Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 117
गङ्गामाहात्म्य — The Greatness of the Gaṅgā
सगरः पुत्रनाशेऽपि न शुशोच मुनीश्वरः । दुर्वृत्तनिधनं यस्मात्सतामुत्साहकारणम् ॥ ११७ ॥
sagaraḥ putranāśe'pi na śuśoca munīśvaraḥ | durvṛttanidhanaṃ yasmātsatāmutsāhakāraṇam || 117 ||
သားတို့ပျက်စီးသော်လည်း မုနိသဘောရှိသော စဂရမင်းသည် မဝမ်းနည်းခဲ့။ အကြောင်းမှာ မကောင်းသူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းသည် သဒ္ဓါရှိသူတို့အတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြန်လည်ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။
Narada (narrative voice within the Narada Purana’s teaching context)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It teaches dharmic discernment: grief is not praised when the outcome is the removal of adharma; the righteous should preserve steadiness and renew their resolve to uphold Dharma.
By valuing dharmic clarity over personal attachment, it supports the inner detachment (vairagya) that stabilizes a devotee’s mind—making devotion steadier when facing painful karmic outcomes.
No specific Vedanga (like Vyakarana, Jyotisha, or Kalpa) is directly taught in this verse; it is primarily a niti/dharma instruction on emotional restraint and moral evaluation of outcomes.