Adhyaya 31

Verse 1

नारद उवाच । ते चैनं योज्य चाशीर्भिरयाचंत वरं गुहम् । एष एव वरोऽस्माकं यत्पापं तारकं जहि

നാരദൻ പറഞ്ഞു—അവനെ യഥാവിധി നിയോഗിച്ച് ആശീർവദിച്ച്, അവർ ഗുഹനോടു വരം അപേക്ഷിച്ചു: “ഞങ്ങളുടെ വരം ഇതൊന്നേ—ആ പാപിയായ താരകനെ വധിക്കണം.”

Verse 2

एवमस्त्विति तानुक्त्वा योगोयोग इति ब्रुवन् । तारकारिमहातेजा मयूरं चाध्यरोहत

അവരോട് “ഏവമസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞ്, “യോഗോ-യോഗ” എന്നു ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, താരകവൈരി മഹാതേജസ്വി ഭഗവാൻ മയൂരത്തിൽ അധിരോഹിച്ചു।

Verse 3

शक्तिहस्तो विनद्याथ गुहो देवांस्तदाब्रवीत् । यद्यद्य तारकं पापं नाहं हन्मि सुरोत्तमाः

ശക്തി കൈയിൽ പിടിച്ച് ഗുഹൻ ഗർജിച്ച് ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു—“ഹേ സുരോത്തമരേ! ഇന്ന് ഞാൻ ആ പാപിയായ താരകനെ വധിക്കാതിരുന്നാൽ…”

Verse 4

गोब्राह्मणावमन्तॄणां ततो यामि गतिं स्फुटम् । एवं तेन प्रतिज्ञाते शब्दोऽतिसुमहानभूत्

“…അപ്പോൾ ഞാൻ ഗോമാതാവിനെയും ബ്രാഹ്മണനെയും അപമാനിക്കുന്നവരുടെ ഗതിയെ തന്നെ നിശ്ചയമായി പ്രാപിക്കും.” ഇങ്ങനെ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തതോടെ അതിമഹാനാദം ഉയർന്നു।

Verse 5

योगोयोग इति प्राहुराज्ञया शरजन्मनः । अरजो वाससी रक्ते वसानः पार्वतीसुतः

ശരജന്മനായ ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം എല്ലാവരും “യോഗോ-യോഗ” എന്നു വിളിച്ചു. പാർവതീസുതൻ മാലിന്യമില്ലാത്ത ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചു ദീപ്തനായി നിന്നു।

Verse 6

अथाग्रे सर्वदेवानां स्थितो वीरो ययौ मुदा । तस्य केतुरलं भाति चरणायुधशोभितः

അപ്പോൾ സർവ്വദേവന്മാരുടെയും മുൻപിൽ നിലകൊണ്ട ആ വീരൻ ആനന്ദത്തോടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. പാദായുധചിഹ്നം അലങ്കരിച്ച അവന്റെ ധ്വജം അത്യന്തം ദീപ്തമായി തിളങ്ങി।

Verse 7

चरणाभ्यां चरणाभ्यां गिरीञ्छक्तो यो विदारयितुं रणे । या चेष्टा सर्वभूतानां प्रभा शांतिर्बलं यथा

യുദ്ധത്തിൽ തന്റെ പാദദ്വയത്താൽ തന്നെ പർവ്വതങ്ങളെ പിളർക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവൻ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ചേഷ്ടാരൂപനായിരുന്നു; പ്രഭ, ശാന്തി, ബലം എന്നിവയും അവനിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു।

Verse 8

तन्मया गुहशक्तिः सा भृशं हस्ते व्यरोचत । यद्दार्ढ्यं सर्वलोकेषु तन्मयं कवचं तथा

ഗുഹശക്തി അവന്റെ കൈയിൽ അത്യന്തം ദീപ്തിയായി ജ്വലിച്ചു, അവന്റെ തന്നെ തന്മയതയിൽ നിന്നുണ്ടായതുപോലെ; സർവ്വലോകങ്ങളിലെ ദാർഢ്യം തന്മയമായി അവന്റെ കവചമായി।

Verse 9

योत्स्यमानस्य वीरस्य देहेप्रादुरभूत्स्वयम् । धर्मः सत्यमसंमोहस्तेजः कांतत्वमक्षतिः

യുദ്ധത്തിന് ഒരുങ്ങിയ ആ വീരന്റെ ദേഹത്തിൽ സ്വയം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു—ധർമ്മം, സത്യം, അസമ്മോഹം, തേജസ്, കാന്തി, അക്ഷതത്വം।

Verse 10

बलमोजः कृपा चव बद्धा करयुगं तथा । आदेशकारीण्यग्रेऽस्य स्वयं तस्थुर्महात्मनः

ബലം, ഓജസ്, കൃപ—സേവയ്ക്ക് സന്നദ്ധമായി ബന്ധിതമായതുപോലെ തോന്നുന്ന കരയുഗളവും—ആ മഹാത്മാവിന്റെ മുമ്പിൽ സ്വയം നിലകൊണ്ടു, അവന്റെ ആജ്ഞ നിർവഹിക്കാൻ ഉത്സുകമായി।

Verse 11

तमग्रे चापि गच्छंतं पृष्ठतोनुययौ हरः । रथेनादित्यवर्णेन पार्वत्या सहितः प्रभुः

അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, പിന്നിൽ ഹരൻ (ശിവൻ) അനുഗമിച്ചു; പ്രഭു പാർവതിയോടുകൂടെ സൂര്യവർണ്ണം പോലെ ദീപ്തമായ രഥത്തിൽ ആരൂഢനായിരുന്നു।

Verse 12

निर्मितेन हरेणैव स्वयमीशेन लीलया । सहस्रं तस्य सिंहानां तस्मिन्युक्तं रथोत्तमे

ആ പരമരഥം സ്വയം ഹരനായ മഹേശ്വരൻ ലീലാഭാവത്തിൽ നിർമ്മിച്ചതായിരുന്നു; ആ ശ്രേഷ്ഠരഥത്തിൽ അവന്റെ ആയിരം സിംഹങ്ങൾ യോജിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

Verse 13

अभीषून्पुरुषव्याघ्र ब्रह्मा च जगृहे स्वयम् । ते पिबंत इवाकाशं त्रासयंतश्चराचरम्

ഹേ പുരുഷവ്യാഘ്രാ! ബ്രഹ്മാവ് സ്വയം കുതിരക്കയറുകൾ പിടിച്ചു; ആ സിംഹങ്ങൾ ആകാശം കുടിക്കുന്നതുപോലെ, ചരാചര സകലത്തെയും ഭീതിയിലാഴ്ത്തി.

Verse 14

सिंहा रथस्य गच्छंतो नदंतश्चारुकेसराः । तस्मिन्रथे पशुपतिः स्थितो भात्युमया सह

രഥത്തിലെ സിംഹങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ട് ഗർജിച്ചു, മനോഹരമായ കേശരങ്ങളോടെ; ആ രഥത്തിൽ ഉമയോടുകൂടെ പശുപതി ദീപ്തനായി വിരാജിച്ചു.

Verse 15

विद्युता मेडितः सूर्यः सेंद्रचापघनो यथा । अग्रतस्तस्य भगवान्धनेशो गुह्यकैः सह

ഇന്ദ്രധനുസ്സുള്ള മഴമേഘത്തിൽ മിന്നലാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട സൂര്യനെപ്പോലെ, അവന്റെ മുൻപിൽ ഗുഹ്യകരോടുകൂടെ ഭഗവാൻ ധനേശൻ (കുബേരൻ) നീങ്ങി.

Verse 16

आस्थाय रुचिरं याति पुष्पकं नरवाहनः । ऐरावणं समास्ताय शक्रश्चापि सुरैः सह

നരവാഹനൻ (കുബേരൻ) മനോഹരമായ പുഷ്പകത്തിൽ കയറി മുന്നേറി; ശക്രനും ഐരാവതത്തിൽ കയറി ദേവന്മാരോടുകൂടെ പോയി.

Verse 17

पृष्ठतोनुययौ यांतं वरदं वृषभध्वजम् । तस्य दक्षिणतो देवा मरुतश्चित्रयोधिनः

വരദായകനായ വൃഷഭധ്വജനായ ഭഗവാൻ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ അവർ അവന്റെ പിന്നിൽ പിന്തുടർന്നു; അവന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ദേവന്മാരും അത്ഭുതയോദ്ധാക്കളായ മരുതന്മാരും നീങ്ങി.

Verse 18

गच्छंति वसुभिः सार्धं रुद्रैश्च सह संगताः । यमश्च मृत्युना सार्धं सर्वतः परिवारितः

അവർ വസുക്കളോടൊപ്പം മുന്നേറി, രുദ്രന്മാരോടും ചേർന്നു; യമനും മൃത്യുവിനോടൊപ്പം, എല്ലാദിക്കിലും ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി സഞ്ചരിച്ചു.

Verse 19

घोरैर्व्याधिशतैश्चापि सव्यतो याति कोपितः । यमस्य पृष्ठतश्चापि घोरस्त्रिशिखरः सितः

അവൻ കോപത്തോടെ ഇടത്തുഭാഗത്ത് നീങ്ങി; കൂടെ നൂറുകണക്കിന് ഭയങ്കര രോഗങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു; യമന്റെ പിന്നിലും ശ്വേതവർണ്ണനായ ‘ത്രിശിഖരൻ’ എന്ന അതിഭീകരൻ നടന്നു.

Verse 20

विजयोनाम रुद्रस्य याति शूलः स्वयं कृतः । तमुग्रपाशो भगवन्वरुणः सलिलेश्वरः

രുദ്രന്റെ സ്വയം നിർമ്മിതമായ ത്രിശൂലം ‘വിജയ’ എന്ന നാമത്തോടെ മുന്നേറി; അതിന്റെ പിന്നിൽ ജലാധീശ്വരനായ ഭഗവാൻ വരുണൻ ഉഗ്രപാശം ധരിച്ചു നടന്നു.

Verse 21

परिवार्य शतैयाति यादोभिर्विविधैर्वृतः । पृष्ठतो विजयस्यापि याति रुद्रस्य पट्टिशः

അത് നൂറുകണക്കിന് പരിചാരകരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വിവിധ ജലചരങ്ങളാൽ വൃതമായി മുന്നേറി; ‘വിജയ’ത്തിന്റെ പിന്നിൽ രുദ്രന്റെ പട്ടിശം (യുദ്ധകോടരി)യും നടന്നു.

Verse 22

गदामुशलशक्त्याद्यैर्वरप्रहरणैर्वृतः । पट्टिशं चान्वगात्पार्थ अस्त्रं पाशुपतं महत्

ഗദ, മുസലം, ശക്തി മുതലായ ശ്രേഷ്ഠ വരപ്രഹരണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഹേ പാർഥ, പട്ടിശത്തിന്റെ പിന്നാലെ മഹത്തായ പാശുപതാസ്ത്രവും അനുഗമിച്ചു.

Verse 23

बहुशीर्षं महाघोरमेकपादं बहूदरम् । कमंडलुश्चास्य पश्चान्महर्षिगणसेवितः

പിന്നീട് അനേകശിരസ്സുകളുള്ള, അതിഘോരമായ, ഏകപാദവും അനേകോദരങ്ങളുമുള്ള ഭയങ്കര സത്ത്വം വന്നു; അതിന്റെ പിന്നാലെ മഹർഷിഗണങ്ങൾ സേവിക്കുന്ന കമണ്ഡലുവും അനുഗമിച്ചു.

Verse 24

तस्य दक्षिणतो भाति दण्डो गच्छञ्छ्रिया वृतः । भृग्वंगिरोभिः सहितो देवैरप्य भिपूजितः

അതിന്റെയ വലതുവശത്ത് സഞ്ചരിച്ച ദണ്ഡം ശ്രീയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ദീപ്തിയായി; ഭൃഗുവും അങ്ഗിരസും കൂടെ നിന്നു, ദേവന്മാരാലും അഭിപൂജിതമായി.

Verse 25

राक्षसाश्चान्यदेवाश्च गन्धर्वा भुजगास्तथा । नद्यो नदाः समुद्राश्च मुनयोऽप्सरसां गणाः

രാക്ഷസരും മറ്റു ദേവന്മാരും, ഗന്ധർവരും ഭുജഗങ്ങളും; നദികൾ, ചെറുനദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ; മുനികളും അപ്സരാഗണങ്ങളും—

Verse 26

नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव जंगमं स्थावरं तथा । मातरश्च महादेवमनुजग्मुः क्षुधान्विताः

നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും, ചരവും അചരവും എല്ലാം; കൂടാതെ വിശപ്പാൽ വ്യാകുലമായ മാതൃകകളും മഹാദേവനെ അനുഗമിച്ചു.

Verse 27

सर्वेषां पृष्ठतश्चासीत्तार्क्ष्यस्थो बुद्धिमान्हरिः । पालयन्पृतनां सर्वां स्वपरीवारसंवृतः

എല്ലാവരുടെയും പിന്നിൽ ബുദ്ധിമാനായ ഹരി താർക്ഷ്യൻ (ഗരുഡൻ)മേൽ ആരൂഢനായി, സ്വന്തം പരിവാരത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സമസ്ത സൈന്യത്തെയും കാത്തുരക്ഷിച്ചു।

Verse 28

एवं सैन्यसमोपेत उत्तरं तटमागतः । ताम्रप्राकारमाश्रित्य तस्थौ त्र्यंबकनंदनः

ഇങ്ങനെ സമസ്ത സൈന്യത്തോടുകൂടി അദ്ദേഹം ഉത്തര തീരത്തെത്തി; താമ്രപ്രാകാരത്തെ ആശ്രയിച്ച് ത്ര്യംബകന്റെ പുത്രൻ ദൃഢമായി നിലകൊണ്ടു।

Verse 29

स तारकपुरस्यापि पश्यनृद्धि मनुत्तमाम् । विसिष्मिये महासेनः प्रशशंस तपोऽस्य च

താരകപുരത്തിന്റെ അതുല്യ സമൃദ്ധി കണ്ട മഹാസേനൻ വിസ്മയിച്ചു; അതിന് കാരണമായ അവന്റെ തപസ്സിനെയും അദ്ദേഹം പ്രശംസിച്ചു।

Verse 30

स्थितः पश्यन्स शुशुभे मयूरस्थो गुहस्तदा । छत्रेण ध्रियमाणेन स्वयं सोमसमस्त्विषा

അപ്പോൾ മയൂരാരൂഢനായ ഗുഹൻ (സ്കന്ദൻ) മുന്നോട്ടു നോക്കി നിലകൊണ്ട് അത്യന്തം ശോഭിച്ചു; മുകളിൽ ധരിച്ച ഛത്രത്തോടുകൂടെ, അവന്റെ സ്വന്തം കാന്തി ചന്ദ്രസമമായി പ്രകാശിച്ചു।

Verse 31

वीज्यमानश्चामराभ्यां वाय्वग्रिभ्यां महाद्युतिः । मातृभिश्च सुरैर्दत्तैः स्वैर्गणैरपि संवृतः

ആ മഹാദ്യുതിമാനെ വായുവും അഗ്നിയും ചാമരങ്ങളാൽ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു; ദേവന്മാർ നൽകിയ മാതൃഗണങ്ങളാലും തന്റെ ഗണങ്ങളാലും അദ്ദേഹം ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു।

Verse 32

ततः प्रणम्य तं शक्रो देव मध्ये वचोऽब्रवीत् । पश्यपश्य महासेन दैत्यानां बलशालिनाम्

അപ്പോൾ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) അവനെ നമസ്കരിച്ചു ദേവന്മാരുടെ മദ്ധ്യേ പറഞ്ഞു— “കാണുക, കാണുക, ഹേ മഹാസേന! ദൈത്യരുടെ മഹാബലം കാണുക।”

Verse 33

ये त्वां कालं न जानंति मर्त्या गृहरता इव । एतेषां च गृहे दूतो यस्त्वां शंसतु तारकम्

“നിന്നെ കാലസ്വരൂപനായി അറിയാത്ത മർത്ത്യർ ഗൃഹാസക്ത ഗൃഹസ്ഥരെപ്പോലെ; അവരുടെ വീടുകളിലേക്കു ദൂതൻ ചെന്നു നിന്റെ മഹിമ പ്രസ്താവിക്കട്ടെ, ഹേ താരകവധക!”

Verse 34

वीराणामुचितं त्वेतत्कीर्तिदं च महाजने । अनुज्ञया ततः स्कन्दभक्तं शक्रो धनंजय

“ഇത് വീരന്മാർക്കു യോജിച്ചതും മഹാജനങ്ങളിൽ കീർത്തിദായകവുമാണ്.” തുടർന്ന് അനുവാദം ലഭിച്ചപ്പോൾ ശക്രൻ സ്കന്ദഭക്തനായ ധനഞ്ജയനെ ആ ദൗത്യത്തിന് നിയോഗിച്ചു।

Verse 35

मामादिश्यासुरेन्द्राय प्राहिणोद्दौत्ययोग्यकम् । अहं स्वयं गन्तुकामः शक्रेणापि च प्रेषितः

എനിക്ക് ആജ്ഞ നൽകി അദ്ദേഹം എന്നെ—ദൗത്യത്തിന് യോഗ്യനായവനെ—അസുരേന്ദ്രന്റെ അടുക്കൽ അയച്ചു. ഞാനും സ്വയം പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു; ശക്രനും എന്നെ പ്രേഷിതനാക്കി।

Verse 36

प्रासादे स्त्रीसहस्राणां प्रावोचं मध्यतोऽप्यहम् । असुराधमदुर्बुद्धे शक्रस्त्वामाह तच्छृणु

പ്രാസാദത്തിൽ ആയിരം സ്ത്രീകളുടെ മദ്ധ്യത്തിലുമെൻ ഞാൻ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു— “ഹേ അസുരാധമാ, ദുർബുദ്ധിയേ! ശക്രൻ നിന്നോടു പറയുന്നു; അത് കേൾക്കുക।”

Verse 37

यज्जगद्दलनादाप्तं किल्बिषं दानव त्वया । तस्याहं नाशकस्तेऽद्य पुरुषश्चेद्भविष्यसि

ഹേ ദാനവാ, ലോകങ്ങളെ ഉപദ്രവിച്ചതുവഴി നീ സമ്പാദിച്ച പാപത്തെ, നീ പൗരുഷം കാണിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇന്നു ഞാൻ നശിപ്പിക്കാം.

Verse 38

शीघ्रं निःसर पापिष्ठ निःसरिष्यसि चेन्न हि । क्षणात्तव पुरं क्षेप्स्ये पावित्र्यायैव सागरे

ഹേ മഹാപാപീ, വേഗം പുറത്തുവരൂ! നീ വരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ശുദ്ധീകരണത്തിനായി നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നിന്റെ നഗരത്തെ ഞാൻ കടലിലെറിയും.

Verse 39

इति श्रुत्वा रूक्षवाचं क्रुद्धः स्त्रीगणसंवृतः । मुष्टिमुद्यम्यमाऽधावद्भीतश्चाहं पलायितः

ഈ പരുഷവാക്കുകൾ കേട്ട് അവൻ കോപിഷ്ഠനായി, സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായിരുന്നിട്ടും മുഷ്ടി ചുരുട്ടി എന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു; ഭയന്ന ഞാൻ ഓടിപ്പോയി.

Verse 40

व्याकुलस्तत्र वृत्तांतं कुमाराय न्यवेदयम् । मयि चाप्यागते दैत्यश्चिंतयामास चेतसि

അസ്വസ്ഥനായ ഞാൻ അവിടെ കുമാരനോട് (സുബ്രഹ്മണ്യനോട്) കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഉണർത്തിച്ചു. ഞാൻ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, അസുരൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 41

नालब्ध संश्रयः शक्रो वक्तुमेतदिहार्हति । निमित्तानि च घोराणि संत्रासं जनयंति मे

'ആശ്രയമില്ലാത്ത ഇന്ദ്രന് ഇവിടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ യോഗ്യതയില്ല. മാത്രമല്ല, ഭയാനകമായ നിമിത്തങ്ങൾ എന്നിൽ ഭീതി ജനിപ്പിക്കുന്നു.'

Verse 42

एवं विचिंत्य चोत्थाय गवाक्षं सोध्यरोहत । सहस्रभौमिकावासश्रृङ्गवातायनस्थितः

ഇങ്ങനെ വിചിന്തിച്ച് അവൻ എഴുന്നേറ്റ് ഗവാക്ഷം ശുദ്ധപ്പെടുത്തി അതിലേറി. സഹസ്രഭൗമിക പ്രാസാദത്തിന്റെ ശൃംഗസ്ഥ വാതായനത്തിൽ നിന്നു മേലിൽ നിന്നു നോക്കി.

Verse 43

अपश्यद्देवसैन्यं स दिवं भूमिं च संवृतम् । रतैर्गजैर्हयैश्चापि नादिताश्च दिशो दश

അവൻ ദേവസൈന്യത്തെ കണ്ടു; അത് ആകാശവും ഭൂമിയും മുഴുവനായി മൂടിയിരുന്നു. രഥങ്ങൾ, ഗജങ്ങൾ, അശ്വങ്ങൾ എന്നിവയുടെ നാദത്തിൽ പത്തു ദിക്കുകളും മുഴങ്ങി.

Verse 44

विमानैश्चाद्भुताकारैः किंनरोद्गीतनादितैः । दुन्दुभिभिर्गोविषाणैस्तालैः शंखैश्च नादितैः

അത്ഭുതാകാരമായ വിമാനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; കിന്നരരുടെ ഗീതനാദം അവയെ മുഴക്കിച്ചു. ദുന്ദുഭി, ഗോവിഷാണം, താളം, ശംഖം എന്നിവയുടെ ധ്വനിയിൽ ആകാശം നാദിതമായി.

Verse 45

अक्षोभ्यामिव तां सेनां दृष्ट्वा सोऽचिंतयत्तदा । एते मया जिताः पूर्वं कस्माद्भूयः समागताः

ക്ഷുബ്ധസമുദ്രംപോലെ ആ സൈന്യത്തെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അപ്പോൾ ചിന്തിച്ചു—‘ഇവരെ ഞാൻ മുമ്പേ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു; പിന്നെ എന്തിന് വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുകൂടി?’

Verse 46

इति चिंतापरो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् । देवबंदिभिरुद्वुष्टं घोरं हृदयदारणम्

ഇങ്ങനെ ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയ ആ ദൈത്യൻ കടുത്ത വാക്കുകൾ കേട്ടു—ദേവബന്ദികൾ ഉച്ചരിച്ച—ഭീകരവും ഹൃദയം പിളർക്കുന്നതുമായവ.

Verse 47

जयातु लशक्तिदीधितिपिंजररुचारुणमंडलभुजोद्भासितदेवसैन्य पुरवनकुमुदकाननविकासनेंदो कुमारनाथ जय दितिकुलमहोदधिवडवानल मधुररवमयूररवासुरमुकुटकूटकुट्टितचरणनखांकुर महासेन तारकवंशशुष्कतृमदावानल योगीश्वरयॉ योगिजनहृदयगगनविततचिंतासंतानसंतमसनोदनखरकिरणकल्पनखनिकरविराजितचरणकमल स्कन्द जय बाल सप्तवासर भुवनावलिशोकसंदहन

ജയം നിനക്കേ, ഹേ കുമാരനാഥാ! ശക്തിയുടെ ദീപ്തിയുടെ ചുവപ്പ്-സ്വർണ്ണ പ്രഭാവലയം നിന്റെ ഭുജങ്ങളെ ചുറ്റി ദേവസൈന്യത്തെ ദീപ്തമാക്കുന്നു; ദേവപുരങ്ങളിലും വനങ്ങളിലും ഉള്ള കുമുദവനങ്ങളെ വിരിയിക്കുന്ന ചന്ദ്രനാണ് നീ. ജയം, ഹേ മഹാസേനാ! ദിതികുലമെന്ന മഹാസമുദ്രത്തിന് വഡവാനലമായി നീ; നിന്റെ മധുര ഗർജ്ജനം മയൂരനാദംപോലെ; നിന്റെ പാദനഖാങ്കുരങ്ങൾ അസുരന്മാരുടെ മുകുടശിഖരങ്ങളെ ചൂർണ്ണമാക്കുന്നു. ഹേ യോഗീശ്വരാ! താരകവംശത്തിന്റെ ഉണങ്ങിയ തൃണത്തിന് ദാവാനലമായി നീ; യോഗികളുടെ ഹൃദയ-ഗഗനത്തിൽ വ്യാപിച്ച ചിന്താതമസ്സിനെ നിന്റെ കഠിന കിരണങ്ങൾ നീക്കുന്നു; നഖകിരണമാലകളാൽ നിന്റെ പദ്മപാദങ്ങൾ വിരാജിക്കുന്നു. ജയം, ഹേ ബാല സ്കന്ദാ! ഏഴു ദിവസങ്ങളിലുടനീളം ലോകശോകം ദഹിപ്പിക്കുന്ന ദിവ്യശിശുവേ।

Verse 48

नमो नमस्तेस्तु मनोरमाय नमोस्तु ते साधुभयापहाय । नमोस्तु ते बालकृताचलाय नमोनमो नाशय देवशत्रून्

നമോ നമസ്തേ, ഹേ മനോഹര പ്രഭോ; നമോ നിനക്കു, ഹേ സാദുജനങ്ങളുടെ ഭയം അകറ്റുന്നവനേ. നമോ നിനക്കു, ഹേ ബാലരൂപത്തിൽ അചലത്തെയും നമിപ്പിക്കുന്നവനേ; നമോ നമഃ—ഹേ ദേവാ, ദേവശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കണമേ।