Adhyaya 12

Verse 1

ऋषभ उवाच । नमस्कृत्य महादेवं विश्वव्यापिनमीश्वरम् । वक्ष्ये शिवमयं वर्म सर्वरक्षाकरं नृणाम्

ഋഷഭൻ പറഞ്ഞു—വിശ്വവ്യാപിയായ ഈശ്വരൻ മഹാദേവനെ നമസ്കരിച്ച്, മനുഷ്യർക്കു സമ്പൂർണ്ണ രക്ഷ നൽകുന്ന ശിവമയ വർമ്മം (കവചം) ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 2

शुचौ देशे समासीनो यथावत्कल्पितासनः । जितेंद्रियो जितप्राणश्चिंतयेच्छिवमव्ययम्

ശുചിയായ സ്ഥലത്ത് ഇരുന്ന്, വിധിപൂർവ്വം ആസനം ഒരുക്കി, ഇന്ദ്രിയജയം നേടി പ്രാണനെ നിയന്ത്രിച്ച്, അവ്യയനായ ശിവനെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 3

हृत्पुंडरीकांतरसन्निविष्टं स्वतेजसा व्याप्तनभोवकाशम् । अतींद्रियं सूक्ष्ममनंतमाद्यं ध्यायेत्परानंदमयं महेशम्

ഹൃദയപദ്മത്തിന്റെ അന്തരത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനും, സ്വതേജസ്സാൽ ആകാശാവകാശം മുഴുവൻ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നവനും, ഇന്ദ്രിയാതീതനും, സൂക്ഷ്മനും, അനന്തനും, ആദ്യനുമായ പരമാനന്ദമയ മഹേശനെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 4

ध्यानावधूताखिलकर्मबंधश्चिरं चिदानंदनिमग्नचेताः । षडक्षरन्याससमाहितात्मा शैवेन कुर्या त्कवचेन रक्षाम्

ധ്യാനത്താൽ സകല കർമ്മബന്ധങ്ങളും അകറ്റി, ദീർഘകാലം ചിദാനന്ദത്തിൽ ലീനമായ ചിത്തത്തോടെ, ഷഡക്ഷരമന്ത്ര ന്യാസംകൊണ്ട് ആത്മാവിനെ സമാഹിതമാക്കി—ശൈവ കവചംകൊണ്ട് രക്ഷ നേടണം।

Verse 5

मां पातु देवोऽखिलदेवतात्मा संसारकूपे पतितं गभीरे । तन्नाम दिव्यं वरमंत्रमूलं धुनोतु मे सर्वमघं हृदिस्थम्

സകല ദേവതകളുടെയും ആത്മസ്വരൂപനായ ആ ദേവൻ, ഗഹനമായ സംസാരകൂപത്തിൽ പതിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. അവന്റെ ദിവ്യനാമം—ശ്രേഷ്ഠ മന്ത്രമൂലം—എന്റെ ഹൃദയസ്ഥ സകല പാപവും കുലുക്കി നീക്കട്ടെ।

Verse 6

सर्वत्र मां रक्षतु विश्वमूर्त्तिर्ज्योतिर्मयानंदघनश्चिदात्मा । अणोरणीयानुरुशक्तिरेकः स ईश्वरः पातु भयादशेषात्

വിശ്വമൂർത്തിയും ജ്യോതിര്മയനും ആനന്ദഘനനും ചിദാത്മസ്വരൂപനുമായ പ്രഭു എവിടെയും എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. അണുവിലും അണുതരനും അപാരശക്തിയുള്ള ആ ഏക ഈശ്വരൻ സകല ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി കാക്കട്ടെ।

Verse 7

यो भूस्वरूपेण बिभर्ति विश्वं पायात्स भूमेर्गिरिशोऽष्टमूर्तिः । योऽपां स्वरूपेण नृणां करोति संजीनं सोऽवतु मां जलेभ्यः

ഭൂമിസ്വരൂപമായി വിശ്വത്തെ ധരിക്കുന്ന അഷ്ടമൂർത്തിയായ ഗിരീശൻ ഭൂമിതത്ത്വത്താൽ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. ജലസ്വരൂപമായി ജീവികൾക്ക് സഞ്ജീവനം നൽകുന്നവൻ ജലജന്യ ഭയങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്നെ കാക്കട്ടെ।

Verse 8

कल्पावसाने भुवनानि दग्ध्वा सर्वाणि यो नृत्यति भूरिलीलः । स कालरुद्रोऽवतु मां दवाग्नेर्वात्यादिभीतेरखिलाच्च तापात्

കൽപാന്തത്തിൽ സർവ്വഭുവനങ്ങളെയും ദഹിപ്പിച്ച് മഹാലീലയിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കാലരുദ്രൻ, ദവാഗ്നിയിൽ നിന്നും, വാത്യാദി ഭീതികളിൽ നിന്നും, സർവ്വവിധ ദാഹതാപങ്ങളിൽ നിന്നും എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ।

Verse 9

प्रदीप्तविद्युत्कनकावभासो विद्यावराभीतिकुठारपाणिः । चतुर्मुखस्तत्पुरुषस्त्रिनेत्रः प्राच्यां स्थितं रक्षतु मामजस्रम्

ജ്വലിക്കുന്ന മിന്നലും സ്വർണ്ണവും പോലെ ദീപ്തനായ, വിദ്യാ-വര-അഭയ-കുഠാരം ധരിച്ച, ചതുര്മുഖ ത്രിനേത്ര തത്പുരുഷൻ കിഴക്കുദിശയിൽ നിലകൊണ്ട് എപ്പോഴും എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ।

Verse 10

कुठारवेदांकुशपाशशूलकपालढक्काक्षगुणान्दधानः । चतुर्मुखो नीलरुचिस्त्रिनेत्रः पायादघोरो दिशि दक्षिणस्याम्

കുഠാരം, വേദം, അങ്കുശം, പാശം, ശൂലം, കപാലം, ഢക്കാ, അക്ഷമാല, ധനുർഗുണം എന്നിവ ധരിച്ച, നീലവർണ്ണ ത്രിനേത്ര ചതുര്മുഖ അഘോരൻ തെക്കുദിശയിൽ എന്നെ കാക്കട്ടെ।

Verse 11

कुंदेन्दुशंखस्फटिकावभासो वेदाक्षमालावरदाभयांकः । त्र्यक्षश्चतुर्वक्त्र उरुप्रभावः सद्योधिजातोवतु मां प्रतीच्याम्

കുന്ദം, ചന്ദ്രൻ, ശംഖം, സ്ഫടികം പോലെ ദീപ്തനായ, വേദവും അക്ഷമാലയും ധരിച്ച് വര-അഭയമുദ്രകളാൽ ചിഹ്നിതനായ, ത്രിനേത്ര ചതുര്വക്ത്ര മഹാപ്രഭാവി സദ്യോജാതൻ പടിഞ്ഞാറുദിശയിൽ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ।

Verse 12

वराक्षमालाभयटंकहस्तः सरोजकिंजल्कसमानवर्णः । त्रिलोचनश्चारुचतुर्मुखो मां पायादुदीच्यां दिशि वामदेवः

വരം, അക്ഷമാല, അഭയം, ടങ്കം കൈകളിൽ ധരിച്ച്, താമരയുടെ കിഞ്ചല്കംപോലുള്ള വർണ്ണമുള്ള, ത്രിലോചനൻ സുന്ദര ചതുര്മുഖ വാമദേവൻ ഉത്തരദിശയിൽ എന്നെ കാക്കട്ടെ।

Verse 13

वेदाभयेष्टांकुशटंकपाशकपालढक्काक्षकशूलपाणिः । सितद्युतिः पंचमुखोऽवतान्मामीशान ऊर्द्ध्वं परमप्रकाशः

ഊർദ്ധ്വത്തിൽ പരമപ്രകാശസ്വരൂപൻ, ശ്വേതദീപ്തിയാൽ ജ്വലിക്കുന്ന പഞ്ചമുഖൻ; വേദങ്ങൾ, അഭയമുദ്ര, വരം, അങ്കുശം, ടങ്കം, പാശം, കപാലം, ഢക്കാ, അക്ഷമാല, ത്രിശൂലം ധരിക്കുന്ന ഈശാനൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ।

Verse 14

मूर्धानमव्यान्मम चंद्रमौ लिर्भालं ममाव्यादथ भालनेत्रः । नेत्रे ममाव्याद्भगनेत्रहारी नासां सदा रक्षतु विश्वनाथः

എന്റെ ശിരസ്സിനെ ചന്ദ്രമൗളി കാക്കട്ടെ; എന്റെ ലലാടത്തെ ഭാലനേത്രൻ കാക്കട്ടെ; എന്റെ കണ്ണുകളെ ഭഗനേത്രഹാരി കാക്കട്ടെ; എന്റെ നാസികയെ വിശ്വനാഥൻ സദാ രക്ഷിക്കട്ടെ।

Verse 15

पायाच्छ्रुती मे श्रुतिगीतकीर्तिः कपोलमव्या त्सततं कपाली । वक्त्रं सदा रक्षतु पंचवक्त्रो जिह्वां सदा रक्षतु वेदजिह्वः

എന്റെ ചെവികളെ വേദങ്ങൾ പാടുന്ന മഹിമയുള്ള പ്രഭു കാക്കട്ടെ; എന്റെ കപോലങ്ങളെ കപാലി സദാ കാക്കട്ടെ; എന്റെ മുഖത്തെ പഞ്ചവക്ത്രൻ സദാ രക്ഷിക്കട്ടെ; എന്റെ നാവിനെ വേദജിഹ്വൻ സദാ കാക്കട്ടെ।

Verse 16

कंठं गिरीशोऽवतु नीलकंठः पाणिद्वयं पातु पिनाकपाणिः । दोर्मूलमव्यान्मम धर्मबाहुर्वक्षःस्थलं दक्षमखांतकोऽव्यात्

എന്റെ കണ്ഠത്തെ നീലകണ്ഠനായ ഗിരീശൻ കാക്കട്ടെ; എന്റെ ഇരുകൈകളെ പിനാകപാണി കാക്കട്ടെ; എന്റെ ഭുജമൂലങ്ങളെ ധർമബാഹു രക്ഷിക്കട്ടെ; എന്റെ വക്ഷസ്ഥലത്തെ ദക്ഷയജ്ഞാന്തകൻ കാക്കട്ടെ।

Verse 17

ममोदरं पातु गिरींद्रधन्वा मध्यं ममाव्यान्मदनान्तकारी । हेरंबतातो मम पातु नाभिं पायात्कटी धूर्जटिरीश्वरो मे

എന്റെ ഉദരത്തെ ഗിരീന്ദ്രധന്വൻ കാക്കട്ടെ; എന്റെ മദ്ധ്യഭാഗത്തെ മദനാന്തകാരി രക്ഷിക്കട്ടെ; എന്റെ നാഭിയെ ഹേരംബതാത കാക്കട്ടെ; എന്റെ കട്ടിയെ ധൂർജടി ഈശ്വരൻ കാക്കട്ടെ।

Verse 18

ऊरुद्वयं पातु कुबेरमित्रो जानुद्वयं मे जगदीश्वरोऽव्यात् । जंघायुगं पुंगवकेतुरव्यात्पादौ ममाव्या त्सुरवंद्यपादः

എന്റെ ഇരുതുടകളെയും കുബേരമിത്രൻ കാക്കട്ടെ; എന്റെ ഇരുമുട്ടുകളെയും ജഗദീശ്വരൻ രക്ഷിക്കട്ടെ. എന്റെ ഇരുകാൽപ്പിണ്ഡങ്ങളെയും പുങ്ഗവകേതു കാക്കട്ടെ; ദേവർ വന്ദിക്കുന്ന പാദങ്ങളുള്ളവൻ എന്റെ പാദങ്ങളെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

Verse 19

महेश्वरः पातु दिनादियामे मां मध्ययामेऽवतु वामदेवः । त्रियंबकः पातु तृतीययामे वृषध्वजः पातु दिनांत्ययामे

ദിവസത്തിന്റെ ആദ്യ യാമത്തിൽ മഹേശ്വരൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ; മധ്യയാമത്തിൽ വാമദേവൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. മൂന്നാം യാമത്തിൽ ത്ര്യമ്പകൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ; ദിവസാന്ത്യയാമത്തിൽ വൃഷധ്വജൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

Verse 20

पायान्निशादौ शशिशेखरो मां गंगाधरो रक्षतु मां निशीथे । गौरीपतिः पातु निशावसाने मृत्युंजयो रक्षतु सर्वकालम्

രാത്രിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ശശിശേഖരൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ; നിശീഥത്തിൽ ഗംഗാധരൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. രാത്രിയുടെ അവസാനം ഗൗരീപതി എന്നെ കാക്കട്ടെ; സർവകാലവും മൃത്യുഞ്ജയൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

Verse 21

अंतःस्थितं रक्षतु शंकरो मां स्थाणुः सदा पातु बहिःस्थितं माम् । तदंतरे पातु पतिः पशूनां सदा शिवो रक्षतु मां समंतात्

അകത്ത് നിലകൊണ്ട് ശങ്കരൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ; പുറത്തുനിന്ന് സ്ഥാണു സദാ എന്നെ കാക്കട്ടെ. ഇവയുടെ ഇടയിൽ പശുപതി എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ; എല്ലാദിക്കിലും സദാ ശിവൻ എന്നെ കാത്തുരക്ഷിക്കട്ടെ.

Verse 22

तिष्ठंतमव्या द्भुवनैकनाथः पायाद्व्रजंतं प्रमथाधिनाथः । वेदांतवेद्योऽवतु मान्निषण्णं मामव्ययः पातु शिवः शयानम्

ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ ഭുവനൈകനാഥൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ; ഞാൻ നടക്കുമ്പോൾ പ്രമഥാധിനാഥൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. ഞാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ വേദാന്തവേദ്യൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ; ഞാൻ ശയിക്കുമ്പോൾ അവ്യയ ശിവൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

Verse 23

मार्गेषु मां रक्षतु नीलकंठः शैलादिदुर्गेषु पुरत्रयारिः । अरण्यवासादिमहाप्रवासे पायान्मृगव्याध उदारशक्तिः

വഴികളിൽ നീലകണ്ഠൻ എന്നെ കാക്കട്ടെ; പർവ്വതങ്ങളും ദുർഗ്ഗങ്ങളും പോലെയുള്ള അപകടസ്ഥലങ്ങളിൽ പുരത്രയാരി കാവൽ നിൽക്കട്ടെ. വനവാസാദി മഹാപ്രവാസങ്ങളിൽ ഉദാരശക്തിയുള്ള മൃഗവ്യാധ-രൂപ ശിവൻ എന്നെ സുരക്ഷിതനാക്കട്ടെ.

Verse 24

कल्पांतकाटोपपटुप्रकोपः स्फुटाट्टहासोच्चलितांडकोशः । घोरारिसेनार्णवदुर्निवारमहाभयाद्रक्षतु वीरभद्रः

കൽപാന്തപ്രളയത്തെപ്പോലെ തീക്ഷ്ണവും പ്രബലവുമായ കോപമുള്ളവൻ, സ്ഫുടമായ അട്ടഹാസം കൊണ്ട് അണ്ഡകോഷങ്ങളെ നടുക്കുന്നവൻ, ഭീകര ശത്രുസേനാസമുദ്രത്തെയും ജയിക്കാനാകാത്തവൻ—അത്തരം വീരഭദ്രൻ ദുർനിവാര മഹാഭയത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ കാക്കട്ടെ.

Verse 25

पत्त्यश्वमातंगघटावरूथसहस्रलक्षायुतकोटिभीषणम् । अक्षौहिणीनां शतमाततायिनां छिंद्या न्मूढो घोरकुठारधारया

പദാതി, അശ്വ, മാതംഗ, രഥ, കവചധാരി ദളങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സഹസ്ര-ലക്ഷ-അയുത-കോടി എണ്ണത്തിൽ ഭീകരമായ അതതായികളുടെ നൂറ് അക്ഷൗഹിണികൾ മുന്നേറുകയാണെങ്കിലും, മോഹഗ്രസ്തൻ ഭയാനക കുഠാരത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണധാര കൊണ്ട് അവരെ ഛേദിക്കണം.

Verse 26

निहंतु दस्यून्प्रलयानलार्चिर्ज्वलत्त्रिशूलं त्रिपुरांतकस्य । शार्दूलसिंहर्क्षवृकादिहिंस्रान्संत्रासयत्वीशधनुःपिनाकम्

ത്രിപുരാന്തകന്റെ പ്രളയാഗ്നിജ്വാലപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ത്രിശൂലം ദസ്യുക്കളെ സംഹരിക്കട്ടെ; കൂടാതെ ഈശ്വരന്റെ ധനുസ്സായ പിനാകം പുലി, സിംഹം, കരടി, ചെന്നായ മുതലായ ഹിംസ്ര മൃഗങ്ങളെ ഭീതിപ്പെടുത്തട്ടെ.

Verse 27

दुःस्वप्नदुःशकुनदुर्गतिदौर्मनस्यदुर्भिक्षदुर्व्यसनदुःसहदुर्यशांसि । उत्पाततापविषभीतिमसद्ग्रहार्तिव्याधींश्च नाशयतु मे जगतामधीशः

ജഗതങ്ങളുടെ അധീശ്വരൻ എനിക്കായി ദുഃസ്വപ്നം, ദുഃശകുനം, ദുര്‍ഗതി, ദൗർമനസ്യം, ദുർഭിക്ഷം, ദുര്‍വ്യസനം, ദുഃസഹ കഷ്ടങ്ങൾ, ദുര്യശസ് എന്നിവ നശിപ്പിക്കട്ടെ; കൂടാതെ ഉത്പാതം, താപം, വിഷഭീതി, അസദ്‌ഗ്രഹപീഡ, വ്യാധികൾ എന്നിവയും അകറ്റട്ടെ.

Verse 28

ओंनमो भगवते सदाशिवाय सकलतत्त्वात्मकाय सकलतत्त्वविहाराय सकललोकैककर्त्रे सकललौकैकभर्त्रे सकललोकैकहर्त्रे सकललोकैकगुरवे सकललोकैकसाक्षिणे सकलनिगमगुह्याय सकलवरप्रदाय सकलदुरितार्तिभंजनाय सकलजगदभयंकराय सकललोकैकशंकराय शशांकशेखराय शाश्व तनिजाभासाय निर्गुणाय निरुपमाय नीरूपाय निराभासाय निरामयाय निष्प्रपंचाय निष्कलंकाय निर्द्वंद्वाय निःसंगाय निर्मलाय निर्गमाय नित्यरूपविभवाय निरुपमविभवाय निराधाराय नित्यशुद्धबुद्धपरिपूर्णसच्चिदानंदाद्वयाय परमशांतप्रकाशतेजोरूपाय जयजय महारुद्र महारौद्र भद्रावतार दुःखदावदारण महाभैरव कालभैरव कल्पान्तभैरव कपालमालाधर खट्वांगखड्गचर्मपाशांकुशडमरुशूलचापबाणगदाशक्तिभिं डिपालतोमरमुसलमुद्गरपट्टिशपरशुपरिघभुशुंडीशतघ्नीचक्राद्यायुधभीषणकरसहस्र मुखदंष्ट्राकराल विकटाट्टहासविस्फारितब्रह्मामण्डल नागेंद्र कुण्डल नागेंद्रहार नागेंद्रवलय नागेंद्रचर्मधर मृत्युंजय त्र्यंबक त्रिपुरांतक विरूपाक्ष विश्वेश्वर विश्वरूप वृषभवाहन विषभूषण विश्वतोमुख सर्वतो रक्षरक्ष मां ज्वलज्वल महामृत्युभयमपमृत्युभयं नाशयनाशय रोगभयमुत्सादयोत्सादय विषसर्पभयं शमयशमय चोरभयं मारयमारय मम शत्रूनुच्चा टयोच्चाटय शूलेन विदारयविदारय कुठारेण भिंधिभिंधि खड्गेन छिंधिछिंधि खट्वांगेन विपोथयविपोथय मुसलेन निष्पेषयनिष्पेषय बाणैः संताडय संताडय रक्षांसि भीषयभीषय भूतानि विद्रावयविद्रावय कूष्मांडवेतालमारीगणब्रह्मराक्षसान्संत्रासयसंत्रासय ममाभयं कुरुकुरु वित्रस्तं मामाश्वास याश्वासय नरकभयान्मामुद्धारयोद्धारय संजीवयसंजीवय क्षुत्तृड्भ्यां मामाप्याययाप्यायय दुःखातुरं मामानन्दयानंदय शिवकवचेन मामाच्छादया च्छादय त्र्यंबक सदाशिव नमस्तेनमस्तेनमस्ते । ऋषभ उवाच । इत्येतत्कवचं शैवं वरदं व्याहृतं मया । सर्वबाधाप्रशमनं रहस्यं सर्व देहिनाम्

ഓം—ഭഗവാൻ സദാശിവനേ നമസ്കാരം: സകല തത്ത്വങ്ങളുടെയും ആത്മസ്വരൂപനേ, സകല തത്ത്വങ്ങളിലും വിഹരിക്കുന്നവനേ; സകല ലോകങ്ങളുടെയും ഏക കർത്താവും ഭർത്താവും ഹർത്താവും; സകല ലോകങ്ങളുടെയും ഏക ഗുരുവും സാക്ഷിയും; സകല നിഗമങ്ങളുടെ (വേദങ്ങളുടെ) ഗുഹ്യസാരം; സകല വരദാതാവ്; സകല പാപവും ആർതിയും ഭഞ്ജിക്കുന്നവൻ; ജഗത്തിന്ന് അഭയം നൽകുന്നവൻ; സകല ലോകങ്ങളുടെ ഏക ശങ്കരൻ; ശശാങ്കശേഖരൻ, ശാശ്വത സ്വപ്രഭ; നിർഗുണൻ, നിരുപമൻ, നിരാകാരൻ, നിരാഭാസൻ, നിരാമയൻ; നിഷ്പ്രപഞ്ചൻ, നിഷ്കലങ്കൻ, നിർദ്വന്ദ്വൻ, നിഃസംഗൻ, നിർമലൻ, പരാത്പരൻ; നിത്യരൂപ വൈഭവയുക്തൻ, അനുപമ വൈഭവം, നിരാധാരൻ; നിത്യ ശുദ്ധ-ബുദ്ധ-പരിപൂർണ്ണ സച്ചിദാനന്ദ അദ്വയൻ; പരമ ശാന്തി-പ്രകാശ-തേജോമയ സ്വരൂപം. ജയ ജയ—മഹാരുദ്രാ, മഹാരൗദ്രാ, ഭദ്രാവതാരാ, ദുഃഖദാവാനല ദാരണകർത്താവേ; മഹാഭൈരവാ, കാലഭൈരവാ, കല്പാന്തഭൈരവാ, കപാലമാലാധരാ; അനേകായുധഭീഷണാ—ഖട്വാംഗം, ഖഡ്ഗം, ചർമ്മം, പാശം, അങ്കുശം, ഡമരു, ത്രിശൂലം, ധനു-ബാണം, ഗദ, ശക്തി, ഭിണ്ഡിപാലം, തോമരം, മുസലം, മുദ്ഗരം, പട്ടിശം, പരശു, പരിഘം, ഭുശുണ്ഡി, ശതഘ്നി, ചക്രാദി; സഹസ്രഹസ്തൻ, ബഹുമുഖൻ, ഭയങ്കര ദംഷ്ട്രകൾ, വികട അട്ടഹാസത്തോടെ ബ്രഹ്മാണ്ഡം വിറപ്പിക്കുന്നവൻ. നാഗേന്ദ്രകുണ്ഡല-ഹാര-വലയ-ചർമ്മധരാ; മൃത്യുഞ്ജയാ, ത്ര്യമ്പകാ, ത്രിപുരാന്തകാ; വിരൂപാക്ഷാ, വിശ്വേശ്വരാ, വിശ്വരൂപാ; വൃഷഭവാഹനാ, വിഷഭൂഷണാ; വിശ്വതോമുഖാ—എല്ലാ ദിക്കിലും രക്ഷ രക്ഷ എന്നെ. ജ്വല ജ്വല; മഹാമൃത്യു-അപമൃത്യു ഭയം നാശയ നാശയ; രോഗഭയം ഉത്സാദയ ഉത്സാദയ; വിഷ-സർപ്പഭയം ശമയ ശമയ; ചോരഭയം മാർയ മാർയ; എന്റെ ശത്രുക്കളെ ഉച്ചാടയ ഉച്ചാടയ. ശൂലത്തോടെ വിദാരയ; കുഠാരത്തോടെ ഭിന്ദി; ഖഡ്ഗത്തോടെ ഛിന്ദി; ഖട്വാംഗത്തോടെ വിപോഥയ; മുസലത്തോടെ നിഷ്പേഷയ; ബാണങ്ങളാൽ സന്താടയ. രക്ഷസ്സുകളെ ഭീഷയ; ഭൂതങ്ങളെ വിദ്രാവയ; കൂഷ്മാണ്ഡ-വേതാള-മാരീഗണ-ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സുകളെ സംത്രാസയ സംത്രാസയ. എനിക്ക് അഭയം കുരു; ഭീതനായ എന്നെ ആശ്വാസയ; നരകഭയത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ധാരയ; സംജീവയ; ക്ഷുത്-തൃഡ് ബാധിതനായ എന്നെ ആപ്യായയ; ദുഃഖാതുരനായ എന്നെ ആനന്ദയ; ശിവകവചംകൊണ്ട് എന്നെ ആച്ഛാദയ. ത്ര്യമ്പക സദാശിവാ—നമസ്തേ നമസ്തേ നമസ്തേ. ഋഷഭൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ വരദായകമായ ഈ ശൈവ കവചം ഞാൻ ഉച്ചരിച്ചു; ഇത് സകല ദേഹികൾക്കും രഹസ്യവും സകല ബാധകളെയും ശമിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.

Verse 29

यः सदा धारयेन्मर्त्यः शैवं कवचमुत्तमम् । न तस्य जायते क्वापि भयं शम्भोरनुग्रहात्

ഏത് മർത്ത്യൻ സദാ ഈ ഉത്തമ ശൈവ കവചം ധരിക്കുമോ, ശംഭു (ശിവൻ)യുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവന് എവിടെയും യാതൊരു ഭയവും ജനിക്കുകയില്ല।

Verse 30

क्षीणायुर्मृत्युमापन्नो महारोगहतोऽपि वा । सद्यः सुखमवाप्नोति दीर्घमायुश्च विंदति

ആയുസ്സ് ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവൻ, മരണഗ്രാസത്തിൽപ്പെട്ടവൻ, അല്ലെങ്കിൽ മഹാരോഗം ബാധിച്ചവൻ പോലും—അവൻ ഉടൻ സുഖവും ആരോഗ്യവും പ്രാപിച്ച് ദീർഘായുസ്സും നേടുന്നു।

Verse 31

सर्वदारिद्र्यशमनं सौमंगल्यविवर्धनम् । यो धत्ते कवचं शैवं स देवैरपि पूज्यते

സകല ദാരിദ്ര്യവും ശമിപ്പിക്കുകയും സൗമംഗല്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശൈവ കവചം ധരിക്കുന്നവൻ ദേവന്മാരാലും പൂജ്യനാകുന്നു।

Verse 32

महापातकसंघातैर्मुच्यते चोपपातकैः । देहांते शिवमाप्नोति शिववर्मानुभावतः

ശിവവർമം (ശിവന്റെ രക്ഷാകവചം) എന്നതിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ മനുഷ്യൻ മഹാപാതകങ്ങളുടെ കൂമ്പാരത്തിലും ഉപപാതകങ്ങളിലും നിന്ന് മോചിതനായി; ദേഹാന്തത്തിൽ ശിവനെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 33

त्वमपि श्रद्धया वत्स शैवं कवच मुत्तमम् । धारयस्व मया दत्तं सद्यः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि

വത്സാ, നീയും ശ്രദ്ധയോടെ ഞാൻ നൽകിയ ഈ ഉത്തമ ശൈവകവചം ധരിക്ക; ഉടൻ തന്നെ നീ മംഗളവും പരമ ശ്രേയസ്സും പ്രാപിക്കും।

Verse 34

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ऋषभो योगी तस्मै पार्थिवसूनवे । ददौ शंखं महारावं खड्गं चारिनिषूदनम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് യോഗി ഋഷഭൻ ആ രാജപുത്രന് മഹാനാദമുള്ള ശംഖവും, യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുനാശകമായ ഖഡ്ഗവും നൽകി।

Verse 35

पुनश्च भस्म संमंत्र्य तदंगं सर्वतोऽस्पृशत् । गजानां षट्सहस्रस्य द्विगुणं च बलं ददौ

പിന്നീട് അദ്ദേഹം ഭസ്മം മന്ത്രബലത്തോടെ അഭിമന്ത്രിച്ച് അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ സ്പർശിച്ചു; ആറായിരം ആനകളുടെ ബലത്തിന്റെ ഇരട്ട ശക്തി അവനു നൽകി।

Verse 36

भस्मप्रभावात्संप्राप्य बलैश्वर्यधृतिस्मृतीः । स राजपुत्रः शुशुभे शरदर्क इव श्रिया

ആ ഭസ്മത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ ബലം, ഐശ്വര്യം, ധൃതി, സ്മൃതി എന്നിവ നേടി ആ രാജപുത്രൻ ശരദ്കാല സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സോടെ ശോഭിച്ചു।

Verse 37

तमाह प्रांजलिं भूयः स योगी राजनंदनम् । एष खड्गो मया दत्तस्तपोमंत्रानुभावतः

വീണ്ടും ആ യോഗി കൈകൂപ്പി നിന്ന രാജനന്ദനോടു പറഞ്ഞു—“തപസ്സിന്റെയും മന്ത്രത്തിന്റെയും അനുഭാവത്താൽ ഈ ഖഡ്ഗം ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയതാണ്।”

Verse 38

शितधारमिमं खड्गं यस्मै दर्शयसि स्फुटम् । स सद्यो म्रियते शत्रुः साक्षान्मृत्युरपि स्वयम्

നീ ഈ മൂർച്ചയുള്ള ധാരയുള്ള ഖഡ്ഗം ആര്ക്കെങ്കിലും വ്യക്തമായി കാണിച്ചാൽ, ആ ശത്രു ഉടൻ മരിക്കും—സാക്ഷാൽ മൃത്യു തന്നെയെന്നപോലെ।

Verse 39

अस्य शंखस्य निह्रादं ये शृण्वंति तवाहिताः । ते मूर्च्छिताः पतिष्यंति न्यस्तशस्त्रा विचेतना

ഈ ശംഖത്തിന്റെ നാദം നിനക്കു വിരോധികളായവർ കേട്ടാൽ, അവർ മൂർച്ചിച്ചു വീഴും—ആയുധങ്ങൾ താഴെവെച്ച്, ബോധരഹിതരായി।

Verse 40

खड्गशंखाविमौ दिव्यौ परसैन्यविनाशिनौ । आत्मसैन्यस्वपक्षाणां शौर्यतेजोविवर्धनौ

ഈ ദിവ്യ ഖഡ്ഗവും ശംഖവും ശത്രുസൈന്യത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു; സ്വന്തം സൈന്യത്തിന്റെയും സ്വപക്ഷത്തിന്റെയും ശൗര്യ-തേജസ് വർധിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 41

एतयोश्च प्रभावेन शैवेन कवचेन च । द्विषट्सहस्रनागानां बलेन महतापि च

ഈ രണ്ടിന്റെയും പ്രഭാവത്താലും, ശൈവ കവചത്താലും, കൂടാതെ ഇരട്ടിയായി ആറായിരം ആനകളുടെ മഹാബലത്താലും,

Verse 42

भस्मधारणसामर्थ्याच्छत्रुसैन्यं विजेष्यसि । प्राप्य सिंहासनं पैत्र्यं गोप्तासि पृथिवीमिमाम्

വിഭൂതി ധാരണയിൽ നിന്നുള്ള സാമർത്ഥ്യത്താൽ നീ ശത്രുസൈന്യത്തെ ജയിക്കും; പൈതൃക സിംഹാസനം പ്രാപിച്ച് ഈ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കും।

Verse 43

इति भद्रायुषं सम्यगनुशास्य समातृकम् । ताभ्यां संपूजितः सोऽथ योगी स्वैरगतिर्ययौ

ഇങ്ങനെ ഭദ്രായുഷനെ അവന്റെ മാതാവോടുകൂടി യഥാവിധി ഉപദേശിച്ച്, ഇരുവരാലും പൂജിതനും സത്കൃതനുമായ ആ യോഗി പിന്നെ സ്വേച്ഛയായി, ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തേക്ക് സ്വതന്ത്രഗതിയിൽ പോയി।