Adhyaya 53

Verse 1

सुकलोवाच । एवं धर्मं श्रुतं पूर्वं पुराणेषु तदा मया । पतिहीना कथं भोगं करिष्ये पापनिश्चया

സുകല പറഞ്ഞു—മുമ്പ് പുരാണങ്ങളിൽ ഇത്തരമൊരു ധർമ്മം ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ ഭർത്താവില്ലാത്ത ഞാൻ, പാപനിശ്ചയത്തോടെ ഭോഗം എങ്ങനെ അനുഭവിക്കും?

Verse 2

कांतेन तु विना तेन जीवं काये न धारये । विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा परं धर्मं पतिव्रतमनुत्तमम्

ആ പ്രിയ ഭർത്താവില്ലാതെ അവൾ ദേഹത്തിൽ പ്രാണനെ നിലനിർത്തുകയില്ല. വിഷ്ണു അരുളിച്ചെയ്തു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പരമധർമ്മമായ അനുത്തമ പതിവ്രതധർമ്മം പ്രസ്താവിച്ചു।

Verse 3

तास्तु सख्यो वरा नार्यो हर्षेण महतान्विताः । श्रुत्वा धर्मं परं पुण्यं नारीणां गतिदायकम्

അവളുടെ സഖിമാരായ ശ്രേഷ്ഠസ്ത്രീകൾ മഹാ ഹർഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു; സ്ത്രീകൾക്ക് സദ്ഗതി നൽകുന്ന പരമ പുണ്യധർമ്മം അവർ ശ്രവിച്ചതിനാൽ।

Verse 4

स्तुवंति तां महाभागां सुकलां धर्मवत्सलाम् । ब्राह्मणाश्च सुराः सर्वे पुण्यस्त्रियो नरोत्तम

ഹേ നരോത്തമാ! ബ്രാഹ്മണരും സർവ്വ ദേവന്മാരും പുണ്യശീലസ്ത്രീകളും—എല്ലാവരും ധർമ്മവത്സലയായ മഹാഭാഗ്യ സുകലയെ സ്തുതിക്കുന്നു।

Verse 5

तस्या ध्यानं प्रकुर्वंति पतिकामप्रभावतः । अत्यर्थं दृढतामिंद्र सुःविचिंत्य सुरेश्वरः

അവളുടെ പതി-പ്രേമശക്തിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ എല്ലാവരും അവളെ ധ്യാനിക്കുന്നു; ഹേ ഇന്ദ്രാ, ദേവേശ്വരൻ നന്നായി വിചാരിച്ച് അവൾക്ക് അത്യന്തം ദൃഢസങ്കൽപ്പം പ്രസാദിച്ചു।

Verse 6

सुकलायाः परं भावं सुविचार्यामरेश्वरः । चालये धैर्यमस्याश्च पतिस्नेहं न संशयः

സുകലയുടെയന്തരഭാവം സൂക്ഷ്മമായി വിചാരിച്ച ദേവാധിപൻ (ഇന്ദ്രൻ) മനസ്സിൽ—“അവളുടെ ധൈര്യവും ഞാൻ കുലുക്കും; അവളുടെ പതി-സ്നേഹത്തിൽ സംശയമില്ല” എന്നു കരുതി।

Verse 7

सस्मार मन्मथं देवं त्वरमाणः सुराधिपः । पुष्पचापं स संगृह्य मीनकेतुः समागतः

വേഗത്തിൽ ദേവാധിപൻ മന്മഥദേവനെ സ്മരിച്ചു; പുഷ്പചാപം കൈയിൽ എടുത്ത് മീനകേതു (മന്മഥൻ) അവിടെ എത്തി।

Verse 8

प्रियया च तया युक्तो रत्या दृष्टमहाबलः । बद्धांजलिपुटो भूत्वा सहस्राक्षमुवाच सः

പ്രിയയായ രതിയോടുകൂടെ വന്ന ആ മഹാബലവാനെ കണ്ടു, അവൻ കൈകൂപ്പി സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുമ്പിൽ പറഞ്ഞു।

Verse 9

कस्मादहं त्वया नाथ अधुना संस्मृतो विभो । आदेशो दीयतां मेद्य सर्वभावेन मानद

ഹേ നാഥാ, ഹേ വിഭോ, ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ എന്നെ സ്മരിച്ചു? ഹേ മാനദാ, ഇന്ന് പൂർണ്ണഭാവത്തോടെ എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ നൽകുക।

Verse 10

इंद्र उवाच । सुकलेयं महाभागा पतिव्रतपरायणा । शृणुष्व कामदेव त्वं कुरु साहाय्यमुत्तमम्

ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—സുകലേയാ മഹാഭാഗ്യവതി, പതിവ്രതധർമ്മത്തിൽ പരായണയാണ്. ഹേ കാമദേവാ, എന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ഉത്തമ സഹായം ചെയ്യുക.

Verse 11

निष्कर्षय महाभागां सुकलां पुण्यमंगलाम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शक्रस्य तमथाब्रवीत्

“പുണ്യവും മംഗളവും നിറഞ്ഞ മഹാഭാഗ്യവതി സുകലയെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരിക.” ശക്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൻ അപ്പോൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 12

एवमस्तु सहस्राक्ष करिष्यामि न संशयः । साहाय्यं देवदेवेश तव कौतुककारणात्

“തഥാസ്തു, ഹേ സഹസ്രാക്ഷാ! സംശയമില്ലാതെ ഞാൻ ചെയ്യും. ഹേ ദേവദേവേശാ, നിന്റെ കൗതുകകാരണം കൊണ്ടു ഞാൻ സഹായം ചെയ്യും.”

Verse 13

एवमुक्त्वा महातेजाः कंदर्पो मुनिदुर्जयः । देवाञ्जेतुं समर्थोऽहं समुनीनृषिसत्तमान्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹാതേജസ്സുള്ള, മുനികൾക്കും ദുർജയനായ കന്ദർപ്പൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ഋഷിശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ ദേവന്മാരെയും മുനികളോടുകൂടി ജയിക്കാൻ സമർത്ഥനാണ്.”

Verse 14

किं पुनः कामिनीं देव यस्या अंगे न वै बलम् । कामिनीनामहं देव अंगेषु निवसाम्यहम्

അപ്പോൾ കാമാതുരയായ സ്ത്രീയെക്കുറിച്ച് എന്തു പറയണം, ഹേ ദേവാ, അവളുടെ അംഗങ്ങളിൽ ബലം ഇല്ല. ഹേ ദേവാ, ഞാൻ കാമിനികളുടെ അംഗങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് വസിക്കുന്നത്.

Verse 15

भाले कुचेषु नेत्रेषु कचाग्रेषु च सर्वदा । नाभौ कट्यां पृष्ठदेशे जघने योनिमंडले

എപ്പോഴും—ലലാടത്തിൽ, സ്തനങ്ങളിൽ, നേത്രങ്ങളിൽ, കേശാഗ്രങ്ങളിൽ; നാഭിയിൽ, കടിദേശത്ത്, പൃഷ്ഠപ്രദേശത്ത്, നിതംബങ്ങളിൽ, യോനിമണ്ഡലത്തിൽ।

Verse 16

अधरे दंतभागेषु कक्षायां हि न संशयः । अंगेष्वेवं प्रत्यंगेषु सर्वत्र निवसाम्यहम्

അധരത്തിൽ, ദന്തഭാഗങ്ങളിൽ, കക്ഷദേശത്ത് (കൈമടിയിൽ) പോലും—സംശയമില്ല; ഇങ്ങനെ അങ്ങങ്ങളിലും പ്രത്യങ്ങങ്ങളിലും ഞാൻ സർവത്ര വസിക്കുന്നു।

Verse 17

नारी मम गृहं देव सदा तत्र वसाम्यहम् । तत्रस्थः पुरुषान्सर्वान्मारयामि न संशयः

ഹേ ദേവാ! സ്ത്രീയാണ് എന്റെ ഗൃഹം; ഞാൻ എപ്പോഴും അവിടെയേ വസിക്കുന്നു. അവിടെ നിലകൊണ്ട് ഞാൻ എല്ലാ പുരുഷന്മാരെയും സംഹരിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 18

स्वभावेनाबलादेव संतप्ता मम मार्गणैः । पितरं मातरं दृष्ट्वा अन्यं स्वजनबांधवम्

സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ അവൾ അശക്തയായിരുന്നു; എന്റെ ബാണങ്ങളാൽ അതിയായി പീഡിതയായി, പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും മറ്റു സ്വജനബന്ധുക്കളെയും കണ്ടപ്പോൾ…

Verse 19

सुरूपं सगुणं देव मम बाणा हता सती । चलते नात्र संदेहो विपाकं नैव चिंतयेत्

ഹേ ദേവാ! സുന്ദരിയും സദ്ഗുണസമ്പന്നയുമായ ആ സതി എന്റെ ബാണത്താൽ ആഹതയായി. അവൾ ചലിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല; ഇതിന്റെ വിപാകം (ഫലം) ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ല।

Verse 20

योनिः स्पंदेत नारीणां स्तनाग्रौ च सुरेश्वर । नास्ति धैर्यं सुरेशान सुकलां नाशयाम्यहम्

ഹേ സുരേശ്വരാ! സ്ത്രീകളുടെ യോനിയും സ്തനാഗ്രങ്ങളും സ്പന്ദിക്കുന്നു; ഹേ സുരാധിപാ, ധൈര്യം നിലനിൽക്കുന്നില്ല—ഞാൻ സുകലാവിനെ നശിപ്പിക്കും।

Verse 21

इंद्र उवाच । पुरुषोहं भविष्यामि रूपवान्गुणवान्धनी । कौतुकार्थमिमां नारीं चालयामि मनोभव

ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ പുരുഷനായി, രൂപവാനും ഗുണവാനും ധനവാനും ആകും. ഹേ മനോഭവാ! വെറും കൗതുകത്തിനായി ഈ സ്ത്രീയെ ചലിപ്പിക്കും।

Verse 22

नैव कामान्न संत्रासान्न वा लोभान्न कारणात् । न वै मोहान्न वै क्रोधात्सत्यं सत्यं रतिप्रिय

കാമം കൊണ്ടല്ല, ഭയം കൊണ്ടല്ല, ലോഭം കൊണ്ടല്ല, ഏതൊരു കാരണത്താലും അല്ല; മോഹം കൊണ്ടല്ല, ക്രോധം കൊണ്ടല്ല—ഇത് സത്യം, സത്യം, ഹേ രതിപ്രിയാ।

Verse 23

कथं मे दृश्यते तस्या महत्सत्यं पतिव्रतम् । निष्कर्षिष्य इतो गत्वा भवन्मोहोत्र कारणम्

അവളുടെ മഹാസത്യംയും പതിവ്രതധർമ്മവും എനിക്ക് എങ്ങനെ ദർശിക്കാം? ഇവിടെ നിന്ന് പോയി ഈ കാര്യത്തിൽ നിന്റെ മോഹത്തിന്റെ കാരണമെല്ലാം പുറത്തെടുക്കും।

Verse 24

एवं कामं च संदिश्य जगाम सुरराट्स्वयम् । आत्मविकृतिसंभूतो रूपवान्गुणवान्स्वयम्

ഇങ്ങനെ കാമനെ ഉപദേശിച്ച് ദേവരാജൻ സ്വയം പുറപ്പെട്ടു. തന്റെ തന്നെ സ്വരൂപപരിവർത്തനത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച്, അവൻ രൂപവാനും ഗുണവാനും ആയി।

Verse 25

सर्वाभरणशोभांगः सर्वभोगसमन्वितः । भोगलीलासमाकीर्णः सर्वदौदार्यसंयुतः

അവന്റെ അവയവങ്ങൾ സർവ്വാഭരണങ്ങളുടെ ശോഭയിൽ ദീപ്തമാണ്; അവൻ സർവ്വഭോഗസമ്പത്താൽ സമന്വിതൻ. ഭോഗലീലകളിൽ ലീനനായി, അവൻ സദാ അക്ഷയ ഔദാര്യത്തോടെ യുക്തൻ.

Verse 26

यत्र सा तिष्ठते देवी कृकलस्य प्रिया नृप । आत्मलीलां स्वरूपं च गुणं भावं प्रदर्शयेत्

ഹേ നൃപാ! കൃകലപ്രിയയായ ആ ദേവി എവിടെ വസിക്കുന്നുവോ, അവിടെ അവൾ തന്റെ ആത്മലീലയും, സ്വരൂപവും, ഗുണങ്ങളും, അന്തർഭാവവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

Verse 27

नैव पश्यति सा तं तु पुरुषं रूपसंपदम् । यत्रयत्र व्रजेत्सा हि तत्र तां पश्यते नृप

അവൾ ആ രൂപസമ്പന്നനായ പുരുഷനെ ഒട്ടും കാണുന്നില്ല; എന്നാൽ ഹേ നൃപാ! അവൾ എവിടെയെവിടെയോ പോകുമ്പോൾ, അവിടെയവിടെയോ അവൻ തന്നെയാണ് അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

Verse 28

साभिलाषेण मनसा तामेवं परिपश्यति । कामचेष्टां सहस्राक्षोऽदर्शयत्सर्वभावकैः

ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവൻ അവളെ ഇങ്ങനെ നിരീക്ഷിച്ചു; സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) സർവ്വഭാവങ്ങളോടും കൂടിയ കാമചേഷ്ടകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു.

Verse 29

चतुष्पथे पथे तीर्थे यत्र देवी प्रयाति सा । तत्रतत्र सहस्राक्षस्तामेव परिपश्यति

ചതുഷ്പഥത്തിൽ, വഴിയിൽ, തീർത്ഥഘട്ടങ്ങളിൽ—ദേവി എവിടെയെവിടെയോ പോകുമ്പോൾ, അവിടെയവിടെയോ സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) അവളെയേ മാത്രം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 30

इंद्रेण प्रेषिता दूती सुकलां प्रति सा गता । सुकलां सुमहाभागां प्रत्युवाच प्रहस्य वै

ഇന്ദ്രൻ അയച്ച ദൂതിക സുകലയുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു. പിന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ ആ മഹാഭാഗ്യവതിയായ സുകലയോട് സംസാരിച്ചു.

Verse 31

अहो सत्यमहोधैर्यमहो कांतिरहो क्षमा । अस्या रूपेण संसारे नास्ति नारी वरानना

അഹോ! എത്ര സത്യനിഷ്ഠ, എത്ര ധൈര്യം, എത്ര കാന്തി, എത്ര ക്ഷമ! ഹേ സുമുഖീ, ഈ ലോകത്ത് അവളുടെ രൂപത്തിന് തുല്യമായ സ്ത്രീയില്ല.

Verse 32

का त्वं भवसि कल्याणि कस्य भार्या भविष्यसि । यस्य त्वं सगुणा भार्या स धन्यः पुण्यभाग्भुवि

ഹേ കല്യാണീ, നീ ആരാണ്? ആരുടെ ഭാര്യയാകും? നീ ഗുണസമ്പന്നയായ ഭാര്യയായിരിക്കുന്നവൻ ഭൂമിയിൽ ധന്യനും പുണ്യഭാഗ്യവാനും ആകുന്നു.

Verse 33

तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा तामुवाच मनस्विनी । वैश्यजात्यां समुत्पन्नो धर्मात्मा सत्यवत्सलः

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ ധീരമതി പറഞ്ഞു—“അവൻ വൈശ്യജാതിയിൽ ജനിച്ചവൻ; ധർമ്മാത്മാവും സത്യപ്രിയനും ആകുന്നു.”

Verse 34

तस्याहं हि प्रिया भार्या सत्यसंधस्य धीमतः । कृकलस्यापि वैश्यस्य सत्यमेव वदामि ते

ഞാൻ ആ സത്യസന്ധനും ബുദ്ധിമാനുമായ വൈശ്യനായ കൃകലന്റെ പ്രിയ ഭാര്യയാണ്. ഞാൻ നിന്നോട് സത്യമേ പറയുന്നു.

Verse 35

मम भर्ता स धर्मात्मा तीर्थयात्रां गतः सुधीः । तस्मिन्गते महाभागे मम भर्तरि संप्रति

എന്റെ ഭർത്താവ് ധർമ്മാത്മാവും ബുദ്ധിമാനുമാണ്; അദ്ദേഹം തീർത്ഥയാത്രയ്ക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. ആ മഹാഭാഗൻ പോയ ശേഷം ഇപ്പോൾ ഞാൻ…

Verse 36

अतिक्रांताः शृणुष्व त्वं त्रयश्चैवापि वत्सराः । ततोहं दुःखिता जाता विना तेन महात्मना

കേൾക്കൂ, പൂർണ്ണമായ മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കടന്നു. തുടർന്ന് ആ മഹാത്മാവില്ലാതെ ഞാൻ അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി.

Verse 37

एतत्ते सर्वमाख्यातमात्मवृत्तांतमेव ते । भवती पृच्छते मां का भविष्यति वदस्व मे

ഇതെല്ലാം—എന്റെ ജീവിതവൃത്താന്തം—നിനക്ക് പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ നീ ‘അവൾ ഭാവിയിൽ എന്താകും?’ എന്ന് എന്നോട് ചോദിക്കുന്നു; പറയുക.

Verse 38

सुकलाया वचः श्रुत्वा दूत्या आभाषितं पुनः । मामेवं पृच्छसे भद्रे तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

സുകലയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദൂതിക വീണ്ടും പറഞ്ഞു—‘ഭദ്രേ, നീ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നതിനാൽ ഞാൻ എല്ലാം നിന്നോട് പറയുന്നു.’

Verse 39

अहं तवांतिकं प्राप्ता कार्यार्थं वरवर्णिनि । श्रूयतामभिधास्यामि श्रुत्वा चैवाव धार्यताम्

വരവർണിനീ, ഒരു കാര്യാർത്ഥം കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ദയവായി കേൾക്കുക; ഞാൻ പറയുന്നു—കേട്ട് മനസ്സിൽ നന്നായി ധരിക്കണം.

Verse 40

गतस्ते निर्घृणो भर्ता त्वां त्यक्त्वा तु वरानने । किं करिष्यसि तेनापि प्रियाघातकरेण च

ഹേ വരാനനേ! നിന്റെ നിർദയനായ ഭർത്താവ് നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയി. പ്രിയപ്പെട്ടതിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന അവനാൽ നീ എന്തു പ്രയോജനം നേടും?

Verse 41

यस्त्वां त्यक्त्वा गतः पापी साध्व्याचारसमन्विताम् । किं वा स ते गतो बाले तत्र जीवति वै मृतः

സാധ്വീാചാരസമ്പന്നയായ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയ ആ പാപി എവിടെ പോയി, ഹേ ബാലികേ? അവിടെ അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവോ, അല്ലെങ്കിൽ സത്യമായി മരിച്ചുവോ?

Verse 42

किं करिष्यति तेनैवं भवती खिद्यते वृथा । कस्मान्नाशयते चांगं दिव्यं हेमसमप्रभम्

അതുകൊണ്ട് എന്തു ഫലം? ഇങ്ങനെ നീ വ്യർത്ഥമായി ഖേദിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണസമപ്രഭയുള്ള ആ ദിവ്യദേഹത്തെ അവൻ എന്തുകൊണ്ട് നശിപ്പിക്കുന്നില്ല?

Verse 43

बाल्ये वयसि संप्राप्ते मानवो न च विंदति । एकं सुखं महाभागे बालक्रीडां विना शुभे

ബാല്യാവസ്ഥ വന്നാൽ മനുഷ്യന് (മറ്റൊരു) സുഖം ലഭിക്കില്ല. ഹേ മഹാഭാഗ്യേ, ഹേ ശുഭേ! ഒരേയൊരു സുഖം—കുട്ടികളുടെ കളിയത്രേ.

Verse 44

वार्द्धके दुःखसंप्राप्तिर्जरा कायं प्रहिंसयेत् । तारुण्ये भुज्यते भोगः सुखात्सर्वो वरानने

വാർദ്ധക്യത്തിൽ ദുഃഖം ലഭിക്കുന്നു; ജര ശരീരത്തെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. യൗവനത്തിൽ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ട്, ഹേ വരാനനേ, എല്ലാവരും സുഖം തന്നെയാണു തേടുന്നത്.

Verse 45

यावत्तिष्ठति तारुण्यं तावद्भुंजंति मानवाः । सुखभोगादिकं सर्वं स्वेच्छया रमते नरः

യൗവനം നിലനിൽക്കുന്നത്രയും മനുഷ്യർ ഭോഗങ്ങളിൽ ലീനരാകും; നരൻ സ്വേച്ഛാനുസാരം എല്ലാ വിധ സുഖഭോഗങ്ങളിലും രമിക്കുന്നു।

Verse 46

यावत्तिष्ठति तारुण्यं तावद्भोगान्प्रभुंजते । वयस्यपि गते भद्रे तारुण्ये किं करिष्यति

യൗവനം ഉള്ളത്രയും ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഹേ ഭദ്രേ, വാർദ്ധക്യം വന്നാൽ യൗവനം പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും?

Verse 47

संप्राप्ते वार्द्धके देवि किंचित्कार्यं न सिध्यति । स्थविरश्चिंतयेन्नित्यं सुखकार्यं न गच्छति

ഹേ ദേവി, വാർദ്ധക്യം വന്നാൽ ഏതൊരു കാര്യവും എളുപ്പത്തിൽ സിദ്ധിക്കുകയില്ല; വൃദ്ധൻ നിത്യം ചിന്തയിൽ മുങ്ങി സുഖകരമായ പ്രവൃത്തികളിലേക്കു പോകുന്നില്ല।

Verse 48

वयस्यपि गते बाले क्रियते सेतुबंधनम् । तादृशोयं भवेत्कायस्तारुण्ये तु गते शुभे

ഹേ ബാലേ, ബാല്യം കഴിഞ്ഞാലും സേതുബന്ധനം ചെയ്യാം; എന്നാൽ ശുഭമായ യൗവനം കടന്നുപോയാൽ ശരീരവും അതുപോലെ (അശക്തമായി) മാറുന്നു।

Verse 49

तस्माद्भुंक्ष्व सुखेनापि पिबस्व मधुमाधवीम् । कामाबाणा दहंत्यंगं तवेमे चारुलोचने

അതുകൊണ്ട് സുഖമായി ഭുജിക്കയും ഈ മധു‑മാധവീ പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക; ഹേ ചാരുലോചനേ, കാമബാണങ്ങൾ നിന്റെ അംഗങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 50

अयमेकः समायातः पुरुषो रूपवान्गुणी । अयं हि पुरुषव्याघ्रः सर्वज्ञो गुणवान्धनी

ഈ ഒരേയൊരു പുരുഷൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു—രൂപവാനും ഗുണവാനും. തീർച്ചയായും അവൻ പുരുഷവ്യാഘ്രൻ—സർവ്വജ്ഞൻ, സദ്ഗുണസമ്പന്നൻ, ധനവാൻ.

Verse 51

तवार्थे नित्यसंयुक्तः स्नेहेन वरवर्णिनि । सुकलोवाच । बाल्यं नास्त्यपि जीवस्य तारुण्यं नास्ति जीविते

ഹേ ശുഭവർണിനീ! സ്നേഹവശാൽ ഞാൻ നിത്യം നിന്റെ ഹിതത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സുകലൻ പറഞ്ഞു—ജീവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ബാല്യം പ്രായം ഇല്ല; യൗവനവും ജീവിതത്തിൽ ദുർലഭം.

Verse 52

वृद्धत्वं नास्ति चैवास्य स्वयंसिद्धः सुसिद्धिदः । अमरो निर्जरो व्यापी सुसिद्धः सर्ववित्तमः

അവനു വാർദ്ധക്യം ഇല്ല. അവൻ സ്വയംസിദ്ധൻ, പരിപൂർണ്ണ സിദ്ധി നൽകുന്നവൻ. അമരൻ, അജരൻ, സർവ്വവ്യാപി—അവൻ സുസിദ്ധൻ, സർവ്വവിത്തമൻ, പരമജ്ഞാനി.

Verse 53

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । त्रिपंचाशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗത സുകലാചരിത്രത്തിൽ അമ്പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

Verse 54

यथा वार्द्धकिना कायस्तथा सूत्रेण मंदिरम् । अनेककाष्ठसंघातैर्नाना दारुसमुच्चयैः

വാർദ്ധകി വസ്തുക്കളാൽ ദേഹരൂപം പണിയുന്നതുപോലെ, സൂത്രം (മാപരേഖ) അനുസരിച്ച് മന്ദിരവും നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു—അനേകം കാഷ്ഠസമൂഹങ്ങളാലും വിവിധ ദാരുസഞ്ചയങ്ങളാലും.

Verse 55

मृत्तिकयोदकेनापि समंतात्परिणामयेत् । लिपितं लेपकैः काष्ठं चित्रं भवति चित्रकैः

മണ്ണും വെള്ളവും മാത്രം കൊണ്ടും ചുറ്റുമുള്ള വസ്തുക്കൾക്ക് രൂപം നൽകാം. ലേപകർ പൂശിയ മരം ചിത്രകാരന്മാർക്കാൽ ചിത്രമായി മാറുന്നു.

Verse 56

प्रथमं रूपमायाति गृहं सूत्रेण सूत्रितम् । पुष्णंति च स्वयं तत्तु लेपनाद्वै दिने दिने

ആദ്യം അളവുനൂലാൽ രേഖപ്പെടുത്തി വീട് രൂപം കൈക്കൊള്ളുന്നു. പിന്നെ അവർ തന്നെ ദിനംപ്രതി ലേപനം ചെയ്ത് അതിനെ പരിപാലിക്കുന്നു.

Verse 57

वायुनांदोलितं नित्यं गृहं च मलिनायते । मध्यमो वर्तुतः कालो गृहस्य परिकथ्यते

കാറ്റുകളുടെ ആടലിൽ നിത്യം കുലുങ്ങുന്ന വീട് മലിനമാകുന്നു. അതിനാൽ വീടിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇത് ‘മധ്യമ’ കാലമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

Verse 58

रूपहानिर्भवेत्तस्य गृहस्वामी विलेपयेत् । स्वेच्छया च गृहस्वामी रूपवत्त्वं नयेद्गृहम्

അതിന്റെ ഭംഗി കുറഞ്ഞാൽ ഗൃഹസ്വാമി വീണ്ടും ലേപനം ചെയ്ത് പുതുക്കണം. തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം വീട്ടിനെ വീണ്ടും രൂപവത്താക്കണം.

Verse 59

तारुण्यं तस्य गेहस्य दूतिके परिकथ्यते । काष्ठसंघैश्च जीर्णत्वं बहुकालैः प्रयाति सः

ഓ ദൂതികേ, ആ വീടിന്റെ ‘യൗവനം’ എന്നു പറയപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും മരക്കട്ടകളുടെ കൂട്ടായ്മകൊണ്ടുതന്നെ അത് ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം അനിവാര്യമായി ജീർണ്ണതയിലെത്തുന്നു.

Verse 60

स्थानभ्रष्टाः प्रजायंते मूलाग्रे प्रचलंति ते । न सहेल्लेपनाभारमाधारेण प्रतिष्ठति

സ്വസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു ഭ്രഷ്ടരായവർ ഹീനാവസ്ഥയിൽ ജനിക്കുന്നു; അവർ മൂലത്തിന്റെ അഗ്രഭാഗത്തുതന്നെ വിറയ്ക്കുന്നു. ആധാരത്തിൽ ദൃഢമായി സ്ഥാപിതരല്ലാത്തതിനാൽ ലേപനഭാരം സഹിക്കുവാൻ കഴിയില്ല.

Verse 61

एतद्गृहस्य वार्द्धक्यं कथितं शृणु दूतिके । पतमानं गृहं दृष्ट्वा गृहस्वामी परित्यजेत्

ഓ ദൂതികേ, ഈ ഗൃഹത്തിന്റെ വാർദ്ധക്യം (ക്ഷയം) ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—ശ്രവിക്കൂ. ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്ന വീട് കണ്ടാൽ ഗൃഹസ്വാമി അതിനെ പരിത്യജിക്കണം.

Verse 62

गृहमन्यं प्रवेशाय प्रयात्येव हि सत्वरम् । तथा बाल्यं च तारुण्यं नृणां वृद्धत्वमेव च

മറ്റൊരു ഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കുവാൻ മനുഷ്യൻ വേഗത്തിൽ പോകുന്നതുപോലെ, മനുഷ്യരുടെ ബാല്യവും യൗവനവും വേഗത്തിൽ കടന്നുപോകുന്നു; അവസാനം വാർദ്ധക്യമാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.

Verse 63

स बाल्ये बालरूपश्च ज्ञानहीनं प्रकारयेत् । चित्रयेत्कायमेवापि वस्त्रालंकारभूषणैः

ബാല്യത്തിൽ അവനെ ബാലരൂപത്തിലും ജ്ഞാനഹീനനുമായും ചിത്രീകരിക്കുന്നു; അവന്റെ ദേഹവും വസ്ത്രം, അലങ്കാരം, ഭൂഷണം എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 64

लेपनैश्चंदनैश्चान्यैस्तांबूलप्रभवादिभिः । कायस्तरुणतां याति अतिरूपो विजायते

ലേപനങ്ങൾ, ചന്ദനം, താംബൂലം മുതലായ ദ്രവ്യങ്ങളാൽ ദേഹം യൗവനം പ്രാപിക്കുന്നു; മനുഷ്യൻ അത്യന്തം രൂപവാനായി തീരുന്നു.

Verse 65

बाह्याभ्यंतरमेवापि रसैः सर्वैः प्रपोषयेत् । तेन पोषणभावेन परिपुष्टः प्रजायते

ബാഹ്യവും അന്തരവും—ഇരുവരെയും എല്ലാ രസങ്ങളാലും യഥാവിധി പോഷിപ്പിക്കണം; ആ പോഷണഭാവം കൊണ്ടുതന്നെ ജീവൻ പരിപുഷ്ടനായി വളരുന്നു.

Verse 66

जायते मांसवृद्धिस्तु रसैश्चापि नवोत्तमा । यांति विस्तरतां राजन्नंगान्याप्यायितान्यपि

രസപോഷണത്തിൽ നിന്ന് മാംസത്തിന് ഉത്തമമായ പുതിയ വളർച്ച ഉണ്ടാകുന്നു; ഹേ രാജാവേ, നന്നായി പോഷിക്കപ്പെട്ട അവയവങ്ങളും പൂർണ്ണതയോടെ വ്യാപിക്കുന്നു.

Verse 67

प्रत्यंगानि रसैश्चैव स्वंस्वं रूपं प्रयांति वै । दंताधरौ स्तनौ बाहू कटिपृष्ठमुरू उभे

പ്രത്യംഗങ്ങൾ തത്തത്ത രസങ്ങളാൽ തങ്ങൾക്ക് യോജിച്ച രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു—പല്ലുകളും അധരങ്ങളും, സ്തനങ്ങൾ, ഭുജങ്ങൾ, കടി-പൃഷ്ഠം, കൂടാതെ ഇരുവശത്തെയും ഊരുകൾ.

Verse 68

हस्तपादतलौ तद्वद्वृद्धित्वं प्रतिपेदिरे । उभाभ्यामपि तान्येव वृद्धिमायांति तानि वै

അതുപോലെ കൈകളുടെയും കാലുകളുടെയും തളങ്ങളും വളർച്ച പ്രാപിച്ചു; സത്യമായും, ആ രണ്ടിന്റെയും കാരണത്താൽ അവ തന്നെ കൂടുതൽ വർദ്ധിക്കുന്നു.

Verse 69

अंगानि रसमांसाभ्यां सुरूपाणि भवंति ते । तैः स्वरूपैर्भवेन्मर्त्यो रसबद्धश्च दूतिके

രസവും മാംസവും ചേർന്നാൽ ആ അവയവങ്ങൾ സുന്ദരസ്വരൂപമാകുന്നു; ആ സ്വരൂപങ്ങളാൽ തന്നെയാണ് മർത്ത്യദേഹം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്—ഹേ ദൂതികേ, രസാസക്തിയിൽ ബന്ധിതനായി.

Verse 70

सुरूपः कथ्यते मर्त्यो लोके केन प्रियो भवेत् । विष्ठामूत्रस्य वै कोशः काय एष च दूतिके

ലോകത്തിൽ മനുഷ്യനെ സുന്ദരൻ എന്നു പറയുന്നു; എന്നാൽ ഏതു സത്യമായ മാനദണ്ഡത്തിൽ അവൻ പ്രിയനാകും? ഹേ ദൂതികേ, ഈ ദേഹം മലമൂത്രങ്ങളുടെ സഞ്ചി മാത്രമാണ്.

Verse 71

अपवित्रशरीरोयं सदा स्रवति निर्घृणः । तस्य किं वर्ण्यते रूपं जलबुद्बुदवच्छुभे

ഹേ ശുഭേ, ഈ ദേഹം അകത്താൽ അശുദ്ധം, സദാ സ്രവിക്കുന്നതും കരുണയില്ലാത്തതുമാണ്; ജലബുബ്ബിള്‍പോലെ ക്ഷണഭംഗുരമായ രൂപത്തെ എന്തു പുകഴ്ത്താം?

Verse 72

यावत्पंचाशद्वर्षाणि तावत्तिष्ठति वै दृढः । पश्चाच्च जायते हानिस्तस्यैवापि दिनेदिने

അമ്പതു വർഷം വരെ അവൻ ദൃഢനായി നിലകൊള്ളുന്നു; പിന്നീടോ അവനിൽ ദിനംപ്രതി ക്ഷയം വരുന്നു.

Verse 73

दंताः शिथिलतां यांति तथा लालायते मुखम् । चक्षुर्भ्यामपि पश्येन्न कर्णाभ्यां न शृणोति च

പല്ലുകൾ ഇളകുന്നു, വായിൽ നിന്ന് തുപ്പൽ ഒഴുകുന്നു; കണ്ണുകളാൽ കാണാനാവില്ല, ചെവികളാൽ കേൾക്കാനാവില്ല.

Verse 74

गतिं कर्तुं न शक्नोति हस्तपादैश्च दूतिके । अक्षमो जायते कायो जराकालेन पीडितः

ഹേ ദൂതികേ, ജരാകാലത്തിന്റെ പീഡയിൽ ദേഹം അശക്തമാകുന്നു; കൈകാലുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

Verse 75

तद्रसः शोषमायाति जराग्नितापशोषितः । अक्षमो जायते दूति केन रूपत्वमिष्यते

ജരയെന്ന അഗ്നിയുടെ ചൂടിൽ അവന്റെ ജീവസാരം വറ്റിപ്പോകുന്നു. ഹേ ദൂതീ, അപ്പോൾ അവൻ അശക്തനാകുന്നു; പിന്നെ സൗന്ദര്യം എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും?

Verse 76

यथा जीर्णं गृहं याति क्षयमेवं न संशयः । तथा संक्षयमायाति वार्द्धके तु कलेवरम्

ജീർണ്ണമായ വീട് സംശയമില്ലാതെ നശിക്കുന്നതുപോലെ, വാർദ്ധക്യത്തിൽ ഈ ശരീരവും നിർബന്ധമായി ക്ഷയിച്ച് ചീഞ്ഞുപോകുന്നു.

Verse 77

ममरूपं समायातं वर्णस्येवं दिने दिने । केनाहं रूपसंयुक्ता केन रूपत्वमिष्यते

ദിവസംതോറും എന്റെ വർണ്ണം ആ നിറംപോലെ മാറിവരുന്നു. ആരാൽ ഞാൻ രൂപസമ്പന്നയായി, ആരാൽ ഈ രൂപസ്ഥിതി നിലനിൽക്കും?

Verse 78

यथा जीर्णं गृहं याति केनासौ पुरुषो बली । यस्यार्थमागता दूति भवती केन शंसति

ആ ബലവാൻ പുരുഷൻ ജീർണ്ണമായ വീട്ടുപോലെ ക്ഷയിച്ച് എങ്ങനെ അകന്നുപോയി? ഹേ ദൂതീ, നീ ആരുടെ കാര്യാർത്ഥം വന്നത്, കാരണമെന്നു ആരെയാണ് പറയുന്നത്?

Verse 79

किमु चैव त्वया दृष्टं ममांगे वद सांप्रतम् । तस्यांगादिह हीनं च दूति नास्त्यधिकं तथा

ഇപ്പോൾ തന്നെ പറയുക—എന്റെ ശരീരത്തിൽ നീ എന്താണ് കണ്ടത്? ഹേ ദൂതീ, ഇവിടെ ഏതൊരു അവയവത്തിലും കുറവില്ല; അതുപോലെ അധികവും ഒന്നുമില്ല.

Verse 80

यथा त्वं च तथासौवै तथाहं नात्र संशयः । कस्य रूपं न विद्येत रूपवान्नास्ति भूतले

നീ എങ്ങനെയോ അങ്ങനെയേ അവനും; അങ്ങനെയേ ഞാനും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ആരുടെ രൂപം ഇല്ല? ഭൂമിയിൽ രൂപമില്ലാത്തവൻ ആരുമില്ല.

Verse 81

उच्छ्रायाः पतनांताश्च नगास्तु गिरयः शुभे । कालेन पीडिता यांति तद्वद्भूताश्च नान्यथा

ഹേ ശുഭേ! ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്ന പർവതങ്ങളും ശിഖരങ്ങളും ഒടുവിൽ പതനത്തിലേക്കാണ്. കാലത്തിന്റെ പീഡനത്തിൽ അവ ക്ഷയിക്കുന്നു; അതുപോലെ ജീവികൾക്കും മറ്റൊരു ഫലം ഇല്ല.

Verse 82

अरूपो रूपवान्दिव्य आत्मा सर्वगतः शुचिः । स्थावरेष्वेव सर्वेषु जंगमेषु च दूतिके

അവൻ നിരാകാരനായിട്ടും സാകാരനുമാണ്—ദിവ്യൻ, ആത്മസ്വരൂപൻ, സർവ്വവ്യാപി, ശുദ്ധൻ. ഹേ ദൂതികേ! അവൻ എല്ലാ സ്ഥാവരങ്ങളിലും എല്ലാ ജംഗമങ്ങളിലും സന്നിഹിതനാണ്.

Verse 83

एको निवसते शुद्धो घटेष्वेकं यथोदकम् । घटनाशात्प्रयात्येकमेकत्वं त्वं न बुध्यसे

ഒരു ശുദ്ധ സത്യം പല ദേഹ-ഘടങ്ങളിലുമെങ്ങനെ വസിക്കുന്നുവോ, പല കുടങ്ങളിലുമുള്ള ഒരേ ജലംപോലെ തന്നെയാണ്. കുടം പൊട്ടുമ്പോൾ ആ ജലം ഒന്നായിട്ടേ ‘പോയതുപോലെ’ തോന്നൂ; എന്നാൽ നീ ഈ ഏകത്വം ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

Verse 84

पिंडनाशादयं चात्मा एकरूपो विजायते । एकं रूपं मया दृष्टं संसारे वसता सदा

ദേഹ-പിണ്ഡം നശിക്കുമ്പോൾ ഈ ആത്മാവ് ഏകരസമായ, അവിഭാജ്യ സ്വരൂപമായി പ്രകാശിക്കുന്നു. സംസാരത്തിൽ വസിച്ചിട്ടും ഞാൻ എപ്പോഴും ആ ഒരേയൊരു സത്യരൂപം തന്നെയാണു ദർശിച്ചത്.

Verse 85

एवं वद स्वतं ज्ञात्वा यस्यार्थमिह चागता । दर्शयस्व अपूर्वं मे यदि भोक्तुमिहेच्छसि

നീ ഏതു ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഇവിടെ വന്നതെന്ന് സ്വയം അറിഞ്ഞ് അതനുസരിച്ച് സംസാരിക്കൂ. സത്യമായി ഇവിടെ ഭോഗിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എനിക്ക് അപൂർവമായ ഒന്നുകാണിക്കൂ.

Verse 86

व्याधिना पीड्यमानस्य कफेनापि वृतस्य च । अंगाद्विचलते शोणः स्थानभ्रष्टोभिजायते

വ്യാധിയാൽ പീഡിതനും കഫം മൂലം തടസ്സപ്പെട്ടവനും ആയവന്റെ രക്തം തന്റെ സ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റി ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ചലിച്ച് പുറത്തേക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു.

Verse 87

अंगसंधिषु सर्वासु पलत्वं चांतरं गतः । एकतो नाशमायाति स्वं हि रूपं परित्यजेत्

ശരീരത്തിലെ എല്ലാ സന്ധികളിലും പാണ്ഡുതയും അന്തർദൗർബല്യവും വ്യാപിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ ഒരുമിച്ച് നാശത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു; സ്വന്തം രൂപം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ ആകുന്നു.

Verse 88

विष्ठात्वं जायते शीघ्रं कृमिभिश्च भवेत्किल । तद्वद्दुःखकरं वापि निजरूपं परित्यजेत्

ഇത് വേഗത്തിൽ മലമായി മാറുകയും, പറയുന്നതുപോലെ, പുഴുക്കളാൽ നിറയുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ, സ്വന്തം അവസ്ഥ തന്നെ ദുഃഖകാരണമാകുന്നുവെങ്കിൽ, അതും ഉപേക്ഷിക്കണം.

Verse 89

श्रूयतां जायते पश्चात्कृमिदुर्गंधसंकुलम् । जायंते तत्र वै यूकाः कृमयो वा न संशयः

കേൾക്കുക—പിന്നീട് അത് പുഴുക്കളും ദുർഗന്ധവും നിറഞ്ഞതാകുന്നു. അവിടെ തീർച്ചയായും പേനകളും പുഴുക്കളും ജനിക്കുന്നു; സംശയമില്ല.

Verse 90

सकृमिः कुरुते स्फोटं कंडूं च परिदारुणाम् । व्यथामुत्पादयेद्यूका सर्वांगं परिचालयेत्

ചർമ്മകൃമി പൊട്ടലുകൾ ഉണ്ടാക്കി അത്യന്തം കടുത്ത ചൊറിച്ചിൽ വരുത്തുന്നു; പേൻ വേദന ജനിപ്പിച്ച് ശരീരം മുഴുവൻ അശാന്തമാക്കി നിരന്തരം ഇളക്കിമറിക്കുന്നു।

Verse 91

नखाग्रैर्घृष्यमाणा सा कंडूः शांता प्रजायते । तद्वत्तैश्च शृणुष्वैव सुरतस्य न संशयः

നഖത്തിന്റെ അഗ്രങ്ങളാൽ ഉരസുമ്പോൾ ആ ചൊറിച്ചിൽ ശമിച്ച് അകന്നു പോകുന്നു; അതുപോലെ—ഇതു കേൾക്ക—സുരതസുഖവും അത്തരം ഘർഷണ-സ്പർശത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു, സംശയമില്ല।

Verse 92

भुंजत्येव रसान्मर्त्यः सुभिक्षान्पिबते पुनः । वायुना तेन प्राणेन पाकस्थानं प्रणीयते

മർത്ത്യൻ രസമുള്ള ആഹാരം ഭുജിക്കുകയും പിന്നെയും പോഷക പാനീയങ്ങൾ പാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു; വായുവാൽ വഹിക്കപ്പെടുന്ന ആ പ്രാണശക്തിയാൽ ആഹാരം പാകസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു।

Verse 93

यद्भक्तं प्राणिभिर्दूति पाकस्थानं गतं पुनः । सर्वं तत्पिहितं तत्र वायुर्वै पातयेन्मलम्

ജീവികൾ ഭുജിച്ച ആഹാരം വീണ്ടും പാകസ്ഥാനത്തെത്തുമ്പോൾ അവിടെ എല്ലാം മൂടപ്പെട്ടതുപോലെ ആകുന്നു; വാസ്തവത്തിൽ വായുവാണ് മലത്തെ താഴേക്ക് തള്ളിവിടുന്നത്/വിസർജിപ്പിക്കുന്നത്।

Verse 94

सारभूतो रसस्तत्र तद्रक्तश्च प्रजायते । निर्मलः शुद्धवीर्यस्तु ब्रह्मस्थानं प्रयाति च

അവിടെ സാരഭൂതമായ ‘രസം’ ഉദ്ഭവിച്ച് അതിൽ നിന്ന് രക്തവും ജനിക്കുന്നു; നിർമലനും ശുദ്ധവീര്യനും ആയവൻ ബ്രഹ്മസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 95

आकृष्टः स समानेन नीतस्तेनापि वायुना । स्थानं न लभते वीर्यं चंचलत्वेन वर्तते

സമാനവായുവാൽ അകത്തേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടും അതേ വായുവാൽ തന്നെ കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടും ഒരുവന് സ്ഥിരസ്ഥാനം ലഭിക്കുകയില്ല; അവന്റെ പ്രാണവീര്യം ചഞ്ചലതയിൽ തന്നെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Verse 96

प्राणिनां हि कपालेषु कृमयः संति पंच वै । द्वावेतौ कर्णमूले तु नेत्रस्थाने ततः पुनः

ജീവികളുടെ കപാലങ്ങളിൽ സത്യമായി അഞ്ചുവിധ കൃമികൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; അവയിൽ രണ്ടെണ്ണം കർണമൂലത്തിൽ, പിന്നെയും (മറ്റുള്ളവ) നേത്രപ്രദേശത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

Verse 97

कनिष्ठांगुलिमानेन रक्तपुच्छाश्च दूतिके । नवनीतस्य वर्णेन कृष्णपुच्छा न संशयः

ഹേ ദൂതികേ! കനിഷ്ഠാംഗുലിയുടെ അളവുപ്രകാരം അവളുടെ വാൽ രക്തവർണ്ണമാണ്; നവനീതത്തിന്റെ വർണ്ണംപോലെ അവളുടെ വാൽ കൃഷ്ണവർണ്ണമാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 98

तेषां नामापि भद्रे त्वं मत्तो निगदितं शृणु । पिंगली शृंखली नाम द्वौ कृमी कर्णमूलयोः

ഹേ ഭദ്രേ! അവരുടെ പേരുകളും എന്റെ വായിൽ നിന്നു പറയുന്നതായി കേൾക്കുക—കർണമൂലങ്ങളിൽ പിംഗളീ, ശൃംഖലീ എന്ന രണ്ടു കൃമികൾ ഉണ്ട്.

Verse 99

चपलः पिप्पलश्चैव द्वावेतौ नासिकाग्रयोः । शृंगली जंगली चान्यौ नेत्रयोरंतरस्थितौ

ചപലയും പിപ്പലയും—ഈ രണ്ടും നാസികാഗ്രത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; ശൃംഗലീയും ജംഗലീയും—മറ്റു രണ്ടും—രണ്ടു നേത്രങ്ങളുടെ അന്തർഭാഗത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 100

कृमीणां शतपंचाशत्तादृग्भूता न संशयः । भालांतेवस्थिताः सर्वे राजिकायाः प्रमाणतः

അത്തരം കൃമികൾ നൂറമ്പത് ഉണ്ട്—ഇതിൽ സംശയമില്ല. അവ എല്ലാം നെറ്റിയുടെ അറ്റഭാഗത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; ഓരോന്നും കടുകുവിത്തിന്റെ അളവത്രേ.

Verse 101

कपालरोगिणः सर्वे विकुर्वंति न संशयः । केशद्वयं मुखे तस्य विद्यते शृणु दूतिके

കപാലരോഗം ബാധിച്ചവർ എല്ലാവരും വികൃതമായി പെരുമാറുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഹേ ദൂതികേ, കേൾക്കുക—അവന്റെ മുഖത്ത് രണ്ട് രോമങ്ങൾ ഉണ്ട്.

Verse 102

प्राणिनां संक्षयं विद्धि तत्क्षणे हि न संशयः । स्वस्थाने संस्थितस्यापि प्राजापत्यस्य वै मुखे

ജീവികളുടെ നാശം ആ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെയാകാം—ഇതിൽ സംശയമില്ല. സ്വസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥിരനായിരുന്നാലും, പ്രജാപതിയുടെ മുഖത്തുതന്നെ (മരണം ഉദിക്കുന്നു).

Verse 103

तद्वीर्यं रसरूपेण पतते नात्र संशयः । मुखेन पिबते वीर्यं तेन मत्तः प्रजायते

ആ വീര്യം രസരൂപത്തിൽ പതിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. വായിലൂടെ വീര്യം പാനം ചെയ്‌താൽ അതിനാൽ മത്തത (മോഹം) ഉണ്ടായി, അതുവഴി സന്തതി ജനിക്കുന്നു.

Verse 104

तालुमध्यप्रदेशे च चंचलत्वेन वर्तते । इडा च पिंगला नाडी सुषुम्णाख्या च संस्थिता

താലുവിന്റെ മദ്ധ്യപ്രദേശത്ത് അത് ചഞ്ചലതയോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവിടെയേ ഇഡാ, പിംഗളാ നാഡികളും സുഷുമ്ണാ എന്ന നാഡിയും സ്ഥാപിതമാണ്.

Verse 105

सुबलेनापि तस्यैव नाडिका जालपंजरे । कामकंडूर्भवेद्दूति सर्वेषां प्राणिनां किल

അल्पബലത്താലും ആ ജാലപഞ്ജരത്തിലെ അതേ ചെറിയ നാളിക, ഹേ ദൂതീ, എല്ലാ ജീവികളിലും കാമകണ്ടൂ (കാമത്തിന്റെ ചൊറിച്ചിൽ) ഉളവാക്കുന്നു.

Verse 106

पुंसश्च स्फुरते लिंगं नार्या योनिश्च दूतिके । स्त्रीपुंसौ संप्रमत्तौ तु व्रजतः संगमं ततः

ഹേ ദൂതികേ, പുരുഷന്റെ ലിംഗം സ്ഫുരിക്കുന്നു; സ്ത്രീയുടെ യോനിയും അതുപോലെ; പിന്നെ കാമോന്മത്തരായ സ്ത്രീ-പുരുഷർ സംഗമത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

Verse 107

कायेन कायसंघृष्टिर्मैथुनेन हि जायते । क्षणमात्रं सुखं काये पुनः कंडूश्च तादृशी

മൈഥുനത്താൽ ദേഹം ദേഹത്തോടു ഘർഷണം ഉണ്ടാകുന്നു. ദേഹസുഖം ക്ഷണമാത്രം; പിന്നെ അതേവിധം കാമകണ്ടൂ വീണ്ടും വരുന്നു.

Verse 108

सर्वत्र दृश्यते दूति भाव एवंविधः किल । व्रज त्वमात्मनः स्थानं नैवास्त्यत्र अपूर्वता

ഹേ ദൂതീ, ഇത്തരത്തിലുള്ള ഭാവം എല്ലായിടത്തും കാണപ്പെടുന്നു. നീ നിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങുക; ഇവിടെ അപൂർവമൊന്നുമില്ല.

Verse 109

अपूर्वं नास्ति मे किंचित्करोम्येव न संशयः

എനിക്ക് അപൂർവമെന്നൊന്നുമില്ല; ഞാൻ സംശയമില്ലാതെ അതു ചെയ്തുതീർക്കും.