “puruṣpaṃṅa” ဟု ဖြစ်လာပြီး၊ အဆုံး၌ “satya-pūruṣa” ဟု အတည်ပြု၏။

Verse 196

अस्त्रतारोऽच्युतास्त्रं च तारो वाचा सुदेव फट् । तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः ॥ १९६ ॥

“tāra” သဒ္ဒါသံကို အချျုတ (Acyuta) ၏ အက်စတြ (astra) မန္တရနှင့် ပေါင်းလျှင် မစ်ဆိုင်လ်မန္တရ ဖြစ်၏။ ဝါစာ (vācā) နှင့် ပေါင်းလျှင် “Sudeva phaṭ” မန္တရ ဖြစ်၏။ မာယာရုပ် (Māyā-mūrti) နှင့် ပေါင်းလျှင် “(tāra)… phaṭ” ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် “vaḥ” ကို သရများဖြင့် စတင်သော ကာမ (Kāma) ဟု ဆို၏။

Verse 197

मूर्तेस्त्रमव्ययोबीजं विश्वमूर्तेस्त्रिमव्ययः । मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने ॥ १९७ ॥

ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဒေဝတား (mūrti) အတွက် မပျက်မယွင်းသော ဘီဇသံမှာ “tram” ဖြစ်၏။ စကြဝဠာရုပ် (Viśva-mūrti) သခင်အတွက် မပျက်မယွင်းသော ဘီဇမှာ “trim” ဖြစ်၏။ မာယာအားဖြင့် စကြဝဠာ၏ အတ္တဖြစ်တော်မူသောသူအတွက် သဒ္ဒါခြောက်လုံး ရှိ၏။ “tāra” (Oṃ) သည် အတွင်းအတ္တအတွက်၊ “sauca” (သန့်ရှင်းမှု) သည် လွန်ကဲသော စတုတ္ထအတ္တအတွက် ဖြစ်၏။

Verse 198

फट् तारोहं विश्वरूपिन्नस्त्रं च तदनन्तरम् । तारौह्रैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः ॥ १९८ ॥

ပထမ “phaṭ” ဟု ထုတ်ဆိုပြီးနောက် “tārohaṁ” ဟု ဆိုရမည်။ ထို့နောက် “viśvarūpin” ၏ အက်စတြ-မန္တရကို ဆိုရမည်။ ထို့ပြီးလျှင် အမြင့်မြတ်သော “tāra-uhrai” ၏ အဆုံးတွင် “hraṁsa”, “phaṭ” ဟု ဆိုကာ နောက်ဆုံး “praṇava” (Oṁ) ကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 199

ह्रः हिरण्यगर्भरूप धारणान्ते च फट् ध्रुवः । ह्रौं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः ॥ १९९ ॥

“hraḥ” သဒ္ဒါသံကို ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ (Hiraṇyagarbha) ရုပ်အတွက် ဓာရဏာ၏ အဆုံးတွင် “phaṭ” နှင့်အတူ သုံးရန် တည်ငြိမ်စွာ သတ်မှတ်ထား၏။ ထို့နောက် ထိုနည်းတူ “hrauṁ” သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ရုပ်ကို ဆောင်ယူသည့် အက်စတြ (astra) မန္တရအဖြစ် တည်ငြိမ်စွာ သတ်မှတ်ထား၏။

Verse 200

क्षौं नृसिंहरूपधारिन् ॐ क्लं श्लश्च स्वरादिकः । ष्टाङ्गविन्यासविन्यस्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट् ॥ २०० ॥

«ကၡော်ṁ—နရစിംဟ ရုပ်ကို ဆောင်သူ၊ အိုṁ၊ က္လံ၊ ရှလ» ဟူ၍ သရများအစဉ်ဖြင့် စတင်ရွတ်ဆို။ အင်္ဂခြောက်ပါး ညာသ (ṣaḍ-aṅga nyāsa) ဖြင့် ရုပ်တည်စေသော ဒေဝတားကို ထူထောင်ပြီးနောက် «ဖတ်» ဟု ဆိုရမည်။