Adhyaya 58

Verse 1

व्यास उवाच । शाखिनामेव सर्वेषां फलं वक्ष्यामि यादृशम् । तच्छृणुध्वं महाभागा रोपणे च पृथक्पृथक्

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളുടെയും ഫലം എങ്ങനെയാണോ അതു ഞാൻ വിവരിക്കും। മഹാഭാഗ്യവാന്മാരേ, ശ്രവിക്കുവിൻ; നട്ടുപിടിപ്പിക്കൽ കർമ്മത്തിൽ വൃക്ഷം വൃക്ഷമായി വേർതിരിച്ചും ഫലം പറയും।

Verse 2

यस्तु रोपयते तीरे पुण्यवृक्षान्समंततः । तस्य पुण्यफलं ज्ञातुं कथितुं नैव शक्यते

നദീതീരത്ത് ചുറ്റുമെല്ലാം പുണ്യവൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നവന്റെ പുണ്യഫലം അറിയാനും യഥാർത്ഥമായി വിവരണവും ചെയ്യാനും കഴിയില്ല।

Verse 3

अन्यत्र रोपणं कृत्वा शाखिनां यत्फलं लभेत् । ततो जलसमीपे तु लक्षकोटिगुणं भवेत्

മറ്റിടങ്ങളിൽ വൃക്ഷം നട്ടാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം, അതേ കർമ്മം ജലസമീപത്ത് ചെയ്താൽ ലക്ഷ-കോടി ഗുണം വർദ്ധിക്കുന്നു।

Verse 4

स्वयं पुष्करिणी तीरे त्वनंतं फलमश्नुते । तस्माच्छतगुणं ब्रूमः शाखिनां पुण्यकारिणाम्

ആർ സ്വയം പുണ്യപുഷ്കരിണിയുടെ തീരത്ത് വസിക്കുന്നുവോ, അവൻ അനന്ത പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പറയുന്നു—വൃക്ഷങ്ങൾ നട്ട് പരിപാലിക്കുന്നവരുടെ പുണ്യം ശതഗുണം ആകുന്നു.

Verse 5

अश्वत्थरोपणं कृत्वा जलाशयसमीपतः । यत्फलं लभते मर्त्यो न तत्क्रतुशतैरपि

ജലാശയത്തിനടുത്ത് അശ്വത്ഥ (അരയാൽ) വൃക്ഷം നട്ടാൽ മനുഷ്യൻ നേടുന്ന പുണ്യഫലം, ശത യാഗങ്ങൾ ചെയ്താലും ലഭ്യമാകില്ല.

Verse 6

पतंति यानि पत्राणि जले पर्वणि पर्वणि । तानि पिंडसमानीह पितॄणामक्षयं ययुः

ഓരോ പർവ്വദിനത്തിലും ജലത്തിൽ വീഴുന്ന ഇലകൾ ഇവിടെ പിണ്ഡസമാനമായി പിതൃകൾക്ക് അക്ഷയ തൃപ്തി നൽകുന്നു.

Verse 7

खादंति पतगास्तत्र फलानि कामतो ध्रुवम् । ब्रह्मभक्ष्यसमं तस्य पुण्यं भवति चाक्षयम्

അവിടെ പക്ഷികൾ തീർച്ചയായും തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഫലങ്ങൾ തിന്നുന്നു; അതിന്റെ പുണ്യം ബ്രഹ്മഭക്ഷ്യ അന്നദാനത്തോട് തുല്യമായി അക്ഷയമാകുന്നു.

Verse 8

अश्वत्थेनैव भक्ष्येण रोपणेनैव यत्फलम् । तद्वै क्रतुशतैर्नैव पुत्रैरेव शतैरपि

അശ്വത്ഥവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭക്ഷ്യം അർപ്പിക്കുകയും അശ്വത്ഥവൃക്ഷം നട്ടുപിടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം, ശത യാഗങ്ങളാലും അല്ല, ശത പുത്രന്മാരാലും അല്ല—ലഭ്യമാകില്ല.

Verse 9

उष्णेच्छायां प्रगृह्णंति गावो देवद्विजातयः । कर्तुः पितृगणानां च स्वर्गो भवति चाक्षयः

ഉഷ്ണകാലത്ത് ദേവന്മാരും ദ്വിജന്മാരും ഗാവുകളെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, ദാതാവിന്നും അവന്റെ പിതൃഗണങ്ങൾക്കും അക്ഷയസ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 10

कर्तुं स्वस्थस्य वै विघ्नमक्षयत्वान्न शक्यते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोपयेद्वृक्षमाधवम्

രക്ഷിതനും ധർമ്മബലത്തിൽ സ്ഥിരനുമായവനു വിഘ്നം സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല; ആ സംരക്ഷണം അക്ഷയമാണ്. അതിനാൽ സർവ്വശ്രമത്തോടും കൂടി മാധവവൃക്ഷം നട്ടുപിടിപ്പിക്കണം।

Verse 11

एकं वृक्षं समारोप्य नरः स्वर्गान्न हीयते । तस्मादेव महावृक्षं रोपयध्वं द्विजोत्तमाः

ഒരു വൃക്ഷം പോലും നട്ടാൽ മനുഷ്യൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പതിക്കുകയില്ല. അതിനാൽ, ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, മഹാവൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുവിൻ।

Verse 12

जलानां निकटे रम्ये रसानां क्रयविक्रये । मार्गे जलाशये वृक्षान्रोपयेद्यो महाशयः

ജലത്തിനടുത്ത മനോഹരസ്ഥാനങ്ങളിൽ, രസാദികളുടെ ക്രയവിക്രയസ്ഥലങ്ങളിൽ, വഴികളിലും ജലാശയങ്ങളുടെ സമീപത്തും വൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്ന മഹാശയൻ മഹാപുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 13

अश्वत्थादीन्समारोप्य स्वर्गं याति मनोरमम् । अर्चयित्वा तु यत्पुण्यं प्रवक्ष्यामि द्विजातयः

അശ്വത്ഥാദി വൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടാൽ മനുഷ്യൻ മനോഹരമായ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ആരാധനയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന പുണ്യം ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 14

स्नात्वाश्वत्थं स्पृशेद्यस्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते । अस्नातो यः स्पृशेन्मर्त्यो लभते स्नानजं फलम्

സ്നാനം ചെയ്ത് പവിത്രമായ അശ്വത്ഥ (അരയാൽ) വൃക്ഷത്തെ സ്പർശിക്കുന്നവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനാകുന്നു. സ്നാനം ചെയ്യാതെയും അതിനെ സ്പർശിക്കുന്ന മർത്ത്യൻ സ്നാനജന്യ പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 15

दृष्ट्वा च नाशयेत्पापं स्पृष्ट्वा लक्ष्मीं प्रपद्यते । प्रदक्षिणे भवेदायुः सदाश्वत्थ नमोस्तु ते

ഹേ അശ്വത്ഥേ! നിന്നെ ദർശിച്ചാൽ മാത്രം പാപം നശിക്കുന്നു; നിന്നെ സ്പർശിച്ചാൽ ലക്ഷ്മീ പ്രാപിക്കുന്നു. നിന്നെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താൽ ആയുസ്സ് വർധിക്കുന്നു. ഹേ സദാശ്വത്ഥേ, നിനക്കു നിത്യ നമസ്കാരം.

Verse 16

चलद्दलाय वृक्षाय सदा विष्णुस्थिताय च । बोधिसत्वाय योग्याय सदाश्वत्थ नमोस्तु ते

കുലുങ്ങുന്ന ഇലകളുള്ള ആ വൃക്ഷത്തിന്ന്, സദാ വിഷ്ണുവിന്റെ അധിഷ്ഠാനമായതിനും, ജാഗ്രതയുള്ള সাধകനു യോഗ്യവും വന്ദനീയവും ആയ സദാശ്വത്ഥയ്ക്കും നമസ്കാരം.

Verse 17

अश्वत्थाय तु हव्यं तु पयो नैवेद्यमेव च । पुष्पं धूपं दीपकं च दत्वा स्वर्गान्न हीयते

അശ്വത്ഥ (അരയാൽ) വൃക്ഷത്തിന് ഹവ്യം, പാലിന്റെ നൈവേദ്യം, കൂടാതെ പുഷ്പം, ധൂപം, ദീപം എന്നിവ അർപ്പിച്ചാൽ, അവൻ സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് ച്യുതനാകുകയില്ല.

Verse 18

सपुत्रं चाक्षयं विद्धि धनवृद्धियशस्करम् । विजयं मानदं भद्रमश्वत्थस्य प्रपूजनम्

അശ്വത്ഥത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠ പൂജ പുത്രപ്രദം, അക്ഷയ പുണ്യദായകം, ധനവൃദ്ധിയും യശസ്സും വർധിപ്പിക്കുന്നതും, വിജയം നൽകുന്നതും, മാനദവും, മംഗളകരവും ആണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊൾക.

Verse 19

यज्जप्तं च हुतं स्तोत्रं यन्त्रमंत्रादिकं च यत् । सर्वं कोटिगुणं प्रोक्तं मूले चलदलस्य च

ജപമായി ഉച്ചരിച്ചതും, ഹോമത്തിൽ അർപ്പിച്ചതും, സ്തോത്രമായി പാരായണം ചെയ്തതും, യന്ത്ര‑മന്ത്രാദി ഏതുമാകട്ടെ—ചലദല പവിത്രവൃക്ഷത്തിന്റെ മൂലത്തിൽ ചെയ്താൽ അതെല്ലാം കോടി ഗുണ ഫലം നൽകുന്നതായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 20

यस्य मूले स्थितो विष्णुर्मध्ये तिष्ठति शंकरः । अग्रभागे स्थितो ब्रह्मा कस्तं जगति नार्चयेत्

ഏതിന്റെ മൂലത്തിൽ വിഷ്ണു നിലകൊള്ളുന്നു, മദ്ധ്യത്തിൽ ശങ്കരൻ വസിക്കുന്നു, അഗ്രഭാഗത്ത് ബ്രഹ്മാ സ്ഥിതനാകുന്നു—അത്തരം പവിത്രവൃക്ഷത്തെ ഈ ലോകത്തിൽ ആരാണ് ആരാധിക്കാതിരിക്കുക?

Verse 21

सोमवारे त्वमायां च स्नानं यन्मौनिना कृतम् । दानस्य गोसहस्रस्य फलं चाश्वत्थवंदने

സോമവാരത്തിൽ ത്വമായയിൽ മൗനവ്രതിയായ മുനി ചെയ്ത സ്നാനം—ആയിരം പശുക്കളുടെ ദാനഫലത്തോട് തുല്യമെന്ന് പറയുന്നു; അതുപോലെ അശ്വത്ഥവന്ദനവും അതേ ഫലം നൽകുന്നു।

Verse 22

सप्तप्रदक्षिणेनैव गवामयुतजं फलम् । प्रचुराल्लक्षकोटिश्च तस्मात्कार्या हि सा सदा

ഏഴ് പ്രദക്ഷിണ മാത്രം ചെയ്താൽ പത്തായിരം പശുക്കളുടെ ദാനഫലത്തോട് തുല്യമായ പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു; കൂടാതെ സമൃദ്ധമായി ലക്ഷ‑കോടി പുണ്യഫലവും ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അതിനാൽ ആ സപ്തപ്രദക്ഷിണ എപ്പോഴും ചെയ്യേണ്ടതാണ്।

Verse 23

यत्किंचिद्दीयते तत्र फलमूलजलादिकम् । सर्वं तच्चाक्षयफलं जन्मजन्मसु जायते

അവിടെ എന്ത് നൽകിയാലും—ഫലം, വേർ, ജലം മുതലായവ—അത് എല്ലാം അക്ഷയ പുണ്യമായി മാറി ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ ഫലം നൽകുന്നു।

Verse 24

अहोश्वत्थसमो नास्ति वृक्षरूपी हरिर्भुवि । यथा पूज्यो द्विजो लोके यथा गावो यथामराः

അഹോ! ഭൂമിയിൽ അശ്വത്ഥ (പീപ്പൽ) വൃക്ഷത്തിനെ തുല്യമായ മറ്റൊരു വൃക്ഷമില്ല; ഇവിടെ ഹരി വൃക്ഷരൂപത്തിൽ വിരാജിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ ദ്വിജൻ (ബ്രാഹ്മണൻ) പൂജ്യനായതുപോലെ, പശുക്കളും ദേവന്മാരും പൂജ്യരാണ്.

Verse 25

तथाश्वत्थवृक्षरूपी देवः पूज्यतमः स्मृतः । रोपणे रक्षणे स्पर्शे पूजाकर्मणि वै सदा

അതുപോലെ അശ്വത്ഥവൃക്ഷരൂപനായ ദേവൻ അത്യന്തം പൂജ്യനെന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയപ്പെടുന്നു—നട്ടുപിടിപ്പിക്കൽ, സംരക്ഷണം, സ്പർശം, പൂജാകർമ്മം എന്നിവയിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും.

Verse 26

ददाति वित्तं पुत्रांश्च स्वर्गं मोक्षं पुनः क्रमात् । किंचिच्छेदं तु यः कुर्यादश्वत्थस्य तनौ नरः

അത് ക്രമമായി ധനം, പുത്രന്മാർ, സ്വർഗ്ഗം, പിന്നെ മോക്ഷം നൽകുന്നു. എന്നാൽ അശ്വത്ഥത്തിന്റെ ദേഹത്തിൽ (തണ്ടിൽ) അല്പമെങ്കിലും മുറിവുണ്ടാക്കുന്ന മനുഷ്യൻ…

Verse 27

कल्पैकं निरयं भुक्त्वा चांडालादौ प्रजायते । मूलच्छेदेन तस्यैव स च यात्यपुनर्भवम्

ഒരു കല്പം നരകം അനുഭവിച്ച് അവൻ ചാണ്ഡാലാദി നീചജന്മങ്ങളിൽ പിറക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ മൂലത്തെ ഛേദിക്കുന്നതിലൂടെ (പാപ/സംസാരമൂല നിവൃത്തിയിലൂടെ) അവനും അപുനർഭവപദം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 28

पुरुषास्तस्य तिष्ठंति रौरवे घोरदर्शने । अश्वत्थस्यैकवृक्षस्य रोपणे यत्फलं भवेत्

അത്തരം പുരുഷന്മാർ ഭീകരദർശനമുള്ള റൗരവ നരകത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അതുപോലെ ഒരു മാത്രം അശ്വത്ഥവൃക്ഷം നട്ടാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും നിർണ്ണിതമായിരിക്കുന്നു.

Verse 29

तथैव चंपकेर्के च त्रयाणां रोपणेपि च । अष्टौ बिल्वस्य वृक्षाश्च न्यग्रोधाश्चैव सप्त च

അതുപോലെ ചമ്പകവും ഏരകവും നട്ടാലും പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു. (ഭക്തൻ) എട്ട് ബിൽവവൃക്ഷങ്ങളും ഏഴ് വട (ന്യഗ്രോധ) വൃക്ഷങ്ങളും നട്ടുകൊള്ളട്ടെ.

Verse 30

निंबस्य दशवृक्षाश्च फलं चैषां समं भवेत् । एकैकस्य फलं चोक्तं वृक्षाणां रोपणे द्विजाः

പത്ത് വേപ്പുവൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടതിന്റെ ഫലം സമമാണെന്ന് പറയുന്നു. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, വൃക്ഷാരോപണത്തിൽ ഓരോ വൃക്ഷത്തിന്റെയും ഫലം പ്രത്യേകം പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

Verse 31

एवं बुध्वा तु धर्मात्मा यः कुर्यात्कृत्रिमं वनम् । कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च

ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ് ധർമ്മാത്മാവ് ആരെങ്കിലും കൃത്രിമ വനമെന്നു (വൃക്ഷാരോപണ അരണ്യം) സൃഷ്ടിച്ചാൽ, അവന് ആയിരക്കോടി കല്പങ്ങളും നൂറുകോടി കല്പങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്ന പുണ്യം ലഭിക്കും.

Verse 32

नाकमेति स चूतस्य समारोप्य सहस्रकम् । ततो द्वित्रिगुणेनैव न्यूने वा प्रचुरेपि वा

മാങ്ങ (ചൂത) ആയിരം അർപ്പിച്ചാൽ അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. പിന്നെ ഫലം ഇരട്ടിയും മൂന്നട്ടിയും ആയി വർധിക്കുന്നു—കുറവായാലും കൂടുതലായാലും.

Verse 33

भुंक्ते भुक्त्वा पुनः कुर्यान्नृपो वाथ सदीश्वरः । स्वर्गं भोग्यं ततो राज्यं कल्याणं मंगलं शुभम्

ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം അവൻ വീണ്ടും സത്കർമ്മം ചെയ്യട്ടെ—രാജാവായാലും ശക്തനായ അധിപനായാലും. അവൻ അനുഭവയോഗ്യമായ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ച്, പിന്നെ രാജ്യം, കല്യാണം, മംഗളം, ശുഭസമൃദ്ധി എന്നിവ നേടുന്നു.

Verse 34

आरोग्यं शौर्यसंपन्नमारामादेव जायते । फलानि यस्य खादंति जंतवोथ सहस्रशः

ഉദ്യാനത്തിൽ നിന്നു നിശ്ചയമായും ആരോഗ്യവും ശൗര്യസമ്പത്തും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; അവിടെയോ സഹസ്രങ്ങളായ ജീവികൾ അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ ഭുജിക്കുന്നു।

Verse 35

आश्रिता विहगाः कीटाः पतगाः शलभादयः । छायाश्रिताश्च ये सत्वास्तत्संख्याताः पृथग्जनाः

അവിടെ ആശ്രയിക്കുന്ന പക്ഷികൾ, കീടങ്ങൾ, പതംഗങ്ങൾ, വെട്ടുക്കിളി മുതലായവയും, അതിന്റെ നിഴലിൽ വസിക്കുന്ന ഏതു സത്ത്വങ്ങളും—അവയെല്ലാം അതേ എണ്ണത്തിൽ വേറേവേറെ ജീവികളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 36

तस्य किंकरतां यांति शतशो देवतार्चिताः । ये च वृक्षा महासत्वास्सर्वे ते देवरूपिणः

ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് ദേവതകൾ അവന്റെ സേവകസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു; അതുപോലെ മഹാസത്ത്വമുള്ള ആ വൃക്ഷങ്ങളും എല്ലാം ദിവ്യരൂപം ധരിക്കുന്നു।

Verse 37

तदर्चा पितृवत्कार्या शुश्रूषां जलपिंडकम् । मर्त्यलोके च ते पुत्रास्तस्य जन्मनि जन्मनि

പിതൃകളെപ്പോലെ അവനെ ആരാധിക്കണം—ശുശ്രൂഷ, ജലതർപ്പണം, പിണ്ഡദാനം എന്നിവയോടെ. മർത്ത്യലോകത്തിൽ അവന്റെ പുത്രന്മാർ ജന്മം ജന്മമായി വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു।

Verse 38

सुरूपाः सुविनीताश्च सदापुण्यक्रिया शुभाः । एवं गणेशतां यांति जंतवश्चूतलग्नकाः

സുന്ദരരൂപമുള്ളവർ, സുവിനീതർ, സദാ ശുഭപുണ്യക്രിയകളിൽ നിരതർ—ഇങ്ങനെ മാവിൻമരത്തിൽ ഭക്തിയുള്ള ജീവികൾ ഗണേശന്റെ ഗണത്വം (സേവകസ്ഥാനം) പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 39

धात्री हरीतकी चान्ये कटुतिक्ताम्लसंभवाः । सर्वे चारामतः शुद्धाः फलदाः शिवदाः सदा

ധാത്രി (ആമലകി), ഹരീതകി എന്നിവയും മറ്റു കടു-തിക്ത-അമ്ല രസജന്യ ഫലങ്ങളും സ്വഭാവതഃ ശുദ്ധികരങ്ങളാണ്; അവ സദാ ഫലം (ലാഭം) നല്കുകയും എപ്പോഴും ശിവമംഗളം പ്രസാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 40

प्रासादा यत्र सौवर्णाः सर्वरत्नविभूषिताः । सर्वाभरणसंयुक्ता विमानाश्चानिलोपमाः

അവിടെ സ്വർണമയ പ്രാസാദങ്ങൾ സർവരത്നങ്ങളാൽ വിഭൂഷിതമാണ്; സർവാഭരണങ്ങളോടെ യുക്തമായ വിമാനങ്ങളും കാറ്റുപോലെ വേഗവാനും അതുല്യവുമാണ്।

Verse 41

शातकुंभमया वृक्षाः सदैव सर्वदायिनः । सर्वर्तुसुखदाः सौम्यकन्यका अप्सरस्समाः

അവിടെ ശാതകുംഭം (ശുദ്ധ സ്വർണം) കൊണ്ടുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ സദാ സർവദായികൾ; അപ്സരസ്സമാനമായ സൗമ്യകന്യകൾ എല്ലാ ഋതുക്കളിലും സുഖം നൽകുന്നു।

Verse 42

गीतनृत्यपराधीरास्तत्र तिष्ठंति वृक्षदाः । पुष्करिण्यो विशेषेण खातान्यन्यानि यानि च

അവിടെ ഗീത-നൃത്യത്തിൽ തൽപരരായവർ വസിക്കുന്നു; ഇഷ്ടഫലം നൽകുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും ഉണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് പവിത്ര പുഷ്കരിണികളും, കൂടാതെ ഖനിച്ചുണ്ടാക്കിയ മറ്റ് കുളം-തടാകാദി ജലാശയങ്ങളും കാണപ്പെടുന്നു।

Verse 43

शुद्धोपलांतरचिता नद्यः पायसकर्द्दमाः । पुनर्दुग्धसफेनाश्च अन्नादिषड्रसान्विताः

ശുദ്ധ ശിലകളുടെ ഇടയിൽ രൂപപ്പെട്ട നദികൾ ഒഴുകി; അവയുടെ ചെളി പായസം (ഖീർ) ആയിരുന്നു. വീണ്ടും അവ പാൽപ്രവാഹങ്ങൾപോലെ നുരയോടുകൂടിയവയും, അന്നാദി ഷഡ്രസങ്ങളാൽ സമന്വിതവുമായിരുന്നു।

Verse 44

मर्त्यलोके यथा भोग्यं पुनः स्वर्गे पुनर्भुवि । पुनरेव तदभ्यासात्खातमारामकं पुनः

മർത്ത്യലോകത്തിൽ ഭോഗങ്ങൾ എങ്ങനെ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അതുപോലെ സ്വർഗ്ഗത്തിലും പിന്നെയും ഭൂമിയിലും അവ വീണ്ടും വീണ്ടും അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു. അതേ ഭോഗത്തിൽ ആവർത്തിച്ച ആസക്തിയാൽ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കുഴിച്ച കുഴിയിലേക്കു വീഴുന്നതുപോലെ നാശത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നു.

Verse 45

यथा पुण्यादिकं कृत्वा स्वर्गमर्त्याधिपः पुमान् । अशक्तस्तु प्रपां कृत्वा पुष्करिण्याः फलं लभेत्

പുണ്യാദി കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത് മനുഷ്യൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലും മർത്ത്യത്തിലും അധിപത്യം നേടുന്നതുപോലെ, മഹത്തായ കർമ്മങ്ങൾക്ക് അശക്തനായവനും പ്രപാ (പൊതു കുടിവെള്ളദാനശാല) നിർമ്മിച്ചാൽ പുഷ്കരിണി (പവിത്ര കുളം) നിർമ്മിച്ചതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 46

प्रपाया लक्षणं चात्र सर्वपापहरं परं । सर्वभोगप्रदं शुद्धं स्वर्गापवर्गदं स्थिरं

ഇതാണ് പ്രപയുടെ ലക്ഷണം—ഇത് പരമമായി എല്ലാ പാപങ്ങളും ഹരിക്കുന്നു; എല്ലാ ഭോഗങ്ങളും നൽകുന്നു; ശുദ്ധമാണ്; സ്വർഗ്ഗവും അപവർഗ്ഗവും (മോക്ഷവും) നൽകുന്നു; അതിന്റെ പുണ്യഫലം സ്ഥിരമാണ്.

Verse 47

लक्षणं च प्रवक्ष्यामि प्रपायाः कीर्तिवर्धनम् । निर्जलेऽध्वनि पृक्ते च स्थाने कृत्वा च मंडपम्

ഇപ്പോൾ പ്രപയുടെ കീർത്തിവർധക ലക്ഷണം ഞാൻ പറയുന്നു—ജലമില്ലാത്ത വഴിയിൽ, യോജിച്ച സ്ഥലത്ത്, ഒരു മണ്ഡപം പണിയണം.

Verse 48

बहुपान्थे समायाते ग्रीष्मवर्षाशरत्स्वपि । अगरुकादि सौगंध्यं जलं पूगं सचंद्रकम्

അനവധി യാത്രക്കാർ വന്നാൽ—ഗ്രീഷ്മം, വർഷം, ശരത് കാലം ഏതായാലും—അഗരു മുതലായ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ ചേർത്ത സുഗന്ധജലം, പൂഗം (സുപാരി) കൂടാതെ ശീതളമായ ‘ചന്ദ്രക’ പാനീയം നൽകണം.

Verse 49

आसनं चैव तांबूलं दत्वा स्वर्गान्न हीयते । एवं वर्षत्रयेणैव पुष्करिण्याः फलं लभेत्

ആസനവും താംബൂലവും ദാനം ചെയ്താൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പതനം സംഭവിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ മൂന്നു വർഷംകൊണ്ട് തന്നെ പുഷ്കരിണിയുടെ പൂർണ്ണ പുണ്യഫലം ലഭിക്കും.

Verse 50

स्वर्गाच्चैवाच्युतो मर्त्यो देवैरपि प्रपूज्यते । मासमेकं तु यो दद्यात्प्रपां ग्रीष्मेथ निर्जले

സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പതിച്ച മർത്ത്യനും ദേവന്മാർക്കുപോലും പൂജ്യനാകുന്നു; വേനലിൽ ജലമില്ലാത്ത ദേശത്ത് ഒരു മാസം പ്രപാ (പാനശാല) ഒരുക്കിയാൽ.

Verse 51

कल्पैकं तु वसेत्स्वर्गे स्वर्गाद्भ्रष्टो महीयते । प्रपादास्तत्र तिष्ठंति यत्र पुष्करिणीप्रदाः

ഒരു കല്പകാലം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കാം; സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് വീണാലും ഭൂമിയിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. പുഷ്കരിണി ദാനം ചെയ്തവർ ഉള്ളിടത്താണ് ആ പുണ്യപ്രദമായ ഘാട്ടപടികൾ (പ്രപാദങ്ങൾ) നിലകൊള്ളുന്നത്.

Verse 52

नोचेद्धर्मघटो देयः पुण्यः पापक्षयाय च । एष धर्मघटो ज्ञेयो ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः

അല്ലെങ്കിൽ ധർമ്മഘടം ദാനം ചെയ്യണം—അത് പുണ്യപ്രദവും പാപക്ഷയകരവും ആകുന്നു. ഈ ധർമ്മഘടം ബ്രഹ്മ-വിഷ്ണു-ശിവസ്വരൂപമാണെന്ന് അറിയണം.

Verse 53

तवप्रसादात्सफलाः मम संतु मनोरथाः । स्वर्णमाषं चतुर्भागं दक्षिणार्थं घटस्य च

നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ എന്റെ മനോരഥങ്ങൾ സഫലമാകട്ടെ. കൂടാതെ ഘടദാനത്തിന്റെ ദക്ഷിണയായി സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഒരു മാഷയുടെ നാലിലൊന്ന് അർപ്പിക്കപ്പെടട്ടെ.

Verse 54

एवं वर्षत्रयेणैव प्रपादानफलं लभेत् । यः पठेच्छ्रावयेद्वापि पुष्करिण्यादिजं फलम्

ഇങ്ങനെ മൂന്നു വർഷത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ പ്രപാദം (പൊതു കുടിവെള്ളശാല) ദാനത്തിന്റെ ഫലം ലഭിക്കുന്നു. ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും മറ്റുള്ളവർക്ക് ശ്രവിപ്പിക്കുന്നവനും പുഷ്കരിണി മുതലായ ധർമ്മകർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പുണ്യഫലവും പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 55

साक्षात्पापाद्भवेन्मुक्तस्तत्प्रसादात्तु सद्गतिः । जनेषु श्रावयेद्यस्तु पुण्याख्यानमिदं शुभम्

അതിന്റെ പ്രസാദത്താൽ മനുഷ്യൻ നേരിട്ട് പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി സദ്ഗതി പ്രാപിക്കുന്നു. ജനങ്ങളിൽ ഈ ശുഭമായ പുണ്യാഖ്യാനം ശ്രവിപ്പിക്കുന്നവനും അതേ ഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 56

कल्पकोटिसहस्राणि सुरलोके स तिष्ठति

അവൻ ആയിരക്കോടി കല്പങ്ങൾ വരെ ദേവലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

Verse 58

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पुष्करिण्यादिधर्मकीर्तनंनामाष्टपंचाशत्तमो । ऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിന്റെ പ്രഥമ സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിൽ ‘പുഷ്കരിണ്യാദി ധർമ്മകീർത്തനം’ എന്ന അഷ്ടപഞ്ചാശത്തമ അധ്യായം സമാപ്തമായി.