Adhyaya 36

Verse 1

श्रीसूत उवाच । धनुष्कोटेस्तु माहात्म्यं भूयोऽपि प्रब्रवीम्यहम् । दुराचाराभिधो यत्र स्नात्वा मुक्तो भवद्द्विजाः

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ധനുഷ്കോടിയുടെ മഹാത്മ്യം ഞാൻ വീണ്ടും പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അവിടെ ‘ദുരാചാര’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടവൻ സ്നാനം ചെയ്ത് മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ।

Verse 2

मुनय ऊचुः । दुराचाराभिधः कोऽसौ सूत तत्त्वार्थकोविद । किंच पापं कृतं तेन दुराचारेण वै मुने

മുനികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ സൂതാ, തത്ത്വാർത്ഥകോവിദാ, ‘ദുരാചാര’ എന്ന പേരുള്ളവൻ ആരാണ്? ഹേ മുനേ, ആ ദുരാചാരി ഏതു പാപം ചെയ്തു?

Verse 3

कथं वा पातका न्मुक्तो धनुष्कोटौ निमज्जनात् । एतच्छुश्रूषमाणानां विस्तराद्वद नो मुने

ധനുഷ്കോടിയിൽ മുങ്ങിയതുകൊണ്ട് അവൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ വിമുക്തനായി? ഞങ്ങൾ ഇത് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഹേ മുനേ, വിശദമായി പറയുക।

Verse 4

श्रीसूत उवाच । मुनयः श्रूयतां तस्य दुराचारस्य पातकम् । स्नानेन धनुषः कोटौ यथा मुक्तश्च पातकात्

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനികളേ, ആ ‘ദുരാചാര’ന്റെ പാപം കേൾക്കുക; ധനുഷ്കോടിയിൽ സ്നാനം ചെയ്തതാൽ അവൻ എങ്ങനെ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായെന്നും കേൾക്കുക।

Verse 5

दुराचाराभिधो विप्रो गौतमीतीरमाश्रितः । कश्चिदस्ति द्विजाः पापी क्रूरकर्मरतः सदा

ഗൗതമീ നദീതീരത്ത് ദുരാചാരൻ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ വസിച്ചു. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, അവൻ പാപിയായിരുന്നു; സദാ ക്രൂരകർമ്മങ്ങളിൽ ആസക്തനായിരുന്നു.

Verse 6

ब्रह्मघ्नैश्च सुरापैश्च स्तेयिभिर्गुरुतल्पगैः । तदा संसर्गदुष्टोऽसौ तैः साकं न्यवसद्विजाः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, അവൻ ബ്രഹ്മഹത്യാപാതകർ, മദ്യപർ, കള്ളർ, ഗുരുശയ്യ ലംഘിച്ചവർ എന്നിവരോടൊപ്പം താമസിച്ചു. അത്തരം സങ്കദോഷം മൂലം മലിനനായി അവരോടുകൂടി തന്നെ വസിച്ചു.

Verse 7

महापातकिसंसर्गं दोषेणास्य द्विजस्य वै । ब्राह्मण्यं सकलं नष्टं निःशेषेण द्विजोत्तमाः

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, മഹാപാതകികളുടെ സങ്കദോഷം മൂലം ആ ദ്വിജന്റെ സമസ്ത ബ്രാഹ്മണ്യം നിശ്ശേഷമായി നശിച്ചു.

Verse 8

महापातकिभिः सार्द्धं दिनमेकं तु यो द्विजः । निवसेत्सादरं तस्य तत्क्षणाद्वै द्विजन्मनः

എന്നാൽ മഹാപാതകരോടൊപ്പം ആദരത്തോടെ ഒരുദിവസം പോലും വസിക്കുന്ന ദ്വിജന്റെ ദ്വിജത്വക്ഷയം ആ നിമിഷം മുതലേ ആരംഭിക്കുന്നു.

Verse 9

ब्राह्मणस्य तुरीयांशो नश्यत्येव न संशयः । द्विदिनं सेवनात्स्पर्शाद्दर्शनाच्छयनात्तथा

ബ്രാഹ്മണന്റെ ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന്റെ നാലിലൊന്ന് നിശ്ചയമായും നശിക്കുന്നു—സംശയമില്ല—രണ്ടുദിവസം അവരുടെ സേവനം ചെയ്‌താൽ, സ്പർശിച്ചാൽ, ദർശിച്ചാൽ, കൂടാതെ അവരുടെ കൂടെ/സമീപത്ത് ശയിച്ചാൽ കൂടി.

Verse 10

भोजनात्सह पंक्तौ च महापातकिभिर्द्विजाः । द्वितीयभागो नश्येत ब्राह्मणस्य न संशयः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! മഹാപാതകികളോടൊപ്പം ഒരേ പംക്തിയിൽ ഭോജനം ചെയ്താൽ ബ്രാഹ്മണന്റെ രണ്ടാം ധർമ്മഭാഗം നശിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 11

त्रिदिनाच्च तृतीयांशो नश्यत्येव न संशयः । चतुर्दिनाच्चतुर्थांशो विलयं याति हि ध्रुवम्

മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം മൂന്നാം ഭാഗവും തീർച്ചയായും നശിക്കും—സംശയമില്ല। നാല് ദിവസത്തിന് ശേഷം നാലാം ഭാഗവും ധ്രുവമായി നാശത്തിലേക്ക് പോകും।

Verse 12

अतः परं तु तैः साकं शयनासनभोजनैः । तत्तुल्यपातकी भूयान्महापातकसंभवात्

ഇതിനു ശേഷം അവരോടൊപ്പം ശയനം, ആസനം, ഭോജനം പങ്കിട്ടാൽ, മഹാപാതകം ഉദ്ഭവിക്കുന്നതിനാൽ അവനും അവരെപ്പോലെ പാപിയാകും।

Verse 13

तेन ब्राह्मण्यहीनोऽयं दुराचाराभिधो द्विजाः । ग्रस्तोऽभवद्भीषणेन वेतालेन बलीयसा

അതിനാൽ, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ‘ദുരാചാരൻ’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായ ഈ മനുഷ്യൻ ബ്രാഹ്മണ്യത നഷ്ടപ്പെടുത്തി, ഭീകരവും ബലവാനുമായ വേതാളാൽ ഗ്രസിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 14

असौ परवशस्तेन वेतालेनातिपीडितः । देशाद्देशं भ्रमन्विप्रा वनाच्चैव वनांतरम्

ആ വേതാളിന്റെ അധീനനായി അത്യന്തം പീഡിതനായി, ഹേ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ! അവൻ ദേശം ദേശമായി അലഞ്ഞു, ഒരു വനത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വനത്തിലേക്കും പോയി।

Verse 15

पूर्वपुण्यविपाकेन दैवयोगेन स द्विजः । रामचंद्रधनुष्कोटिं महापातकनाशनीम्

പൂർവ്വപുണ്യവിപാകവും ദൈവയോഗവും കൊണ്ടു ആ ദ്വിജൻ രാമചന്ദ്രന്റെ ധനുഷ്കോടി—മഹാപാതകനാശിനി—യെ പ്രാപിച്ചു।

Verse 16

अनुद्रुतः पिशाचेन तेनाविष्टो ययौ द्विजाः । न्यमज्जयत्स वेतालो धनुष्कोटिजले त्वमुम्

ആ പിശാചൻ പിന്തുടർന്ന് അതിന്റെ ആവേശം പിടിച്ച ആ ദ്വിജൻ മുന്നോട്ട് പോയി, ഹേ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ. പിന്നെ ആ വേതാളൻ അവനെ ധനുഷ്കോടിജലത്തിൽ മുക്കി.

Verse 17

धनुष्कोटिजले सोऽयं वेतालेन प्रवेशितः । उदतिष्ठत्क्षणादेव वेतालेन विमोचितः

ഈ മനുഷ്യനെ വേതാളൻ ധനുഷ്കോടിജലത്തിൽ തള്ളിയിട്ടിട്ടും, ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അവൻ ഉയർന്നു—അതേ വേതാളനിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി।

Verse 18

उत्थितोऽसौ द्विजो विप्रा धनुष्कोटिजलात्तदा । स्वस्थो व्यचिंतयत्कोऽयं देशो जलधितीरतः

അപ്പോൾ ധനുഷ്കോടിജലത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ആ ദ്വിജൻ സുഖസ്ഥനായി. ഹേ വിപ്രന്മാരേ, അവൻ ചിന്തിച്ചു—‘സമുദ്രതീരത്തുള്ള ഈ ദേശം ഏത്?’

Verse 19

कथं मयागतमिह गौतमीतीरवासिना । इति चिंताकुलः सोऽयं धनुष्कोटिनिवासिनम्

‘ഗൗതമീതീരവാസിയായ ഞാൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി?’—എന്ന ചിന്തയിൽ കലങ്ങിയ അവൻ ധനുഷ്കോടിയിലെ ഒരു നിവാസിയെ (ചോദിക്കാനായി) സമീപിച്ചു।

Verse 20

दत्तात्रेयं महात्मानं योगिप्रवरमुत्तमम् । समागम्य प्रणम्यासौ दुराचारोऽभ्यभाषत

യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനും പരമനും ആയ മഹാത്മാവ് ദത്താത്രേയനെ സമീപിച്ച് ദുരാചാരൻ നമസ്കരിച്ചു പിന്നെ സംസാരിച്ചു।

Verse 21

न जाने भगवन्देशः कतमोऽयं वदाधुना । गौतमीतीरनिलयो दुराचाराभिधो ह्यहम्

ഭഗവൻ, ഇത് ഏതു ദേശമാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല; ഇപ്പോൾ തന്നെ പറഞ്ഞുതരുക. ഞാൻ ഗൗതമീ തീരവാസിയാണ്; എന്റെ പേര് ദുരാചാരൻ.

Verse 22

कृपया ब्रूहि मे ब्रह्मन्मयात्र कथमागतम् । इति पृष्टो मुनिस्तेन दुराचारेण सुव्रतः

കരുണയോടെ, ഹേ ബ്രഹ്മൻ-മുനിവരേ, ഞാൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി എന്ന് പറയുക. ദുരാചാരൻ ചോദിച്ചതിനാൽ സുവ്രതനായ മുനി മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 23

ध्यात्वा मुहूर्तमवदद्दुराचारं घृणानिधिः । महापातकिसंसर्गे दुराचार कृते पुरा

ക്ഷണനേരം ധ്യാനിച്ച് കരുണാനിധിയായ മുനി പറഞ്ഞു—“ഹേ ദുരാചാരാ, മുൻപ് മഹാപാതകികളുമായുള്ള സംഗമം മൂലം സംഭവിച്ചത്…”

Verse 24

ब्राह्मण्यं नष्टमभवद्वेतालस्त्वां ततोऽग्रहीत् । तेनाविष्टस्त्वमायातो विवशोऽत्र विमूढधीः

നിന്റെ ബ്രാഹ്മണ്യം നശിച്ചു; തുടർന്ന് ഒരു വേതാളൻ നിന്നെ പിടിച്ചു. അവന്റെ ആവേശം മൂലം നീ നിർബന്ധിതനായി ഇവിടെ എത്തി; നിന്റെ ബുദ്ധി പൂർണ്ണമായി മൂടപ്പെട്ടു।

Verse 25

न्यमज्जयत्त्वां वेतालो धनुष्कोटिजलेऽत्र तु । तत्र मज्जनमात्रेण विमुक्तः पातकाद्भवान्

ഇവിടെ ധനുഷ്കോടിയിലെ ജലത്തിൽ വേതാളൻ നിന്നെ മുങ്ങിച്ചു. ആ ഒരു മജ്ജനമാത്രത്താൽ നീ പാപത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി.

Verse 26

धनुष्कोटौ तु ये स्नानं पुण्ये कुर्वंति मानवाः । तेषां नश्यंति वै सत्यं पंचपातकसंचयाः

ധനുഷ്കോടിയിൽ പുണ്യസ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യർക്കു, സത്യമായും പഞ്ചമഹാപാതകങ്ങളുടെ സഞ്ചയം നശിച്ചുപോകുന്നു.

Verse 27

रामचंद्रधनुष्कोटावत्र मज्जनमात्रतः । महापातकिसंसर्गदोषस्ते विलयं ययौ

ഇവിടെ രാമചന്ദ്രന്റെ ധനുഷ്കോടിയിൽ, ഒരു മജ്ജനമാത്രത്താൽ മഹാപാതകികളുമായുള്ള സമ്പർക്കത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ദോഷം നിനക്കു ലയിച്ചു പോയി.

Verse 28

तन्नाशादेव वेतालस्त्वां मुक्त्वा विलयं गतः । त्वामग्रहीद्यो वेतालः पुरायं ब्राह्मणोऽभवत्

ആ ദോഷം നശിച്ചതിനാൽ വേതാളൻ നിന്നെ വിട്ടയച്ചു അപ്രത്യക്ഷനായി. നിന്നെ പിടിച്ച അതേ വേതാളൻ മുൻപ് ഒരു ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു.

Verse 29

सोऽयं भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम् । पार्वणेन विधानेन पितॄणां नाकरोन्मुदा

ഇവനാണ് ആ വ്യക്തി; ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ മഹാലയകാലത്ത്, പാർവണവിധിപ്രകാരം പിതൃകൾക്കുള്ള ശ്രാദ്ധം സന്തോഷത്തോടെ ചെയ്തില്ല.

Verse 30

तेन स्वपितृभिः शप्तो वेतालत्वमगादयम् । सोपि चास्य धनुष्कोटेरवलोकनमात्रतः

സ്വപിതൃകളുടെ ശാപം മൂലം ആ പുരുഷൻ വേതാലാവസ്ഥയിൽ പതിച്ചു. എന്നാൽ ഈ ധനുസ്സിന്റെ അഗ്രം മാത്രം ദർശിച്ചതോടെ തന്നെ അവൻ ആ നിലയിൽ നിന്ന് ക്രമേണ മോചിതനാകാൻ തുടങ്ങി.

Verse 31

वेतालत्वं विहायेह विष्णुलोकम वाप्तवान् । अतो भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम्

ഇവിടെയേ തന്നെ വേതാലാവസ്ഥ ഉപേക്ഷിച്ച് അവൻ വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ മഹാലയ ശ്രാദ്ധാദി കർമങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം.

Verse 32

उद्दिश्य स्वपितॄन्ये तु न कुर्वन्त्यतिलोभतः । महालोभयुतास्तेऽद्धा वेतालाः स्युर्न संशयः

സ്വപിതൃകളെ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടും അതിലോഭം മൂലം ശ്രാദ്ധാദി ചെയ്യാത്തവർ, മഹാലോഭം നിറഞ്ഞവർ, സംശയമില്ലാതെ വേതാലരാകും.

Verse 33

तस्माद्भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम् । पितॄनुद्दिश्य शक्त्या ये ब्राह्मणान्वेदपारगान्

അതുകൊണ്ട് ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ മഹാലയ സമയത്ത്, പിതൃകളെ ഉദ്ദേശിച്ച് തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് വേദപാരംഗത ബ്രാഹ്മണരെ ആദരിക്കുന്നവർ…

Verse 34

भोजयेयुर्महान्नेन न ते विंदंति दुर्गतिम् । यस्तु भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम्

…അവരെ സമൃദ്ധമായ അന്നത്തോടെ ഭോജനിപ്പിക്കുന്നവർ ദുര്‍ഗതി പ്രാപിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ മഹാലയ സമയത്ത് (ഈ കർമ്മം) ചെയ്യാത്തവൻ…

Verse 35

स्वशक्त्यनुगुणं विप्रमेकं द्वौ त्रीनकिंचनः । भोजयेन्नहि दौर्गत्यं भवेदस्य कदाचन

ദരിദ്രനായാലും തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഒരു ബ്രാഹ്മണനെയോ രണ്ടോ മൂന്നോ പേർക്ക് അന്നദാനം ചെയ്യണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവനു ഒരിക്കലും ദുര്ഭാഗ്യം വരികയില്ല।

Verse 36

अयं भाद्रपदे मासे पितॄणामनुपासनात् । ययौ वेतालतां विप्रो यस्त्वां जग्राह पापिनम्

ഭാദ്രപദ മാസത്തിൽ പിതൃപൂജയെ അവഗണിച്ചതിനാൽ, നിന്നെ—പാപിയെ—പിടിച്ച ആ ബ്രാഹ്മണൻ വേതാളാവസ്ഥയിൽ പതിച്ചു।

Verse 37

कालो भाद्रपदमासमारभ्य वृश्चिकावधि । महालयस्य कथितो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः

തത്ത്വദർശികളായ മുനികൾ മഹാലയകാലം ഭാദ്രപദ മാസാരംഭം മുതൽ വൃശ്ചികം വരെ നീളുന്നതായി പ്രസ്താവിച്ചു।

Verse 38

मासो भाद्रपदः कालस्तत्रापि हि विशिष्यते । कृष्ण पक्षो विशिष्टः स्याद्दुराचारक तत्र वै

ആ കാലങ്ങളിൽ ഭാദ്രപദ മാസം പ്രത്യേകമായി ശ്രേഷ്ഠം; അതിലും കൃഷ്ണപക്ഷം അത്യന്തം വിശിഷ്ടം—ദുരാചാരിയ്ക്കും പോലും, തീർച്ചയായും।

Verse 39

तस्मिञ्छुभे कृष्णपक्षे प्रथमायां तथा तिथौ । श्राद्धं महालयं कुर्याद्यो नरो भक्तिपूर्वकम्

ആ ശുഭ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ, ആദ്യ തിഥിയിലും, ഭക്തിപൂർവ്വം മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ അതിന്റെ പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 40

तस्य प्रीणाति भगवान्पावकः सर्वपावनः । स वह्निलोकमाप्नोति वह्निना सह मोदते

അവനാൽ സർവ്വപാവനനായ ഭഗവാൻ പാവകൻ (അഗ്നിദേവൻ) പ്രസന്നനാകുന്നു. ആ വ്യക്തി വഹ്നിലോകം പ്രാപിച്ച് അഗ്നിയോടൊപ്പം അവിടെ ആനന്ദിക്കുന്നു.

Verse 41

तस्मै च ज्वलनो देवः सर्वैश्वर्यं ददात्यपि । प्रथमायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

അവനു ജ്വലനദേവൻ (അഗ്നി) സർവ്വവിധ ഐശ്വര്യവും ദാനം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ പ്രഥമാ തിഥിയിൽ മഹാലയകർമ്മം ചെയ്യാത്ത മർത്ത്യൻ…

Verse 42

वह्निर्गृहं दहेत्तस्य श्रियं क्षेत्रादिकं तथा । वेदज्ञे ब्राह्मणे भुक्ते प्रथमायां महालये

അവന്റെ വീട് അഗ്നി ദഹിപ്പിക്കും; അവന്റെ ശ്രീ-സമ്പത്തും ഭൂമി മുതലായ സ്വത്തുക്കളും നശിപ്പിക്കും—പ്രഥമാ മഹാലയത്തിൽ വേദജ്ഞനായ ബ്രാഹ്മണനെ ഭോജനിപ്പിച്ചിട്ടും വിധി പാലിക്കാതിരുന്നാൽ.

Verse 43

दश कल्पसहस्राणि पितरो यांति तृप्तताम् । द्वितीयायां तु यो भक्त्या कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

പതിനായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ പിതൃക്കൾ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു. കൂടാതെ ദ്വിതീയാ തിഥിയിൽ ഭക്തിയോടെ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ…

Verse 44

तस्य प्रीणाति भगवान्भवानीपतिरीश्वरः । स कैलासमवाप्नोति शिवेन सह मोदते

അവനാൽ ഭവാനീപതിയായ ഈശ്വരൻ പ്രസന്നനാകുന്നു. അവൻ കൈലാസം പ്രാപിച്ച് ശിവനോടൊപ്പം അവിടെ ആനന്ദിക്കുന്നു.

Verse 45

विपुलां संपदं तस्मै प्रीतो दद्यान्महेश्वरः । द्वितीयायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

പ്രസന്നനായ മഹേശ്വരൻ അവനു വിപുലമായ സമ്പത്ത് ദാനം ചെയ്യും. എന്നാൽ ദ്വിതീയാ തിഥിയിൽ മഹാലയകർമ്മം ചെയ്യാത്ത മർത്ത്യൻ…

Verse 46

तस्य वै कुपितः शंभुर्नाशयेद्ब्रह्मवर्चसम् । रौरवं कालसूत्राख्यं नरकं चास्य दास्यति

അവനോടു കോപിച്ച ശംഭു അവന്റെ ബ്രഹ്മവർചസ്സ് നശിപ്പിക്കുകയും, റൗരവവും കാലസൂത്രം എന്ന നരകവും അവനു നൽകുകയും ചെയ്യും.

Verse 47

वेदज्ञे ब्राह्मणे भुक्ते द्वितीयायां महालये । विंशत्कल्प सहस्राणि पितरो यांति तृप्तताम्

ദ്വിതീയാ മഹാലയത്തിൽ വേദജ്ഞനായ ബ്രാഹ്മണനെ ഭോജനിപ്പിച്ചാൽ പിതൃകൾ ഇരുപതിനായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 48

अनुग्रहात्पितॄणां च संततिश्चास्य वर्द्धते । तृतीयायां नरो भक्त्या कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

പിതൃകളുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവന്റെ സന്തതിയും വർദ്ധിച്ചു പുഷ്ടിയാകും. അതിനാൽ തൃതീയാ തിഥിയിൽ ഭക്തിയോടെ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം.

Verse 49

तस्य प्रीणाति भगवांल्लोकपालो धनाधिपः । महापद्मादिनिधयो वर्तंते तस्य वै वशे

അവനാൽ ധനാധിപനായ ലോകപാല ഭഗവാൻ (കുബേരൻ) പ്രസന്നനാകും; മഹാപദ്മാദി മഹാനിധികളും അവന്റെ അധീനത്തിലാകും.

Verse 50

तस्यानुगास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । तृतीयायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

അവന്റെ അധിപതികളായി ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ എന്ന മൂന്ന് ദേവന്മാർ നിലകൊള്ളുന്നു. തൃതീയ തിഥിയിൽ മഹാലയം ചെയ്യാത്ത മർത്ത്യൻ അവരുടെ ദണ്ഡവിധിക്കു വിധേയനാകുന്നു.

Verse 51

धनदो भगवांस्तस्य संपदं हरति क्षणात् । दारिद्यं च ददात्यस्मै बहुदुःखसमाकुलम्

അവന്റെ ധനദാതാവായ ഭഗവാൻ (കുബേരൻ) ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ സമ്പത്ത് അപഹരിക്കുകയും, അനേകം ദുഃഖങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ദാരിദ്ര്യം അവനു നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 52

तृतीयायां तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । तृप्यंति पितरस्तस्य त्रिंशत्कल्पसहस्रकम्

തൃതീയ തിഥിയിൽ മഹാലയം ചെയ്യുന്ന മർത്ത്യന്റെ പിതൃകൾ തൃപ്തരാകുന്നു; അവർ മുപ്പതിനായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ പ്രസന്നരായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 53

चतुर्थ्यां तु नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्य प्रीणाति भगवान्हेरंबः पार्वतीसुतः

ഭക്തിയോടെ ചതുര്ഥീ തിഥിയിൽ മഹാലയ-ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്ന നരനോട് പാർവതീസുതനായ ഭഗവാൻ ഹേരംബൻ പ്രസന്നനാകുന്നു.

Verse 54

तस्य विघ्नाश्च नश्यंति गजवक्त्रप्रसादतः । चतुर्थ्यां तु तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

ഗജവക്ത്രനായ പ്രഭുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവന്റെ വിഘ്നങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. എന്നാൽ ചതുര്ഥീ തിഥിയിൽ മഹാലയം ചെയ്യാത്ത മർത്ത്യൻ…

Verse 55

विघ्नेशो भगवांस्तस्य सदा विघ्नं करोति हि । चण्डकोलाहलाभिख्ये नरके च पतत्यथ

അവനുവേണ്ടി ഭഗവാൻ വിഘ്നേശൻ എപ്പോഴും വിഘ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; തുടർന്ന് അവൻ ‘ചണ്ഡകോളാഹല’ എന്ന നരകത്തിൽ പതിക്കുന്നു.

Verse 56

चतुर्थ्यां वै तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । पितरः कल्पसाहस्रं चत्वारिंशत्प्रहर्षिताः

ചതുര്ഥി തിഥിയിൽ മഹാലയം ചെയ്യുന്ന മർത്ത്യന്റെ പിതൃകൾ പ്രസന്നരാകുന്നു; അവർ നാല്പതിനായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ ആനന്ദിതരായിരിക്കും.

Verse 57

बहून्पुत्रान्प्रदास्यंति श्राद्धकर्तुर्निरंतरम् । पंचम्यां तु तिथौ भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവന് അവർ നിരന്തരം അനേകം പുത്രന്മാരെ ദാനം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഭക്തിയോടെ പഞ്ചമി തിഥിയിൽ മഹാലയം ചെയ്യാത്തവൻ…

Verse 58

तस्य लक्ष्मीर्भगवती परित्यजति मंदिरम् । अलक्ष्मीः कलहाधारा तस्य प्रादुर्भवेद्गृहे

അവന്റെ വാസസ്ഥലം ഭഗവതി ലക്ഷ്മി ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; കലഹം തന്നെ ആധാരമായ അലക്ഷ്മി അവന്റെ വീട്ടിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

Verse 59

पचम्यां तु तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । तस्य तृप्यंति पितरः पंचकल्पसहस्रके

എന്നാൽ പഞ്ചമി തിഥിയിൽ മഹാലയം ചെയ്യുന്ന മർത്ത്യന്റെ പിതൃകൾ തൃപ്തരാകുന്നു; അവർ അഞ്ചായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ സന്തുഷ്ടരായിരിക്കും.

Verse 60

संततिं चाप्यविच्छिन्नामस्मै दास्यंति तर्पिताः । पार्वती च प्रसन्ना स्यान्महदैश्वर्यदायिनी

തർപ്പണത്താൽ തൃപ്തരായ പിതൃകൾ അവനു മുറിയാത്ത സന്തതി-പരമ്പര നൽകും; ദേവി പാർവതിയും പ്രസന്നയായി മഹത്തായ ഐശ്വര്യവും അധിപത്യ-സമ്പത്തും അനുഗ്രഹിക്കും।

Verse 61

षष्ठ्यां तिथौ नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्य प्रीणाति भगवान्षण्मुखः पार्वती सुतः

ഷഷ്ഠി തിഥിയിൽ ഒരാൾ ഭക്തിയോടെ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ആചരിച്ചാൽ, പാർവതീസുതനായ ഭഗവാൻ ഷൺമുഖൻ അവനിൽ പ്രസന്നനാകും।

Verse 62

तस्य पुत्राश्च पौत्राश्च षण्मुखस्य प्रसादतः । ग्रहैर्वालग्रहैश्चैव न बाध्यंते कदाचन

ഷൺമുഖന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവന്റെ പുത്രന്മാരും പൗത്രന്മാരും ഒരിക്കലും ഗ്രഹബാധയാലോ ബാലഗ്രഹങ്ങളാലോ (കുഞ്ഞുങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ആത്മങ്ങൾ) പീഡിക്കപ്പെടുകയില്ല।

Verse 63

षष्ठ्यां तिथौ नरो भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम् । तस्य स्कन्दो महासेनो विमुखः स्यान्न संशयः

എന്നാൽ ഷഷ്ഠി തിഥിയിൽ ഒരാൾ ഭക്തിയോടെ മഹാലയകർമ്മം ചെയ്യാതിരുന്നാൽ, മഹാസേനനായ സ്കന്ദൻ അവനോട് വിമുഖനാകും—സംശയമില്ല।

Verse 64

गर्भान्निर्गतमात्रैव प्रजा तस्य विनश्यति । पूतनादिग्रहकुलैर्बाध्यते च निरंतरम्

അവന്റെ സന്തതി ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ഉടൻ തന്നെ നശിക്കുന്നു; കൂടാതെ പൂതനാദി ഗ്രഹകുലങ്ങൾ (പീഡക ആത്മഗണങ്ങൾ) അവനെ നിരന്തരം പീഡിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 65

वह्निज्वालाप्रवेशाख्ये नरके च पतत्यधः । षष्ठ्यां तिथौ यः श्रद्धावान्कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

അവൻ ‘വഹ്നിജ്വാലാപ്രവേശ’ എന്ന നരകത്തിൽ അധഃപതിക്കുന്നു; എന്നാൽ ശ്രദ്ധയോടെ ഷഷ്ഠീ തിഥിയിൽ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ ശുഭഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 66

षष्टिकल्पसहस्रं तु पितरो यामति तृप्तताम् । पुत्रानपि प्रदास्यंति संपदं विपुलां तथा

അറുപതിനായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ പിതൃഗണങ്ങൾ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു; കൂടാതെ അവർ പുത്രന്മാരെയും അതുപോലെ വിപുലമായ സമ്പത്തും അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 67

सप्तम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । हिरण्यपाणिर्भगवानादित्यस्तस्य तुष्यति

സപ്തമീ തിഥിയിൽ മർത്ത്യൻ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, ‘ഹിരണ്യപാണി’ ഭഗവാൻ ആദിത്യൻ അവനിൽ പ്രസന്നനാകുന്നു.

Verse 68

अरोगो दृढगात्रः स्याद्भास्करस्य प्रसादतः । हिरण्यपाणिर्भगवान्हिरण्यं पाणिना स्वयम्

ഭാസ്കരന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവൻ രോഗരഹിതനും ദൃഢഗാത്രനും ആകുന്നു; കൂടാതെ ‘ഹിരണ്യപാണി’ ഭഗവാൻ സ്വഹസ്തംകൊണ്ട് തന്നെ അവന് സ്വർണം നൽകുന്നു.

Verse 69

महालयश्राद्धकर्त्रे ददाति प्रीतमानसः । सप्तम्यां तु तिथौ भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവന് അദ്ദേഹം പ്രീതമനസ്സോടെ വരങ്ങൾ നൽകുന്നു; എന്നാൽ ഭക്തിയോടെ സപ്തമീ തിഥിയിൽ മഹാലയം ചെയ്യാത്തവൻ വിപരീതഫലം അനുഭവിക്കും.

Verse 70

व्याधिभिः क्षयरोगाद्यै बाध्यते स दिवानिशम् । तीक्ष्णधारास्त्रशय्याख्ये नरके च पतत्यधः

അവൻ ക്ഷയരോഗാദി വ്യാധികളാൽ പകലും രാത്രിയും പീഡിതനായി, ‘തീക്ഷ്ണധാര ശസ്ത്രശയ്യ’ എന്ന നരകത്തിൽ അധഃപതിക്കുന്നു।

Verse 71

सप्तम्यां यो नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । सप्ततिं कल्पसाहस्रं प्रीणंति पितरोऽस्य वै

സപ്തമി തിഥിയിൽ ഭക്തിയോടെ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവന്റെ പിതൃഗണങ്ങൾ നിശ്ചയമായും എഴുപതിനായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ തൃപ്തരാകുന്നു।

Verse 72

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा । अष्टम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महाल यम्

പിതൃഗണങ്ങൾ അവന് എപ്പോഴും അഖണ്ഡമായ സന്തതിയെ ദാനം ചെയ്യുന്നു; അഷ്ടമി തിഥിയിൽ മർത്ത്യൻ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യേണ്ടതാണ്।

Verse 73

मृत्युंजयः कृत्तिवासास्तस्य प्रीणाति शंकरः । करस्थं तस्य कैवल्यं शंकरस्य प्रसादतः

മൃത്യുഞ്ജയനും കൃത്തിവാസനും ആയ ശങ്കരൻ അവനിൽ പ്രസന്നനാകുന്നു; ശങ്കരപ്രസാദത്താൽ കൈവല്യമോക്ഷം അവന്റെ കൈയിൽ തന്നെയെന്നപോലെ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 74

महालयेन श्राद्धेन तुष्टे साक्षात्त्रि यंबके । चतुर्दशसु लोकेषु दुर्लभं तस्य किं भवेत्

മഹാലയ ശ്രാദ്ധം കൊണ്ട് സാക്ഷാൽ ത്ര്യമ്പകൻ (ശിവൻ) തൃപ്തനായാൽ, പതിനാലു ലോകങ്ങളിൽ അവന് ദുർലഭമെന്നത് എന്തുണ്ടാകും?

Verse 75

महालयं न कुर्याद्वै योऽष्टम्यां मूढचेतनः । संसारसागरे घोरे सदा मज्जति दुःखितः

മൂഢചിത്തനായി അഷ്ടമിദിനത്തിൽ മഹാലയകർമ്മം ചെയ്യാത്തവൻ, ദുഃഖിതനായി സദാ ഭയങ്കരമായ സംസാരസാഗരത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കും।

Verse 76

कदाचिदपि तस्येष्टं नैव सिद्ध्यति भूतले । वैतरिण्याख्यनरके पतत्याचंद्रतारकम्

ഭൂമിയിൽ അവന്റെ ഇഷ്ടം ഒരിക്കലും സിദ്ധിക്കുകയില്ല; ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നത്രകാലം ‘വൈതരണി’ എന്ന നരകത്തിൽ അവൻ പതിക്കും।

Verse 77

योऽष्टम्यां श्रद्धया श्राद्धं नरः कुर्यान्महालयम् । अशीतिकल्पसाहस्रं तृप्यंति पितरोऽस्य वै

അഷ്ടമിദിനത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്റെ പിതൃഗണം എൺപതിനായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ തൃപ്തരാകും।

Verse 78

आशीर्भिर्वर्द्धयंत्येनं विघ्नश्चास्य व्यपोहति । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा

പിതൃഗണം ആശീർവാദങ്ങളാൽ അവനെ വളർത്തും, അവന്റെ വിഘ്നങ്ങൾ നീക്കും; കൂടാതെ സദാ അവിച്ഛിന്നമായ സന്തതിയും നൽകും।

Verse 79

नवम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । दुर्गादेवी भगवती तस्य प्रीणाति शांभवी

നവമി തിഥിയിൽ മനുഷ്യൻ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം; അപ്പോൾ ശാംഭവിയായ ഭഗവതി ദുർഗ അവനിൽ പ്രസന്നയാകും।

Verse 80

क्षयापस्मारकुष्ठा दीन्क्षुद्रप्रेतपिशाचकान् । नाशयेत्तस्य सन्तुष्टा दुर्गा महिषमर्दिनी

അവന്റെ വിധിക്രമത്തിൽ സന്തുഷ്ടയായ മഹിഷമർദിനി ദുർഗാദേവി അവനിലെ ക്ഷയം, അപസ്മാരം, കുഷ്ഠം, ദൈന്യം എന്നിവയും ക്ഷുദ്ര പ്രേത‑പിശാചജന്യ പീഡകളും നശിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 81

नवम्यां तु तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम् । अपस्मारेण पीड्येत तथैव ब्रह्मरक्षसा

നവമി തിഥിയിൽ മഹാലയകർമ്മം ചെയ്യാത്ത മനുഷ്യൻ അപസ്മാരത്താൽ പീഡിതനാകും; അതുപോലെ ബ്രഹ്മരാക്ഷസബാധയും അനുഭവിക്കും।

Verse 82

अभिचारार्थकृत्याभिर्वाध्येत च निरन्तरम् । नवम्यां यस्तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

അവൻ അഭിചാരവും ശത്രുകൃത കൃത്യങ്ങളും മൂലം നിരന്തരം പീഡിക്കപ്പെടും; അതിനാൽ നവമി തിഥിയിൽ മനുഷ്യൻ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം।

Verse 83

नवतिं कल्पसाहस्रं तृप्यन्ति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा

തൊണ്ണൂറായിരം കല്പങ്ങൾ വരെ അവന്റെ പിതൃകൾ നിശ്ചയമായി തൃപ്തരാകും; പിതൃഗണങ്ങൾ എപ്പോഴും അവനു മുറിയാത്ത വംശപരമ്പരയും സന്താനനിരന്തരതയും നൽകും।

Verse 84

दशम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्यामृतकलश्चन्द्रः षोडशात्मा प्रसीदति

ദശമി തിഥിയിൽ മനുഷ്യൻ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം; അപ്പോൾ അമൃതകലശസ്വരൂപനും ഷോഡശകലാത്മകനുമായ ചന്ദ്രൻ പ്രസന്നനാകും।

Verse 85

औषधीनामधीशेऽस्मिञ्छ्राद्धेनानेन तोषिते । व्रीह्यादीनि तु धान्यानि दद्युरोषधयः सदा

ഈ ശ്രാദ്ധം കൊണ്ടു ഔഷധികളുടെ അധീശ്വരൻ പ്രസന്നനായാൽ, ഔഷധികൾ എപ്പോഴും അരി മുതലായ ധാന്യങ്ങൾ അനുഗ്രഹമായി നൽകുന്നു।

Verse 86

यो न कुर्याद्दशम्यां तु महालयमनुत्तमम् । ओषध्यो निष्फलास्तस्य कृषिश्चाप्यस्य निष्फला

ദശമിദിനത്തിൽ അനുത്തമമായ മഹാലയകർമ്മം ചെയ്യാത്തവന്റെ ഔഷധികൾ ഫലമില്ലാതാകും; അവന്റെ കൃഷിയും ഫലരഹിതമാകും।

Verse 87

दशम्यां यस्तिथौ मर्त्यः श्राद्धंकुर्यान्महालयम् । शतकल्पसहस्राणि तृप्यंति पितरोऽस्य वै

ദശമിതിഥിയിൽ മനുഷ്യൻ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, അവന്റെ പിതൃഗണങ്ങൾ നിശ്ചയമായി ശതസഹസ്ര കല്പങ്ങൾ വരെ തൃപ്തരായിരിക്കും।

Verse 88

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा । एकादश्यां नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

പിതൃഗണങ്ങൾ എപ്പോഴും മുറിയാത്ത സന്തതിയെ അനുഗ്രഹമായി നൽകുന്നു; കൂടാതെ ഏകാദശിയിൽ ഭക്തിയോടെ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം।

Verse 89

संहर्ता सर्वलोकस्य तस्य रुद्रः प्रसीदति । रुद्रस्य सर्वसंहर्तुः प्रसादेन जगत्पतेः

അവനോടു സർവ്വലോകസംഹാരകനായ രുദ്രൻ പ്രസന്നനാകുന്നു; സർവ്വസംഹാരകനായ രുദ്രന്റെ പ്രസാദത്താൽ ജഗത്പതി അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു।

Verse 90

शत्रून्पराजय त्येष श्राद्धकर्ता निरन्तरम् । ब्रह्महत्यायुतं चापि तस्य नश्यति तत्क्षणात्

യാൾ നിരന്തരം ഭക്തിയോടെ ശ്രാദ്ധം ആചരിക്കുന്നുവോ, അവൻ നിശ്ചയമായി ശത്രുക്കളെ ജയിക്കും; അവനിലെ ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ അനവധി പാപഭാരവും അതേ ക്ഷണത്തിൽ നശിക്കുന്നു।

Verse 91

अग्निष्टोमादियज्ञानां फलमाप्नोति पुष्कलम् । एकादश्यां नरो भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

അവൻ അഗ്നിഷ്ടോമാദി യാഗങ്ങളോടു തുല്യമായ ധാരാളം ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഏകാദശിയിൽ ഭക്തിയോടെയും മഹാലയകർമ്മം ചെയ്യാത്തവൻ കർത്തവ്യച്യുതനാകുന്നു।

Verse 92

तस्य वै विमुखो रुद्रो न प्रसीदति कर्हिचित् । सर्वतो वर्धमानाश्च बाधन्ते शत्रवो ह्यमुम्

അത്തരം വ്യക്തിയോട് രുദ്രൻ വിമുഖനാകുന്നു; ഒരിക്കലും പ്രസന്നനാകുന്നില്ല; എല്ലാദിക്കുകളിലും വർധിക്കുന്ന ശത്രുക്കൾ അവനെ തീർച്ചയായും പീഡിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 93

अग्निष्टोमादिका यज्ञाः कृताश्च बहुदक्षिणाः । निष्फला एव तस्य स्युर्भस्मनि न्यस्तहव्यवत्

അഗ്നിഷ്ടോമാദി യാഗങ്ങൾ ധാരാളം ദക്ഷിണയോടെ ചെയ്താലും, അവനു അവ ഫലരഹിതമാകും—ഭസ്മത്തിന്മേൽ അർപ്പിച്ച ആഹുതിപോലെ।

Verse 94

ब्रह्मवातकतुल्यः स्याच्छ्राद्धाकरणदोषतः । एकादश्यां तिथौ यस्तु श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

ശ്രാദ്ധം ചെയ്യാതിരിക്കുന്ന ദോഷം മൂലം മനുഷ്യൻ ‘ബ്രഹ്മ-വാതക’നോടു തുല്യനാകുന്നു; എന്നാൽ ഏകാദശി തിഥിയിൽ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ ആ ദോഷത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു।

Verse 95

द्विशतं कल्पसाहस्रं तृप्यंति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृ गणाः सदा

അവന്റെ പിതൃക്കൾ രണ്ടുലക്ഷം കല്പങ്ങൾ വരെ തൃപ്തരാകുന്നു; പിതൃഗണങ്ങൾ സദാ അവനു അവിച്ഛിന്ന സന്തതി-പരമ്പര അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 96

द्वादश्यां तु तिथौ मर्त्यः कुर्याच्छ्राद्धं महालयम् । तस्य लक्ष्मीपतिः साक्षात्प्रसीदति जनार्दनः

ദ്വാദശീ തിഥിയിൽ മർത്ത്യൻ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, ലക്ഷ്മീപതി ജനാർദനൻ സാക്ഷാൽ പ്രസന്നനാകുന്നു.

Verse 97

प्रसन्ने सति देवेशे देवदेवे जनार्दने । चराचरं जगत्सर्वं प्रीतमेव न संशयः

ദേവദേവനും ദേവേശനുമായ ജനാർദനൻ പ്രസന്നനായാൽ, ചരാചരങ്ങളായ സർവ്വജഗത്തും പ്രീതിയിലാകും; സംശയമില്ല.

Verse 98

भूमिर्हरिप्रिया चास्य सस्यं संवर्द्धयत्यपि । लक्ष्मीश्च वर्द्धते तस्य मंदिरे हरिवल्लभा

ഹരിപ്രിയയായ ഭൂമി അവന്റെ വിളകളും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു; ഹരിവല്ലഭയായ ലക്ഷ്മി അവന്റെ ഗൃഹത്തിൽ നിത്യവും സമൃദ്ധിയായി വളരുന്നു.

Verse 99

गदा कौमोदकी नाम नारायणकरस्थिता । अपस्मारादिभूतानि नाशयत्येव सर्वदा

നാരായണന്റെ കരസ്ഥിതമായ ‘കൗമോദകി’ എന്ന ഗദ അപസ്മാരാദി ഭൂതോപദ്രവങ്ങളെ സദാ നശിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 100

तीक्ष्णधारं तथा चक्रं शत्रूनस्य दहत्यपि । यातुधानपिशाचादीञ्छंखश्चास्य व्यपोहति

അവന്റെ തീക്ഷ്ണധാര ചക്രം ശത്രുക്കളെയുമെല്ലാം ദഹിപ്പിക്കുന്നു; അവന്റെ ശംഖം യാതുധാനൻ, പിശാച് മുതലായ ദുഷ്ടഭൂതങ്ങളെ അകറ്റുന്നു।

Verse 110

सहस्रकल्पसाहस्रं प्रीणंति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितॄगणास्तदा

ആയിരം ആയിരം കല്പങ്ങൾ വരെ അവന്റെ പിതൃകൾ സത്യമായി തൃപ്തരാകുന്നു; തുടർന്ന് പിതൃഗണങ്ങൾ അവന്‍ അവിഛിന്നമായ സന്തതിപരമ്പര നൽകുന്നു।

Verse 120

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणास्तदा । अमायां तु नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

അപ്പോൾ പിതൃഗണങ്ങൾ അവിഛിന്നമായ സന്തതി നൽകുന്നു; അതിനാൽ അമാവാസി ദിനത്തിൽ ഭക്തിയോടെ മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം।

Verse 130

अस्मानुद्दिश्य मत्पुत्रा भोजयेयुर्द्विजोत्तमान् । तेन नो नरकक्लेशो न भविष्यति दारुणः

‘ഞങ്ങളെ ഉദ്ദേശിച്ച് എന്റെ പുത്രന്മാർ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർക്ക് ഭോജനം നൽകട്ടെ; അതിനാൽ ഞങ്ങൾക്ക് നരകത്തിന്റെ ഭീകര ക്ലേശം ഉണ്ടാകുകയില്ല.’

Verse 140

पार्वणेन विधानेन कुर्याच्छ्राद्धे महालयम् । नरो महालयश्राद्धे पितृवंश्यान्पितॄनिव

പാർവണവിധിപ്രകാരം മഹാലയ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം; മഹാലയ ശ്രാദ്ധത്തിൽ പിതൃവംശത്തിലെ എല്ലാവരെയും പിതൃകളെപ്പോലെ തന്നെ കരുതണം।

Verse 150

नकुर्याद्यद्यपि श्राद्धं मातापित्रोर्मृतेऽहनि । कुर्यान्महालयश्राद्धमस्मरन्नेव बुद्धिमान्

മാതാപിതാക്കളുടെ മരണതിഥിദിനത്തിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്തില്ലെങ്കിലും, ബുദ്ധിമാൻ മഹാലയ-ശ്രാദ്ധം നിർബന്ധമായി ചെയ്യണം; അത് മറക്കാതെ ഓർക്കണം।

Verse 160

क्षमध्वं मम तद्यूयं भवंतो हि दयापराः । दरिद्रो रोदनं कुर्यादेवं काननभूमिषु

അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ എന്നെ ക്ഷമിക്കണം—നിങ്ങൾ ദയാപരരാണ്. ദരിദ്രൻ കാനനഭൂമികളിൽ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞുപോകും।

Verse 170

एवं वै वरयेद्विप्राश्चतुरस्तु महालये । ब्राह्मणान्वेदसंपन्नान्सुशीलान्वरयेत्सुधीः

ഇങ്ങനെ മഹാലയത്തിൽ നാല് വിപ്രന്മാരെ ക്ഷണിക്കണം; ബുദ്ധിമാൻ വേദസമ്പന്നരും സുഷീലരുമായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയേ ക്ഷണിക്കണം।

Verse 180

नश्यंति तत्क्षणादेव भूतान्यन्यानि वै तथा । महालयस्यकरणाद्विपुलां श्रियमश्नुते

അന്നേ ക്ഷണത്തിൽ മറ്റു (ഹാനികര) ഭൂതങ്ങളും നശിക്കും; മഹാലയം ആചരിക്കുന്നതിലൂടെ വിപുലമായ ശ്രീസമ്പത്ത് ലഭിക്കും।

Verse 190

हत्वा तु रावणं संख्ये सीतां पुनरवाप्तवान् । महालयस्य करणाद्धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

യുദ്ധത്തിൽ രാവണനെ വധിച്ച് (രാമൻ) സീതയെ വീണ്ടും പ്രാപിച്ചു; അതുപോലെ മഹാലയം ആചരിച്ചതിലൂടെ ധർമ്മപുത്രൻ യുധിഷ്ഠിരനും സിദ്ധി/വിജയം നേടി।

Verse 200

तस्माद्भाद्र पदे मासे दुराचार पितॄन्प्रति । ब्राह्मणान्भोजयान्नेन षड्रसेन सभक्तिकम्

അതുകൊണ്ട് ഭാദ്രപദ മാസത്തിൽ പിതൃകളോടു ദുഷ്‌ചര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഭക്തി-ശ്രദ്ധയോടെ ഷഡ്രസസമ്പന്നമായ അന്നംകൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിക്കണം.

Verse 210

तान्यप्यत्र विनश्यंति धनुष्कोटौ निमज्जनात् । शूद्रेण पूजितं लिंगं विष्णुं वा यो नमेद्द्विजः

ആ ദോഷങ്ങളും ഇവിടെ ധനുഷ്കോടിയിൽ ജലത്തിൽ മുങ്ങി സ്നാനം ചെയ്‌താൽ നശിക്കുന്നു. ശൂദ്രൻ പൂജിച്ച ലിംഗത്തെയോ വിഷ്ണുവിനെയോ നമസ്കരിക്കുന്ന ദ്വിജൻ ദോഷഭാഗിയാകുന്നു.

Verse 219

एवं वः कथितं विप्रा धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! ഇങ്ങനെ ധനുഷ്കോടിയുടെ വൈഭവം നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു; ഇത് കേട്ടാൽ ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യൻ സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകുന്നു.