Adhyaya 54

Verse 1

श्रीभगवानुवाच । अद्रोहकस्य चाख्यातो महिमा लोकदुःसहः । एकतल्पगतां वामां क्षांत्वा सर्वजितोऽभवत्

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അദ്രോഹിയുടെ മഹിമ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനോട് സമമാകുക ലോകത്തിന് ദുസ്സഹം. ഒരേ ശയ്യയിൽ വന്ന പ്രിയയെ ക്ഷമിച്ച് അവൻ സർവ്വജയിയായി.

Verse 2

ज्ञानिनामपिदुःसाध्यं मुनीनां ब्रह्मचारिणां । सुरासुरमनुष्याणां विषमं तत्समं गतः

ഇത് ജ്ഞാനികൾക്കും മുനികൾക്കും ബ്രഹ്മചര്യവ്രതികൾക്കും പോലും അത്യന്തം ദുസ്സാധ്യം. ദേവ-അസുര-മനുഷ്യർക്കു വിഷമമായതു സമത്വം പ്രാപിച്ചവന്നു സമമാകുന്നു.

Verse 3

स्वभावाद्विषमं कामं जेतुं कः पुरुषः क्षमः । अद्रोहकमृते विप्र स एव भवजित्पुमान्

സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ വിഷമവും ക്ലേശകരവും ആയ കാമത്തെ ജയിക്കാൻ ഏതു പുരുഷന് കഴിയും? ഹേ വിപ്രാ, അദ്രോഹിയല്ലാതെ ആരുമല്ല; അവൻ തന്നെയാണ് ഭവസാഗരജയി.

Verse 4

संत्यज्य देवराज्यं च लब्ध्वाहं तु पुरा यथा । तमुवाच ततो देवी पापं तं मुनिशापजम्

“ഞാൻ മുൻപ് ദേവരാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ച് (ലക്ഷ്യം) പ്രാപിച്ചതുപോലെ,” തുടർന്ന് ദേവി അവനോട് പറഞ്ഞു—മുനിശാപം മൂലം പാപിയായ അവനോട്.

Verse 5

विदितं सर्वलोके च त्रैलोक्ये सचराचरे । द्विज उवाच । कथं च देवदेवस्य अहल्याहरणं प्रभो

ഇത് സർവ്വലോകങ്ങളിലും, ത്രിലോകത്തിലും—ചരാചരസഹിതം—പ്രസിദ്ധമാണ്. ദ്വിജൻ പറഞ്ഞു—പ്രഭോ, ദേവദേവൻ അഹല്യയെ അപഹരിച്ചത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?

Verse 6

भगांकत्वं च संप्राप सहस्राक्षः सुराधिपः । न गां कोपि भगांकत्वं संप्राप्तस्सुरराट्कथम्

സഹസ്രാക്ഷനായ ഇന്ദ്രൻ, സുരാധിപൻ, ഭഗാങ്കത്വം (യോനി-ചിഹ്നിതാവസ്ഥ) പ്രാപിച്ചു. എന്നാൽ ഹേ സുരരാജാ, ഒരു പശുവും അങ്ങനെ ഭഗാങ്കത്വം എങ്ങനെ പ്രാപിക്കാത്തത്?

Verse 7

दुःश्रुतं सुरवैकल्यं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः । श्रीभगवानुवाच । पुरा स्वांतोद्भवां कन्यां लोकेशश्च महामनाः

ദേവന്മാരുടെ വൈകല്യം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന ദുഃഖവാർത്ത ഞാൻ തത്ത്വമായി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു—പണ്ടുകാലത്ത് മഹാമനസ്സുള്ള ലോകേശൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച ഒരു കന്യയെ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി.

Verse 8

गौतमाय ददौ धाता लोकपालाग्रतो मुदा । ततस्तु लोकपालानां मन्मथाविष्टचेतसाम्

ധാതാ (സ്രഷ്ടാവ്) ലോകപാലന്മാരുടെ സന്നിധിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ അവളെ ഗൗതമനു നൽകി. തുടർന്ന് ലോകപാലന്മാരുടെ ചിത്തങ്ങൾ മന്മഥനാൽ ആവിഷ്ടമായി.

Verse 9

शचीपतेस्तु संमोहो हृदि शल्य इव स्थितः । लोकपालानतिक्रम्य सुवेषा वरवर्णिनी

എന്നാൽ ശചീപതിയായ ഇന്ദ്രന്റെ മോഹം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മുള്ളുപോലെ കുടിഞ്ഞുനിന്നു. ലോകപാലന്മാരെ അതിക്രമിച്ച്, സുവേഷധാരിണിയും അതിസുന്ദരിയുമായ അവൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

Verse 10

द्विजाय रत्नभूतैषा दत्ता किंवा करोम्यहम् । इति संचिंत्य तस्यास्तु वर्तमाने च यौवने

“ഈ രത്നസമാനയായ കന്യയെ ഒരു ദ്വിജന്‍ ദത്തമായി നല്‍കിയിരിക്കുന്നു—അപ്പൊഴെനിക്ക് എന്തു ചെയ്യണം?” എന്നു ചിന്തിച്ച്, അവളുടെ യൗവനം നിലനില്‍ക്കുമ്പോഴേ അവന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു।

Verse 11

पुनश्च मायया दृष्टं रूपं तस्यास्सुशोभनम् । पुनश्चिन्तयमानोऽसौ गौतमाध्यासनं गतः

വീണ്ടും മായയുടെ വശത്താൽ അവൻ അവളുടെ അത്യന്തം ശോഭനമായ രൂപം കണ്ടു; വീണ്ടും ചിന്തയിൽ മുങ്ങി അവൻ ഗൗതമമുനിയുടെ ആസനസ്ഥാനത്തേക്ക് പോയി।

Verse 12

पश्चात्तु तस्य गमनाद्यद्वृत्तं तच्छृणुष्व मे । एकदा गौतमः स्नातुं गतोऽसौ पुष्करं प्रति

അവൻ പോയതിന് ശേഷം സംഭവിച്ചതെല്ലാം എന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുക. ഒരിക്കൽ ഗൗതമമുനി സ്നാനാർത്ഥം പുഷ്കരത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 13

साध्वी च गृहशौचे च गृहवस्तुनि तत्परा । प्रवृत्ता देववास्तूनां बलिकर्तुं च तत्परा

അവൾ സാധ്വിയായ ഗൃഹിണി; ഗൃഹശുചിത്വത്തിലും ഗൃഹകാര്യങ്ങളിലും അത്യന്തം തത്പരയായിരുന്നു; കൂടാതെ ഗൃഹവാസ്തു ദേവതകൾക്ക് ബലി-നിവേദനം അർപ്പിക്കുവാനും നിരന്തരം പ്രവൃത്തയായിരുന്നു।

Verse 14

इंधनं वह्निकार्यं च नित्यकर्मानुसंचयम् । एतस्मिन्नंतरे शक्रो मुनेस्तस्य महात्मनः

അവൻ ഇന്ധനം ശേഖരിച്ചു, അഗ്നികാര്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, നിത്യകർമ്മങ്ങളുടെ അനുസരണം തുടർന്നു. ഇതിന്റെ ഇടയിൽ ആ മഹാത്മ മുനിയെ സംബന്ധിച്ച് ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) പ്രവർത്തനത്തിലേർപ്പെട്ടു।

Verse 15

रूपमास्थाय गात्रेण प्रविवेशोटजं मुदा । पतिव्रता पतिं दृष्ट्वा श्रद्धया परया सती

സ്വദേഹത്താൽ തന്നെ രൂപം ധരിച്ചു അവൾ സന്തോഷത്തോടെ കുടിലിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഭർത്താവിനെ കണ്ട ആ പതിവ്രതയായ സതി പരമ ശ്രദ്ധയും ഭക്തിയുംകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ ദർശിച്ചു.

Verse 16

देवस्थाने च वस्तूनां संचयं कर्तुमुद्यता । ततस्तामब्रवीदार्तो मुनिवेषधरो हरिः

ദേവസ്ഥാനത്തിലെ വസ്തുക്കൾ ശേഖരിക്കാൻ അവൾ ഒരുങ്ങി. അപ്പോൾ മുനിവേഷം ധരിച്ച ഹരി വ്യാകുലനായി അവളോട് പറഞ്ഞു.

Verse 17

प्रद्युम्नवशगो वामे देहि मे चुंबनादिकम् । एतस्मिन्नंतरे सा च त्रपायुक्ताऽब्रवीद्वचः

അവൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ സുന്ദരീ, ഞാൻ പ്രദ്യുമ്നന്റെ വശത്തിലാണ്; എനിക്ക് ചുംബനാദികൾ നൽകുക.” അപ്പോൾ അവൾ ലജ്ജയോടെ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

Verse 18

देवकार्यादिकं त्यक्त्वा वक्तुं नार्हसि मे प्रभो । सर्वं जानासि धर्मज्ञ पुण्यानां निश्चयं मुने

പ്രഭോ, ദേവകാര്യാദികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് യോജ്യമല്ല. ധർമ്മജ്ഞ മുനേ, നിങ്ങൾ എല്ലാം അറിയുന്നു—പുണ്യകർമ്മങ്ങളുടെ നിശ്ചയവും.

Verse 19

अयमर्थो हि वेलायामधुनैव न युज्यते । ततस्तां चारुसर्वांगीं दृष्ट्वा मन्मथपीडितः

അവൾ പറഞ്ഞു—“ഈ കാര്യം ഇപ്പോൾ ഈ സമയത്ത് യോജ്യമല്ല.” പിന്നെ ആ മനോഹര സർവാംഗിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ മന്മഥപീഡിതനായി.

Verse 20

अलं प्रियेन वक्तव्यं हृच्छयो मे प्रजायते । कर्तव्यं चाप्यकर्तव्यं पत्युर्वचनसंमतम्

ഇനി മധുരവചനങ്ങൾ മതി; എന്റെ ഹൃദയം ആശങ്കയിൽ പിടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ ആജ്ഞാനുസൃതമായി എന്ത് ചെയ്യണം, എന്ത് ചെയ്യരുത്—എനിക്കു പറയുക।

Verse 21

करोति सततं या च सा च नारी पतिव्रता । लंघयेद्या च तस्याज्ञां सुरते च विशेषतः

ഭർത്താവിന്റെ ഇഷ്ടാനുസൃതമായി നിരന്തരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ ‘പതിവ്രത’ എന്നു പറയുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ ആജ്ഞ ലംഘിക്കുന്നവൾ—പ്രത്യേകിച്ച് രതിവിഷയത്തിൽ—അങ്ങനെ കണക്കാക്കപ്പെടുകയില്ല।

Verse 22

पुण्यं तस्या भवेन्नष्टं दुर्गतिं चाधिगच्छति । साब्रवीद्देववस्तूनि संति देवार्थतो मुने

അവളുടെ പുണ്യം നശിക്കുകയും അവൾ ദുർഗതിയിലേക്കു വീഴുകയും ചെയ്യും. അവൾ പറഞ്ഞു—“മുനേ, ഇവ ദേവവസ്തുക്കളാണ്; ദേവകാര്യത്തിനായിട്ടുതന്നെ ഉദ്ദേശിച്ചവയാണ്।”

Verse 23

नित्यकर्माणि चान्यानि किं वा तेषु विपर्ययः । स चोवाच सतीं तत्र देह्यालिगादिकं मम

“മറ്റു നിത്യകർമ്മങ്ങൾ എന്താകും? അവയിൽ എന്ത് വ്യതിയാനം?” അപ്പോൾ അവിടെ അവൻ സതിയോട് പറഞ്ഞു—“എന്റെ ലിംഗവും ആലിംഗാദി ചിഹ്നങ്ങളും എനിക്കു തരിക।”

Verse 24

मनसा भयमुत्सृज्य मया दत्तानि तानि च । इत्युक्त्वा तां परिष्वज्य कृतस्तेन मनोरथः

അവൻ മനസ്സിലെ ഭയം ഉപേക്ഷിച്ച്—“അവയും ഞാൻ തന്നവയാണ്” എന്നു പറഞ്ഞു; പിന്നെ അവളെ പരിഷ്വജിച്ചു (ആലിംഗനം ചെയ്തു); അവളാൽ അവന്റെ മനോരഥം സഫലമായി।

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे विप्र मुनेर्हृद्या सकल्मषम् । ततो ध्यानं समारभ्याजानाद्वृत्तं शचीपतेः

അതിനിടയിൽ, ഹേ വിപ്ര, മുനിയുടെ ഹൃദയം സർവ്വ കല്മഷങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തമായി. തുടർന്ന് ധ്യാനം ആരംഭിച്ച് ശചീപതി (ഇന്ദ്രൻ) സംബന്ധമായ വൃത്താന്തം അവൻ അറിഞ്ഞു.

Verse 26

तूर्णमेव द्वारदेशे गत्वा च समुपस्थितः । शक्रो मुनिं तु संलक्ष्य चौतुदेहं विवेश ह

അവൻ വേഗത്തിൽ ദ്വാരദേശത്തേക്ക് ചെന്നു അവിടെ നിലകൊണ്ടു. അപ്പോൾ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുനിയെ കണ്ടു തന്റെ സൂക്ഷ്മ (അദൃശ്യ) ദേഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 27

गच्छतः पृषदंशस्य पद्धतौ प्रचचाल ह । मुनिस्तत्रावदत्तं वै कस्त्वं मार्जाररूपधृत्

പൃഷദംശൻ പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ വഴിയൊന്നു കുലുങ്ങി. അപ്പോൾ മുനി പറഞ്ഞു—“പൂച്ചയുടെ രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന നീ ആരാണ്?”

Verse 28

भयात्तस्य मुनेरग्रे शक्रः प्रांजलिराश्रितः । मघवंतं पुरो दृष्ट्वा चुकोप मुनिपुंगवः

ഭയത്താൽ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) ആ മുനിയുടെ മുമ്പിൽ കൈകൂപ്പി ശരണം തേടി നിന്നു. എന്നാൽ മുന്നിൽ മഘവാൻ (ഇന്ദ്രൻ)നെ കണ്ടതോടെ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ ക്രോധിച്ചു.

Verse 29

यत्त्वया चेदृशं कर्म भगार्थं छलसाहसम् । कृतं तस्मात्तवांगेषु सहस्रभगमुत्तमम्

യോനിയുടെ നിമിത്തം നീ ഇത്തരമൊരു വഞ്ചനാപൂർണ്ണവും ധൈര്യഹീനവുമായ സാഹസകൃത്യം ചെയ്തതിനാൽ, നിന്റെ അവയവങ്ങളിൽ സഹസ്ര യോനികളുടെ ഉത്തമചിഹ്നം പ്രത്യക്ഷമാകും.

Verse 30

भवत्विह तु पापिष्ठ लिंगं ते निपतिष्यति । गच्छ मे पुरतो मूढ सुरस्थानं दिवौकसः

ഇവിടെ അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ, ഹേ മഹാപാപി—നിന്റെ ലിംഗം പതിക്കും. ഹേ മൂഢാ, എന്റെ മുമ്പിൽ ചെന്നു ദേവസ്ഥാനമായ ദിവ്യലോകത്തിലേക്ക് പോവുക.

Verse 31

पश्यंति मुनिशार्दूला नराः सिद्धास्सहोरगाः । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो रुदंतीं तां पतिव्रताम्

വ്യാഘ്രസമമായ മുനിമാർ, മനുഷ്യർ, സിദ്ധർ, നാഗങ്ങൾ—എല്ലാവരും നോക്കി നിന്നു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം മുനിശ്രേഷ്ഠൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ആ പതിവ്രതയെ (പിന്നെ) അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

Verse 32

पप्रच्छ किमिदानीं ते कर्म दारुणमागतम् । इत्युक्ता वेपमाना सा भीता पतिमुवाच ह

അവൻ ചോദിച്ചു—“ഇപ്പോൾ നിനക്കു ഏതു ഭീകരഫലം വന്നിരിക്കുന്നു?” എന്ന്. അങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ ഭയത്തിൽ വിറച്ച് ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 33

अज्ञानाद्यत्कृतं कर्म क्षंतुमर्हसि वै प्रभो । मुनिरुवाच । परेणाभिगतासि त्वममेध्या पापचारिणी

അവൾ പറഞ്ഞു—“പ്രഭോ, അജ്ഞാനത്തിൽ ചെയ്ത കർമം ക്ഷമിക്കണം.” മുനി പറഞ്ഞു—“മറ്റൊരാളാൽ നീ മലിനമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; നീ അശുദ്ധയും പാപാചാരിണിയും ആകുന്നു.”

Verse 34

अस्थिचर्मसमाविष्टा निर्मांसा नखवर्जिता । चिरं स्थास्यसि चैकापि त्वां पश्यंतु जनाः स्त्रियः

അസ്ഥിയും ചർമ്മവും മാത്രം പൊതിഞ്ഞ്, മാംസരഹിതയായി നഖവിയുക്തയായി, നീ ദീർഘകാലം ഒറ്റയ്ക്കു നിൽക്കും—ജനത്തിലെ സ്ത്രീകൾ നിന്നെ കണ്ടു ബോധം പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്.

Verse 35

दुःखिता तमुवाचेदं शापस्यांतो विधीयताम् । इत्युक्ते करुणाविष्टो मन्युनापि परिप्लुतः

ദുഃഖത്തിൽ വിങ്ങിയ അവൾ അവനോട്— “ഈ ശാപത്തിന് അന്ത്യം വിധിക്കപ്പെടട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ കരുണയിൽ ആകുലനായിരുന്നാലും കോപത്തിൽ നിറഞ്ഞ് (മറുപടി പറഞ്ഞു).

Verse 36

जगाद गौतमो वाक्यं रामो दाशरथिर्यदा । वनमभ्यागतो विष्णुः सीतालक्ष्मणसंयुतः

ഗൗതമൻ ഈ വാക്കുകൾ അപ്പോൾ പറഞ്ഞു— ദശരഥപുത്രനായ രാമൻ, സ്വയം വിഷ്ണു, സീതയും ലക്ഷ്മണനും കൂടെ വനത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ.

Verse 37

दृष्ट्वा त्वां दुःखितां शुष्कां निर्देहां पथिसंस्थितां । गदिष्यति च वै रामो वसिष्ठस्याग्रतो हसन्

നിന്നെ ദുഃഖിതയായി, വാടിയതായി, ദേഹമില്ലാത്തവളെന്നപോലെ വഴിയരികിൽ നിൽക്കുന്നതായി കണ്ടാൽ, രാമൻ വസിഷ്ഠന്റെ മുമ്പിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തീർച്ചയായും പറയും.

Verse 38

किमियं शुष्करूपा च प्रतिमास्थिमयी शवा । न दृष्टं मे पुरा ब्रह्मन्रूपं लोकविपर्ययम्

ഇത് എന്താണ്—വാടിയ രൂപമുള്ള, അസ്ഥികളാൽ നിർമ്മിച്ച പ്രതിമപോലെയുള്ള ശവമോ? ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ഇത്തരമൊരു രൂപം ഞാൻ മുമ്പെക്കൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല; ഇത് ലോകക്രമത്തിന്റെ വിപരീതാവസ്ഥയാണ്.

Verse 39

ततो रामं महाभागं विष्णुं मानुषविग्रहम् । यद्वृत्तमासीत्पूर्वं तद्वसिष्ठः कथयिष्यति

അതിനുശേഷം അവർ മഹാഭാഗ്യനായ രാമനെ—മാനുഷരൂപത്തിലുള്ള വിഷ്ണുവിനെ—സമീപിച്ചു. മുമ്പ് സംഭവിച്ചതെല്ലാം വസിഷ്ഠൻ വിവരിക്കും.

Verse 40

वसिष्ठवचनं श्रुत्वा रामो वक्ष्यति धर्मवित् । अस्या दोषो न चैवास्ति दोषोयं पाकशासने

വസിഷ്ഠന്റെ വചനം ശ്രവിച്ച് ധർമ്മവിദനായ രാമൻ പറഞ്ഞു—“അവൾക്കൊന്നും ദോഷമില്ല; ഈ ദോഷം പാകശാസനൻ (ഇന്ദ്രൻ) തന്നെയാണ്.”

Verse 41

एवमुक्ते तु रामेण त्यक्त्वा रूपं जुगुप्सितं । दिव्यं रूपं समास्थाय मद्गृहं चागमिष्यसि

രാമൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ നീ നിന്ദ്യമായ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ദിവ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച് എന്റെ ഗൃഹത്തിലേക്കും (ധാമത്തിലേക്കും) വരും.

Verse 42

शप्त्वा तु गौतमस्तां हि तपस्तप्तुं गतो वनम् । ततोत्यंतं शुष्करूपा तथैव पथि संस्थिता

അവളെ ശപിച്ച് ഗൗതമൻ തപസ്സിനായി വനത്തിലേക്ക് പോയി. പിന്നെ അവൾ അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ച ശുഷ്കരൂപയായി അതേ വഴിയിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

Verse 43

रामस्य वचनादेव गौतमं पुनरागता । गौतमोपि तया सार्द्धमद्यैवं दिवि तिष्ठति

രാമന്റെ വചനമാത്രത്താൽ അവൾ വീണ്ടും ഗൗതമന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങി വന്നു. ഗൗതമനും അവളോടൊപ്പം ഇന്നിവണ്ണം സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

Verse 44

इंद्रोपि त्रपयायुक्तः स्थितश्चांतर्जले चिरम् । स्थित्वा चांतर्जले देवीमस्तौदिंद्राक्षिसंज्ञिताम्

ഇന്ദ്രനും ലജ്ജയാൽ ആകുലനായി ദീർഘകാലം ജലത്തിനകത്ത് നിലകൊണ്ടു. ജലത്തിനകത്ത് തന്നെയിരുന്ന് ‘ഇന്ദ്രാക്ഷി’ എന്ന ദേവിയെ സ്തുതിച്ചു.

Verse 45

सुप्रसन्ना ततो देवी स्तोत्रेण परितोषिता । गत्वोवाच ततः सा च वरोस्मत्तो विगृह्यताम्

അപ്പോൾ സ്തോത്രം കേട്ട് അത്യന്തം പ്രസന്നയും തൃപ്തയും ആയ ദേവി അവിടെ ചെന്നു പറഞ്ഞു— “എന്നിൽ നിന്നൊരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക; എന്റെ വരം സ്വീകരിക്കൂ।”

Verse 46

ततो देवीमुवाचेदं शक्रः परपुरंजयः । त्वत्प्रसादाच्च मे देवि वैरूप्यं मुनिशापजम्

അപ്പോൾ ശത്രുപുരവിജയിയായ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) ദേവിയോട് പറഞ്ഞു— “ദേവി, നിങ്ങളുടെ പ്രസാദത്താൽ മുനിശാപജന്യമായ എന്റെ ഈ വൈരൂപ്യം നീങ്ങട്ടെ।”

Verse 48

किंतु बुद्धिं सृजाम्यद्य येन लोकैर्न लक्ष्यते

എന്നാൽ ഇന്ന് ഞാൻ ഒരു ഉപായം ആലോചിക്കും; അതിനാൽ ജനങ്ങൾ അത് ശ്രദ്ധിക്കുകയില്ല।

Verse 49

योनिमध्यगतं दृष्टि सहस्रं ते भविष्यति । सहस्राक्ष इति ख्यातस्सुरराज्यं करिष्यसि

നിന്റെ ദേഹമാകെ ദൃഷ്ടിരൂപമായ ആയിരം കണ്ണുകൾ ഉണ്ടാകും. ‘സഹസ്രാക്ഷ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായി നീ ദേവരാജ്യം ഭരിക്കും।

Verse 50

मेषांडं तव शिश्नं च भविष्यति च मद्वरात् । इत्युक्त्वा सा जगन्माता तत्रैवांतरधीयत

എന്റെ വരത്താൽ നിന്റെ ശിശ്നം മേടിന്റെ അണ്ഡംപോലെ ആകും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ജഗന്മാതാവ് അവിടെത്തന്നെ അന്തർധാനം ചെയ്തു।

Verse 51

शक्रो देववरैः पूज्यो ह्यद्यापि दिवि वर्तते । इंद्रस्यैतादृशी कामादवस्था द्विजसत्तम

ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാർക്കാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ടവനായിട്ടും ഇന്നും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്നു. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, കാമം ഇന്ദ്രനിൽ ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥ വരുത്തി.

Verse 54

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे अहल्याहरणंनाम चतुष्पंचाशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിന്റെ പ്രഥമ സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിൽ ‘അഹല്യാഹരണം’ എന്ന പേരുള്ള അമ്പത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.