Mahāviṣṇu-Mantras: Aṣṭākṣarī, Sudarśana-Astra, Nyāsa Systems, Āvaraṇa-Pūjā, and Prayogas

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये महाविष्णोर्मन्त्रान्लोकेषु दुर्लभान् । यान्प्राप्य मानवास्तूर्णं प्राप्नुवंति निजेप्सितम् ॥ १ ॥

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်— ယခု ငါသည် လောကများတွင် ရှားပါးသော မဟာဝိෂ္ဏု၏ မန္တရများကို ကြေညာမည်။ ထိုမန်တရများကို ရရှိသော လူသားတို့သည် မိမိအလိုရှိသမျှကို လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 2

ऽ । ब्रह्मादयोऽपि याञ्ज्ञात्वा समर्थाः स्युर्जगत्कृतौ ॥ २ ॥

ဗြဟ္မာနှင့် အခြားသော ကောသမစ်သတ္တဝါတို့ပင် ထိုအရာကို သိမြင်ပြီးမှသာ လောကကြီးကို ဖန်ဆင်းနိုင်သော စွမ်းရည် ရရှိကြသည်။

Verse 3

तारहृत्पूर्वकं ङेंतं नारायणपदं भवेत् । अष्टाक्षरो मनुश्चास्य साध्यो नारायणो मुनिः ॥ ३ ॥

‘တာရာ’ သရကို အစမှာ ထားပြီး ကျန်သရများနှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် ‘နာရာယဏ’ ဟူသော နာမဖြစ်လာသည်။ ဤသည်မှာ အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ဣရှီ (ṛṣi) သည် နာရာယဏ မုနိ ဖြစ်သည်။

Verse 4

छन्दः प्रोक्तं च गायत्री देवता विष्णुख्ययः । ॐ बीजं यं च तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ४ ॥

ချန်ဒတ် (chandas) ကို ဂါယတြီဟု ကြေညာထားပြီး၊ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာမှာ ဗိဿနုဟု ကျော်ကြားသော ဘုရားဖြစ်သည်။ ဘီဇ (bīja) သရမှာ ‘အိုမ်’ ဖြစ်၍၊ ‘ယံ’ ကိုလည်း သက္တိ (śakti) ဟု ဆိုကြသည်။ ၎င်း၏ ဝိနိယောဂ (viniyoga) သည် အလိုရှိသမျှ အကျိုးရလဒ် အားလုံးကို ရရှိရန် ဖြစ်သည်။

Verse 5

क्रुद्धोल्काय हृदाख्यातं महोल्काय शिरः स्मृतम् । वीरोल्काय शिखा प्रोक्ता द्युल्काय कवचं मतम् ॥ ५ ॥

“နှလုံး” ကို ကရုဒ္ဓိုးလ္ကာ၏ အင်္ဂါဟု ကြေညာပြီး၊ “ခေါင်း” ကို မဟိုးလ္ကာ၏ အင်္ဂါဟု မှတ်သားကြသည်။ “ရှိခာ” (ဆံထုံးထိပ်) ကို ဝီရိုးလ္ကာ၏ အင်္ဂါဟု ဆိုပြီး၊ “ကဝချ” (ကာကွယ်ရေးအာမော်) ကို ဒျူလ္ကာ၏ အင်္ဂါဟု ယူဆကြသည်။

Verse 6

महोल्कायेति चास्रं स्यादित्थं पंचांगकल्पना । पुनः षडंगमंत्रोत्थैः षड्वर्णैश्च समाचरेत् ॥ ६ ॥

အက်စတြ (astra) မန္တရမှာ ‘မဟိုးလ္ကာယ’ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ပဉ္စာင်္ဂ (pañcāṅga) စီမံကိန်း ပြီးစီးသည်။ ထို့နောက် သဋ္ဌင်္ဂ (ṣaḍaṅga) မန္တရများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အက္ခရာခြောက်လုံးဖြင့် ထပ်မံ အကျင့်ပြုရမည်။

Verse 7

अवशिष्टौ न्यसेत्कुक्षिपृष्टयोर्मंत्रवर्णकौ । सुदर्शनस्य मंत्रेण कुर्याद्दिग्बन्धनं ततः ॥ ७ ॥

ကျန်ရှိသော မန္တရအက္ခရာနှစ်လုံးကို ဝမ်းနှင့် ကျောပေါ်တွင် ထားရမည်။ ထို့နောက် သုဒർശန မန္တရဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာကို ကာကွယ်တံဆိပ်ခတ်သကဲ့သို့ ဒိဂ္ဗန္ဓန ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 8

तारो नमश्चतुर्थ्यंतं सुदर्शनपदं वदेत् । अस्त्रायफडिति प्रोक्तो मंत्रो द्वादशवर्णवान् ॥ ८ ॥

ပထမဦးစွာ တာရက (ပရာဏဝ) «အိုမ်» ကို ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် «နမဟ်» ကို ဒါတီဗ်အဆုံးဖြင့် (အက်စတြာယ) ထည့်ကာ၊ «သုဒർശန» ဟူသော ပဒကို ဆိုရမည်။ နောက်ဆုံး «အက်စတြာယ ဖဋ်» ဟု ဆိုသဖြင့် အက္ခရာ ၁၂ လုံးပါ အက်စတြာ-မန္တရဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 9

दशावृत्तिमय न्यासं वक्ष्ये विभूतिपञ्चरम् । मूलार्णान्स्वतनौ न्यस्येदाधारे हृदये मुखे ॥ ९ ॥

ဒသအဝတ်တိ (ဆယ်ကြိမ်လှည့်) အစီအစဉ်ဖြင့် စီမံထားသော နျာသကို «ဝိဘူတိ-ပဉ္စရ» ဟု ငါရှင်းပြမည်။ မူလဗီဇအက္ခရာများကို ကိုယ်တိုင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင်—အာဓာရ (အခြေခံ)၊ နှလုံး၊ နှုတ်ခမ်း/ပါးစပ်၌—တင်ထားရမည်။

Verse 10

दोःपन्मूलेषु नासायां प्रथमावृत्तिरीरिता । गले नाभौ हृदि कुचपार्श्वपृष्टेषु तत्पराः ॥ १० ॥

ပထမအဝတ်တိကို လက်ရင်းများနှင့် နှာခေါင်း၌ ထားရမည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဤတင်သွင်းမှု၌ စိတ်တည်ကြည်သူတို့သည် လည်ချောင်း၊ ချက်၊ နှလုံး၊ ထို့ပြင် ရင်ဘတ်ဘေးဖက်များ၊ ကိုယ်ဘေးနှင့် ကျောပေါ်တွင်လည်း ထားကြသည်။

Verse 11

मूर्द्धास्यनेत्रश्रवणघ्राणेषु च तृतीयकाः । दोःपादसंध्यंगुलिषु वेदावृत्त्या च विन्यसेत् ॥ ११ ॥

တတိယအစုကို ခေါင်းထိပ်၊ ပါးစပ်၊ မျက်စိများ၊ နားများနှင့် နှာခေါင်း၌ တင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် ဝေဒ-အဝတ်တိ (ဝေဒပုံစံ ပြန်လည်ဆိုခြင်း) အတိုင်း လက်နှင့် ခြေ၏ အဆစ်များနှင့် လက်ချောင်း/ခြေချောင်းများပေါ်တွင်လည်း နျာသ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 12

धातुप्राणेषु हृदये विन्यसेत्तदनंतरम् । शिरोनेत्रा स्यहृत्कुक्षिसोरुजंघापदद्वये ॥ १२ ॥

ထို့နောက် မန္တရားတို့ကို ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ဓာတ်များနှင့် အသက်ရှူလေများပေါ်၌ နျာသ (nyāsa) ပြု၍ နှလုံး၌ အလယ်တင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် ခေါင်း၊ မျက်စိ၊ မျက်နှာ/ပါးစပ်၊ နှလုံး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ပေါင်၊ ခြေထောက်အောက်ပိုင်းနှင့် ခြေဖျားနှစ်ဖက်ပေါ်၌လည်း တင်ထားရမည်။

Verse 13

एकैकशो न्यसेद्वर्णान्मंत्रस्य क्रमतः सुधीः । न्यसेद्धृदंसोरुपदेष्वर्णान्वेदमितान्मनोः ॥ १३ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် မန္တရား၏ အက္ခရာများကို အစဉ်အတိုင်း တစ်လုံးချင်း နျာသ ပြုရမည်။ ထို့နောက် ဝေဒက သတ်မှတ်ထားသည့် အတိုင်းအတာနှင့် ကိုက်ညီသော မန္တရား၏ အက္ခရာများကို နှလုံး၊ ပခုံး၊ ပေါင်နှင့် ခြေဖျားတို့ပေါ်၌ ထပ်မံတင်ထားရမည်။

Verse 14

चक्रशं खगदांभोजपदेषु स्वस्वमुद्रया । शेषांश्च न्यासवर्योऽयं विभूतिपञ्जराभिधः ॥ १४ ॥

စက်ရ (চক্র)၊ သင်္ခ (conch)၊ ခဒ္ဂ/ဂဒါ (ဓား သို့မဟုတ် လက်နက်)၊ ပဒ္မ (ကြာပန်း) နှင့် ခြေဖျားတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာနေရာများပေါ်၌ မိမိမိမိ၏ မုဒြာ (လက်ဟန်) ဖြင့် နျာသ ပြုရမည်။ ဤကျန်ရှိသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် နျာသအစဉ်ကို «ဝိဘူတိ-ပဉ္ဇရ» ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သာသနာ့အာနုဘော်၏ ကာကွယ်ရေးအကာအရံ ဖြစ်သည်။

Verse 15

न्यसेन्मूलार्णमेकैकं सचंद्रं तारसम्पुटम् । अथवा वै नमोंतेन न्यसेदित्यपरे जगुः ॥ १५ ॥

မူလအက္ခရာ (mūlārṇa) ကို တစ်လုံးချင်း နျာသ ပြု၍ «စန္ဒြ» (ṃ/အနုಸ್ವာရ) ဖြင့် ပေါင်းစည်းကာ «တာရာ» ဟူသော «အောမ်» ဖြင့် ပတ်လည်အုပ်ထားရမည်။ သို့မဟုတ် အခြားသူတို့က နျာသကို အဆုံးတွင် «နမಃ» ကို ထည့်၍ ပြုရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 16

तत्त्वन्यासं ततः कुर्याद्धिष्णुभावप्रसिद्धये । अष्टार्णोऽष्टप्रकृत्यात्मा गदितः पूर्वसूरिभिः ॥ १६ ॥

ထို့နောက် ဗိṣṇု-ဘಾವ (ဝိષ્ણု၌ စိတ်နှလုံးစုပ်ယူနေခြင်း) ကို တည်မြဲစေရန် တတ္တဝ-နျာသ (tattva-nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ အက္ခရာရှစ်လုံးပါ မန္တရား (aṣṭārṇa) သည် အဋ္ဌ-ပရကృతိ၏ သဘောတရားဖြစ်ကြောင်းကို ရှေးဋ္ဌာန ရှင်ရသီတို့က ဟောကြားထားသည်။

Verse 17

पृथिव्यादीनि भूतानि ततोऽहंकारमेव च । महांश्च प्रकृतिश्चैवेत्यष्टौ प्रकृतयो मताः ॥ १७ ॥

မြေဓာတ်နှင့် အခြားဓာတ်များ၊ ထို့နောက် အဟင်္ကာရ (အတ္တသဘော)၊ ထို့ပြင် မဟတ် (မဟာတတ္တဝ) နှင့် ပရကృతိ—ဤတို့ကို အခြေခံ ပရကృతိ ရှစ်ပါးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 18

पादे लिंगे हृदि मुखे मूर्ध्नि वक्षसि हृत्स्थले । सर्वांगे व्यापकं कुर्यादेकेन साधकोत्तमः ॥ १८ ॥

ခြေဖျား၊ လိင်အင်္ဂါ၊ နှလုံး၊ ပါးစပ်၊ ခေါင်းထိပ်၊ ရင်ဘတ်နှင့် နှလုံးဒေသတို့၌ (မန္တရ၏ သတ္တိကို) တင်ထား၍၊ သာဓကအထူးမြတ်သည် မန္တရတစ်ပုဒ်တည်းဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံးသို့ ပျံ့နှံ့စေသင့်သည်။

Verse 19

मंत्रार्णहृत्परायाद्यमात्मने हृदयांतिमम् । तत्तन्नाम समुच्चार्य्य न्यसेत्तत्तत्स्थले बुधः ॥ १९ ॥

မန္တရ၏ အက္ခရာများမှ စ၍ နှလုံးထိ တက်သွားပြီး၊ ထို့နောက် အတ္တမန်အတွက် နှလုံးဒေသ၏ အဆုံး၌ နောက်ဆုံးအက္ခရာကို တင်ထားရမည်။ သက်ဆိုင်ရာ နာမတော်တို့ကို တစ်ခုချင်း အသံထွက်၍ ပညာရှိသည် သက်ဆိုင်ရာ နေရာများ၌ နျာသ (nyāsa) ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 20

अयं तत्त्वाभिधो न्यासः सर्वन्यासोत्तमोत्तमः । मूर्तीर्न्यसेद्द्वादश वै द्वादशादित्यसंयुताः ॥ २० ॥

ဤသည်မှာ တတ္တဝအမည်ခေါ်၍ တင်သည့် «တတ္တဝာဘိဓ» နျာသ (tattvābhidha-nyāsa) ဖြစ်ပြီး၊ နျာသအမျိုးအစားအားလုံးထဲတွင် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဒွါဒသ အာဒိတျ (Ādityas) နှင့် ဆက်စပ်သော မူရတိ (mūrti) ၁၂ ပါးကို တင်သွင်းတည်စေသင့်သည်။

Verse 21

द्वादशाक्षरवर्णाद्या द्वादशादित्यसंयुताः । अष्टार्णोऽयं मनुश्चाष्टप्रकृत्यात्मा समीरितः ॥ २१ ॥

ဒွါဒသအက္ခရာ မန္တရမှ စ၍ ဒွါဒသ အာဒိတျတို့နှင့် ဆက်စပ်သကဲ့သို့၊ ဤ အဋ္ဌအက္ခရာ မန္တရကိုလည်း ကြေညာထားသည်—၎င်း၏ သဘာဝသည် ပရကృతိ ရှစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ဆိုထားသည်။

Verse 22

तासामात्मचतुष्कस्य योगादर्काक्षरो भवेत् । ललाटकुक्षिहृत्कंठदक्षपार्श्वांसकेषु च ॥ २२ ॥

ထိုအင်္ဂါများကို အတွင်းသဘောတရား လေးပါး (အာတ္မ-စတုဿက) နှင့် ယောဂဖြင့် ပေါင်းစည်းလျှင် «အရ္က» ဟူသော အက္ခရာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့နောက် နျာသ (nyāsa) အဖြစ် နဖူး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ နှလုံး၊ လည်ချောင်းနှင့် ညာဘက်အနား၊ ညာပခုံးတို့၌ ထားရမည်။

Verse 23

गले च वामपार्श्वांसगलपृष्टेष्वनंतरम् । ककुद्यपि न्यसेन्मंत्री मूर्तीर्द्वादश वै क्रमात् ॥ २३ ॥

ထို့နောက် လည်ချောင်း၊ ဘယ်ဘက်အနား၊ ပခုံးပေါ်၌ ထားပြီး၊ ထို့နောက် လည်ချောင်းနောက်ဘက်၌လည်း ထားရမည်။ ထို့ပြင် ကကုဒ (အပေါ်ကျော/ပခုံးအထက်) ပေါ်၌ပါ မန္တရကို သိကျွမ်းသော সাধကသည် အစဉ်လိုက် တန်ခိုးတော်ရှိသော ရုပ်သဏ္ဍာန် ၁၂ ပါးကို နျာသဖြင့် ထားရမည်။

Verse 24

धात्रा तु केशवं न्यस्यार्यम्ण नारायणं पुनः । मित्रेण माधवं न्यस्य गोविंदं वरुणेन च ॥ २४ ॥

ဓာတೃနှင့်အတူ «ကေရှဝ» ကို နျာသဖြင့် ထားရမည်။ ထို့ပြင် အရျမန်နှင့်အတူ «နာရာယဏ» ကို ထားရမည်။ မိတ္တရနှင့်အတူ «မာဓဝ» ကို ထားပြီး၊ ဝရုဏနှင့်အတူ «ဂోవိန္ဒ» ကိုလည်း ထားရမည်။

Verse 25

विष्णुं चैवांशुना युक्तं भगेन मधुसूदनम् । न्यसेद्विवस्वता युक्तं त्रिविक्रममतः परम् ॥ २५ ॥

«အံရှု» နှင့်အတူ «ဗိဿဏု» ကို နျာသဖြင့် ထားရမည်။ «ဘဂ» နှင့်အတူ «မဓုသူဒန» ကို ထားရမည်။ ထို့နောက် «ဝိဝသွတ်» (နေမင်း) နှင့်အတူ «တြိဝိက్రమ» ကို ထားရမည်။

Verse 26

वामनं च तथाद्रण पूष्णा श्रीधरमेव च । हृषीकेशं न्यसेत्पश्चात्पर्जन्येन समन्वितम् ॥ २६ ॥

ထို့နောက် နျာသဖြင့် «ဝာမန» ကို ထားရမည်၊ ထိုနည်းတူ «ဒြဏ» ကိုလည်း ထားရမည်။ ထို့နောက် «ပူෂန်» နှင့် «ශ්ရීဓရ» ကိုလည်း ထားရမည်။ ထို့ပြီးနောက် «ပర్జန်ယ» နှင့်အတူ «ဟೃષီကေရှ» ကို ထားရမည်။

Verse 27

त्वष्ट्रा युतं पद्मनाभं दामोदरं च विष्णुना । द्वादसार्णं ततो मंत्रं समस्ते शिरसि न्यसेत् ॥ २७ ॥

ထို့နောက် ပုဂ္ဂိုလ်သည် ခေါင်းပေါ်၌ ဒွါဒသအက္ခရာ မန္တရကို န്യാസပြုရမည်။ ထိုအခါ ပဒ္မနာဘကို တ္ဝஷ္ဍೃနှင့်တကွ၊ ဒာမೋದရကို ဝိෂ္ဏုနှင့်တကွ အာဝါဟနာပြု၍ ထားရမည်။

Verse 28

व्यापकं विन्यसेत्पश्चात्किरीटमनुना सुधीः । ध्रुवःकिरीटकेयूरहारांते मकरेतिच ॥ २८ ॥

ထို့နောက် ပညာရှိသည် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော (ဗျာပက) န്യാസကို ပြုရမည်။ ထို့ပြင် ကိရိတ်မန္တရဖြင့် မကွတ်ကို တင်ရမည်။ ထို့အတူ ဓြုဝ၊ ကိရိတ်၊ ကေယူးရ (လက်မောင်းကွင်း) နှင့် ဟာရ၏ အဆုံး၌ မကရကိုလည်း သတ်မှတ်ထားရမည်။

Verse 29

कुंडलांते चक्रशंखगदांतेंऽभोजहस्ततः । पीतांबरांते श्रीवत्सां कितवक्षः स्थलेति च ॥ २९ ॥

ထိုအရှင်သည် နားကပ်များ ဝတ်ဆင်၍၊ စက်ရ (ချက္ကရ)၊ သင်္ခ (ရှင်ခ)၊ ဂဒါ (ဂဒာ) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ လက်၌ ပဒ္မ (ကြာပန်း) ကို ထမ်းထားပြီး၊ ပီတాంబရ (အဝါရောင်ဝတ်စုံ) ကို ဝတ်ဆင်၍၊ ရင်ဘတ်၌ သြရီဝတ္စ (Śrīvatsa) အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်ဟု ဆို၏။

Verse 30

श्रीभूमिसहितस्वात्मज्योतिर्द्वयमतः परम् । वदेद्दीप्तिकरायांति सहस्रादित्यतेजसे ॥ ३० ॥

အထက်ဆုံးသော တတ္တဝကို သြရီနှင့် ဘူမိတို့နှင့်တကွ အတွင်းတောက်ပမှု နှစ်မျိုးအဖြစ် ကြေညာရမည်။ ထိုအမိန့်တော်ကို ဆိုခြင်းအားဖြင့် တောက်ပမှုကို ပေးသူသည် နေရောင်တစ်ထောင်၏ တေဇောဓာတ်ကို ရရှိသည်။

Verse 31

नमोंतो बाणषङ्वर्णैः किरीटमनुरीरितः । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेन्नारायणं विभुम् ॥ ३१ ॥

«နမော» ဖြင့်အစပြု၍ «ဘာဏ» နှင့် «ရှင်္ခ» အက္ခရာစုတို့၏ အစဉ်အတိုင်း ဆိုထားသော ကိရိတ်မန္တရကို ထိုသို့ န્યાસနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင် နာရာယဏကို ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 32

उद्यत्कोट्यर्कसदृशं शंखं चक्रं गदांबुजम् । दधतं च करैर्भूमिश्रीभ्यां पार्श्वद्वयांचितम् ॥ ३२ ॥

သန်းပေါင်းတစ်ဆယ်သော နေရောင်တက်သကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍၊ လက်တော်များတွင် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ్మ (ကြာပန်း) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူပြီး၊ ဘူမိဒေဝီနှင့် သရီဒေဝီ (လက္ခ္မီ) တို့က နှစ်ဖက်မှ အလှဆင်ကာ နီးကပ်စွာ ရပ်တည်တော်မူသည်။

Verse 33

श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभामुक्तकन्धरम् । हारकेयूरवलयांगदं पीतांबरं स्मरेत् ॥ ३३ ॥

ရင်ဘတ်ပေါ်၌ သရီဝတ္ဆ အမှတ်တံဆိပ်ရှိ၍၊ လည်ပင်း၌ တောက်ပသော ကೌஸ္တုဘ မဏိကို ဆင်ယင်ထားကာ၊ လည်ဆွဲ၊ လက်မောင်းကွင်း၊ လက်ကောက်၊ လက်မောင်းအလှဆင်တို့ဖြင့် အလှဆင်ပြီး၊ အဝါရောင် ဝတ်ရုံ (ပီတాంబရ) ကို ဝတ်ဆင်တော်မူသော ဘုရားကို စိတ်ဖြင့် သတိပြုစဉ်းစားရမည်။

Verse 34

वर्णलक्षं जपेन्मंत्रं विधिवन्नियतेंद्रियः । प्रथमेन तु लक्षेण स्वात्मशुद्धिर्भवेद् ध्रुवम् ॥ ३४ ॥

အင်္ဂါရပ်များကို ထိန်းချုပ်၍ စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း မန္တရကို အက္ခရာတစ်သိန်း (လက္ခ) အထိ ဂျပ်ရမည်။ ပထမလက္ခဖြင့်ပင် မိမိအတွင်းစိတ်၏ သန့်စင်မှုသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 35

लक्षद्वयजपेनाथ मंत्रशुद्धिमवाप्नुयात् । लक्षत्रयेण जप्तेन स्वर्लोकमधिगच्छति ॥ ३५ ॥

မန္တရကို လက္ခနှစ်လက္ခ (200,000) ဂျပ်ခြင်းဖြင့် မန္တရ၏ သန့်စင်မှုကို ရရှိမည်။ လက္ခသုံးလက္ခ (300,000) ဂျပ်ပြီးလျှင် စွဝဂ္ဂလောက (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 36

विष्णोः समीपमाप्नोति वेदलक्षजपान्नरः । तथा च निर्मलं ज्ञानं पंचलक्षजपाद्भवेत् ॥ ३६ ॥

ဝေဒကို လက္ခတစ်လက္ခ (100,000) ဂျပ်ခြင်းဖြင့် လူသည် ဗိဿနု၏ အနီးကပ်မှုကို ရရှိသည်။ ထို့အတူ လက္ခငါးလက္ခ (500,000) ဂျပ်ခြင်းဖြင့် အညစ်အကြေးကင်းသော သန့်ရှင်းသိမြင်မှု (ဉာဏ်) ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 37

लक्षषष्टेन चाप्नोति मंत्री विष्णौ स्थिरा मतिम् । सप्तलक्षजपान्मंत्री विष्णोः सारूप्यमाप्नुयात् ॥ ३७ ॥

မန္တရကို တစ်လက္ခနှင့် ခြောက်သောင်း ကြိမ် ဂျပ်လျှင် မန္တရကျင့်သူသည် ဗိဿနု၌ တည်မြဲသော ဉာဏ်သဘောကို ရရှိ၏။ ခုနှစ်လက္ခ ကြိမ် ဂျပ်လျှင် ဗိဿနုနှင့် စာရူပျ (ရုပ်သဏ္ဌာန်တူ) ကို ရရှိမည်။

Verse 38

अष्टलक्षं जपेन्मंत्री निर्वाणमधिगच्छति । एवं जप्त्वा ततः प्राज्ञो दशांशं सरसीरुहैः ॥ ३८ ॥

မန္တရကျင့်သူသည် ရှစ်လက္ခ ကြိမ် ဂျပ်လျှင် နိဗ္ဗာန် (မုတ်ခ) ကို ရောက်၏။ ထိုသို့ ဂျပ်ပြီးနောက် ပညာရှိသည် အဆုံးသတ်ကာရိယာအဖြစ် ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ကြာပန်းများဖြင့် ပူဇော်သင့်၏။

Verse 39

मधुराक्तैः प्रजुहुयात्संस्कृते हव्यवाहने । मंडूकात्परतत्वांतं पीठे संपूज्य यत्नतः ॥ ३९ ॥

ချိုမြိန်သော ပစ္စည်းများနှင့် ရောစပ်ထားသော ဟောမအဟုတိများကို သန့်စင်ကာ သင်္ကာရပြုထားသော မီး (အဂ္နိ) ထဲသို့ ပူဇော်စေ။ ထို့နောက် ပီဋ္ဌ (ပူဇော်ရာအာသန) ပေါ်တွင် မဏ္ဍူက (အထောက်အကူ) မှ စ၍ ပရတတ္တဝ (အမြင့်ဆုံး သတ္တဝ) အထိ သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 40

विमलोत्कर्षिणी ज्ञाना क्रिया योगा ततः परा । प्रह्वी सत्या तथेशाननुग्रहा नवमी मता ॥ ४० ॥

နဝမသော သက္တိ/အင်အားဟု သတ်မှတ်သည်မှာ—ဝိမလိုတ္ကရ္ရှိဏီ၊ ဉာဏာ၊ ကရိယာ၊ ယောဂာ၊ ထို့နောက် ပါရာ။ ထို့ပြင် ပရဟွီ၊ သတ္တျာ နှင့် အီရှာနာနုဂ္ရဟာ (ဘုရား၏ ကရုဏာအနုဂ္ရဟ) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 41

तारो नमनो भगवते विष्णवे सर्वभू ततः । तात्मने वासुदेवाय सर्वात्मेति पदं वदेत् ॥ ४१ ॥

ပထမဦးစွာ «တာရ» (အိုမ်) ကို ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် «နမနಃ» ဟု ဆို။ ထို့နောက် «ဘဂဝတေ ဗိဿနဝေ»—အရှင် ဗိဿနုထံသို့ ဟု ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် «သရ္ဝဘူ» ဟု ဆို။ ထို့နောက် «တာတ္မနေ»—ထိုအတ္တမန်ထံသို့၊ «ဝာစုဒေဝာယ»—ဝာစုဒေဝထံသို့ ဟု ဆိုကာ၊ နောက်ဆုံး «သရ္ဝာတ္မာ»—အရာအားလုံး၏ အတ္တမန် ဟူသော ပဒကို ဆိုရမည်။

Verse 42

संयोगयोगपद्मांते पीठाय हृदयांतिमः । षड्विंशदक्षरः पीठमंत्रोऽनेनासनं दिशेत् ॥ ४२ ॥

Saṃyoga‑yoga Padma မန္တရ၏ အဆုံးတွင် pīṭha အတွက် Hṛdaya‑မန္တရ၏ နောက်ဆုံး အက္ခရာကို ပေါင်းထည့်ရမည်။ အက္ခရာ ၂၆ လုံးပါသော ဤ pīṭha‑မန္တရဖြင့် အာသန (ritual seat) ကို သတ်မှတ်၍ သန့်စင်စေ၏။

Verse 43

मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यामावाह्य पूजयेत् । आदौ चांगानि संपूज्य मंत्राणां केशरेषु च ॥ ४३ ॥

မူလ‑မန္တရဖြင့် ဘုရားရုပ်ကို စိတ်တွင် သံကల్ప၍ ထိုရုပ်ထဲသို့ အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်တင်သွင်း) ပြီး ပူဇော်ရမည်။ အစတွင် အင်္ဂ (aṅga) များကို စုံလင်စွာ ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ပဒ္မ၏ ကေသရ (ပန်းချပ်/နေရာချထားမှု) များတွင် မန္တရများကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 44

प्रागादिदिग्दले वासुदेवं संकर्षणं तथा । प्रद्युम्नमनिरुद्धं च शक्तीः कोणेष्वथार्चयेत् ॥ ४४ ॥

အရှေ့မှ စ၍ ဒိဂ် (ဦးတည်ရာ) အလိုက် ပဒ္မ၏ ပန်းချပ်များပေါ်တွင် ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ကို ပူဇော်၍၊ ထို့အတူ သင်္ကර්ရှဏ (Saṅkarṣaṇa)၊ ပြဒျုမ္န (Pradyumna)၊ အနိရုဒ္ဓ (Aniruddha) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အလယ်ထောင့်များတွင် သူတို့၏ Śakti များကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 45

शांतिं श्रियं सरस्वत्या रतिं संपूजयेत्क्रमात् । हेमपीततमालेंद्रनीलाभाः पीतवाससः ॥ ४५ ॥

အစဉ်လိုက် Śānti (ငြိမ်းချမ်းမှု)၊ Śrī (သီရိ/စည်းစိမ်)၊ Sarasvatī (ပညာ) နှင့် Rati (ပျော်ရွှင်မှု) ကို ပူဇော်ရမည်။ သူတို့၏ အရောင်များမှာ ရွှေရောင်၊ အဝါရောင်၊ တမာလ သစ်ပင်ကဲ့သို့ အပြာမဲရောင်နှင့် နီလာရောင် ဖြစ်ပြီး အဝါရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားကြသည်။

Verse 46

चतुर्भुजाः शंखचक्रगदांभघोजधरा इमे । सितकांचनगोदुग्धदूर्वावर्णाश्च शक्तयः ॥ ४६ ॥

ဤ Śakti များသည် လက်လေးဖက်ရှိ၍ သင်္ခ (conch)၊ စက္ကရ (discus)၊ ဂဒါ (mace) နှင့် ပဒ္မ (lotus) ကို ကိုင်ဆောင်ကြသည်။ သူတို့၏ အရောင်များမှာ အဖြူရောင်၊ ရွှေရောင်၊ နွားနို့ရောင်နှင့် ဒူးရ္ဝာ မြက်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 47

दलाग्रेषु चक्रशंखगदापंकजकौस्तुभान् । पूजयेन्मुसलं खङ्गं वनमालां यथाक्रमात् ॥ ४७ ॥

ပန်းချပ်အဖျားများပေါ်တွင် အစဉ်လိုက် စက္ကရ၊ သင်္ခ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မနှင့် ကောသ္တုဘ မဏိကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့အတူ နင်္ဂေါလ်(ထွန်)၊ ဓားနှင့် ဝနမာလာ(တောပန်းကွင်း)ကိုလည်း အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 48

रक्ताजपीतकनकश्यामकृष्णासितार्जुनान् । कुंकुमाभं समभ्यर्च्येद्वहिरग्रे खगेश्वरम् ॥ ४८ ॥

ယဇ္ဉာမီး၏ရှေ့တွင် ကုင်္ကုမအရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ငှက်တို့၏အရှင်ကို သေချာပူဇော်ပြီးနောက်၊ အနီ၊ အဝါဖျော့၊ ရွှေရောင်၊ မှောင်ရောင်၊ အနက်၊ အပြာမဲနှင့် အာర్జုနအမျိုးအစားတို့ကို အလှူ/အသုံးပြုရမည်။

Verse 49

पार्श्वयोः पूजयेत्पश्चांखपद्मनिधी क्रमात् । मुक्तामाणिक्यसंकाशौ पश्चिमे ध्वजमपर्चयेत् ॥ ४९ ॥

ထို့နောက် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် နိဓိနှစ်ပါးဖြစ်သော သင်္ခနှင့် ပဒ္မကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။ အနောက်ဘက်တွင် ပုလဲနှင့် မဏိကျောက်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဓွဇ (အလံ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 50

रक्तं विघ्नं तथाग्नेये श्याममार्यं च राक्षसे । दुर्गां श्यामां वायुकोणे सेनान्यं पीतमैश्वरे ॥ ५० ॥

အဂ္နేయထောင့် (တောင်အရှေ့) တွင် အနီရောင် “ဝိဃ္န” ကို ထားရမည်။ ရာක්ෂသထောင့် (တောင်အနောက်) တွင် “ရှျာမ” နှင့် “အာရျ” ကို ထားရမည်။ ဝါယုထောင့် (မြောက်အနောက်) တွင် “ဒုရ္ဂါ” နှင့် “ရှျာမာ” ကို ထားရမည်။ ဣရှာနထောင့် (မြောက်အရှေ့) တွင် အဝါရောင် “စေနာနီ” ကို ထားရမည်။

Verse 51

लोकेशा नायुधैर्युक्तान्बहिः संपूजयेत्सुधीः । एवमावरणैर्युक्तं योऽर्चजयेद्विष्णुमव्ययम् ॥ ५१ ॥

ပညာရှိသည် အပြင်ဘက် (အဓိကဘုရားခန်းအပြင်) တွင် လောက၏အရှင်များကို လက်နက်မပါအဖြစ် သေချာပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ အဝရဏ (ပတ်ဝန်းကျင်အလွှာများ) နှင့်တကွ မဖျက်မယုတ်သော ဗိෂ္ဏုကို ပူဇော်သူသည် ပူဇော်မှုကို ပြည့်စုံမှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်သူဖြစ်သည်။

Verse 52

भुक्त्वेहसकलान्भोगानंते विष्णुपदं व्रजेत् । क्षेत्रधान्यसुवर्णानां प्राप्तये धारणीं स्मरेत् ॥ ५२ ॥

ဤလောက၌ လိုလားသမျှ အာရုံခံစားမှုတို့ကို ခံစားပြီးနောက် အဆုံးတွင် ဗိဿနု၏ အဘောဒ် (Viṣṇupada) သို့ ရောက်၏။ လယ်မြေ၊ စပါးနှံနှင့် ရွှေကို ရရှိရန် ဓာရဏီကို သတိပြု၍ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 53

देवीं दूर्वादलश्यामां दधानां शालिमंजरीम् । चिंतयेद्भारतीं देवीं वीणापुस्तकधारिणीम् ॥ ५३ ॥

ဒူးဝါမြက်ရွက်ကဲ့သို့ အမဲရောင်ညိုသန်း၍ စပါးခေါင်းစုကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ဝီဏာနှင့် စာအုပ်ကိုလည်း ကိုင်ထားသော ဘာရတီဒေဝီကို သမาธိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်ရမည်။

Verse 54

दक्षिणे देवदेवस्य पूर्णचंद्रनिभाननाम् । क्षीराब्धिफेनपुंजाभे वसानां श्वेतवाससी ॥ ५४ ॥

ဒေဝဒေဝ၏ ညာဘက်၌ မျက်နှာသည် လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မိန်းမတစ်ပါး ရပ်နေ၏။ နို့သမုဒ္ဒရာမှ ဖုံးအုပ်ဖွားသော ဖုံးအုပ်အစုကဲ့သို့ ရောင်လင်း၍ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 55

भारत्या सहितं यो वै ध्यायेद्द्वेवं परात्परम् । वेदवेदार्थतत्त्वज्ञो जायते सर्ववित्तमः ॥ ५५ ॥

ဘာရတီဒေဝီနှင့်အတူ ထိုအမြင့်ဆုံးသော ပရမတ္ထကို အမှန်တကယ် သမาธိဖြင့် ထင်မြင်သူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒအဓိပ္ပါယ်၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာ၍ အလုံးစုံသိသူတို့အနက် အထွတ်အထိပ်အဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။

Verse 56

नारसिंहमिवात्मानं देवं ध्यात्वातिभैरवम् । शश्त्रं संमंत्र्य मंत्रेण शब्रून्हत्वा निवर्तते ॥ ५६ ॥

နရသിംဟကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းသော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဒေဝတাকে မိမိအတွင်း၌ သမาธိဖြင့် ထင်မြင်ပြီး၊ မန္တရဖြင့် လက်နက်ကို မန္တရသွင်း၍ သန့်စင်ကာ၊ ရန်သူဆိုးတို့ကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသည်။

Verse 57

नारसिंहेन बीजेन मंत्रं संयोज्य साधकः । शतमष्टोत्तरं जपत्वा वामहस्ताभिमंत्रिताः ॥ ५७ ॥

နရစിംဟ ဘီဇာ (Nṛsiṃha-bīja) ဖြင့် မန္တရကို ပေါင်းစည်း၍ সাধကသည် ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဘယ်လက်ဖြင့် အဘိမန္တပြုထားသော အရာများသည် သင့်တော်စွာ အာနုဘော်ရရှိလာသည်။

Verse 58

पुनः पुनरपः सिंचेत्सर्पदष्टोऽपि जीवति । गारुडेन च संयोज्य पंचार्णेन जपेत्तदा ॥ ५८ ॥

ရေကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပက်ဖျန်းရမည်။ မြွေကိုက်ခံရသူတောင် အသက်ရှင်နိုင်သည်။ ထို့နောက် ဂရုဍ မန္တရ (Garuḍa) ကာကွယ်ရေးနှင့် ပေါင်းစည်းကာ အချိန်นั้นတွင် အက္ခရာငါးလုံး မန္တရကို ဂျပ်ရမည်။

Verse 59

निर्विषीकरणे ध्यायेद्विष्णुं गरुडवाहनम् । अशोकफलके तार्क्ष्यमालिख्याशोकसंहतौ ॥ ५९ ॥

အဆိပ်ကို ဖျက်သိမ်းရန် ဂရုဍစီးသော သခင် ဗိဿနု (Viṣṇu) ကို ဓ్యာနပြုရမည်။ ထို့ပြင် အရှိုက သစ်ပြားပေါ်တွင် တာရက္ရှျ (Tārkṣya/ဂရုဍ) ကို ရေးဆွဲ၍ အရှိုက ပန်း/ရွက် အစုအဝေးဖြင့် ချည်နှောင်ရမည်။

Verse 60

अशोकपुष्पैः संपूज्य भगवंतं तदग्रतः । जुहुयात्तानि पुष्पाणि त्रिसंध्यं सप्तपत्रकम् ॥ ६० ॥

အရှိုက ပန်းများဖြင့် ဘဂဝန်ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထိုရှေ့တော်၌ပင် ထိုပန်းများကို ဟောမမီးထဲသို့ ဆက်ကပ်ရမည်။ တစ်နေ့လျှင် သုံးဆန်ဓျာ (trisandhyā) အချိန်တိုင်း၊ စပ္တပတ္ရက (saptapatraka) ဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 61

प्रत्यक्षो जायते पक्षी वरमिष्टं प्रयच्छति । गाणपत्येन संयोज्य जपेल्लक्षं पयोव्रतः ॥ ६१ ॥

ငှက်တစ်ကောင်သည် မျက်မြင်တော်မူသကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာပြီး လိုအင်ဆန္ဒရှိသော ကောင်းချီးကို ပေးတော်မူသည်။ ဂဏပတျယ (Gaṇapatya) အလေ့အကျင့်နှင့် ပေါင်းစည်း၍ နို့ဝရတ (payo-vrata) ကို ထိန်းသိမ်းသူသည် မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 62

महागणपतिं देवं प्रत्यक्षमिह पश्यति । वाणिबीजेन संयुक्तं षण्मासं योजयेन्नरः ॥ ६२ ॥

ဤဘဝ၌ပင် မဟာဂဏပတိ ဒေဝကို တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့နိုင်သည်။ လူသည် ဝါဏီ (စကား/သရஸဝတီ) ၏ ဘီဇမန်တရနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ခြောက်လတိုင်တိုင် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ရမည်။

Verse 63

महाकविवरो भूत्वा मोहयेत्सकलं जगत् । हुत्वा गुङ्चीशकलान्यर्द्धागुलमितानि च ॥ ६३ ॥

မဟာကဗျာဆရာအထူးကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး လောကတစ်လောကလုံးကို မောဟာယ (မက်မောစေ) နိုင်သည်။ ဂုဉ္စီ (guñcī) စေ့အပိုင်းအစများကို လက်ချောင်းအလျား တစ်ဝက်အတိုင်း တိုင်းတာကာ ယဇ္ဉာမီးထဲသို့ ဟောမ (ပူဇော်) လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 64

दधिमध्वाज्ययुक्तानि मृत्युं जयति साधकः । शनैश्वर दिने सम्यक् स्पृष्ट्वा श्वत्थं च पाणिना ॥ ६४ ॥

ဒဓိ (နို့ချဉ်)၊ မဓု (ပျားရည်) နှင့် အာဇျ (ဂျီ/ထောပတ်ဆီ) ပေါင်းစပ်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် साधक သည် သေခြင်းကို အနိုင်ယူသည်။ ထို့ပြင် ရှနိဿဝရ (စနေနေ့) တွင် သန့်ရှင်းသော အရှွတ္ထ (ပိပယ်) သစ်ပင်ကို လက်ဖြင့် မှန်ကန်စွာ ထိတွေ့လျှင် ထိုအောင်မြင်မှုကို ရရှိသည်။

Verse 65

जप्त्वा चाष्टशतं युद्धे ह्यपमृत्युं जयत्यसौ । पञ्चविंशतिधा जप्त्वा नित्यं प्रातः पिबेज्जलम् ॥ ६५ ॥

စစ်မြေပြင်၌ ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ် (ရွတ်ဆို) လျှင် သူသည် အပမೃತ्यु (အချိန်မတိုင်မီ သေခြင်း) ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူသည်။ ထို့ပြင် ၂၅ ကြိမ် ဂျပ်ပြီးနောက် နေ့စဉ် မနက်ခင်းတွင် ရေကို သောက်သင့်သည်။

Verse 66

सर्वपापविनिर्मुक्तो ज्ञानवान् रोगवर्जितः । कुंभं संस्थाप्य विधिवदापूर्य शुद्धवारिणा ॥ ६६ ॥

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဉာဏ်ရှိပြီး ရောဂါကင်းစင်သူသည် ကုಂಭ (ရေခွက်/ရေကန့်) ကို စည်းကမ်းတကျ တည်ထောင်ကာ သန့်စင်ထားသော ရေဖြင့် ဓမ္မနည်းအတိုင်း ဖြည့်ရမည်။

Verse 67

जप्त्वायुतं ततस्तेनाभिषेकः सर्वरोगनुत् । चंद्रसूर्योपरागे तु ह्युपोष्याष्टसहस्रकम् ॥ ६७ ॥

မန္တရကို တစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်ပြီးနောက် ထိုအရာဖြင့် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုရမည်၊ ရောဂါအားလုံးကို ပယ်ဖျက်သည်။ လ သို့မဟုတ် နေ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်တွင် ဥပေါသ (အစာရှောင်) ပြုပြီး အကြိမ်ရှစ်ထောင် ဂျပ်ရမည်။

Verse 68

स्पृष्ट्वा ब्राह्मीधृतं जप्त्वा पिबेत्साधकसत्तमः । मेधां कवित्वं वाक्सिद्धिं लभते नात्र संशयः ॥ ६८ ॥

ဘရာဟ္မီရောထားသော ဂီ (ထောပတ်ဆီ) ကို ထိတွေ့ကာ မန္တရကို ဂျပ်ပြီးနောက်၊ သာဓကအထက်မြတ်သူသည် ထိုကို သောက်ရမည်။ ထိုသူသည် ဉာဏ်ပညာ၊ ကဗျာဉာဏ်တောက်ပမှုနှင့် ဝါက်စစ်ဓိ (စကားအာဏာ) ကို ရမည်—သံသယမရှိ။

Verse 69

जुहुयादयुतं विल्वैर्महाधनपतिर्भवेत् । नारायणस्य मन्त्रोऽयं सर्वमंत्रोत्तमोत्तमः ॥ ६९ ॥

ဗိလ္ဝရွက်များဖြင့် ဟောမ (ပူဇော်မီး) ကို တစ်သောင်းကြိမ် ပြုလျှင် မဟာဓနပတိ (ကြွယ်ဝချမ်းသာ၏ အရှင်) ဖြစ်လာမည်။ ဤသည် နာရာယဏ၏ မန္တရဖြစ်၍ မန္တရအားလုံးထဲတွင် အထူးအကောင်းဆုံး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 70

आलयः सर्वसिद्धीनां कथितस्तव नारद । नारायणाय शब्दांते विद्महे पदमीरयेत् ॥ ७० ॥

အို နာရဒာ၊ သင်သည် ထိုသန့်ရှင်းသော စကားဖော်မြူလာကို စစ်ဓိအားလုံး၏ အာလယ (အိမ်ရာ) ဟု ဆိုခဲ့သည်။ အသံထွက်၏ အဆုံးတွင် «vidmahe» ဟူသော စကားကို ဆိုပြီးနောက် နာရာယဏအတွက် ပဒ (နိဂုံးပိုဒ်) ကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 71

वासुदेवपदं ङेंतं धीमहीति ततो वदेत् । तन्नो विष्णुः प्रचोवर्णान्संवदेञ्चोदयादिति ॥ ७१ ॥

ထို့နောက် «ဝါစုဒေဝပဒံ» ဟူသော စကားကို ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် «dhīmahi» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့ပြီး «တန်နော ဝိෂ္ဏုḥ ပ္ရချိုးဒယာတ်» ဟူ၍—ထို ဝိෂ္ဏုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အက္ခရာများနှင့် မှန်ကန်သော အသံထွက်ကို လှုံ့ဆော်၍ တောက်ပစေပါစေ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားကိုလည်း အားပေးစေပါစေ။

Verse 72

एषोक्ता विष्णुगायत्री सर्वपापप्रणाशिनी । तारो हृद्भगवान् ङेंतो वासुदेवाय कीर्तितः ॥ ७२ ॥

ဤသို့ «ဗိဿဏု-ဂါယတြီ» ကို ဟောကြားပြီး၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။ သန့်ရှင်းသော သရ «တာရ» (အိုမ်) သည် နှလုံးအတွင်းရှိ ဘုရားသခင်ဖြစ်၍၊ ဝါစုဒေဝ အတွက် ကြေညာထားသည်။

Verse 73

द्वादशार्णो महामन्त्रो भुक्तिमुक्तिप्रदायकः । स्त्रीशूद्राणां वितारोऽयं सतारस्तु द्विजन्मनाम् ॥ ७३ ॥

ဒွါဒశ-အက္ခရာ မဟာမန္တရသည် လောကီစည်းစိမ်နှင့် မောက္ခကို ပေးတတ်သည်။ မိန်းမနှင့် ရှူဒြာတို့အတွက် ပရဏဝ (တာရ) မပါဘဲ ပေးအပ်ရပြီး၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အတွက်တော့ တာရနှင့်အတူ သင်ကြားရသည်။

Verse 74

प्रजापतिर्मुनिश्चास्य गायत्री छन्द ईरितः । देवता वासुदेवस्तु बीजं शक्तिर्ध्रुवश्च हृत् ॥ ७४ ॥

ဤမန္တရအတွက် ပရာဇာပတိကို ရှိ (ṛṣi) ဟု ကြေညာပြီး၊ ဂါယတြီကို ချန္ဒသ (chandas) ဟု ဆိုကာ၊ ဝါစုဒေဝကို ဒေဝတာ (devatā) ဟု သတ်မှတ်သည်။ ၎င်း၏ ဘီဇ (bīja) နှင့် ရှက္တိ (śakti) ကိုလည်း ဖော်ပြပြီး၊ ဓြုဝကို နှလုံး (hṛd) တွင် ထား၍ ထောက်တိုင်ကီးအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။

Verse 75

चन्द्राक्षिवेदपञ्चर्णैः समस्तेनांगकल्पनम् । मूर्ध्नि भाले दृशोरास्ये गले दोर्हृदये पुनः ॥ ७५ ॥

«စန္ဒြ၊ အက္ခိ၊ ဝေဒ» ဟူသော ပဉ္စာර්ဏ (ငါးအက္ခရာ) ဖော်မြူလာကို ပြည့်စုံစွာ အသုံးပြုပြီး အင်္ဂကလ္ပနာ/ညာသ ကို အင်္ဂါများပေါ်တွင် ပြုလုပ်ရမည်—ခေါင်းပေါ်၊ နဖူးပေါ်၊ မျက်စိများပေါ်၊ ပါးစပ်ပေါ်၊ လည်ချောင်းပေါ်၊ လက်မောင်းများပေါ်၊ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ နှလုံးပေါ်တွင်။

Verse 76

कुक्षौ नाभौ ध्वजे जानुद्वये पादद्वये तथा । न्यासेत्क्रमान् मन्त्रवर्णान्सृष्टिन्यासोऽयमीरितः ॥ ७६ ॥

မန္တရ၏ အက္ခရာများကို အစဉ်လိုက် ဗိုက်ပေါ်၊ ချက်ပေါ်၊ လိင်အင်္ဂါဒေသပေါ်၊ ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ်၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ညာသ ပြုလုပ်ရမည်။ ဤသည်ကို «စೃṣṭi-nyāsa» (ဖန်ဆင်းခြင်းအစဉ်အတိုင်း တင်သွင်းခြင်း) ဟု ကြေညာသည်။

Verse 77

हृदादिमस्तकांतं तु स्थितिन्यासं प्रचक्षते । पादादारभ्य मूर्द्धानं न्यासं संहारकं विदुः ॥ ७७ ॥

နှလုံးမှ ဦးခေါင်းထိ ပြုလုပ်သော နျာသ (nyāsa) ကို တည်တံ့စေသော စ္ထိတိ (sthiti) နျာသ ဟု ကြေညာကြသည်။ ခြေမှ စ၍ ဦးခေါင်းထိ ပြုလုပ်သော နျာသ ကိုတော့ ဆံဟာရ (saṃhāra) အဖြစ် ပြန်လည်သိမ်းယူ/ပျော်ဝင်ခြင်း နျာသ ဟု သိကြသည်။

Verse 78

तत्त्वन्यासं ततः कुर्यात्सर्वतंत्रेषु गोपितम् । बीवं प्राणं तथा चित्तं हृत्पद्मं सूर्यमण्डलम् ॥ ७८ ॥

ထို့နောက် တန်တရားအားလုံးတွင် လျှို့ဝှက်ထားသော တတ္တဝ-နျာသ (tattva-nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ အတွင်း၌ ဘီဇ (bīja) မန္တရ၊ ပရာဏ (prāṇa) အသက်ရှု၊ စိတ် (citta)၊ နှလုံးပဒ္မ (hṛt-padma) နှင့် နေရောင်ဝိုင်း (sūrya-maṇḍala) ကို တင်ထားရသည်။

Verse 79

चन्द्राग्निमण्डले चैव वासुदेवं ततः परम् । संकर्षणं च प्रद्युम्नमनिरुद्धं ततः परम् ॥ ७९ ॥

လနှင့် နေရောင် မဏ္ဍလများအတွင်း၌လည်း အထွတ်အမြတ်အဖြစ် ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ကို သမాధိဖြင့် တရားထိုင်စဉ် စိတ်၌ ထင်မြင်ရမည်။ ထို့အထက်တွင် သင်္ကර්ရှဏ (Saṅkarṣaṇa) နှင့် ပရဒျုမ္န (Pradyumna) ရှိပြီး၊ ထို့ထက်လည်း အထက်ဆုံးအဖြစ် အနိရုဒ္ဓ (Aniruddha) ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 80

नारायणं चक्रमतस्तत्त्वानि द्वादशैव तु । मूलार्णहृत्परायाद्यमात्मने हृदयांतिमम् ॥ ८० ॥

စက်ရ (cakra) ကို ကိုင်ဆောင်သော နာရာယဏ (Nārāyaṇa) အတွက် တတ္တဝ (tattva) ဆယ့်နှစ်ပါး ရှိသည်။ မူလာအර්ဏ (mūla-arṇa) အခြေခံအက္ခရာမှ စ၍ နှလုံး၏ အတွင်းဆုံးအနှစ်သာရထိ အဆုံးသတ်ကာ၊ ထိုအရာတို့သည် အတ္မာ (Self) သို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 81

तत्त्वे नाम समुञ्चर्य्य न्यसेन्मूर्द्धादिषु क्रमात् । पूर्वोक्तं ध्यानमत्रापि भानुलक्षजपो मनोः ॥ ८१ ॥

တတ္တဝ (tattva) အတွင်းသို့ သဒ္ဓါတော်မြတ် နာမတော်ကို စုစည်းကာ၊ ဦးခေါင်းနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများပေါ်တွင် အစဉ်လိုက် နျာသ ပြုလုပ်ရမည်။ ဤနေရာ၌လည်း ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော သမాధိကို ကျင့်သုံးပြီး မန္တရကို တစ်သိန်းကြိမ် (100,000) ဂျပ် (japa) ပြုရမည်။

Verse 82

तदृशांशं तिलैराज्यलोलितैर्हवनं चरेत् । पीठे पूर्वोदिते मन्त्री मूर्ति संकल्प्य मूलतः ॥ ८२ ॥

သတ်မှတ်ထားသော အပိုင်းအတန်အတိုင်း ဂျီဖြင့်စိုစွတ်ထားသော နှမ်းစေ့များကို အသုံးပြု၍ ဟဝန (မီးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ယခင်ဖော်ပြထားသော ပီဋ္ဌ (ပူဇော်ခုံ) ပေါ်တွင် မန္တရသိသူသည် အခြေခံမှစ၍ ဘုရားရုပ်ကို စိတ်ထဲ၌ သံကల్ప၍ တည်စေရာ၏။

Verse 83

तस्यामावाह्य देवेशं वासुदेवं प्रपूजयेत् । अङ्गानि पूर्वमभ्यर्च्य वासुदेवादिकास्ततः ॥ ८३ ॥

ထိုပီဋ္ဌ၌ ဒေဝေရှ (ဘုရားတို့၏ အရှင်) ဝါစုဒေဝကို အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်တည်စေ) ပြီး အလွန်ရိုသေစွာ ပူဇော်ရမည်။ အရင်ဆုံး အင်္ဂါများကို သေချာစွာ အဘျဉ္စ (nyāsa အင်္ဂပူဇာ) ပြု၍ ထို့နောက် ဝါစုဒေဝနှင့် အခြားရုပ်သဏ္ဍာန်များကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 84

शांत्यादिशक्तयः पूज्याः प्राग्वद्दिक्षु विदिक्षु च । तृतीयावरणे पूज्याः प्रोक्ता द्वादश मूर्तयः ॥ ८४ ॥

ရှာန္တိမှ စတင်သော သက္တိများကို ယခင်ကဲ့သို့ အရှေ့အနောက်မြောက်တောင်နှင့် အလယ်တန်းဒిశများတွင် ပူဇော်ရမည်။ တတိယ အာဝရဏ၌ ဖော်ပြထားသော မူရ္တိ ၁၂ ပါးကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 85

इंद्राद्यानायुधैर्युक्तान् पूजयेद्धरणीगृहे । एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्विष्णुमव्ययम् ॥ ८५ ॥

မြေပြင်ပေါ် သန့်စင်ထားသော ဓရဏီဂృဟ (အဝန်း) ထဲတွင် အင်္ဒြာတို့နှင့် အခြားဒေဝများကို သူတို့၏ လက်နက်များနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ အာဝရဏ ၅ ခုကို ပူဇော်ပြီးနောက် မပျက်မယွင်းသော ဝိෂ္ဏုကို ပူဇော်ရသည်။

Verse 86

प्राप्नुयात्सकलानर्थानन्ते विष्णुपदे व्रजेत् । पुरुषोत्तमसंज्ञस्य विष्णोर्भेदचतुष्टयम् ॥ ८६ ॥

သူသည် လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ရရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝိෂ္ဏုပဒ (ဝိෂ္ဏု၏ နေရာ/အဘိဓာန်) သို့ သွားရောက်မည်။ ဤသည်မှာ ပုရုရှောတ္တမဟု ခေါ်သော ဝိෂ္ဏု၏ ခွဲခြားမှု လေးမျိုး ဖြစ်သည်။

Verse 87

त्रैलोक्यमोहनस्तेषां प्रथमः परिकीर्तितः । श्रीकरश्च हृषीकेशः कृषअणश्चात्र चतुर्थकः ॥ ८७ ॥

ထိုနာမများအနက် ပထမနာမကို «ထရိုင်လိုက്യမိုဟန» (လောကသုံးပါးကို မောဟစေသူ) ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် «သရီကရ» နှင့် «ဟೃရှီကေရှ» ရှိပြီး၊ ဤနေရာတွင် «ကృష్ణ» ကို စတုတ္ထနာမအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

Verse 88

तारः कामो रमा पश्चान् ङेंतः स्यात्पुरुषोत्तमः । वर्मास्त्राण्यग्निप्रियांतो मन्त्रो वह्नीन्दुवर्णवान् ॥ ८८ ॥

ထို့နောက် «တာရ»၊ «ကာမ» နှင့် «ရာမာ» ကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် နာဆယ်သံ «ṅeṃta» ဖြင့် အဆုံးသတ်လျှင် «ပုရုရှိုတ္တမ» ၏ မန္တရ ဖြစ်လာသည်။ ဤမန္တရသည် ကာဝච (ကာကွယ်ရေးဖော်မြူလာ) နှင့် အာယုဓ-မန္တရများဖြင့် အကာအကွယ်ပြုထားပြီး «အဂ္နိ-ပရိယာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ မီးနှင့် လ၏ အရောင်တောက်ပမှုကို ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 89

ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽथ देवता । पुरुषोत्तमसंज्ञोऽत्र बीजशक्तीस्मरंदिरे ॥ ८९ ॥

ဤနေရာတွင် «ဗြဟ္မာ» ကို ရှိ (ṛṣi) ဟု ဆိုသည်။ ချန်ဒ (metre) ကို «ဂါယတ္ရီ» ဟု ကြေညာထားပြီး၊ အဓိပတိဒေဝတာကို «ပုရုရှိုတ္တမ» ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤမန္တရတွင် ဘီဇ (bīja)၊ သက္တိ (śakti) နှင့် စ္မရ (kīlaka/သော့ခတ်သဘော) တို့ကိုလည်း သင့်တော်ရာနေရာများ၌ တည်ရှိသည်ဟု နားလည်ရမည်။

Verse 90

भूचंद्रैकरसाक्ष्यक्षिमंत्रवर्णोर्विभागतः । कृत्वांगानि ततो ध्यायेद्विधिवत्पुरुषोत्तमम् ॥ ९० ॥

မန္တရ၏ အက္ခရာများကို ကိုယ်ခန္ဓာအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသို့ သင့်တော်သလို ခွဲဝေတင်သွင်းခြင်း (နျာသ) ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း «ပုရုရှိုတ္တမ» ကို ဓ్యာန ပြုရမည်။

Verse 91

समुद्यदादित्यनिभं शंखचक्रगदांबुजैः । लसत्करं पीतवस्रं स्मरेच्छ्रीपुरुषोत्तमम् ॥ ९१ ॥

ထွန်းတောက်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ပြင်းထန်၍ လက်များတောက်ပစွာဖြင့် သင်္ခ (conch)၊ စက္ကရ (discus)၊ ဂဒါ (mace) နှင့် ပဒ్మ (lotus) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်သော «သရီ ပုရုရှိုတ္တမ» ကို စိတ်၌ သတိပြု၍ ဓ్యာန ပြုရမည်။

Verse 92

महारत्नौघखचितस्फुरत्तोरणमंडपे । मौक्तिकौघशमदमविराजितवितानके ॥ ९२ ॥

ထိုမဏ္ဍပအတွင်း၌ တံခါးတော်ရဏာများသည် မဟာရတနာအစုအဝေးများဖြင့် ထည့်သွင်းတန်ဆာဆင်ကာ တောက်ပလင်းလက်၍၊ မိုးကာဗီတာနာသည်လည်း မုက္တိကာ (ပုလဲ) အစုအဝေးများဖြင့် အလွန်တင့်တယ်စွာ ရောင်ပြန်လင်းလက်နေ၏။

Verse 93

नृत्यद्देवांगनावृंदक्वणात्किंकिणिनूपुरे । लसन्माणिक्यवेद्यां तु दीत्पार्कायुततेजसि ॥ ९३ ॥

ထိုနေရာ၌ ကောင်းကင်နတ်သမီးအစုအဝေးများ ကပြသည့်အခါ ခြေကောက်နုပူရ်ပေါ်ရှိ ကင်ကိဏီခေါင်းလောင်းသေးသေးများ၏ ချင်းချင်းမြည်သံဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ မဏိက (ရူဘီ) ဖြင့် ထည့်သွင်းတန်ဆာဆင်ထားသော တောက်ပသည့် ဝေဒိကာပေါ်တွင် သန်းပေါင်းတစ်ဆယ် နေမင်းတို့၏ တေဇောဖြင့် တောက်လက်နေ၏။

Verse 94

वृंदारकव्रातकिरीटाग्ररत्नाभिचर्चिते । नवलक्षं जपेन्मंत्रं जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ ९४ ॥

ထိုဒေဝတားအစုအဝေးတို့၏ မကူဋ်ထိပ်ရှိ ရတနာဖြင့်ပင် ပူဇော်အလေးပြုခံရသော ထိုသဏ္ဍာန်တော်၌ မန္တရကို ကိုးလက္ခ (၉ သိန်း) ကြိမ် ဂျပ်ရမည်၊ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတိုင်း မီးဟောမ၌ အာဟုတိများ ပူဇော်ရမည်။

Verse 95

उत्फुल्लैः कमलैः पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवेऽर्चयेत् । एवमाराध्य देवेशं प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ ९५ ॥

အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သော ဝိုင်ෂ္ဏဝ ပီဋ္ဌာပေါ်၌ ပွင့်လန်းပြည့်စုံသော ကြာပန်းများဖြင့် အာရ္ချနာပြုရမည်။ ဤသို့ ဒေဝေရှ (နတ်တို့၏ အရှင်) ကို အာရာဓနာပြုလျှင် မဟာသီရိ (śrī) ကို ရရှိ၏။

Verse 96

पुत्रान्पौत्रान्यशः कांतिं भुक्तिं मुक्तिं च विंदति । उत्तिष्टेति पदं पश्चाच्छ्रीकराग्निप्रियांतिमः ॥ ९६ ॥

သူသည် သားသမီး၊ မြေးမြစ်၊ ဂုဏ်သတင်း၊ တောက်ပမှု၊ လောကီဘောဂနှင့် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကိုပင် ရရှိ၏။ ထို့နောက် အဆုံးသတ်အဖြစ် “uttiṣṭha” («ထလော့!») ဟူသော စကားကို ဆိုရပြီး၊ ထိုစကားသည် Śrīkara နှင့် Agnipriya တို့အတွက် အထူးချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 97

अष्टार्णोऽस्य मुनिर्व्यासः पंक्तिश्छंद उदाहृतम् । श्रीकाराख्यो हरिः प्रोक्तो देवता सकलेष्टदः ॥ ९७ ॥

ဤသည်မှာ အက္ခရာရှစ်လုံးပါ မန္တရဖြစ်၏။ ၎င်း၏ ရှင်မြင်သူ (ṛṣi) သည် မုနိ ဗျာသ ဖြစ်ပြီး၊ ချန်ဒ (metre) သည် ပင်က္တိ ဟု ကြေညာထား၏။ အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ «သရီ-ကာရ» ဟု ခေါ်သော ဟရီ (ဗိဿနု) ဖြစ်၍၊ လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။

Verse 98

भीषयद्वितयं हृत्स्यात् त्रासयद्वितयं शिरः । शिखा प्रमर्द्दयद्वंद्वं वर्म प्रध्वंसयद्वयम् ॥ ९८ ॥

«ဘီရှယတ်» ဟုခေါ်သော နှစ်လုံးကို နှလုံး၌ ထားရမည်၊ «ထရာဆယတ်» ဟုခေါ်သော နှစ်လုံးကို ခေါင်း၌ ထားရမည်။ «ရှိခါ-ပရမဒ္ဒျ» ဟုခေါ်သော နှစ်ထပ်အမှတ်ကို ဆံထုံးထိပ် (အပေါ်မုတ်) တွင် ထား၍၊ «ဝර්မ-ပရဓွံသယ» ဟုခေါ်သော နှစ်လုံးကိုလည်း ထားရမည်။

Verse 99

अस्रं रक्षद्वयं सर्वे हुमंताः समुदीरिताः । मस्तके नेत्रयोः कंठहृदये नाभिदेशके ॥ ९९ ॥

ကာကွယ်ရေး «အஸ္တရ» မန္တရများအားလုံးကို—နှစ်ထပ်ကာကွယ်မှုနှင့်အတူ—«ဟုမ်» ဟု အော်သံဖြင့် ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့ကို ခေါင်း၊ မျက်စိနှစ်ဖက်၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံး၊ နှင့် ချက်အနီးဒေသတို့တွင် နျာသအဖြစ် ထားရမည်။

Verse 100

ऊरूजंघांयुग्मेषु मंत्रवर्णान्क्रमान्न्यतसेत् । ततः पुरुषसूक्तोक्तमंत्रैर्न्यासं समाचरेत् ॥ १०० ॥

ပေါင်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်အောက်ပိုင်းနှစ်ဖက်တွင် မန္တရအက္ခရာများကို အစဉ်လိုက် နျာသအဖြစ် ထားရမည်။ ထို့နောက် ပုရုෂ-သုက္တ၌ ဖော်ပြထားသော မန္တရများဖြင့် နျာသကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 101

मुखे न्यसेद्ब्राह्मणोऽस्य मुखमासीदिमं मनुम् । बाहुयुग्मे तथा बाहूंराजन्य इति विन्यसेत् ॥ १०१ ॥

ပါးစပ်ပေါ်တွင် «brāhmaṇaḥ asya mukham āsīt» မန္တရဖြင့် နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့အတူ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ပေါ်တွင်လည်း «bāhū rājanyaḥ» မန္တရဖြင့် နျာသကို ထားရမည်။

Verse 102

ऊरू तदस्य यद्वैश्य इममूरुद्वये न्यसेत् । न्यसेत्पादद्वये मंत्री पद्भ्यां शूद्रो अजायत ॥ १०२ ॥

ဝိုင်ရှျယကို ဘုရား၏ ပေါင်နှစ်ဖက်ပေါ်၌ တင်ထားစေ။ မန္တရီကို ခြေနှစ်ဖက်ပေါ်၌ တင်ထားစေ; ခြေမှ သုဒ္ဒရ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 103

चक्रं शंखं गदां पद्मं कराग्रेष्वथ विन्यसेत् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेत्पूर्वोक्तमण्डपे ॥ १०३ ॥

ထို့နောက် နျာသဖြင့် လက်ချောင်းထိပ်များပေါ်၌ စက်ရ၊ သင်္ခ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မကို တင်ထားစေ။ ဤသို့ နျာသဝိဓိကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ယခင်ဖော်ပြသော မဏ္ဍပအတွင်း၌ သမาธိဖြင့် ဓ్యာယနာပြုစေ။

Verse 104

अरुणाब्जासनस्थस्य तार्क्ष्यस्योपरि संस्थितम् । पूर्वोक्तरूपिणं देवं श्रीकरं लोकमोहनम् ॥ १०४ ॥

အနီရောင် ကြာပန်းအာသနပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး တာρκ္ရှျ (ဂရုဍ) အပေါ်၌ တည်ရှိသော၊ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သည့် ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်နှင့်တကွ၊ မင်္ဂလာနှင့် သီရိကို ပေးသနားသူ၊ လောကတို့ကို မောဟစေသူ ဘုရားသခင်ကို (ဓ్యာယနာ) မြင်ယောင်စေ။

Verse 105

ध्यात्वैवं पूजयेदष्टलक्षं मंत्री दशांशतः । रक्तांबुजैः समिद्भिश्च विल्वक्षीरिद्रुमोद्भवैः ॥ १०५ ॥

ဤသို့ ဓ്യာယနာပြုပြီးနောက် မန္တရသဒ္ဓါရှင်သည် အဋ္ဌလက္ခ (ရှစ်လက္ခ) အထိ ပူဇာပြုစေ၍၊ ထို့နောက် ဒသांशတစ်ပိုင်းကို ဟောမအဖြစ် ပူဇာတင်စေ။ အနီကြာပန်းများနှင့် ဘိလွသစ်၊ နို့ရည်ထွက်သစ်ပင်များမှ ထွက်သော သစ်တံများကို အသုံးပြုစေ။

Verse 106

पयोऽन्नैः सर्पिषा हुत्वा प्रत्येकं सुसमाहितः । अश्वत्थोदुंबरप्लक्षवटाः क्षीरिद्रुमाः स्मृता ॥ १०६ ॥

တစ်ခုချင်းစီအတွက် စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် နို့၊ ထမင်းချက်၊ နှင့် ဂhee (ဆီကြည်) ကို မီးထဲသို့ ဟုတဝါ (ဟောမ) ပြုစေ။ အရှွတ္ထ၊ ဥဒုမ္ဗရ၊ ပ္လက္ရှ၊ နှင့် ဝဋ သစ်ပင်တို့ကို ‘နို့ရည်ထွက်’ (kṣīrī) သစ်ပင်များဟု မှတ်ယူရ၏။

Verse 107

पूजयेद्वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । अंगावरणदिक्पालहेतिभिः सहितं विभुम् ॥ १०७ ॥

ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပီဋ္ဌပေါ်၌ အရင်းအမြစ်မှစ၍ မူရတိကို စိတ်ကူးတည်ထောင်ပြီးနောက်၊ အင်္ဂါများ၊ အဝရဏများ၊ အရပ်လေးမျက်နှာ၏ ကာကွယ်သူများနှင့် သာသနာတော်အာယုဓများနှင့်အတူ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော သခင်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 108

इत्थं सिद्धे मनौ मत्री प्रयोगान्पूर्ववञ्चरेत् । तारो हृद्भगवान् ङेंतो वराहेति ततः परम् ॥ १०८ ॥

ဤသို့ မန္တရားစိဒ္ဓိရသောအခါ၊ အကျင့်သမားသည် ယခင်သတ်မှတ်ထားသည့် အစဉ်အတိုင်း အသုံးချမှုများကို ဆက်လက်ပြုရမည်။ အရင်ဆုံး ‘တားရ’ (Oṃ)၊ ထို့နောက် ‘ဟෘတ်’ (နှလုံးမန်တရား)၊ ထို့နောက် ‘ဘဂဝါန်’၊ ထို့နောက် အဆုံးသတ်အင်္ဂါ ‘ṅeṃta’၊ ထို့နောက် ‘ဝရာဟ’ (ဝရာဟရূপ/နာမ) ကို ထည့်ရမည်။

Verse 109

रूपाय भूर्भुवः स्वः स्याल्लोहितकामिका च ये । भूपतित्वं च मे देहि ददापय शुचिप्रिया ॥ १०९ ॥

ရုပ်ရည်အလှအပ/ရူပကို ရရှိရန် ‘ဘူḥ၊ ဘုဝḥ၊ စွḥ’ ဟူသော ဗျာဟෘတိများကို ရွတ်ဆိုရမည်၊ ထို့ပြင် ‘လိုဟိတကာမိကာ’ ဟူသော မန္တရား/ကర్మကိုလည်း ပြုရမည်။ ငါ့အား ဘုရင်အာဏာကို ပေးတော်မူပါ။ အို Śucipriyā၊ ထိုအရာကို ငါ့ထံ ပေးအပ်စေတော်မူပါ။

Verse 110

रामाग्निवर्णो मंत्रोऽयं भार्गवोऽस्य मुनिर्मतः । छन्दोऽनुष्टुब्देवतादिवराहः समुदीरितः ॥ ११० ॥

ဤမန္တရားသည် ‘ရာမ’ နှင့် ‘အဂ္နိ’ အရောင်/အက္ခရာအုပ်စုဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ရှီ (ṛṣi) ကို Bhārgava ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ၎င်း၏ ချန်ဒ (metre) သည် Anuṣṭubh ဖြစ်ပြီး၊ ဒေဝတာမှာ အာဒီ-ဝရာဟ (မူလဝက်တော်) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 111

एकदंष्ट्राय हृदयं व्योमोल्कायग शिरः स्मृतम् । शिखा तेजोऽधिपतये विश्वरूपाय वर्म च ॥ १११ ॥

နှလုံး (ဟృဒယ) ကို Ekadaṃṣṭra ထံ သတ်မှတ်ပါ။ ခေါင်း (śiras) သည် Vyomolkāyaga အတွက်ဟု ဆိုထားသည်။ ဆံထုံး (śikhā) ကို Tejo’dhipati ထံ သတ်မှတ်၍၊ ကာကွယ်အဝတ် (varma) ကို Viśvarūpa ထံ သတ်မှတ်ရမည်။

Verse 112

महादंष्ट्राय चास्त्रं स्यात्पञ्चांगमिति कल्पयेत् । अथवा गिरिषट्सप्तबाणैर्वसुभिरक्षरैः ॥ ११२ ॥

မဟာဒံෂ္ဍရာ (Mahādaṃṣṭrā) အတွက် အက်စတြ (astra) လက်နက်မန္တရကို အင်္ဂါငါးပါးဖြစ်အောင် စီမံရမည်။ သို့မဟုတ် giri(၇)၊ ṣaṭ(၆)၊ sapta(၇)၊ bāṇa(၅)၊ vasu(၈) ဟူသော ကိန်းဂဏန်းကုဒ်စကားလုံးများညွှန်ပြသည့် အက္ခရာများဖြင့်လည်း စီစဉ်နိုင်သည်။

Verse 113

विभक्तैर्मंत्रवर्यस्य पञ्चागांनि प्रकल्पयेत् । ततौ ध्यायेदनेकार्कनिभमादिवराहकम् ॥ ११३ ॥

အထူးမြတ်သော မန္တရကို အပိုင်းပိုင်းခွဲ၍ ၎င်း၏ အင်္ဂါငါးပါးကို စီမံသတ်မှတ်ရမည်။ ထို့နောက် နေများစွာကဲ့သို့ တောက်ပသော အာဒီ-ဝရာဟ (Ādi-Varāha) ကို သမాధိဖြင့် ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 114

आं ह्रीं स्वर्णनिभं जान्वोरधो नाभेः सितप्रभम् । इष्टाभीतिगदाशंखचक्रशक्त्यसिखेटकान् ॥ ११४ ॥

«āṃ» နှင့် «hrīṃ» ဟူသော ဘီဇာအက္ခရာများဖြင့် ဓ్యာနပြုရမည်။ ဒူးအောက်ပိုင်းကို ရွှေရောင်တောက်ပသကဲ့သို့၊ နာဘီမှ အောက်ပိုင်းကို ဖြူစင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းသကဲ့သို့ မြင်ယောင်ပါ။ ထို့ပြင် အလိုရှိရာကောင်းချီးနှင့် အဘယ (ကြောက်မက်မှုကင်း) ကို ပေးသနားသူအဖြစ်၊ ဂဒါ၊ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ သက္တိ (လှံ)၊ ဓားနှင့် ဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသည်ဟု စိတ်တွင်တည်ပါ။

Verse 115

दधतं च करैर्दंष्ट्राग्रलसद्धरणिं स्मरेत् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं सरसीरुहैः ॥ ११५ ॥

လက်တော်များဖြင့် မြေကြီးကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၍၊ ဒံෂ္ဍရာအဖျားတွင် မြေကြီးတောက်ပနေသည်ဟု ဓ్యာနတွင် မှတ်ယူရမည်။ ဤသို့ ဓ്യာနပြုပြီးနောက် မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်၍၊ ထို၏ ဒသမပိုင်းကို ကြာပန်းများဖြင့် ဟောမ (အာဟုတိ) အဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 116

मध्वक्तैर्जुहयात्पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवे यजेत् । मूलेन मूर्तिं सङ्कल्प्य तस्यां सम्पूजयेद्विभुम् ॥ ११६ ॥

ယခင်ဖော်ပြထားသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပီဋ္ဌ (altar) ပေါ်တွင် ပျားရည်နှင့် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ဟောမပြု၍ ပူဇော်ဝတ်ပြုရမည်။ မူလမန္တရ (root-mantra) ဖြင့် သခင်၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို စိတ်တွင် သံကల్ప၍ တည်ထောင်ပြီး၊ ထိုရုပ်၌ အလုံးစုံပြည့်စုံ၍ အနှံ့အပြားရှိတော်မူသော ဗိဘု (Vibhu) ကို ပြည့်ဝစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 117

अङ्गावरणदिक्पालहेतियंत्रप्रसिद्धये । जपादेवावर्नि दद्याद्धनं धान्यं महीं श्रियम् ॥ ११७ ॥

ဒေဝတာ၏ အင်္ဂပူဇာ၊ အာဝရဏကာကွယ်ခြင်း၊ ဒိက္ပာလများ၊ အာယုဓများနှင့် ယန္တရများ အောင်မြင်၍ ထင်ရှားစေလိုသော်—ဂျပ်ပသာဖြင့်သာ မန္တရဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ထားသော ဒေဝတာသည် ငွေကြေး၊ စပါးအာဟာရ၊ မြေယာနှင့် သုခစည်းစိမ်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 118

सिंहार्के सितपक्षस्याष्टम्यां गव्येषु पञ्चसु । शिलां शुद्धां विनिक्षिप्य स्पृष्ट्वा तामयुतं जपेत् ॥ ११८ ॥

နေသည် သိင်္ဟရာသီ၌ ရှိသောအခါ၊ လပြည့်ဘက်၏ အဋ္ဌမတိထိနေ့တွင်၊ နွား၏ ထုတ်ကုန်ငါးမျိုးအတွင်း သန့်စင်ထားသော ကျောက်တုံးကို ထားပြီး ထိုကျောက်ကို ထိကာ မန္တရကို တစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်ပလုပ်ရမည်။

Verse 119

उदङ्मुखस्वतो मंत्री तां शिलां लिखनेद्भुवि । भूतप्रेताहिचौरादिकृतां बाधां निवारयेत् ॥ ११९ ॥

မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ မန္တရကျင့်သူသည် ထိုကျောက်ကို မြေပေါ်တွင် ရေးထိုးရမည်။ ထိုသည်က ဘူတ၊ ပရေတ၊ မြွေ၊ ခိုးသူ စသည့်အရာများကြောင့် ဖြစ်သော အနှောင့်အယှက်ကို တားဆီးပယ်ဖျက်ပေးမည်။

Verse 120

प्रातर्भृगुदिने साध्यभूतलान्मृदमाहरेत् । मंत्रितां मूलमंत्रेण विभजेत्तां त्रिधा पुनः ॥ १२० ॥

ဘೃဂုနေ့ (သောကြာ) မနက်ခင်းတွင် သန့်စင်ထားသော မြေပြင်နေရာမှ မြေ/လိမ်းမြေကို ယူရမည်။ မူလမန္တရဖြင့် မန္တရသွင်း၍ သန့်စင်ပြီးနောက် ထိုမြေကို ထပ်မံ သုံးပိုင်း ခွဲဝေရမည်။

Verse 121

चुल्ल्यामेकं समालिप्याप्यपरं पाकभाजने । गोदुग्धे परमालोड्य शोधितांस्तंदुलान् क्षिपेत् ॥ १२१ ॥

မီးဖိုကို လိမ်းသုတ်ပြင်ဆင်ပြီး၊ ချက်ပြုတ်ရန် အိုးတစ်လုံးကိုလည်း စီစဉ်ကာ၊ နွားနို့ကို ကောင်းစွာ မွှေ၍ သန့်စင်ထားသော ဆန်စေ့များကို ထည့်ရမည်။

Verse 122

सम्यक् शुद्धे शुचिः केशे जपन्मंत्रं पचेञ्चरुम् । अवतार्य चरुं पश्चाद्वह्नौ देयं यथाविधि ॥ १२२ ॥

ကိုယ်ကို သန့်စင်၍ ဆံပင်ကို သန့်ရှင်းစွာထားပြီး မန္တရကို ဂျပ်ရွတ်သံဖြင့် ရွတ်ကာ ကာရု (caru) ပူဇော်အစာကို ချက်ရမည်။ ချက်ပြီးနောက် ထုတ်ယူကာ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္ဂိထဲသို့ ကာရုကို ပူဇော်လှူရမည်။

Verse 123

सम्पूज्य धूपदीपाद्यैः पश्चादाज्यप्लुतं चरुम् । जुहुयात्संस्कृते वह्नौ अष्टोत्तरशतं सुधीः ॥ १२३ ॥

နံ့သာ၊ မီးအလင်း (ဒီပ) စသည်တို့ဖြင့် စုံလင်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသူသည် ဂhee (အာဇျ) ဖြင့် စိုစွတ်ထားသော ကာရုကို သန့်စင်ကာ သင်္ကာရပြုထားသည့် မီးအဂ္ဂိထဲသို့ ၁၀၈ ကြိမ် ဟောမပူဇော်ရမည်။

Verse 124

एवं प्रजुहुयान्मंत्री कविवारेषु सप्तसु । विरोधो नश्यति क्षेत्रे शत्रुचौराद्युपद्रवाः ॥ १२४ ॥

ဤသို့ မန္တရကို သိသူသည် ကြာသပတေးနေ့ ခုနှစ်ရက်တွင် အစဉ်လိုက် ဟောမပူဇော်ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုအခါ နယ်မြေတွင် အငြင်းပွားမှု ပျောက်ကွယ်၍ ရန်သူ၊ ခိုးသူ စသည့် အနှောင့်အယှက်များလည်း ဆုံးရှုံးသွားမည်။

Verse 125

भानूदयेप्यारवारे साध्यक्षेत्रान्मृदं पुनः । आदाय पूर्वविधिना हविरापाद्य पूर्ववत् ॥ १२५ ॥

အာရဝါရနေ့ နေထွက်ချိန်၌ပင် စာဓျက்ஷೇತ್ರမှ သန့်မြေကို ထပ်မံယူရမည်။ ထို့နောက် ယခင်နည်းလမ်းအတိုင်း ဟဝိ (ပူဇော်အစာ) ကို ပြင်ဆင်ကာ အရင်ကဲ့သို့ပင် ဟောမကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 126

जुहुयादेधिते वह्नौ पूर्वसंख्याकमादरात् । एवं स सप्तारवारेषु जुहुयात्क्षेत्रसिद्धये ॥ १२६ ॥

မီးကို ကောင်းစွာ လောင်ကျွမ်းအောင် ထွန်းညှိထားပြီး ယခင်သတ်မှတ်ထားသည့် အရေအတွက်အတိုင်း လေးစားစွာ ဟဝိကို ဟောမပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ပင် အာရဝါရ ခုနှစ်ရက်ဆက်တိုက်တွင် က္ෂેત્રအောင်မြင်မှုအတွက် ဟောမကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 127

जुहुयाल्लक्षसंख्याकं गव्यै श्चैव सपायसैः । अभीष्टभूम्याधिपत्यं लभते नात्र संशयः ॥ १२७ ॥

နွားမှရသော ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် နို့ထမင်း (ပယာသ) ကိုပါ၍ ဟောမပူဇော်ခြင်းကို တစ်သိန်းကြိမ် ပြုလုပ်လျှင်၊ မိမိလိုလားသော မြေဒေသ၏ အာဏာပိုင်မှုကို ရမည်—သံသယမရှိ။

Verse 128

उद्यद्दोः परिधं दिव्यं सितदंष्ट्राग्रभूधरम् । स्वर्णाभं पार्थिवे पीते मंडले सुसमाहितः ॥ १२८ ॥

စိတ်ကို အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍၊ အလင်းရောင်ထွန်းလင်းသော ဒိဗ္ဗမဏ္ဍလကို စိတ်၌ ဆင်ခြင်ရမည်။ ၎င်းသည် တောက်ပသော ပတ်လည်ဝိုင်းရှိ၍၊ အဖြူရောင် ဆင်စွယ်ကဲ့သို့သော ဒံသ္ထာများ၏ ထိပ်သည် တောင်တန်းကဲ့သို့ မြင့်မားကာ၊ ရွှေရောင်တောက်ပပြီး၊ မြေဓာတ်၏ အဝါရောင် မဏ္ဍလအတွင်း၌ တည်ရှိသည်။

Verse 129

ध्यात्वाप्नोति महीं रम्यां वराहस्य प्रसादतः । वारुणे मण्डले ध्यायेद्वाराहं हिमसन्निभघम् ॥ १२९ ॥

ဓ്യာနပြုခြင်းအားဖြင့် ဝရာဟ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သာယာလှပသော လောကကို ရရှိသည်။ ဝရုဏမဏ္ဍလအတွင်း၌ နှင်းတုံးကြီးကဲ့သို့ တောက်ပသော သခင်ဝရာဟကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 130

महोपद्रवशांतिः स्यात्साधकस्य न संशयः । वश्यार्थं च सदा ध्यायेद्वह्र्याभं वह्निमण्डे ॥ १३० ॥

အကျင့်ကျင့်သူအတွက် မဟာဘေးအန္တရာယ်များ သက်သာငြိမ်းချမ်းခြင်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်မည်—သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် အခြားသူတို့ကို လက်အောက်ခံစေရန်အတွက် မီးကဲ့သို့ တောက်ပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မီးမဏ္ဍလအတွင်း၌ အမြဲ ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 131

ध्यायेदेवं रिपूञ्चाटे कृष्णाभं वायुमण्डले । ह्यमण्डलगतं स्वच्छं वाराहं सर्वसिद्धिदम् ॥ १३१ ॥

ထို့ကြောင့် ရန်သူတို့ကို ငြိမ်းချမ်းစေ၍ နှင်ထုတ်ရန်အတွက်၊ ဝါယုမဏ္ဍလအတွင်း၌ အမည်းရောင်ဝါးသော ဝရာဟ (ဝက်အဝတား) ကို ဓ്യာနပြုရမည်။ ၎င်းသည် ဟျမဏ္ဍလ၌ တည်ရှိ၍ ကြည်လင်သန့်ရှင်းကာ၊ စိဒ္ဓိအကုန်လုံးကို ပေးသနားတော်မူသည်။

Verse 132

शत्रुभूतग्रहक्ष्वेडामयपीडादिशांतये । भग्वर्धीशयुतं व्योमबिंदुभूषितमस्तकम् ॥ १३२ ॥

ရန်သူ၊ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်၊ ဂြိုဟ်ဖမ်းဆီးမှု၊ မကောင်းသက်ရောက်မှု၊ ရောဂါနှင့် နာကျင်ပင်ပန်းမှုတို့ကို ငြိမ်းစေလိုသော်—ဘဂ၊ ဝೃદ્ધိ၊ ဣဿ တို့နှင့် ယူနစ်ဖြစ်သော၊ ခေါင်းပေါ်၌ ကောင်းကင်အမှတ် (ဗျောမ-ဘိန္ဒု) ဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ဘုရားကို ပူဇော်/သမ္မတိပြုရမည်။

Verse 133

एकाक्षरो वराहस्य मन्त्रः कल्पद्रुमोऽपरः । पूजाद्यार्ध्यादिकं सर्वमस्यां पूर्वोक्तवञ्चरेत् ॥ १३३ ॥

ဝရာဟ၏ တစ်အက္ခရာ မန္တရသည် အခြားအနက်ဖြင့် ဆန္ဒပြည့်သစ်ပင် (ကల్పဒြုမ) တစ်ပင်နှင့်တူ၏။ ဤအကျင့်တွင် ပူဇော်ခြင်းမှစ၍ အရ္ဃျ (arghya) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများအပါအဝင် အခမ်းအနားအားလုံးကို ယခင်ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 134

सवामकर्णानिद्रास्याद्वराहाय हृदंतिमः । ताराद्यो वसुवर्णोऽयं सर्वैश्वर्यप्रदायकः ॥ १३४ ॥

ဝရာဟအတွက် ဤသည်ကို နှလုံး၏ အဆုံးတိုင် အနက်ရှိုင်းဆုံး မန္တရဟု ဆိုကြသည်—“တာရာ” ဖြင့်အစပြု၍ ငွေကြေးနှင့် ရွှေရောင်တောက်ပမှုကို ဆောင်၏။ ၎င်းသည် အမျိုးမျိုးသော စည်းစိမ်နှင့် အာဏာတော်ကို ပေးသနားသည်။

Verse 135

ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दो वाराहसंज्ञकः । देवश्चंद्रेंद्वब्धिनेत्रैः सवेणांगक्रिया मता ॥ १३५ ॥

ဤမန္တရ၏ ရှင်မြတ်မြင်သူ (ṛṣi) သည် ဘြဟ္မာဟု ဆိုကြသည်။ ချန်ဒ (metre) သည် ဂါယတ္ရီ ဖြစ်၍ “ဝါရာဟ” ဟူသော အမည်ဖြင့် သိကြသည်။ အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတာကို “လ—ဣန္ဒြ—လ—သမုဒ္ဒရ—မျက်စိ” ဟူသော ကုဒ်ရေတွက်ဖြင့် သတ်မှတ်ပြီး၊ အင်္ဂ (aṅga) အကူအညီအင်္ဂါများနှင့်အတူ ကရိယာကို ဆောင်ရွက်ရမည်ဟု မှတ်ယူသည်။

Verse 136

ध्यानपूजाप्रयोगादि प्राग्वदस्यापि कल्पयेत् । प्रणवादौ च ङेन्तं च भगवतीति पदं ततः । धरणिद्वितयं पश्चाद्धरेर्द्वयमुदीरयेत् ॥ १३६ ॥

ဤမန္တရအတွက်လည်း ယခင်ကဆိုခဲ့သကဲ့သို့ သမ္မတိ (dhyāna)၊ ပူဇော်ခြင်း (pūjā) နှင့် ဆိုင်ရာ အသုံးချပုံများကို စီစဉ်ရမည်။ ပရဏဝ (Oṁ) ဖြင့်အစပြု၍ ဒေတာတိဗ် အဆုံးသတ် (ṅe) ကို ထည့်ပြီးနောက် “bhagavatī” ဟူသော စကားလုံးကို ဆိုရမည်။ ထို့နောက် “dharaṇi” ၏ အက္ခရာနှစ်လုံးကို ထုတ်ဆိုပြီး၊ နောက်ဆုံး “hare” ၏ အက္ခရာနှစ်လုံးကို အသံထွက်ရမည်။

Verse 137

एकोनविंशत्यर्णाढ्यो मन्त्रो वह्निप्रियांतिमः । वराहोऽस्य मुनिश्छन्दो गायत्री निवृदादिका ॥ १३७ ॥

ဤမန္တရသည် အက္ခရာ ၁၉ လုံးပါဝင်၍ အဆုံးပိုင်းသည် အဂ္နိဘုရားနှစ်သက်ရာ ဖြစ်သည်။ ဤမန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi) သည် ဝရာဟ (Varāha) ဖြစ်ပြီး၊ ချန္ဒ (chandas) သည် ဂါယတရီ (Gāyatrī) ဖြစ်ကာ နိဝෘတ် (nivṛt) အစီအစဉ်နှင့် ဆက်စပ်ပုံစံများဖြင့် စတင်သည်။

Verse 138

देवता धरणी बीजं तारःशक्तिर्वसुप्रिया । रामवेदाग्निबाणाक्षिनेत्रार्णैरंगरकल्पनम् ॥ १३८ ॥

ဒေဝတာမှာ ဓရဏီ (မြေမယ်တော်) ဖြစ်သည်။ ဘီဇအက္ခရာ (bīja) သည် ဘီဇ ဖြစ်၍၊ ရှက္တိ (śakti) သည် တာရာ (Tāra) ဖြစ်ကာ မန္တရသည် ဝသုများနှစ်သက်ရာ ဖြစ်သည်။ အင်္ဂ-ညာသ (aṅga-nyāsa) ကို ‘rā, ma, ve, da, a, gni, bā, ṇa, a, kṣi, ne, tra’ ဟူသော အက္ခရာများဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 139

श्यामां चित्रविभूषाढ्यां पद्मस्थां तुंगसुस्तनीम् । नीलांबुजद्वयं शालिमंजरीं च शुक्रं करैः ॥ १३९ ॥

သူမကို စိတ်၌ သမားတော်ပါ—အရောင်မဲညို၍ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများဖြင့် တင့်တယ်လှပကာ ကြာပန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ရင်သားမြင့်မားလှပ၍ လက်များတွင် အပြာရောင်ကြာပန်းနှစ်ပွင့်၊ ရင့်မှည့်သော ဆန်စပါးခေါင်းတစ်ခေါင်းနှင့် ဖြူစင်တောက်ပသော အရာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 140

दधतीं चित्रवसनां धरां भगवतीं स्मरेत् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं पायसेन तु ॥ १४० ॥

သတ္တဝါအားလုံးကို ထမ်းဆောင်ထိန်းထားသော ဘဂဝတီ ဓရာ (Dharā) ကို အရောင်စုံဝတ်စုံဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်ဟု သမားတော်ရမည်။ ထိုသို့ ဓ്യာနပြုပြီးနောက် မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ကာ၊ ထို့နောက် ဒသမပိုင်းကို ပာယသ (pāyasa) ဖြင့် ဟောမအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 141

साज्येन जुहुयान्मन्त्री विष्णोः पीठे समर्चयेत् । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यां वसुमतीं यजेत् ॥ १४१ ॥

မန္တရရွတ်သူသည် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ဟောမပူဇော်ကာ၊ ဗိဿနု၏ ပီဋ္ဌ (pedestal/altar) ပေါ်တွင် စနစ်တကျ အာရాధနာ ပြုရမည်။ မူလမန္တရဖြင့် ရုပ်တော်ကို စိတ်ကူးတည်ထောင် (saṅkalpa) ပြီးလျှင် ထိုရုပ်တော်၌ပင် ဝသုမတီ (Vasumatī၊ မြေမယ်တော်) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 142

अङ्गानि पूर्वमाराध्य भूवह्निजलमारुतान् । दिक्पात्रेषु च सम्पूज्य कोणपत्रेषु तत्कलाः ॥ १४२ ॥

ဦးစွာ အင်္ဂ (aṅga) များကို ပူဇော်၍ သန့်စင်စေပြီးနောက် မြေ (ဓရဏီ)၊ မီး (အဂ္နိ)၊ ရေ (ဇလ)၊ လေ (မာရုတ်) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဦးတည်ရာအလိုက် သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းအိုးများတွင် ပူဇော်ပြီး ယန္တရား၏ ထောင့်ရွက်များပေါ်တွင် ထိုတို့၏ ကလာ (kalā) များကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 143

निवृत्तिश्च प्रतिष्टा च विद्यानां तैश्च तत्कलाः । इंद्राद्यानपि वञ्चादीन्पूजयेत्तदनंतरम् ॥ १४३ ॥

ထို့နောက် ဗိဒ္ဓာများ၏ အုပ်စိုးသတ္တိဖြစ်သော နိဝృတ္တိ (Nivṛtti) နှင့် ပရတိဋ္ဌာ (Pratiṣṭhā) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုဗိဒ္ဓာများနှင့် ဆက်နွယ်သော ကလာ/အနုပညာခွဲများကိုလည်း အတူပူဇော်ပြီးနောက် အင်္ဒြ (Indra) နှင့် အခြားဒေဝတားများကို၊ ဝဉ္စာ (Vaṅca) စသည့် အထောက်အကူသတ္တိများနှင့်တကွ ပူဇော်ရမည်။

Verse 144

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः । धरणी प्रभजन्नेवं पशुरत्नांबरादिभिः ॥ १४४ ॥

ဤသို့ မန္တရားသည် စိဒ္ဓိရပြီးစီးလာသောအခါ မန္တရင် (အကျင့်ပြုသူ) သည် မိမိလိုအင်ဆန္ဒကို အောင်မြင်စေသင့်သည်။ ဤနည်းဖြင့် မြေမိခင် (ဓရဏီ) ၏ ကရုဏာကို ရရှိ၍ နွားတိရစ္ဆာန်၊ ရတနာ၊ အဝတ်အစား စသည်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 145

धरम्या वल्लभः स स्यात्सुखी जीवेच्छतं समा । त्रैलोक्यमोहनो मंत्रो जगन्नाथस्य कीर्त्यते ॥ १४५ ॥

သူသည် သာဓုသတ္တဝါများ၏ ချစ်ခင်ရသူ ဖြစ်လာ၍ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကာ နှစ်တစ်ရာတိုင် အသက်ရှင်နိုင်သည်။ ဤသည်ကို တြိလောကကို မောဟစေသော မန္တရားဟူ၍၊ जगन्नाथ (Jagannātha) ၏ မန္တရားအဖြစ် ကြေညာထားသည်။

Verse 146

तारः कामो रमा बीजं हृदंते पुरुषोत्तमः । श्रीकंठः प्रतिरूपांते लक्ष्मीति च निवासि च ॥ १४६ ॥

«တာရ» (Tāra) နှင့် «ကာမ» (Kāma) ဟူ၍၊ «ရမာ» (Ramā) သည် ဘီဇ (bīja) ဖြစ်သည်။ နှလုံးအတွင်း၌ ပုရုရှောတ္တမ (Puruṣottama) ရှိသည်။ အဆုံးတွင် «ශ්ရီကဏ္ဌ» (Śrīkaṇṭha) ရှိပြီး၊ ပရတိရူပ (pratirūpa) ၏ အဆုံးတွင် «လက္ရှ္မီ» (Lakṣmī) ဟူသော စကားရှိသည်။ ထို့ပြင် သူသည် «နိဝာသီ» (Nivāsī) — အတွင်းနေထိုင်သူလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 147

सकलांते जगत्पश्चात्क्षोभणेति पदं वदेत् । सर्वस्त्रीहृदयांते तु विदारणपदं वदेत् ॥ १४७ ॥

မန္တရားအပြည့်အစုံ၏ အဆုံးတွင် «jagat» ဟူသော စကားနောက်က «kṣobhaṇa» (လှုပ်ရှားနှိုးဆော်သော စကား) ကို ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် «sarva-strī-hṛdaya» ၏ အဆုံးတွင် «vidāraṇa» (ဖောက်ခွဲကွဲစေသော စကား) ကို ဆိုရမည်။

Verse 148

ततस्त्रिभुवनांतं तु मदोन्मादकरेति च । सुरासुरांते मनुजसुंदरीजनवर्णतः ॥ १४८ ॥

ထို့နောက် ၎င်းသည် သုံးလောက၏ အဆုံးတိုင်အောင် ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ မူးယစ်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုကိုလည်း ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒေဝနှင့် အသူရတို့ ဆုံရာတွင် လူ့မိန်းကလေးများနှင့် ရုပ်ရည်လှပသူတို့၏ ပုံရိပ်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။

Verse 149

मनांसि तापयद्वंद्वं दीपयद्वितयं ततः । शोषयद्वितयं पश्चान्मारयद्वितयं ततः ॥ १४९ ॥

ပထမဦးစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်နှစ်ခုသည် စိတ်များကို ပူလောင်စေသည်။ ထို့နောက် နှစ်မျိုးသော မီးကို လောင်ထွန်းစေသည်။ ထို့နောက် နှစ်မျိုးသော အသက်တည်ရာကို ခြောက်သွေ့စေပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှစ်မျိုးသော အသက်အားကို ဖျက်ဆီးစေသည်။

Verse 150

स्तंभयद्वितयं भूयो मोहयद्वितय ततः । द्रावयद्वितयं तावदाकर्षययुगं ततः ॥ १५० ॥

ထပ်မံ၍ တည်ငြိမ်အောင် တားဆီးစေသော အကျင့်နှစ်မျိုးကို ပြုလုပ်ပါ။ ထို့နောက် မောဟဖြစ်စေသော အကျင့်နှစ်မျိုးကို ပြုလုပ်ပါ။ ထို့ပြင် ပျော်လျော့နူးညံ့စေသော အကျင့်နှစ်မျိုးကို ပြုလုပ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့် ဆွဲဆောင်သော အကျင့်နှစ်မျိုးကို ပြုလုပ်ပါ။

Verse 151

समस्तपरमो येन सुभगेन च संयुतम् । सर्वसौभाग्यशब्दांते करसर्वपदं वदेत् ॥ १५१ ॥

ထို့နောက် «sarva-saubhāgya» ဟူသော စကား၏ အဆုံးတွင် မင်္ဂလာရှိသော «subhaga» နှင့်အတူ «kara-sarva» ဟူသော စကားကို ဆိုရမည်။ ဤသို့ဖြင့် မန္တရားသည် အပြည့်အစုံဖြစ်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး အလုံးစုံတည်းဟူသော အာနိသင်ကို ရရှိသည်။

Verse 152

कामप्रदादमुन्ब्रह्मासेंदुर्हनुयुगं ततः । चक्रेण गदया पश्चात्खङ्गेन तदनंतरम् ॥ १५२ ॥

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော အာသီသပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ထိုသူအား အင်အားကြီးသတ္တဝါကဲ့သို့ မေးရိုးနှစ်ဖက်ကိုလည်း ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြီးနောက် စက်ရ (ချကရ) နှင့် ဂဒါဖြင့် ထိုးနှက်ကာ၊ ချက်ချင်း ဓားဖြင့် ထပ်မံ ခုတ်နှက်၏။

Verse 153

सर्वबाणैर्भेदियुगं पाशेनांते कटद्वयम् । अंकुशेनेति संप्रोच्य ताडयद्वितयं पुनः ॥ १५३ ॥

«မြားအားလုံးဖြင့်—အတွဲကို ဖောက်ခွဲပါ» ဟု မန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ အတွဲကို ထိုးနှက်ရမည်။ ထို့နောက် «ပာရှ (ကြိုးကွင်း) ဖြင့်—အဆုံးတွင် ကတ်တ (ခင်း) နှစ်ခု» ဟုဆို၍ အဆုံးရှိ ခင်းနှစ်ခုကို ထိုးနှက်ရမည်။ ထို့ပြင် «အင်ကူရှ (ချွန်တံ) ဖြင့်» ဟု ရွတ်ဆိုကာ အတွဲကို ထပ်မံ ထိုးနှက်ရမည်။

Verse 154

कुरुशब्दद्वयमथो किं तिष्टसि पदं वदेत् । तावद्यावत्पदस्यांते समाहितमनंतरम् । ततो मे सिद्धिराभास्य भवमन्ते च वर्म फट् ॥ १५४ ॥

ထို့နောက် အက္ခရာနှစ်လုံးပါသော «ကူရု» ဟူသောစကားကို ထုတ်ဆိုရမည်။ အဘယ်ကြောင့် ရပ်တန့်နေသနည်း—မန္တရစကားကို ပြောလော့၊ နောက်ဆုံးအက္ခရာအထိ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အာရုံစိုက်လျက်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျွန်ုပ်၏ စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) ပေါ်လွင်လာမည်။ အဆုံးတွင် «ဘဝ»—«ဝර්မ (ကာကွယ်အာမိုရ်)»—«ဖတ်» ဟု ဆိုရမည်။

Verse 155

हृदंतोऽयं महामंत्रो द्विशतार्णः समीरितः । जैमिनिर्मुनिरस्योक्तश्छंदश्चामितमीरितम् ॥ १५५ ॥

ဤ မဟာမန္တရသည် «ဟෘတ်» ဟူသော အက္ခရာဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ဟృဒ္-အန္တ) ဟု ဆိုကြပြီး၊ အက္ခရာ ၂၀၀ ပါဝင်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဤမန္တရ၏ ရှင်မြင်သူ (ṛṣi) အဖြစ် ဂျိုင်မိနိ မုနိကို သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ချန်ဒသ (chandas) ကိုလည်း တိုင်းမရသောအဖြစ် ဆိုထားသည်။

Verse 156

देवता जगतां मोहे जगन्नाथः प्रकीर्तितः । कामो बीजं रमा शक्तिर्विनियोगो।़खिलाप्तये ॥ १५६ ॥

သတ္တဝါတို့၏ မောဟ/မေတ္တာမူးယစ်မှုနှင့် ဆိုင်သော ကర్మကိစ္စအတွက် အဓိပတိဒေဝတာအဖြစ် «ဇဂန္နာထ» (လောကအရှင်) ကို ကြေညာထားသည်။ «ကာမ» သည် ဘီဇမန္တရ (bīja) ဖြစ်ပြီး၊ «ရာမာ» (လက္ရှ္မီ) သည် ရှက္တိ (śakti) ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဝိနိယောဂ (viniyoga) သည် လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး၏ အကျိုးရလဒ်ကို ရရှိစေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 157

पुरुषोत्तमत्रिभुवनोन्मादकांतेऽग्निवर्म च । हृदयं कीर्तितं पश्चाज्जगत्क्षोभणशब्दतः ॥ १५७ ॥

ထို့နောက် «ပုရုရှောတ္တမ» နှင့် «သုံးလောကကို မူးမောစေသော ချစ်သူတော်» ဟူသော စကားများကို ရွတ်ဆိုပြီး «အဂ္နိဝර්မန်» ကိုလည်း ရွတ်ဆိုလျက်၊ ဟృဒယ မန္တရ (နှလုံးမန်တရ) ကို ကြေညာတော်မူ၏။ ထို့နောက် «ဇဂတ်-ခ္ရှောဘဏ» (ကမ္ဘာကို လှုပ်ရှားစေသူ) ဟု ထပ်မံ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 158

लक्ष्मीदयितवर्मान्तः शिरः प्रोक्तं शिखा पुनः । मन्मथो तमशब्दांते मंगजे पदमीरयेत् ॥ १५८ ॥

«လက္ရှ္မီ-ဒယိတ-ဝර්မန်» ဟူသော ဖော်မြူလာ၏ အဆုံးကို «ရှီရస్» (ခေါင်း) အက္ခရာဟု ကြေညာတော်မူ၏၊ ထို့အတူ «ရှိခာ» (ထိပ်ဆံ) လည်း ထိုနည်းတူပင်။ «တမസ്» ဟူသော စကားနောက်တွင် «မင်္ဂဇ» ကို ရွတ်ဆိုရမည်၊ «မန်မထ» ကိုလည်း သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ထားရမည်။

Verse 159

कामदायेति हुं प्रोच्य न्यसेद्वम ततः परम् । परमांते भृगुकर्णाभ्यां च सर्वपदं ततः ॥ १५९ ॥

«ကာမဒါယ» မန္တရကို «ဟုṃ» နှင့်အတူ ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ဘယ်ဘက်တွင် နျာသ (nyāsa) ကို ထားရမည်။ ထို့နောက် အဆုံးစွန်တွင် «ဘ္ဟೃဂု» နှင့် «ကර්ဏ» အက္ခရာများဖြင့် (မန္တရကို) ထားပြီး၊ ထို့နောက် «သర్వပဒ» ဖော်မြူလာကို ဆက်လက် အသုံးပြုရမည်။

Verse 160

सौभाग्यकरवर्मांते कवचं पारिकीर्तितम् । सुरासुरांते मनुजसुंदरीति पदं वदेत् ॥ १६० ॥

«သော်ဘဂျ္ယကရ-ဝර්မန်» ကာကွယ်ရေးဖော်မြူလာ၏ အဆုံးတွင် ကဝချ (kavaca) ကို သင့်တော်စွာ ကြေညာထား၏။ «သုရာသုရ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရ၏ နိဂုံးတွင် «မနုဇ-သုန္ဒရီ» ဟူသော စကားစုကို ပြောရမည်။

Verse 161

हृदयांते विदा पश्चाद्रणसर्वपदं वदेत् । ततः प्रहरणधरसर्वकामुकतत्पदम् ॥ १६१ ॥

နှလုံး-နျာသ၏ အဆုံးတွင် ထို့နောက် «ဝိဒါ» ဖြင့် စတင်၍ «ရဏ-သರ್ವ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရအပိုင်းကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «ပရဟရဏ-ဓရ» ဖြင့် စတင်၍ «သರ್ವ-ကာမုက-တတ်» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရအပိုင်းကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 162

हनयुग्मं च हृदयं बंधनानि ततो वदेत् । आकर्षयद्वयं पश्चान्महाबलपदं ततः ॥ १६२ ॥

ထို့နောက် «ဟန» သရအက္ခရာနှစ်လုံးကို ရွတ်ဆိုပြီး «ဟృဒယ» (နှလုံး) မန္တရကို ဆက်လက်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «ဗန္ဓန» (ချည်နှောင်) မန္တရများကို ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် «အာကර්ရှယ» ကို နှစ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုကာ နောက်ဆုံး «မဟာဗလ» (အင်အားကြီး) ဟူသော ပဒမန္တရကို ဆိုရမည်။

Verse 163

वर्म चास्त्रं समाख्यातं नेत्रं स्यात्तदनंतरम् । वदेत्रिभुवनं पश्चाच्चर सर्वजनेति च ॥ १६३ ॥

«ဝရ္မ» ကို «အස්တြ» (လက်နက်မန္တရ) ဟု ကြေညာထားပြီး၊ ထို့နောက် ချက်ချင်း «နေတြ» ကို ထည့်ရမည်။ ထို့နောက် «တြိဘုဝန» ကို ဆိုပြီး၊ ထို့နောက်လည်း «စရ» နှင့် «သರ್ವဇန» ကို ဆိုရမည်။

Verse 164

मनांसि हरयुग्मांते दारयद्वितयं च मे । वशमानय वर्मांते नेत्रमंत्रः समीरितः ॥ १६४ ॥

«ဟရ» သရအက္ခရာနှစ်လုံး၏ အဆုံးတွင် «မနာံသိ» ကို ထည့်၍၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်၏ «ဒါရယဒ်» ကို နှစ်ကြိမ် ထည့်ရမည်။ «ဝရ္မန်» ၏ အဆုံးတွင် «ဝသမာနယ» ကို ပေါင်းထည့်ရမည်။ ဤသို့ «နေတြ» မန္တရကို ကြေညာထားသည်။

Verse 165

षडंगमंत्रास्ताराद्याः फट्नमोंताः प्रकीर्तिताः । तारस्त्रैलोक्यशब्दांते मोहनेति पदं वदेत् ॥ १६५ ॥

ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) အကူမန္တရများကို «အိုံ» (တားရာ) ဖြင့် စ၍ «ဖတ်» နှင့် «နမಃ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်ဟု သင်ကြားထားသည်။ «အိုံ» ကို ဆိုပြီးနောက် «တြိုင်လောက്യ» ဟူသော စကားလုံး၏ အဆုံးတွင် «မောဟနေ» ဟူသော ပဒကို ဆိုရမည်။

Verse 166

हृषीकेशेति संप्रोच्याप्रतिरूपादिशब्दतः । मम्नथानंतरं सर्वस्त्रीणां हृदयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

«ဟೃષီကေရှ» (အာရုံတို့၏ အရှင်) ဟူသော စကားကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း «ပရတိရူပ» ဖြင့် စသော သရအက္ခရာများကို ထပ်မံဆိုရမည်။ ထို့နောက် မန္တရနည်းလမ်းအဆက်ဖြင့် မိန်းမအားလုံး၏ နှလုံးကို လှုပ်ရှားစေ၍—ဆိုလိုသည်မှာ ဆွဲဆောင်မှုကို ဖြစ်စေ၍—ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 167

आकर्षणपदा गच्छदागच्छहृदयांतिमः । अनेन व्यापकं कृत्वा जगन्नाथं स्मरेत् सुधीः ॥ १६७ ॥

မန္တရားကို «ဆွဲဆောင်ရာနေရာ» တွင်ထားပြီး၊ ထို့နောက် «သွား၍ပြန်လာရာနေရာများ» သို့ စီးဆင်းစေကာ နှလုံး၌ အဆုံးသတ်စေ၏။ ဉာဏ်ရှိသူသည် ဤနည်းဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံးကို ပြန့်နှံ့စေပြီး ဂျဂန္နာထကို သတိရစေရာ၏။

Verse 168

क्षीराब्धेस्तु तटे रम्यं सुरद्रुमलतांचितम् । उद्यदर्काभुजालाभं स्वधाम्नोज्वालदिङ्मुखम् ॥ १६८ ॥

နို့ပင်လယ်၏ လှပသောကမ်းခြေ၌ အလွန်ရမဏီယသော နေရာတစ်ခု ရှိ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဆန္ဒပြည့်သစ်ပင်များပေါ်တွင် လျှောလျှောလှလှ လက်တံပင်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းရောင်ခြည်ကွန်ယက်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ၊ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာကို လင်းလက်စေ၏။

Verse 169

प्रसूनावलिसौरभ्यमाद्यन्मधुकरारवम् । दिव्यवातोञ्चलत्कंजपरागोद्धूलितांबरम् ॥ १६९ ॥

ပန်းတန်းများ၏ မွှေးရနံ့ဖြင့် ပြည့်ဝ၍၊ ပထမဦးဆုံး ပျားရည်ကို သောက်သုံးနေသော ပျားများ၏ ဟုန်ဟုန်မြည်သံဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ၊ ဒေဝတမုန်တိုင်းက လှုပ်ရှားစေသော ကြာပန်းမှုန်ကူးများကြောင့် ဝတ်ရုံအဝတ်အစားများ မုန့်မှုန်တင်လျက်ရှိ၏။

Verse 170

स्वर्वधूगीतमाधुर्याभिराम चिंतयेद्वनम् । तदंतर्मणिसम्पत्तिस्फुरत्तोरणमण्डपे ॥ १७० ॥

ကောင်းကင်ဘုံနတ်သမီးများ၏ သီချင်းသံချိုမြိန်မှုကြောင့် ရမဏီယဖြစ်သော တောအုပ်ကို စိတ်၌ ဆင်ခြင်ရမည်။ ထိုအတွင်း၌ မဏိရတနာစည်းစိမ်ကြောင့် တံခါးတော်နှင့် မဏ္ဍပမိုးကာများ တောက်ပလင်းလက်နေသော မဏ္ဍပတစ်ခုကိုလည်း တွေးတောရမည်။

Verse 171

विलसन्मौक्तिकोद्दामदामराजद्वितानके । मणिवेद्यादि वियत्किरीटाग्रसमर्चिते ॥ १७१ ॥

ထိုမဏ္ဍပသည် ကြီးမားသော ပုလဲကြိုးတန်းများဖြင့် တောက်ပလင်းလက်သော မင်းရိုးမင်းစဉ် မိုးကာတော်ဖြင့် အလွန်လှပစွာ အလှဆင်ထား၏။ ထို့ပြင် မဏိရတနာဖြင့် တင်မြှောက်ထားသော ပူဇော်ပလ္လင်များ စသည်တို့ကလည်း ကောင်းကင်ကို ထိမိသကဲ့သို့ မြင့်မားသော ထိပ်ဖျားများဖြင့် အပေါ်မှ ပူဇော်နေသကဲ့သို့ ထိုနေရာကို ဂုဏ်ပြုလျက်ရှိ၏။

Verse 172

दिव्यसिंहासने विप्र समासीनं स्मरेद्विभुम् । शंखपाशेषु चापानि मुसलं नंदकं गदाम् ॥ १७२ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်သည် ဒိဗ္ယသင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်နေသော အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့သည့် အရှင်ကို သတိစူးစိုက်၍ စိတ်၌ မှတ်ယူရမည်။ ထိုအရှင်သည် သင်္ခ၊ ပာရှ (ကြိုးချည်)၊ ဓနုများ၊ မုဆလ (တုတ်ကြီး)၊ နန္ဒက (ဓား) နှင့် ဂဒါ (မေ့စ်) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 173

अंकुशं दधतं दोर्भिः श्लिष्टे कमलयोरसि । पश्यत्यंकस्थयांभोजश्रिया रागोल्लसदृशा ॥ १७३ ॥

လက်များဖြင့် အင်္ကုရှ (ဆင်မောင်းတံ) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၍၊ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ရင်ဘတ်ပေါ်၌ လက္ရှ္မီမယ်တော်ကို ချုပ်ကပ်ထားတော်မူ၏။ ထိုအရှင်သည် မိမိပေါင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော ကြာပန်းသဏ္ဌာန် အလှတရားကို စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုတော်မူ၏။

Verse 174

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षचतुष्कं तद्दशांशतः । कुंडेऽर्द्धचंद्रे पद्मैर्वा जातीपुष्पैश्च होमयेत् ॥ १७४ ॥

ဤသို့ သတိစူးစိုက်ပြီးနောက် မန္တရကို လက္ခလေးသိန်း (၄၀၀,၀၀၀) ဂဏန်းဖြင့် ဂျပ်ပ (japa) ပြုရမည်။ ထို့နောက် ထိုဂဏန်း၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတိုင်း လဝက်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ကုဏ္ဍ (မီးကန်) တွင် ကြာပန်း သို့မဟုတ် ဇာတီပန်း (မယ်လီ) ဖြင့် ဟောမ (homa) ပူဇော်ရမည်။

Verse 175

यागभूमिं तथात्मानं यागोपकरणं तथा । पूजयिष्यन् जगन्नाथं गायत्र्या प्रोक्षयेद्वुधः ॥ १७५ ॥

ဇဂန္နာထကို ပူဇော်လိုသော ပညာရှိသည် ယာဂမြေ၊ မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် ယာဂအထောက်အကူပစ္စည်းများကိုပါ ဂါယတ္ရီ မန္တရဖြင့် ပရောက္ခ (ရေဖြန်းသန့်စင်) ပြုရမည်။

Verse 176

त्रैलोक्यमोहनायांते विद्महे पदमीरयेत् । स्मराय धीमहीत्युक्त्वा तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् ॥ १७६ ॥

«သုံးလောကကို မောဟစေသူမကို ငါတို့ သိမြင်၏ (vidmahe)။ ကာမ (အလိုဆန္ဒ) ကို ငါတို့ သတိစူးစိုက်၍ ဓီမဟိ (dhīmahi)။ ထို ဗိဿ္ဏုသည် ငါတို့ကို ပရချိုဒယာတ် (prācodayāt) — လှုံ့ဆော်အလင်းပေးပါစေ» ဟူသော ဖော်မြူလာကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 177

गायत्र्येषा समाख्याता सर्वशुद्धिकरी परा । कल्पयेदासनं पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवे सुधीः ॥ १७७ ॥

ဤဂါယတ္ရီကို ထိုသို့ ကြေညာထားသည်—အလုံးစုံကို သန့်စင်ပေးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်စင်ကာရိ။ ပညာရှိ সাধကသည် ယခင်ဖော်ပြထားသော ဝိုင်ෂ္ဏဝ ပီဋ္ဌပေါ်တွင် မိမိအာသနကို စီစဉ်တင်ထားရမည်။

Verse 178

पक्षिराजाय ठद्वंद्वं पीठमंत्रोऽयमीरितः । मूर्तिं संकल्पमूलेन तस्यामावाहयेदतः ॥ १७८ ॥

ငှက်တို့၏ ဘုရင် ဂရုဍအတွက် ဤသည်ကို ပီဋ္ဌမန်ထရ (pīṭha-mantra) ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် သင်္ကల్ప (saṅkalpa) အခမ်းအနားဆန္ဒအပေါ် မူတည်၍ ထိုအာသနထဲသို့ ဒေဝတား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို အာဝါဟန (āvāhana) ပြုရမည်။

Verse 179

व्यापकन्यासमंत्रेण ततः सम्पूज्य भक्तितः । श्रीवत्सहृदयं तेन श्रीवत्सं स्तनयोर्यजेत् ॥ १७९ ॥

ထို့နောက် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော န്യാസ (vyāpaka-nyāsa) မန်ထရဖြင့် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထိုနည်းတူပင် «ශ්ရీవတ္စ-ဟృဒယ» ကို ဂုဏ်ပြု၍ ဒေဝတား၏ ရင်ဘတ်နှစ်ဖက်ပေါ်ရှိ ශ්ရీవတ္စ အမှတ်တံဆိပ်ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 180

कौस्तुभाय हृदंतेन यजेद्वक्षसि कौस्तुभम् । पूजयेद्वनमालायै हृदंतेन गले च ताम् ॥ १८० ॥

«ဟృဒန္တ» (hṛdanta) ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန်ထရဖြင့် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကೌස්တုಭ (Kaustubha) ရတနာကို ပူဇော်ရမည်။ ထို «ဟృဒန္တ» တူညီသော မန်ထရဖြင့်ပင် လည်ပင်းပေါ်ရှိ ဝနမာလာ (Vanamālā) ပန်းကုံးကိုလည်း ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 181

कर्णिकायां ततोऽभ्यर्चयेद्विधिवञ्चांगदेवताः । दलेषु पूजयेत्पश्चाल्लक्ष्म्याद्यावृत्तचामराः ॥ १८१ ॥

ထို့နောက် ကြာပန်း၏ အလယ်ကဏ္ဍ (karnikā) တွင် ပညတ်တော်အတိုင်း အင်္ဂဒေဝတာများ—ဘုရား၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၏ ဒေဝတာများကို—အဘျာರ್ಚနာဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ပန်းရွက်များပေါ်တွင် လက္ရှ္မီနှင့် အခြားသူတို့ကို—ချာမရ (fly-whisk) ကို ကိုင်၍ လှုပ်ခတ်နေသူများအဖြစ်—ပူဇော်ရမည်။

Verse 182

बन्धूककुसुमाभासाःमुक्ताहारलसत्कुचाः । उत्फुल्लांभघोजनयना मदविभ्रममंथराः ॥ १८२ ॥

သူမတို့သည် ဘန္ဓူက ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍၊ ရင်သားများမှာ ပုလဲလည်ဆွဲဖြင့် တင့်တယ်လှပသည်။ ကြာပန်းမျက်လုံးများ ကျယ်ဝန်းဖွင့်လှစ်ကာ၊ ချစ်ရေးကစားမှု၏ မူးယစ်မှုကြောင့် လှုပ်ရှားသွားလာမှုမှာ နူးညံ့လျော့လျားသည်။

Verse 183

लक्ष्मी सरस्वती चैव धृतिः प्रीतिस्ततः परम् । कांतिः शांतिस्तुष्टिपुष्टिबीजाद्या ङेनमोंतिकाः ॥ १८३ ॥

လက္ရှ္မီနှင့် စရஸဝတီ၊ ထို့ပြင် ဓြတိ (တည်ကြည်မှု) နှင့် ပရိတိ (ချစ်ခင်မှု)၊ ထို့နောက် ကာန္တိ (တောက်ပမှု) နှင့် ရှာန္တိ (ငြိမ်းချမ်းမှု)၊ တုဿ္တိ (ကျေနပ်မှု)၊ ပုဿ္တိ (အာဟာရပြည့်ဝမှု) နှင့် ဘီဇအက္ခရာတို့အပါအဝင် မန္တရဓာတ်များ—ဤအရာတို့သည် “ṅ” ဖြင့်အစပြုသော နာဆိကအက္ခရာအုပ်စုနှင့် ဆက်နွယ်သော အမည်/ရုပ်သဘောများ ဖြစ်သည်။

Verse 184

भृगुः खड्राशचन्द्राढ्यो देव्या बीजमुदाहृतम् । ह्रस्वत्रयक्लीबसर्वरहितस्वरसंयुतम् ॥ १८४ ॥

ဒေဝီ၏ ဘီဇမန္တရကို ဤသို့ ကြေညာသည်—“ဘ္ဟೃဂု” ကို “ခဒ္” သံဖြင့်ညွှန်သော အက္ခရာများနှင့် “စန္ဒြ” (လ) ဓာတ်တို့နှင့် ပေါင်းစည်း၍၊ သရအသံနှင့် ယှဉ်တွဲဖွဲ့ရသည်။ ၎င်းကို သရတို သုံးလုံးဖြင့် ဖွဲ့ကာ “ကလီဘ” (နပုংসက) အပိုထည့်သွင်းမှုအားလုံးမှ ကင်းလွတ်ရမည်။

Verse 185

देव्या बीजं क्रमादासामादौ च विनियोजयेत् । दलाग्रेषु यजेच्छंखं शार्ङ्गं चक्रमसिं गदाम् ॥ १८५ ॥

ဤနေရာချထားမှုများတွင် ဒေဝီ၏ ဘီဇကို အစဉ်လိုက် ပထမဦးစွာ သတ်မှတ်အသုံးချရမည်။ ထို့နောက် ပန်းပွင့်အရွက်ဖျားများပေါ်တွင် သင်္ခ (ခွံခရု), ရှာရင်္ဂ (ဓနု), စက္ကရ, အစိန် (ဓား) နှင့် ဂဒါ (တုတ်မောင်း) တို့ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 186

अंकुशं मुसलं पाशं स्वमुद्रामनुभिः पृथक् । महाजलचरा यांते वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा ॥ १८६ ॥

သူတို့သည် မိမိတို့၏ မုဒြာများနှင့်အတူ သီးခြားစီ အင်္ကူရှ (ချွန်တံ), မုဆလ (တုတ်ကြိတ်) နှင့် ပါရှ (ကြိုးဖမ်း) ကို ကိုင်ဆောင်ကြသည်။ သူတို့သည် ရေကြီးသတ္တဝါများအလယ်တွင် လှုပ်ရှားသွားလာ၍၊ ကာကွယ်ရေးအဝတ်အစား-အာဝုဓ “ဝර්မာස්တရ” ကိုလည်း ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် အဂ္နိ (မီး) ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 187

पांचजन्या प्रताराद्यो नमोंतः शंखपूजने । शार्ङ्गाय सशयांते च वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा ॥ १८७ ॥

သင်္ခကို ပူဇော်ရာတွင် «ပာဉ္စဇနျာ…» မှ စ၍ «နမောန္တಃ» အထိ မန္တရများကို အသုံးပြုရမည်။ ထို့အတူ ဗိဿဏု၏ ဓနု «ရှာရင်္ဂ» ကို ပူဇော်ရာတွင် «သသယာန္တ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရများကို သုံးရမည်။ ကာကွယ်ရေး ကဝစ-အာယုဓ «ဝర్మာஸ္တရ» အတွက် မန္တရမှာ «ဝဟ္နိဝလ္လဘာ» ဖြစ်သည်။

Verse 188

शार्ङ्गाय हृदयं मन्त्रो महाद्यः शार्ङ्गपूजने । सुदर्शनमहांते तु चक्रराजपदं वदेत् ॥ १८८ ॥

«ရှာရင်္ဂ» (ဗိဿဏု၏ ဓနု) ကို ပူဇော်ရာတွင် ဟృဒယ မန္တရ (နှလုံးမန်တရ) သည် «မဟာ…» ဖြင့် စတင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် သုဒർശန မန္တရ၏ အဆုံးတွင် «စက္ကရာရာဇ» (စက်ဝိုင်းဓားတို့၏ ဘုရင်) ဟူသော ဘွဲ့နာမကို ထုတ်ဆိုရမည်။

Verse 189

हययुग्मं सर्वदुष्टभयमन्ते कुरुद्वयम् । छिंधिद्वयं ततः पश्चाद्विदारययुगं ततः ॥ १८९ ॥

အဆုံးတွင် မကောင်းသော သတ္တဝါတို့အားလုံးကို ကြောက်ရွံ့စေသော «ဟယယုဂ္မ» ဟုခေါ်သည့် အတွဲကို ထားရမည်။ ထို့နောက် «ကူရုဒ္ဝယ» အတွဲကို ထားပြီး၊ ထို့ပြီးလျှင် «ချိန္ဓိဒ္ဝယ» အတွဲကို၊ ထို့နောက် «ဝိဒါရယယုဂ» အတွဲကို ဆက်လက်ထားရမည်။

Verse 190

परमन्त्रान् ग्रसद्वन्द्वं भक्षयद्वितयं पुनः । भूकानि त्रासयद्वंद्वं वर्मफड्वह्निसुंदरी ॥ १९० ॥

ဤ (မန္တရရုပ်) သည် ရန်သူမန်တရများကို «မျိုစား» လိုက်၍ ဆန့်ကျင်ဘက် အတွဲအမြွှာများကို အနိုင်ယူသည်။ ထို့ပြင် အတားအဆီး နှစ်မျိုးကိုလည်း «စားသုံး» ပစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘူတများကို ကြောက်လန့်စေပြီး၊ ကာကွယ်ရေး ကဝစဖြစ်ကာ «ဖဋ်» ဟူသော တားဆီး-နှင်ထုတ် အင်အား၊ မီး၏ အာနုဘော်နှင့် မင်္ဂလာကာကွယ် အင်အားလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 191

सुदर्शनाय हृदयं प्रोक्तश्चक्रर्चने मनुः । महाखङ्गतीक्ष्णपदाच्छिवियुग्मं समीरयेत् ॥ १९१ ॥

သုဒർശန စက္ကရကို ပူဇော်ရာတွင် သုဒর্শနအတွက် «ဟృဒယ» (နှလုံးမန်တရ) ဟုခေါ်သော မန္တရကို သင်ကြားထားသည်။ «မဟာခင်္ဂ» နှင့် «တီက္ṣ္ဏပဒ» ဖြင့် စတင်သော အပိုင်းမှ «ရှိဝိ» ဟူသော အက္ခရာအတွဲကို ထုတ်ဆိုရမည်။

Verse 192

हुं फट् स्वाहा च खङ्गाय नमः खङ्गार्चने मनुः । महाकौमोदकीत्यन्ते वदेञ्चैव महाबले ॥ १९२ ॥

«ဟုမ်», «ဖတ်», «ဆွာဟာ» ဟူသောသံများနှင့် «ဓားတော်သို့ နမဟ်» ကိုပေါင်း၍ ဓားတော်ကို အာရ္ချနာပူဇာပြုရာ မန္တရဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်လည်း «မဟာကောမోదကီ» ဟူသောနာမကို ထပ်မံဆိုရမည်၊ အို အင်အားကြီးသူ။

Verse 193

सर्वासुरांतके पश्चात्प्रसीदयुगलेति च । वर्मास्त्रवह्निजायांतकौमोदकि हृक्षतिमः ॥ १९३ ॥

«သဗ္ဗာသုရာန္တက» ဟုဆိုပြီးနောက် «ပရသီဒ-ယုဂလ» ဟု ဆက်ဆိုရမည်။ ထို့အပြင် «ဝရ္မာස්တြ», «ဝဟ္နိ», «ဇာယာန္တ», «ကောမోదကီ», «ဟೃက္ဆတိ», «တိမဟ်» ဟူသောစကားများလည်း ပါဝင်သည်။

Verse 194

कौमोदक्यर्चने प्रोक्तो मन्त्रः सर्वार्थसाधकः । महांकुशपदात्कुट्चयुग्मं हुंफट्वसुप्रिया ॥ १९४ ॥

«ကောမోదကီ» ကို အာရ္ချနာပူဇာပြုရာတွင် အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသော မန္တရတစ်ပုဒ်ကို သင်ကြားထားသည်။ «မဟာအင်ကုရှ» ဟူသောစကားမှ «ကုဋ-စ» ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးကိုယူ၍ «ဟုမ်», «ဖတ်» နှင့် «ဝသုပြိယာ» ကို ပေါင်းထည့်ရမည်။

Verse 195

अंकुशाय नमः प्रोक्तो मन्त्रग्रौवाकुशर्चने । संवर्तकमहांते तु मुसलेति पदं वदेत् ॥ १९५ ॥

မန္တရအစဉ်အလာအတွင်း အင်ကုရှ (aṅkuśa) ကို အာရ္ချနာပြုရာတွင် «အင်ကုရှသို့ နမဟ်» ဟု ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် «သံဝရ္တက» အကြီးအဆုံးပိုင်း၏ အဆုံးတွင် «မုသလ» (တုတ်/ပေ့စ်တယ်) ဟူသောစကားကို ထုတ်ဆိုရမည်။

Verse 196

योधयद्वितयं वर्म फडंते वह्निसुंदरी । मुसलाय नमः प्रोक्तो मन्त्रो सुसलपूजने ॥ १९६ ॥

«သုသလာ» ကို အာရ္ချနာပူဇာပြုရာ မန္တရကို ဤသို့ ကြေညာသည်— «ယောဓယဒ္-ဒွိတယံ, ဝရ္မ, ဖဍ္-အန္တေ, ဝဟ္နိ-သုန္ဒရီ» ဟူ၍၊ ထို့နောက် «မုသလသို့ နမဟ်» (တုတ်/ပေ့စ်တယ်) ဟု ဆိုရမည်။

Verse 197

महापाश हदादघटयमाकर्षयद्वयम् । हुं फटे स्वाहा च पाशाय नमः पाशार्चने मनुः ॥ १९७ ॥

(ရွတ်ဆို) «အို မဟာကြိုး (ပာရှ)၊ ဖမ်းယူလော့၊ ချေမှုန်းလော့၊ အင်အားမဲ့စေလော့၊ ငါ့ထံသို့ ဆွဲခေါ်လော့—ဟုṁ၊ ဖတ်; စွာဟာ။ ပာရှသို့ နမဿကာရ»။ ဤသည်မှာ ပာရှပူဇာ (pāśārcana) အတွက် မန္တရ ဖြစ်သည်။

Verse 198

ताराद्या मनवो ह्येते ततः शक्रादिकान्यजेत् ॥ १९८ ॥

ဤမန္တရများသည် တာရာ (Tārā) မှ စ၍ အခြားတို့ဖြင့် ဆက်လက်လာသည်။ ထို့နောက် သက္ကရ (Śakra) မှ စသော နောက်ဆက်တွဲ အရာများကို ဖယ်ရှား (မရွတ်) သင့်သည်။

Verse 199

वज्राद्यानपि संपूज्य सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । मासमात्रं तु कुसुमैः पूजयित्वा हयारिजैः ॥ १९९ ॥

ဝဇ္ရ (Vajra) မှ စသော အင်အား/ဒေဝတားတို့ကိုပင် စနစ်တကျ ပူဇော်လျှင်၊ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) အားလုံး၏ အရှင် ဖြစ်လာမည်။ အမှန်တကယ်၊ ဟယာရီ (ဗိෂ္ဏု) နှင့် ဆက်နွယ်သော ပန်းများဖြင့် တစ်လသာ ပူဇော်လျှင် ဤအကျိုး ရရှိသည်။

Verse 200

कुमुदैर्वा प्रजुहुयादष्टोत्तरसहस्रकम् । मासमात्रेण वश्यास्स्युस्तस्य सर्वे नृपोत्तमाः ॥ २०० ॥

သို့မဟုတ် ကုမုဒ (kumuda) ပန်းများဖြင့် အဟုတိ (ပူဇော်မီး) ၁၀၀၈ ကြိမ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ တစ်လအတွင်းပင် အထူးကောင်းမြတ်သော မင်းများအားလုံးသည် သူ့အမိန့်ကို လိုက်နာလာမည်။