Adhyaya 81

Verse 1

। श्रीगरुड उवाच । ममास्ति दयितं मित्रं ब्राह्मणो भृगुवंशजः । तस्यास्ति माधवीनाम कन्या कमललोचना

ശ്രീഗരുഡൻ അരുളിച്ചെയ്തു: എനിക്ക് ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്ത് ഉണ്ട്—ഭൃഗുവംശജനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ. അവനു ‘മാധവീ’ എന്ന പേരുള്ള കമലനയനയായ പുത്രിയുണ്ട്.

Verse 2

न तस्याः सदृशः कांतः प्राप्तस्तेन महात्मना । यतस्ततोऽहमादिष्टः कांतमस्यास्त्वमानय । अनुरूपं द्विजश्रेष्ठ यद्यहं संमतस्तव

ആ മഹാത്മാവിന് അവൾക്കു തുല്യമായ യോജ്യനായ വരനെ ലഭിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്നോട് ആജ്ഞയായി: ‘ഈ കന്യയ്ക്കു അനുയോജ്യനായ ഭർത്താവിനെ കൊണ്ടുവരിക, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ—നീ എന്റെ അപേക്ഷ അംഗീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ.’

Verse 3

ततो मयाऽखिला भूमिस्तद्वरार्थं विलोकिता । न तदर्थं वरो लब्धः सर्वैः समुचितो गुणैः

അപ്പോൾ അത്തരം വരനെ തേടി ഞാൻ സമഗ്ര ഭൂമിയെയും പരിശോധിച്ചു; എന്നാൽ ആ ലക്ഷ്യത്തിന് യോജ്യനായ, എല്ലാ ഉചിതഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നനായ വരനെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയില്ല।

Verse 4

ततस्त्वं पुण्डरीकाक्ष मम चित्ते व्यवस्थितः । अनुरूपः पतिस्तस्याः सर्वैरेव गुणैर्युतः

അതുകൊണ്ട്, ഹേ പുണ്ഡരീകാക്ഷാ! നീ എന്റെ ചിത്തത്തിൽ ദൃഢമായി സ്ഥാപിതനാണ്; ആ കന്യയ്ക്കു സർവ്വഗുണസമ്പന്നനായ യഥാർത്ഥ അനുയോജ്യ ഭർത്താവ് നീ തന്നെയാണ്।

Verse 5

तस्मात्पाणिग्रहं तस्याः स्वीकुरुष्व सुरेश्वर । अत्यन्तरूपयुक्ताया मम वाक्यप्रणोदितः

അതുകൊണ്ട്, ഹേ സുരേശ്വരാ! എന്റെ അപേക്ഷയാൽ പ്രേരിതനായി, അത്യന്തം രൂപസമ്പന്നയായ ആ കന്യയുടെ പാണിഗ്രഹണം സ്വീകരിക്കണമേ।

Verse 6

भगवानुवाच । अत्रानय द्विजश्रेष्ठ तां कन्यां कमलेक्षणाम् । येन दृष्ट्वा स्वयं पश्चात्प्रकरोमि यथोदितम्

ഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ആ കമലനയനയായ കന്യയെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക; ഞാൻ അവളെ സ്വയം കണ്ടശേഷം പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യും।

Verse 7

गरुड उवाच । तव तेजोभयादेव सा कन्या जनकान्विता । मया दूरे विनिर्मुक्ता तत्कथं तामिहानये

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു—നിന്റെ തേജസ്സിന്റെ ഭയത്താൽ തന്നേ ആ കന്യയെ പിതാവോടുകൂടെ ഞാൻ ദൂരെയായി വിട്ടയച്ചു; പിന്നെ ഞാൻ അവളെ ഇവിടെ എങ്ങനെ കൊണ്ടുവരും?

Verse 8

श्रीभगवानुवाच । अत्र तां मम तत्तेजो जनकेन समन्विताम् । न हि धक्ष्यति तस्मात्त्वं शीघ्रं द्विजवराऽनय

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജാ! അവളുടെ പിതാവിനോടുകൂടെ ആ കന്യയെ വേഗം ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക. എന്റെ ആ തേജസ് അവളെ ദഹിപ്പിക്കുകയില്ല; അതിനാൽ ഭയപ്പെടേണ്ട.

Verse 9

एवमुक्तस्ततस्तेन विष्णुना प्रभविष्णुना । तां कन्या मानयामास तं च विप्रभृगूद्वहम्

പ്രഭവിഷ്ണുവായ വിഷ്ണു ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്തപ്പോൾ, അവൻ ആ കന്യയെ ആദരിച്ചു; ഭൃഗുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണനായ ദ്വിജോത്തമനെയും യഥോചിതമായി ബഹുമാനിച്ചു.

Verse 10

अथासौ प्रणिपत्योच्चैर्ब्राह्मणो मधुसूदनम् । लक्ष्मीवन्न्यविशत्पार्श्वे गरुडस्य समीपतः

അനന്തരം ആ ബ്രാഹ്മണൻ മധുസൂദനനോട് ആഴത്തിൽ പ്രണാമം ചെയ്തു; ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ ഗരുഡന്റെ സമീപത്ത്, ഭഗവാന്റെ പാർശ്വത്ത് ഇരുന്നുവന്നു.

Verse 11

सापि कन्या वरारोहा बाल्यभावादनिन्दिता । शय्यैकांते समाविष्टा दक्षिणे मुरविद्विषः

ആ സുന്ദരാംഗിയായ കന്യയും—ബാല്യനിഷ്കളങ്കതകൊണ്ട് കുറ്റമറ്റവൾ—ശയ്യയുടെ അറ്റത്ത്, മുരവൈരിയായ വിഷ്ണുവിന്റെ വലതുഭാഗത്ത് ഇരുന്നു.

Verse 12

अथ कोपपरीतांगी महिष्याधर्ममाश्रिता । लक्ष्मीः शशाप तां कन्यां सपत्नीति विचिन्त्य च

അപ്പോൾ കോപം നിറഞ്ഞ അവയവങ്ങളോടെയുള്ള ലക്ഷ്മീ—ഈർഷ്യയുള്ള മഹിഷിയെപ്പോലെ അധർമ്മത്തെ ആശ്രയിച്ച്—“ഇവൾ എന്റെ സപത്നി” എന്നു വിചാരിച്ച് ആ കന്യയെ ശപിച്ചു.

Verse 13

यस्मान्मे पुरतः पापे कांतस्य मम हर्षिता । शय्यायां त्वं समाविष्टा लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः । तस्मादश्वमुखी नूनं विकृता त्वं भविष्यसि

കാരണം, ഹേ പാപിനീ, എന്റെ മുമ്പിൽ തന്നേ നീ എന്റെ പ്രിയകാന്തനെക്കുറിച്ച് ഹർഷിതയായി അവന്റെ ശയ്യയിൽ ഇരുന്നു, ലജ്ജയെ ദൂരെയാക്കി; അതിനാൽ നീ നിശ്ചയമായി വികൃതയായി അശ്വമുഖിയാകും।

Verse 14

एवं शापे श्रिया दत्ते हाहाकारो महानभूत् । सर्वेषां तत्र संस्थानां कोपश्चापि द्विजन्मनः

ഇങ്ങനെ ശ്രീ (ലക്ഷ്മി) ശാപം നൽകിയപ്പോൾ മഹാ ഹാഹാകാരം ഉയർന്നു. അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാവരും വിറച്ചു; ദ്വിജൻ (ബ്രാഹ്മണൻ)യും ക്രോധിതനായി।

Verse 16

यावन्नाग्निद्विजातीनां प्रत्यक्षं गुरुसंनिधौ । ससंकल्पं स्वयं दत्ता गृह्योक्तविधिना जनैः

പവിത്ര അഗ്നിയും ദ്വിജന്മാരും സാക്ഷികളായി നിലകൊണ്ടിരിക്കെ, ഗുരുസന്നിധിയിൽ തന്നെ, ജനങ്ങൾ സ്വയം സംकल्पത്തോടെ—ഗൃഹ്യവിധിയിൽ പറഞ്ഞ പ്രകാരം—ആ ദാനം നൽകി।

Verse 18

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रस्ततः प्रोवाच केशवम् । आतिथ्यं विहितं ह्येतत्तव पत्न्या यथोचितम् । तस्मात्तत्र प्रयास्यामि यत्र स्यात्तादृशी सुता

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ വിപ്രേന്ദ്രൻ കേശവനോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഭാര്യ യഥോചിതമായി വിധിപൂർവം ഈ അതിഥിസത്കാരം നിർവഹിച്ചു. അതിനാൽ അത്തരത്തിലുള്ള ഗുണവതിയായ പുത്രി ലഭിക്കുന്നിടത്തേക്ക് ഞാൻ പോകുന്നു.”

Verse 19

ब्राह्मण उवाच । सहस्रं याच्यते कन्या करोत्येकः करग्रहम् । वाङ्मात्रेण न तस्याः स्यात्पत्नीभावः कथंचन

ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “കന്യയെ ആയിരം പേർ അപേക്ഷിക്കാം; എന്നാൽ കരഗ്രഹണം (വിവാഹം) ഒരാൾ മാത്രമേ നടത്തൂ. വാക്കുമാത്രം കൊണ്ടു അവൾ എങ്ങനെയും ഭാര്യയാകുകയില്ല.”

Verse 20

तस्मान्नाश्वमुखी ह्येषा जन्मन्यस्मिन्भविष्यति । गृहीत्वेमां गृहं गच्छ प्रयच्छ स्वेप्सिताय च

അതുകൊണ്ട് ഈ ജന്മത്തിൽ അവൾ അശ്വമുഖിയാകുകയില്ല. അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്കു പോയി, നീ ഇച്ഛിക്കുന്നവനു വിവാഹമായി നൽകുക.

Verse 22

सेयं तव सुता विप्र बंधुस्थानं समाश्रिता । भविष्यति ततो जामिः कनिष्ठा मेऽन्यजन्मनि

ഹേ വിപ്രാ! നിന്റെ ഈ പുത്രി ബന്ധുത്വസ്ഥാനത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ അവൾ എന്റെ കനിഷ്ഠ സഹോദരി, അടുത്ത രക്തബന്ധിനിയാകും.

Verse 23

अवतीर्णस्य भूपृष्ठे देवकार्येण केनचित् । वाजिवक्त्रधरा प्रोक्ता यद्येषा मम कांतया

ഞാൻ ഏതോ ദേവകാര്യത്തിനായി ഭൂമിയിൽ അവതരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ പ്രിയയുടെ കാരണത്താൽ അവളെ ‘അശ്വമുഖധാരിണി’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ…

Verse 24

ततोऽहं सुमहत्कृत्वा तपश्चैवानया सह । करिष्यामि शुभास्यां च तथा लक्ष्मीमपि द्विज

അപ്പോൾ ഞാൻ അവളോടൊപ്പം അത്യന്തം മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്യും; ഹേ ദ്വിജാ! ശുഭമുഖിയെയും ലക്ഷ്മിയെയും കൂടി സിദ്ധിപ്പിക്കും.

Verse 25

एवं स भगवान्विप्रं तं सन्तोष्य तदा गिरा । गरुडेन समं चक्रे कथाश्चित्रा मनोरमाः

ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ തന്റെ വചനങ്ങളാൽ ആ വിപ്രനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; തുടർന്ന് ഗരുഡനോടൊപ്പം അത്ഭുതകരവും മനോഹരവുമായ കഥകൾ സംസാരിച്ചു.

Verse 26

अथ तस्मिन्कथांते स गरुडः पुरुषोत्तमम् । प्रोवाच तां स्त्रियं दृष्ट्वा वृद्धां तेजःसमन्विताम्

അങ്ങനെ ആ സംഭാഷണം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഗരുഡൻ പുരുഷോത്തമനോട് സംസാരിച്ചു. തേജസ്സോടെ യുക്തയായ ആ വൃദ്ധസ്ത്രീയെ കണ്ടിട്ട് അവളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.

Verse 27

अपूर्वेयं सुरश्रेष्ठ स्त्री वृद्धा तव पार्श्वगा । किमर्थं केयमाख्याहि कुतः प्राप्ता जनार्दन

ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ! നിന്റെ പക്കൽ നിൽക്കുന്ന ഈ വൃദ്ധസ്ത്രീ അത്യപൂർവയാണ്. അവൾ ഇവിടെ എന്തിനാണ്? പറയുക—അവൾ ആരാണ്, എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, ഹേ ജനാർദനാ?

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । एषा ख्याता खगश्रेष्ठ लोकेऽस्मिन्वृद्धकन्यका । शांडिलीनाम सर्वज्ञा ब्रह्मचर्यपरायणा

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു: ഹേ ഖഗശ്രേഷ്ഠാ! ഇവൾ ഈ ലോകത്തിൽ ‘വൃദ്ധകന്യകാ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധയാണ്. ഇവളുടെ പേര് ശാണ്ഡിലീ—സർവ്വജ്ഞയും ബ്രഹ്മചര്യവ്രതപരായണയും.

Verse 29

तपोवीर्यसमोपेता सर्वदेवाभिवंदिता । नास्ति वै चेदृशी नारी खगेन्द्रात्र जगत्त्रये

തപസ്സിന്റെ വീര്യത്തോടെ സമ്പന്നയും സർവ്വദേവന്മാർ വന്ദിക്കുന്നവളുമായ—ഹേ ഖഗേന്ദ്രാ! ത്രിലോകത്തിലും അവളെപ്പോലൊരു സ്ത്രീ സത്യത്തിൽ ഇല്ല.

Verse 30

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विहस्य विहगाधिपः । प्रोवाच वासुदेवं च तां विलोक्य चिरं द्विजाः

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിഹഗാധിപനായ ഗരുഡൻ ചിരിച്ചു. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! അവളെ ദീർഘനേരം നോക്കിയ ശേഷം അദ്ദേഹം വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 31

गरुड उवाच । नैतच्चित्रं तपो यच्च क्रियते सुमहत्तरम् । यथा च दीयते दानं यच्च तत्रास्ति चाद्भुतम् । तथा च क्रियते युद्धं संग्रामे युद्धशालिभिः

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു—മഹത്തായ തപസ്സുകൾ ചെയ്യുന്നതിൽ അത്ഭുതമില്ല; ദാനം നൽകുന്നതിലും, അതു വിസ്മയകരമായാലും, അത്ഭുതമില്ല. അതുപോലെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ യുദ്ധനിപുണർ യുദ്ധം നടത്തുന്നു.

Verse 32

नाश्चर्यं चित्रमेतच्च ब्रह्मचर्यं तदद्भुतम् । विशेषाद्यौवनावस्थां संप्राप्य पुरुषोत्तम

ഇത് യഥാർത്ഥ വിസ്മയം അല്ല. ബ്രഹ്മചര്യം—ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തോടുകൂടിയ പവിത്രസംയമം—അതുതന്നെയാണ് അത്ഭുതം, പ്രത്യേകിച്ച് യൗവനാവസ്ഥ പ്രാപിച്ചപ്പോൾ, ഹേ പുരുഷോത്തമാ.

Verse 33

विशेषेण च नारीभिरत्र न श्रद्दधाम्यहम् । अवश्यं यौवनस्थेन तिर्यग्योनिगतेन च

ഈ കാര്യത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ച്, എനിക്ക് വിശ്വാസം വരുന്നില്ല. കാരണം യൗവനത്തിൽ ഉള്ളവൻ—തിര്യക്‌യോണിയിൽ ജനിച്ചവനായാലും—അവശ്യമായി കാമവേഗത്തിന് അടിമപ്പെടുന്നു.

Verse 34

विकारः खलु कर्तव्यो नाधि काराय यौवनम् । यदि न प्राप्नुवंत्येताः पुरुषं योषितः क्वचित्

യൗവനത്തിൽ വികാരവും ചാഞ്ചല്യവും സ്വാഭാവികമായി ഉയരും; അത് സംയമത്തിന് സ്വാഭാവികമായി യോജ്യമല്ല. ഈ സ്ത്രീകൾ എവിടെയും പുരുഷനെ ലഭിക്കാതിരുന്നാൽ, അവരുടെ കാമം കൂടുതൽ വർധിക്കും.

Verse 35

अन्योन्यं मैथुनं चक्रुः कामबाणप्रपीडिताः । कुष्ठिनं व्याधितं वापि स्थविरं व्यंगमेव च । अप्येताः पुरुषाभावे मन्यंते पंचसायकम्

കാമന്റെ അമ്പുകളാൽ പീഡിതരായി അവർ പരസ്പരവും മൈഥുനം ചെയ്യുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ കുഷ്ഠരോഗി, രോഗബാധിതൻ, വൃദ്ധൻ, വൈകല്യമുള്ളവൻ എന്നിവരോടും. യോജ്യപുരുഷൻ ഇല്ലെങ്കിലും അവർ പഞ്ചസായകനായ കാമനെ ദുര്‍നിവാരനെന്ന് കരുതുന്നു.

Verse 36

नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः । नांतकः सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचना

അഗ്നി ഒരിക്കലും വിറകുകൊണ്ട് തൃപ്തിയാകുന്നില്ല; മഹാസമുദ്രവും നദികളാൽ തൃപ്തിയാകുന്നില്ല. അന്തകൻ ജീവികളാൽ തൃപ്തിയാകുന്നില്ല—അതുപോലെ വാമലോചനയായ സ്ത്രീയും പുരുഷന്മാരാൽ തൃപ്തിയാകുന്നില്ല.

Verse 37

न परत्र भयादेता मर्यादां विदधुः स्त्रियः । मुक्त्वा भूपभयं चैकमथवा गुरुजं भयम्

സ്ത്രീകൾ പരലോകഭയത്താൽ ആചാരമര്യാദ നിശ്ചയിക്കുന്നില്ല; അവർ രാജദണ്ഡഭയത്താൽ—അല്ലെങ്കിൽ ഗുരുക്കന്മാരുടെയും മുതിർന്നവരുടെയും ഭയത്താൽ—അത്തരം പരിധി സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Verse 38

सूत उवाच । एवं तस्य वचः श्रुत्वा शांडिली ब्रह्मचारिणी । मौनव्रतधराऽप्येवं हृदि कोपं दधार सा

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ബ്രഹ്മചരിണിയായ ശാണ്ഡിലി, മൗനവ്രതം പാലിച്ചിരുന്നിട്ടും, ഹൃദയത്തിൽ കോപം ധരിച്ചു.

Verse 39

एतस्मिन्नंतरे तस्य पक्षिनाथस्य तत्क्षणात् । उभौ पक्षौ गतौ नाशं रुण्डाकारोऽत्र सोऽभवत्

അതിനിടയിൽ, അതേ ക്ഷണത്തിൽ പക്ഷിനാഥന്റെ ഇരുചിറകുകളും നശിച്ചു; അവൻ ഇവിടെ ചിറകില്ലാതെ, ധഡംപോലെ വികലനായി.

Verse 40

मांसपिंडमयो रौद्रः सर्वरोगविवर्जितः । अशक्तश्च तथा गन्तुं पदमात्रमपि क्वचित्

അവൻ മാംസപിണ്ഡംപോലെ ഭീകരനായി, സർവരോഗവിമുക്തനായി തോന്നി; എങ്കിലും അവൻ അശക്തനായി—എവിടെയും ഒരു പടിയെങ്കിലും പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.