Adhyaya 166

Verse 1

सूत उवाच । ऋचीकोऽपि समादाय पुरुषैराप्तकारिभिः । तानश्वान्प्रजगामाथ यत्र गाधिर्व्यवस्थितः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഋചീക മുനിയും കഴിവുള്ള അനുചരന്മാരുടെ സഹായത്തോടെ ആ അശ്വങ്ങളെ എടുത്തുകൊണ്ട് ഗാധി രാജാവ് പാർത്തിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

Verse 2

तस्मै निवेदयामास कन्यार्थं तान्हयोत्तमान् । गाधिस्तु तान्प्रगृह्याथ योग्यान्वाजिमखस्य च

കന്യയെ ലഭിക്കാനായി അവൻ ആ ഉത്തമ അശ്വങ്ങളെ സമർപ്പിച്ചു. ഗാധി രാജാവ് അവയെ സ്വീകരിച്ച് അശ്വമേധയാഗത്തിനും യോജ്യമെന്ന് കരുതി.

Verse 3

एकैकं परमं तेषां स जगामाथ पार्थिवः । ततस्तां प्रददौ तस्मै कन्यां त्रैलोक्यसुन्दरीम्

രാജാവ് അശ്വങ്ങളെ ഓരോന്നായി പരിശോധിച്ചു—ഓരോന്നും പരമോത്തമം. തുടർന്ന് ത്രിലോകസുന്ദരിയായ ആ കന്യയെ അവനു നൽകി.

Verse 4

विप्राग्निसाक्षिसंभूतां गृह्योक्तविधिना न्वितः । ततो विवाहे निर्वृत्त ऋचीको मुनिसत्तमः

ബ്രാഹ്മണരെയും പവിത്ര അഗ്നിയെയും സാക്ഷിയാക്കി, ഗൃഹ്യവിധിപ്രകാരം വിവാഹം യഥാവിധി പൂർത്തിയായി. തുടർന്ന് മുനിശ്രേഷ്ഠനായ ഋചീകൻ ആ വിവാഹത്തിൽ തൃപ്തനായി.

Verse 5

तस्याः संवेशने चैव निष्कामः समपद्यत । अथाब्रवीन्निजां भार्यां निष्कामः संस्थितो मुनिः

സഹവാസസമയത്തിലും അദ്ദേഹം നിഷ്കാമനായി തന്നെയിരുന്നു. തുടർന്ന് നിഷ്കാമനായി സ്ഥിരനായ മുനി തന്റെ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.

Verse 6

अहं यास्यामि सुश्रोणि काननं तपसः कृते । त्वं प्रार्थय वरं कंचिद्येनाभीष्टं ददामि ते

ഹേ സുശ്രോണി! തപസ്സിനായി ഞാൻ കാനനത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. നീ ഒരു വരം അപേക്ഷിക്ക; നിന്റെ അഭീഷ്ടം ഞാൻ പ്രസാദിക്കും.

Verse 7

सा श्रुत्वा तस्य तद्वाक्यं निष्कामस्य प्रजल्पितम् । वाष्पपूर्णेक्षणा दीना जगाम जननीं प्रति

നിഷ്കാമനായ ഭർത്താവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ ദീനയായി, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അമ്മയിലേക്കു പോയി.

Verse 8

प्रोवाच वचनं तस्य सा निष्कामपते स्तदा । वरदानं तथा तेन यथोक्तं द्विजसत्तमाः

അപ്പോൾ അവൾ അമ്മയോട് നിഷ്കാമനായ ഭർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു; അവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയുളള വരദാനവാഗ്ദാനവും അറിയിച്ചു—ഹേ ദ്വിജസത്തമന്മാരേ.

Verse 9

अथ श्रुत्वैव सा माता यथा तज्जल्पितं तया । सुतया ब्राह्मणश्रेष्ठास्ततो वचनमब्रवीत्

പിന്നീട് മകൾ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയെല്ലാം കേട്ട അമ്മ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു—ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

Verse 10

यद्ययं पुत्रि ते भर्ता वरं यच्छति वांछितम् । तत्प्रार्थय सुतं तस्माद्ब्राह्मण्येन समन्वितम्

മകളേ! നിന്റെ ഭർത്താവ് ഇഷ്ടമായ വരം നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, അവനോട് ബ്രാഹ്മണ്യഗുണസമ്പന്നനായ ഒരു പുത്രനെ വരമായി അപേക്ഷിക്ക.

Verse 11

मदर्थं चैकपुत्रं च निःशेषक्षात्त्रतेजसा । संयुक्तं याचय शुभे विपुत्राऽहं यतः स्थिता

എന്റെ കാര്യമെന്നാലും, ഹേ ശുഭേ, സമ്പൂർണ്ണ ക്ഷാത്രതേജസ്സാൽ യുക്തനായ ഒരു പുത്രനെ അപേക്ഷിക്ക; കാരണം ഞാൻ പുത്രഹീനയായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 12

सा श्रुत्वा जननीवाक्यमृचीकं प्राप्य सुव्रता । अब्रवीज्जननी वाक्यं सर्वं विस्तरतो द्विजाः

മാതാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ആ സുവ്രത ഋചീകനെ സമീപിച്ച്, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, മാതാവ് പറഞ്ഞതെല്ലാം വിശദമായി അറിയിച്ചു.

Verse 13

स तस्याश्च वचः श्रुत्वा चकाराथ चरुद्वयम् । पुत्रेष्टिं विधिवत्कृत्वा नमस्कृत्य स्वयंभुवम्

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അദ്ദേഹം രണ്ടുഭാഗം ചരു ഒരുക്കി. വിധിപൂർവ്വം പുത്രേഷ്ടി യാഗം നടത്തി സ്വയംഭൂ ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ചു.

Verse 14

एकस्मिन्योजयामास ब्राह्म्यं तेजोऽखिलं च सः । क्षात्रं तेजस्तथान्यस्मिन्सकलं द्विजसत्तमाः

ഒരു ഭാഗത്തിൽ അദ്ദേഹം സമ്പൂർണ്ണ ബ്രാഹ്മതേജസ്സു ചേർത്തു; മറ്റേ ഭാഗത്തിൽ അതുപോലെ സമഗ്ര ക്ഷാത്രതേജസ്സും, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

Verse 15

भार्यायै प्रददौ पूर्वं ब्राह्म्यं च चरुमुत्त मम् । अब्रवीत्प्राशयित्वैनमश्वत्थालिंगनं कुरु

ആദ്യം അദ്ദേഹം ഭാര്യയ്ക്ക് ബ്രാഹ്മതേജസ്സാൽ യുക്തമായ ഉത്തമ ചരു നൽകി; പിന്നെ പറഞ്ഞു—‘ഇത് അവൾക്ക് പ്രാശനം ചെയ്യിച്ച് അശ്വത്ഥവൃക്ഷത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്യുക.’

Verse 16

ततः प्राप्स्यसि सत्पुत्रं ब्राह्म्यतेजःसमन्वितम् । द्वितीयश्चरुको यश्च तं त्वं मात्रे निवे दय

അപ്പോൾ നീ ബ്രാഹ്മ്യതേജസ്സോടെ യുക്തനായ ഒരു സത്പുത്രനെ പ്രാപിക്കും. രണ്ടാമത്തെ ചരുവോ നീ നിന്റെ മാതാവിന് സമർപ്പിക്കണം.

Verse 17

अब्रवीच्च ततस्तां तु ऋचीको मुनिसत्तमः । त्वमेनं चरुकं प्राश्य न्यग्रोधालिंगनं कुरु

അപ്പോൾ മുനിശ്രേഷ്ഠനായ ഋചീകൻ അവളോട് പറഞ്ഞു—‘നീ ഈ ചരു ഭുജിച്ച് ന്യഗ്രോധ (വട) വൃക്ഷത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്യുക.’

Verse 18

ततः प्राप्स्यसि सत्पुत्रं संयुक्तं क्षात्रतेजसा । निःशेषेण महाभागे न मे स्याद्वचनं वृथा

അപ്പോൾ നീ ക്ഷാത്രതേജസ്സോടെ സംയുക്തനായ ഒരു സത്പുത്രനെ പ്രാപിക്കും. ഓ മഹാഭാഗ്യവതീ, പൂർണ്ണമായി—എന്റെ വാക്ക് വ്യർത്ഥമാകുകയില്ല.

Verse 19

एवमुक्त्वा ऋचीकस्तु स विसृज्य च तेजसी । सुहृष्टो ब्राह्मणश्रेष्ठः स्वयं च महितोऽभवत्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഋചീകൻ ആ രണ്ടു തേജസ്സുകളെയും വിട്ടുകൊടുത്തു (പ്രദാനം ചെയ്തു). ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ സന്തോഷിച്ചു; താനുമെത്രയും മഹത്വത്തോടെ ആദരിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 20

ते चैव तु गृहे गत्वा प्रहृष्टेनांतरात्मना । ऊचतुश्च मिथस्ते च सत्यमेतद्भविष्यति

അവർ ഇരുവരും വീട്ടിലേക്കു പോയി അന്തർഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു. പിന്നെ അവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു—‘ഇത് തീർച്ചയായും സത്യമായി സംഭവിക്കും.’

Verse 21

ततो माता सुतां प्राह आत्मार्थे सकलो जनः । विशेषं कुरुते कृत्ये सामान्ये च व्यवस्थिते

അപ്പോൾ മാതാവ് പുത്രിയോടു പറഞ്ഞു—സ്വകാര്യലാഭത്തിനായി എല്ലാവരും, കാര്യം സാധാരണവും മുൻകൂട്ടി നിശ്ചിതവുമായിരുന്നാലും, പ്രവർത്തിയിൽ പ്രത്യേക വ്യത്യാസം വരുത്തുന്നു.

Verse 22

तत्तवार्थं कृतोऽनेन यश्चरुश्चारुलोचने । यस्तस्मिन्विहितोऽनेन मन्त्रग्रामो भविष्यति । विशेषेण महाभागे सत्यमेतन्मयोदितम्

ഓ ചാരുലോചനേ! ഈ ചരു യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യസിദ്ധിക്കായി തന്നെയാണ് ഒരുക്കപ്പെട്ടത്; അതിൽ പ്രയോഗിക്കേണ്ട മന്ത്രസമൂഹവും അവൻ വിധിപൂർവ്വം നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓ മഹാഭാഗേ! ഞാൻ പ്രത്യേകമായി പറയുന്നു—ഇത് എന്റെ സത്യവാക്കാണ്.

Verse 23

तस्माच्च चरुकं मह्यं त्वं गृहाण शुचिस्मिते । आत्मीयं मम यच्छस्व वृक्षाभ्यां च विपर्ययः । क्रियतां च महाभागे येन मे स्यात्सुतोत्तमः

അതുകൊണ്ട്, ഓ ശുചിസ്മിതേ! എന്റെ കാര്യംകൊണ്ട് ഈ ചരു നീ സ്വീകരിക്കൂ. നിനക്കുള്ളത് എനിക്ക് തരിക; രണ്ടു വൃക്ഷങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആവശ്യമായ മാറ്റം/വിനിമയം നടപ്പാകട്ടെ. ഓ മഹാഭാഗേ! എനിക്ക് ഉത്തമപുത്രൻ ലഭിക്കുവാൻ ഇത് ചെയ്യപ്പെടട്ടെ.

Verse 24

राज्यकर्मणि दक्षश्च शूरः परबलार्दनः । त्वदीयो द्विजमात्रोऽपि तव तुष्टिं करिष्यति

അവൻ രാജധർമ്മകാര്യങ്ങളിൽ നിപുണനും, വീരനും, ശത്രുബലം തകർക്കുന്നവനും ആയിരിക്കും. അവൻ വെറും ദ്വിജൻ (ബ്രാഹ്മണജന്മം) മാത്രമായാലും, നിന്നെ സന്തുഷ്ടനാക്കും.

Verse 25

अथ सा विजने प्रोक्ता तया मात्रा यशस्विनी । अकरोद्व्यत्ययं वृक्षे चरौ च द्विजसत्तमाः

പിന്നീട് യശസ്വിനിയായ മാതാവ് അവളെ ഏകാന്തത്തിൽ ഉപദേശിച്ചു; തുടർന്ന് അവൾ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം വൃക്ഷവും ചരുവും സംബന്ധിച്ച നിശ്ചിത വിനിമയം (വ്യത്യയം) നടപ്പാക്കി.

Verse 26

ततः पुंस वने स्नाते ते शुभे चारुलोचने । दधाते गर्भमेवाथ भर्तुः संयोगतः क्षणात्

അതിനുശേഷം, ഹേ ശുഭേ ചാരുലോചനേ, പുരുഷൻ വനത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തപ്പോൾ, ഭർത്താവുമായുള്ള സംഗമമാത്രത്തിൽ തന്നെ ആ ക്ഷണത്തിൽ അവൾ ഗർഭം ധരിച്ചു।

Verse 27

ततस्तु गर्भमासाद्य सा च त्रैलोक्यसुन्दरी । क्षात्त्रेण तेजसा युक्ता तत्क्षणात्समपद्यत । मनो राज्ये ततश्चक्रे हस्त्यश्वारोहणोद्भवे

എന്നാൽ ഗർഭം ലഭിച്ച ഉടൻ തന്നെ ആ ത്രൈലോക്യസുന്ദരി ക്ഷാത്രതേജസ്സോടെ തത്ക്ഷണം യുക്തയായി. പിന്നെ അവളുടെ മനസ് രാജത്വത്തിലേക്കും ആന-കുതിരാരോഹണജന്യ പ്രവർത്തികളിലേക്കും തിരിഞ്ഞു।

Verse 28

युद्धवार्त्तास्तथा चक्रे देवासुरगणोद्भवाः । शृणोति च तथा नित्यं विलासेषु मनो दधे । अनुष्ठानं ततश्चक्रे मनोराज्यसमुद्भवम्

അവൾ ദേവാസുരഗണങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്ന യുദ്ധവാർത്തകളും പറയാൻ തുടങ്ങി. അത്തരം കഥകൾ അവൾ നിത്യവും കേട്ടുകൊണ്ട് രാജസിക വിലാസങ്ങളിൽ മനസ് പതിപ്പിച്ചു. പിന്നെ ആ രാജകൽപ്പനകളിൽ നിന്നുജനിച്ച അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ അവൾ നടത്തി।

Verse 29

पितुर्गृहात्समानीय जात्यानश्वांस्तथा गजान् । रक्तानि चैव वस्त्राणि काश्मीराद्यं विलेपनम्

അവൾ പിതൃഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് ഉത്തമജാതി കുതിരകളും ആനകളും കൊണ്ടുവന്നു; ചുവന്ന വസ്ത്രങ്ങളും കുങ്കുമം-കേശരം മുതലായ ലേപനദ്രവ്യങ്ങളും അലങ്കാരത്തിനായി സമാഹരിച്ചു।

Verse 30

तद्दृष्ट्वा चेष्टितं तस्या राज्यार्हं बहुभोगधृक् । ब्राह्मणार्हैः परित्यक्तं समाचारैश्च कृत्स्नशः

അവളുടെ പെരുമാറ്റം രാജയോഗ്യവും അനേകം ഭോഗങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതുമായതായി കണ്ടപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണോചിത ആചാരങ്ങളും സമസ്ത ശിഷ്ടാചാരനിയമങ്ങളും അവൾ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ചതായി അവൻ ഗ്രഹിച്ചു।

Verse 31

अब्रवीच्च ततः क्रुद्धो धिक्पापे किमिदं कृतम् । व्यत्ययो विहितो नूनं चरुकस्य नगस्य च

അപ്പോൾ അവൻ ക്രോധത്തോടെ പറഞ്ഞു—“ധിക് പാപിനീ! നീ ഇതെന്തു ചെയ്തു? നിശ്ചയമായി ചരുവിന്റെയും നാഗവൃക്ഷത്തിന്റെയും കാര്യത്തിൽ വിപരീതക്രമം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.”

Verse 32

क्षत्रियार्हं द्विजाचारैः सकलैः परिवर्जितम्

“ആ ലക്ഷണം ക്ഷത്രിയനു യോജ്യം; ദ്വിജന്മാരുടെ സമസ്ത ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ നിന്നു പൂർണ്ണമായി വിട്ടതാണ്.”

Verse 33

चीरवल्कलसंत्यक्तं स्नानजाप्यविवर्जितम् । संयुक्तं विविधैर्गन्धैर्मृगनाभिपुरःसरैः

“അത് ചീര-വൽക്കലം ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും സ്നാനവും ജപവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല; കസ്തൂരി മുൻപന്തിയിലുള്ള പലവിധ സുഗന്ധങ്ങളോടും കൂടിയതാണ്।”

Verse 34

तव माता शमस्था सा जपहोमपरायणा । तीर्थयात्रापरा चैव वेदश्रवणलालसा

“നിന്റെ മാതാവ് ശമത്തിൽ സ്ഥാപിതയാണ്; ജപ-ഹോമങ്ങളിൽ പരായണയാണ്; തീർത്ഥയാത്രയിൽ തൽപരയും വേദശ്രവണത്തിൽ ആകാംക്ഷയുള്ളവളുമാണ്।”

Verse 35

तस्मात्ते क्षत्रियः पुत्रो भविष्यति न संशयः

“അതുകൊണ്ട് നിന്റെ പുത്രൻ ക്ഷത്രിയനായിരിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।”

Verse 36

मातुश्च ब्राह्मणश्रेष्ठो ब्रह्मचर्यकथापरः । भविष्यति सुतश्चिह्नैर्गर्भलक्षणसंभवैः

നിന്റെ മാതാവിന് ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും—അവൻ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണൻ, ബ്രഹ്മചര്യകഥകളിൽ പരായണൻ; ഗർഭലക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്നുയരുന്ന പുത്രചിഹ്നങ്ങളാൽ അത് അറിയപ്പെടും।

Verse 37

यस्मादुदीरितः पूर्वं श्लोकोऽयं शास्त्रचिन्तकैः । यादृशा दोहदाः सन्ति सगर्भाणां च योषिताम्

കാരണം ഈ ശ്ലോകം പൂർവ്വം ശാസ്ത്രചിന്തകർ ഉച്ചരിച്ചതാണ്—ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകളിൽ ഏതു തരത്തിലുള്ള ദോഹദങ്ങൾ (ആഗ്രഹങ്ങൾ) ഉദിക്കുന്നു എന്ന് വിവരിക്കുവാൻ।

Verse 38

तादृगेव स्वभावेन तासां पुत्रोऽत्र जायते । सैवमुक्ता भयत्रस्ता वेपमाना कृतांजलिः

അവരുടെ അതേ സ്വഭാവപ്രകാരം തന്നെ ഇവിടെ പുത്രൻ തദനുസരിച്ച് ജനിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ ഭയത്താൽ വിറച്ച്, കൈകൂപ്പി നിന്നു।

Verse 39

बाष्पपूर्णेक्षणा दीना वाक्यमेतदुवाच ह । सत्यमेतत्प्रभो वाक्यं यत्त्वया समुदाहृतम्

കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ദീനയായി അവൾ പറഞ്ഞു—“പ്രഭോ, നിങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച ഈ വാക്ക് സത്യമാണ്।”

Verse 40

अतीतानागतं वेत्ति विना लिंगैर्भवानिह । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा स्याद्ब्राह्मणः सुतः । क्षत्रियस्य तु पुत्रस्य भवान्नार्हः कथंचन

ഇവിടെ നിങ്ങൾ ബാഹ്യലക്ഷണങ്ങളില്ലാതെയും ഭൂതവും ഭാവിയും അറിയുന്നു. അതുകൊണ്ട് എനിക്കു പ്രസാദം ചെയ്യുക, എന്റെ പുത്രൻ ബ്രാഹ്മണനായിരിക്കട്ടെ. എന്നാൽ ക്ഷത്രിയപുത്രനുമായി നിങ്ങൾക്ക് യാതൊരു വിധത്തിലും ബന്ധം യോജ്യമല്ല।

Verse 41

ऋचीक उवाच । यत्किंचिद्ब्रह्मतेजः स्यात्तन्न्यस्तं ते चरौ मया । क्षात्त्रं तेजश्च ते मातुर्व्यत्ययं च कथंचन । करोमि वाधमो लोके शास्त्र स्य च व्यतिक्रमम्

ഋചീകൻ പറഞ്ഞു—എന്തെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണതേജസ് ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ അതെല്ലാം ഞാൻ നിന്റെ ചരുവിൽ (യജ്ഞാഹുതിയിൽ) നിക്ഷേപിച്ചു. നിന്റെ മാതാവിന്റെ ക്ഷാത്രതേജസ്സിലും എങ്ങനെയോ ഒരു വ്യത്യയം വരുത്തുന്നു; അതിനാൽ ലോകത്തിൽ ഞാൻ നിന്ദ്യനായി, ശാസ്ത്രവിധി ലംഘിക്കുന്നു.

Verse 42

पत्न्युवाच । यद्येवं भृगुशार्दूल मम पौत्रोऽत्र यो भवेत् । क्षात्त्रं तेजोऽखिलं तस्य गात्रे भूया त्त्वयाऽहृतम्

പത്നി പറഞ്ഞു—അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ, ഹേ ഭൃഗുശാർദൂല, എന്റെ വംശത്തിൽ ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന പൗത്രന്റെ ദേഹത്തിലുള്ള സമസ്ത ക്ഷാത്രതേജസ്സും നീ തന്നേ അവന്റെ ഗാത്രത്തിൽ നിന്ന് വലിച്ചെടുത്തു തിരികെ കൊണ്ടുപോകട്ടെ.

Verse 43

पुत्रस्तु ब्राह्मणश्रेष्ठो भूयादभ्यधिकस्तव

എന്നാൽ നിന്റെ പുത്രൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി—നിനക്കിലും മേലായവനായി—ഭവിക്കട്ടെ.

Verse 44

ऋचीक उवाच । एवं भवतु मद्वाक्यात्पुत्रस्ते ब्राह्मणः शुभे । पौत्रः सुदुर्द्धरः संख्ये संयुक्तः क्षात्त्रतेजसा

ഋചീകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ശുഭേ, എന്റെ വാക്കിനാൽ അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ. നിന്റെ പുത്രൻ ബ്രാഹ്മണനായിരിക്കും; നിന്റെ പൗത്രൻ യുദ്ധത്തിൽ അപ്രതിരോധ്യനായി, ക്ഷാത്രതേജസ്സോടെ സംയുക്തനായിരിക്കും.

Verse 45

ततः सत्यं वरं लब्ध्वा प्रसन्नवदना सती । मातुर्निवेदयामास तत्सर्वं कांत जल्पितम्

അപ്പോൾ സത്യമായ വരം ലഭിച്ച ആ സതി പ്രസന്നമുഖയായി; തന്റെ കാന്തൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം മാതാവിനോട് ചെന്നു അറിയിച്ചു.

Verse 46

ततः सा दशमे मासि संप्राप्ते गुरुदैवते । नक्षत्रे जनयामास पुत्रं बालार्कसन्निभम्

അനന്തരം പത്താം മാസത്തിൽ, ഗുരുദേവത അധിഷ്ഠിതമായ നക്ഷത്രം വന്നപ്പോൾ, ഉദയിക്കുന്ന ബാലസൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തനായ പുത്രനെ അവൾ പ്രസവിച്ചു।

Verse 47

ब्राह्म्या लक्ष्म्या समोपेतं निधानं तपसां शुचि । जमदग्निरिति ख्यातो योऽसौ त्रैलोक्यविश्रुतः । तस्य पुत्रोभवत्ख्यातो रामोनाम महायशाः

ബ്രാഹ്മ്യലക്ഷ്മിയാൽ സമുപേതനും ശുചിയും തപസ്സുകളുടെ നിധിയുമായ അദ്ദേഹം ത്രിലോകപ്രസിദ്ധനായ ‘ജമദഗ്നി’യായി ഖ്യാതനായി; അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹായശസ്സുള്ള പുത്രൻ ‘രാമ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായി।

Verse 48

एकविंशतिदा येन धरा निःक्षत्रिया कृता । क्षात्त्रतेजःप्रभावेन पितामहप्रसादतः

അവൻ ഇരുപത്തൊന്നു പ്രാവശ്യം ഭൂമിയെ ‘നിഃക്ഷത്രിയ’മാക്കി—ക്ഷാത്രതേജസ്സിന്റെ പ്രഭാവത്താലും പിതാമഹന്റെ പ്രസാദത്താലും।

Verse 166

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये परशुरामोत्पत्तिवर्णनंनाम षट्षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘പരശുരാമോത്പത്തി-വർണനം’ എന്ന 166-ാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।