Dhvajāropaṇa and Dhvajāgopaṇa: Procedure, Stotra, and Phala (Merit) of Raising Viṣṇu’s Flag

Verse 1

सनक उवाच । अन्यद्व्रतं प्रवक्ष्यामि ध्वजारोपणसंज्ञितम् । सर्वपापहरं पुण्यं विष्णुप्रीणनकारणम् ॥ १ ॥

സനകൻ പറഞ്ഞു—ഇപ്പോൾ ‘ധ്വജാരോപണം’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു വ്രതം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അത് പുണ്യകരം, സർവ്വപാപഹരം, ശ്രീവിഷ്ണുവിനെ പ്രസന്നമാക്കുന്ന കാരണമാകുന്നു।

Verse 2

यः कुर्याद्विष्णुभवने ध्वजारोपणमुत्तमम् । संपूज्यते विग्निञ्च्याद्यैः किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ २ ॥

വിഷ്ണു ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉത്തമമായ ധ്വജാരോപണം ചെയ്യുന്നവൻ, വിഘ്നേശൻ (ഗണേശൻ) മുതലായ ദേവന്മാരാലും പൂജിക്കപ്പെടുകയും ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; പിന്നെ കൂടുതൽ എന്ത് പറയണം?

Verse 3

हेमभारसहस्त्रं तु यो ददाति कुटुम्बिने । तत्फलं तुल्यमात्रं स्याद्धूजारोपणकर्मणः ॥ ३ ॥

ഒരു ഗൃഹസ്ഥനു ആയിരം ഭാര സ്വർണം ദാനം ചെയ്താലും, അതിന്റെ ഫലം ധ്വജാരോപണകർമ്മഫലത്തോടു സമമാത്രമേ ആയിരിക്കും।

Verse 4

ध्वजारोपणतुल्यं स्याद्गङ्गास्नानमनुत्तमम् । अथवा तुलसिसेवा शिवलिङ्गप्रपूजनम् ॥ ४ ॥

അനുത്തമമായ ഗംഗാസ്നാനം ധ്വജാരോപണത്തോടു തുല്യമെന്നു പറയുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ തുളസി സേവയും ശിവലിംഗത്തിന്റെ വിധിപൂർവ്വക പ്രപൂജനവും അതുപോലെ തന്നേ।

Verse 5

अहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमिदं द्विज । सर्वपाप हरं कर्म ध्वजागोपणसंज्ञितम् ॥ ५ ॥

അഹോ! അപൂർവം, അപൂർവം, അത്യന്തം അപൂർവമാണിത്, ഹേ ദ്വിജ; ‘ധ്വജാഗോപണ’ എന്നു പേരുള്ള ഈ കർമ്മം സർവ്വപാപഹരമാണ്।

Verse 6

सन्ति वै यानि कार्याणि ध्वजारोपणकर्मणि । तानि सर्वाणि वक्ष्यामि श्रृणुष्व गदतो मम ॥ ६ ॥

ധ്വജാരോപണകർമ്മത്തിൽ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഏതൊക്കെയുണ്ടോ, അവയെല്ലാം ഞാൻ പറയും; ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രവിക്കൂ।

Verse 7

कार्तिकस्य सिते पक्षे दशम्यां प्रयतो नरः । स्नानं कुर्यात्प्रयत्नेन दन्तधावनपूर्वकम् ॥ ७ ॥

കാർത്തിക ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ദശമിയിൽ, നിയന്ത്രിതനായ മനുഷ്യൻ ആദ്യം ദന്തധാവനം ചെയ്ത് പരിശ്രമപൂർവ്വം സ്നാനം ചെയ്യണം।

Verse 8

एकाशी ब्रह्मचारी च स्वपेन्नारायणं स्मरन् । धौताम्बरधरः शुद्धो विप्रो नारायणाग्रतः ॥ ८ ॥

ഏകാദശിവ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച് ബ്രഹ്മചര്യം പാലിച്ച്, നിദ്രയിലും നാരായണനെ സ്മരിക്കണം. കഴുകിയ ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ച ശുദ്ധനായ ബ്രാഹ്മണൻ നാരായണസന്നിധിയിൽ നിലകൊള്ളണം.

Verse 9

ततः प्रातः समुत्थाय स्नात्वाचम्य यथाविधि । नित्यकर्माणि निर्वर्त्य पश्चाद्विष्णुं समर्चयेत् ॥ ९ ॥

പിന്നീട് പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്ത് ആചമനം ചെയ്യണം. നിത്യകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു ശേഷം ഭക്തിയോടെ ശ്രീവിഷ്ണുവിനെ സമർചിക്കണം.

Verse 10

चतुर्भिर्ब्राह्मणैः सार्ध्दं कृत्वा च स्वस्तिवाचनम् । नान्दीश्राद्धं प्रकुर्वीत ध्वजारोपणकर्मणि ॥ १० ॥

നാലു ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം സ്വസ്തിവാചനം നടത്തിച്ച്, ധ്വജാരോപണകർമ്മത്തിൽ നാന്ദീശ്രാദ്ധം അനുഷ്ഠിക്കണം.

Verse 11

ध्वजस्तम्भो च गायत्र्या प्रोक्षयेद्वस्त्रसंयुतौ । सूर्यं च वैनतेयं च हिमांशुं तत्परोऽर्चयेत् ॥ ११ ॥

ഗായത്രിമന്ത്രം ജപിച്ച് ധ്വജവും ധ്വജസ്തംഭവും വസ്ത്രസഹിതം പ്രോക്ഷണം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് ഏകാഗ്രഭക്തിയോടെ സൂര്യൻ, വൈനതേയൻ (ഗരുഡൻ), ഹിമാംശു (ചന്ദ്രൻ) എന്നിവരെ ആരാധിക്കണം.

Verse 12

धातारं च विधातारं पूजयेद्धजदण्डके । हरिद्राक्षतगन्धाद्यैः शुक्लपुष्पैर्विशेषतः ॥ १२ ॥

ധ്വജദണ്ഡത്തിൽ ധാതാവിനെയും വിധാതാവിനെയും പൂജിക്കണം. മഞ്ഞൾ, അക്ഷതം, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ മുതലായവ—പ്രത്യേകിച്ച് വെളുത്ത പുഷ്പങ്ങൾ—അർപ്പിക്കണം.

Verse 13

ततो गोचर्ममात्रघं तु स्थण्डिलं चोपलिप्य वै । आधायान्गिं स्वगृह्योत्त्या ह्याज्यभागादिकं क्रमात् ॥ १३ ॥

അതിനുശേഷം ഗോചർമ്മമാത്രമായ സ്ഥണ്ഡിലം ശുദ്ധമായി ലേപിച്ച്, സ്വന്തം ഗൃഹ്യവിധിപ്രകാരം പവിത്രാഗ്നി സ്ഥാപിക്കണം; പിന്നെ ക്രമമായി ഘൃതാഹുതികളും മറ്റു നിയതഭാഗങ്ങളും അർപ്പിക്കണം।

Verse 14

जुहुयात्पायसं चैव साज्यमष्टोत्तरं शतम् । प्रथमं पौरुषं सूक्तं विष्णोर्नुकमिरावतीम् ॥ १४ ॥

ഘൃതം ചേർത്ത പായസം അഗ്നിയിൽ നൂറ്റെട്ട് ആഹുതികളായി അർപ്പിക്കണം; ആദ്യം പുരുഷസൂക്തവും, വിഷ്ണുസ്തുതിമന്ത്രങ്ങളും, ‘ഇരാവതീ’ എന്ന സൂക്തവും പാരായണം ചെയ്യണം।

Verse 15

ततश्च वैनतेयाय स्वाहेत्यष्टाहुतीस्तथा । सोमो धेनुमुदुत्यं च जुहुयाच्च ततो द्विज ॥ १५ ॥

അതിനുശേഷം ‘സ്വാഹാ’ എന്നു ചൊല്ലി വൈനതേയൻ (ഗരുഡൻ) നുവേണ്ടി എട്ട് ആഹുതികൾ അർപ്പിക്കണം; പിന്നെ, ഹേ ദ്വിജ, ‘സോമോ ധേനുഃ’ എന്നും ‘ഉദുത്യം’ എന്നും ഉള്ള മന്ത്രങ്ങളാൽ കൂടി ഹോമം ചെയ്യണം।

Verse 16

सौरमन्त्राञ्जपेत्तत्र शान्तिसूत्कानि शक्तितः । रात्रौ जागरणं कुर्यादुपकण्ठं हरेः शुचुः ॥ १६ ॥

അവിടെ സൗരമന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുകയും, ശേഷിയനുസരിച്ച് ശാന്തിസൂക്തങ്ങൾ പാരായണം ചെയ്യുകയും വേണം। ശുദ്ധനായി രാത്രിയിൽ ഹരി (വിഷ്ണു)യുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ജാഗരണം ആചരിക്കണം।

Verse 17

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यकर्म समाप्य च । गन्धपुष्पादिभिर्देवमर्चयेत्पूर्ववत्क्रमात् ॥ १७ ॥

പിന്നീട് പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിത്യകർമ്മങ്ങൾ സമാപിച്ച്, മുൻപുപറഞ്ഞ ക്രമപ്രകാരം ഗന്ധം, പുഷ്പം മുതലായവ കൊണ്ട് ദേവനെ (ഭഗവാനെ) അർച്ചിക്കണം।

Verse 18

ततो मङ्गलवाद्यैश्च सूक्तपाठैश्च शौभनम् । नृत्यैश्च रतोत्रपठनैर्नयेद्विष्णवालये ध्वजम् ॥ १८ ॥

അതിനുശേഷം മംഗളവാദ്യങ്ങൾ, സൂക്തപാഠം, ശോഭായാത്ര, നൃത്തം, സ്തോത്രപാരായണം എന്നിവയോടെ ധ്വജം വിഷ്ണുവിന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം।

Verse 19

देवस्य द्वारदेशे वा शिखरे वा मुदान्वितः । सुस्थिरं स्थापयेद्विप्र ध्वजं सस्तम्भसंयुतम् ॥ १९ ॥

ഹേ വിപ്രാ! ആനന്ദവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ദേവാലയത്തിന്റെ ദ്വാരപ്രദേശത്തോ ശിഖരത്തിലോ ദണ്ഡസഹിതമായ ധ്വജം ഉറപ്പായി സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 20

गन्धपुष्पाघक्षतैर्द्देवं धूपदीपैर्मनोहरैः । भक्षयभोज्यादिसंयुक्तैर्नैवेद्यैश्च हरिं यजेत् ॥ २० ॥

സുഗന്ധം, പുഷ്പം, അക്ഷതം, മനോഹരമായ ധൂപദീപങ്ങൾ, കൂടാതെ ഭക്ഷ്യഭോജ്യങ്ങളടങ്ങിയ നൈവേദ്യം അർപ്പിച്ച് ഹരിയെ ആരാധിക്കണം।

Verse 21

एवं देवालये स्थाप्य शोभनं ध्वजमुत्तमम् । प्रदक्षिणमनुव्रज्य स्तोत्रमेतदुदूरयेत् ॥ २१ ॥

ഇങ്ങനെ ദേവാലയത്തിൽ ഉത്തമവും ശോഭനവുമായ ധ്വജം സ്ഥാപിച്ച്, പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഈ സ്തോത്രം ഉച്ചത്തിൽ പാരായണം ചെയ്യണം।

Verse 22

नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन । नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज ॥ २२ ॥

ഹേ പുണ്ഡരീകാക്ഷാ! നമസ്കാരം; ഹേ വിശ്വഭാവനാ! നമസ്കാരം. ഹേ ഹൃഷീകേശാ! മഹാപുരുഷാ, ആദിപൂർവ്വജാ—നമോ നമഃ।

Verse 23

येनेदमखिलं जातं यत्र सर्वं प्रतिष्टितम् । लयमेष्यति यत्रैवं तं प्रपन्नोऽस्मि केशवम् ॥ २३ ॥

യാരാൽ ഈ സമസ്ത ജഗത്ത് ജനിച്ചു, യാരിൽ എല്ലാം പ്രതിഷ്ഠിതമാണ്, യാരിലേക്കാണ് അവസാനം എല്ലാം ലയിക്കുന്നത്—ആ കേശവനിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 24

न जानन्ति परं भावं यस्य ब्रह्यादयः सुराः । योगिनोयं न पश्यन्ति तं वन्दं ज्ञानरुपिणम् ॥ २४ ॥

യാരുടെ പരമ സത്യത്തെ ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാർക്കും അറിയില്ല; യോഗികളും ദർശിക്കുകയില്ല—ആ ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു।

Verse 25

अन्तरिक्षंतु यन्नाभिर्द्यौर्मूर्द्धा यस्य चैव हि । पादोऽभूद्यस्य पृथिवी तं वन्दे विश्वरुपिणम् ॥ २५ ॥

യാരുടെ നാഭി അന്തരീക്ഷവും, ശിരസ് സ്വർഗ്ഗവും, പാദം ഭൂമിയായിത്തീർന്നുവോ—ആ വിശ്വരൂപനായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു।

Verse 26

यस्य श्रोत्रे दिशः सर्वा यच्चक्षुर्दिनकृच्छशी । ऋक्सामयजुषी येन तं वन्दे ब्रह्ररुपिणम् ॥ २६ ॥

യാരുടെ ശ്രോത്രങ്ങൾ എല്ലാ ദിക്കുകളും, കണ്ണുകൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും; യാരാൽ ഋഗ്-സാമ-യജുർവേദങ്ങൾ പ്രകാശിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നു—ആ ബ്രഹ്മസ്വരൂപനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു।

Verse 27

यन्मुखाद्वाह्मणा जाता यद्वाहोरभवन्नृपाः । वैश्या यस्योरुतो जाताः पद्भ्यां शूद्रो व्यजायत ॥ २७ ॥

യാരുടെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണർ ജനിച്ചു, ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയ രാജാക്കന്മാർ ഉദ്ഭവിച്ചു, ഊരുകളിൽ നിന്ന് വൈശ്യർ ജനിച്ചു, പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് ശൂദ്രൻ പിറന്നു—ആ ജഗദാധാരനായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു।

Verse 28

मायासङ्गममात्रेण वदन्ति पुरुषं त्वजम् । स्वभावविमलं शुद्धं निर्विकारं निरञ्जनम् ॥ २८ ॥

മായാസംഗമമാത്രം കൊണ്ടാണ് പുരുഷനെ ‘ജനിച്ചവൻ’ എന്നു പറയുന്നത്; യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൻ സ്വഭാവതഃ വിമലൻ, ശുദ്ധൻ, നിർവികാരൻ, നിരഞ്ജനൻ।

Verse 29

क्षीरब्धि शायिनं देवमनन्तमपराजितम् । सद्भक्तवत्सलं विष्णुं भक्तिगम्यं नमाम्यहम् ॥ २९ ॥

ക്ഷീരസാഗരത്തിൽ ശയിക്കുന്ന അനന്തൻ, അപരാജിതൻ ആയ ദേവൻ—ശ്രീവിഷ്ണുവിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; സദ്ഭക്തന്മാരോടു വാത്സല്യമുള്ളവനും ഭക്തിയാൽ മാത്രം ലഭ്യനുമാകുന്നു।

Verse 30

पृथिव्यादीनि भूतानि तन्मात्राणींन्द्रियाणि च । सूक्ष्मासूक्ष्माणि येनासंस्तं वन्दे सर्वतोमुखम् ॥ ३० ॥

പൃഥ്വി മുതലായ ഭൂതങ്ങൾ, തന്മാത്രകൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ—സൂക്ഷ്മവും സ്ഥൂലവും—യാരാൽ പ്രകടമായോ ആ സർവതോമുഖനായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു।

Verse 31

यद्ब्रह्म परमं धाम सर्वलोकोत्तमोत्तमम् । निर्गुणं परमं सूक्ष्मं प्रणतोऽस्ति पुनः पुनः ॥ ३१ ॥

ആ ബ്രഹ്മത്തോട്—പരമധാമം, സർവലോകങ്ങളേക്കാൾ ഉത്തമോത്തമം, നിർഗുണം, പരമം, അതിസൂക്ഷ്മം—ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു।

Verse 32

अविकारमजं शुद्धं सर्वतोबाहुमीश्वरम् । यमामनन्ति योगीन्द्राः सर्वकारणकारणम् ॥ ३२ ॥

നിർവികാരൻ, അജൻ, ശുദ്ധൻ—സർവതോബാഹുവായ ഈശ്വരനെ—യോഗീന്ദ്രന്മാർ ‘സർവകാരണകാരണം’ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 33

यो देवः सर्वभूतानामन्तरात्मा जगन्मयः । निर्गुणः परमात्मा च स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३३ ॥

സകലഭൂതങ്ങളുടെയും അന്തരാത്മാവായി, ജഗത്താകെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന, ഗുണാതീത പരമാത്മാവായ ആ ശ്രീവിഷ്ണു എനിക്കു പ്രസാദിക്കട്ടെ।

Verse 34

हृदयस्थोऽपि दूरस्थो मायया मोहितात्मनाम् । ज्ञानिनां सर्वगो यस्तु स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३४ ॥

ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ചിട്ടും മായയിൽ മോഹിതരായവർക്കു അവൻ ദൂരസ്ഥനായി തോന്നുന്നു; ജ്ഞാനികൾക്കോ അവൻ സർവ്വവ്യാപി—ആ ശ്രീവിഷ്ണു എനിക്കു പ്രസാദിക്കട്ടെ।

Verse 35

चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च । हूयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३५ ॥

നാലും നാലും ആഹുതികളാൽ, രണ്ടാൽ, അതുപോലെ അഞ്ചാൽ; പിന്നെയും രണ്ടാൽ ഹോമം അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു—ആ ശ്രീവിഷ്ണു എനിക്കു പ്രസാദിക്കട്ടെ।

Verse 36

ज्ञानिनां कर्मिणां चैव तथा भक्तिमतां नृणाम् । गतिदाता विश्वमृग्यः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३६ ॥

ജ്ഞാനികൾക്കും കർമനിഷ്ഠർക്കും ഭക്തിമാന്മാർക്കും പരമഗതി നൽകുന്നവൻ, സർവ്വവിശ്വം അന്വേഷിക്കുന്നവൻ—ആ ശ്രീവിഷ്ണു എനിക്കു പ്രസാദിക്കട്ടെ।

Verse 37

जगद्धितार्थं ये देहा ध्रियन्ते लीलया हरेः । तानर्चयन्ति विबुधाः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३७ ॥

ജഗത്തിന്റെ ഹിതത്തിനായി ഹരി ലീലാവശാൽ ധരിക്കുന്ന ദേഹരൂപങ്ങളെ ദേവന്മാരും ജ്ഞാനികളും ആരാധിക്കുന്നു—ആ ശ്രീവിഷ്ണു എനിക്കു പ്രസാദിക്കട്ടെ।

Verse 38

यमामनन्ति वै सन्तः सच्चिदानन्दविग्रहम् । निर्गुणं च गुणाधारं स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३८ ॥

സന്തന്മാർ സച്ചിദാനന്ദ-വിഗ്രഹൻ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്ന, നിർഗുണനായിട്ടും സർവ്വഗുണങ്ങളുടെ ആധാരനായ ആ ശ്രീവിഷ്ണു എനിക്കു പ്രസാദിക്കട്ടെ।

Verse 39

इति स्तुत्वा नमेद्विष्णुं ब्राह्मणांश्च प्रपूजयेत् । आचार्यं पूजयेत्पश्चाद्दक्षिणाच्छादनादिभिः ॥ ३९ ॥

ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച് വിഷ്ണുവിനെ നമസ്കരിക്കുകയും ബ്രാഹ്മണരെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ച് ആദരിക്കുകയും വേണം. തുടർന്ന് ദക്ഷിണ, വസ്ത്രാദികളാൽ ആചാര്യനെയും പൂജിക്കണം.

Verse 40

ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या भक्ति भावसमन्वितः । पुत्रमित्रकलत्राद्यैः स्वयं च सह बन्धुभिः ॥ ४० ॥

ഭക്തിഭാവത്തോടെ, തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിക്കണം. തുടർന്ന് പുത്രൻ, മിത്രം, ഭാര്യ മുതലായവരോടും ബന്ധുക്കളോടും കൂടി താനും ഭുജിക്കണം.

Verse 41

कुर्वीत पारणं विप्र नारायणपरायणः । यस्त्वेतत्कर्म कुर्वीत ध्वजारोपणमुत्तमम् । तस्य पुण्यफलं वक्ष्ये श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ ४१ ॥

ഹേ വിപ്രാ! നാരായണപരായണനായി പാരണ (വ്രതാന്ത്യം) നടത്തണം. ഈ ഉത്തമമായ ധ്വജാരോപണകർമ്മം ചെയ്യുന്നവന്റെ പുണ്യഫലം ഞാൻ പറയാം—സുസമാഹിതനായി കേൾക്കുക.

Verse 42

पटो ध्वजस्य विप्रेन्द्र यावच्चलति वायुना । तावन्ति पापजालानि नश्यन्त्येव न संशयः ॥ ४२ ॥

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! ധ്വജത്തിന്റെ പടം കാറ്റിൽ എത്രനേരം ചലിക്കുന്നുവോ, അത്രനേരം പാപങ്ങളുടെ കൂട്ടം നിശ്ചയമായി നശിക്കുന്നു—സംശയമില്ല.

Verse 43

महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः । ध्वजं विष्णुगृहे कृत्वा मुच्यते सर्वपातकैः ॥ ४३ ॥

മഹാപാതകത്തിൽ മലിനനായാലും, എല്ലാ തരത്തിലുള്ള പാപങ്ങളാൽ ഭാരിതനായാലും—വിഷ്ണുഗൃഹം/ക്ഷേത്രത്തിൽ ധ്വജം സ്ഥാപിച്ചാൽ അവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനാകും.

Verse 44

यावद्दिनानि तिष्टेत ध्वजो विष्णुगृहे द्विज । तावद्युगसहस्त्राणि हरिसारुप्यमश्नुते ॥ ४४ ॥

ഹേ ദ്വിജാ! വിഷ്ണുഗൃഹം/ക്ഷേത്രത്തിൽ ധ്വജം എത്ര ദിവസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമോ, അത്ര സഹസ്ര യുഗങ്ങൾ ഭക്തൻ ഹരിസാരൂപ്യം—ഭഗവാനോടു സമാനമായ ദിവ്യരൂപം—അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 45

आरोपितं ध्वजं दृष्ट्वा येऽभिनन्दन्ति धार्मिकाः । तेऽपि सर्वे प्रमुच्यन्ते महापातककोटिभिः ॥ ४५ ॥

ഉയർത്തി സ്ഥാപിച്ച ധ്വജം കണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ അഭിനന്ദിക്കുന്ന ധാർമ്മികരും പോലും കോടി കോടി മഹാപാതകങ്ങളിൽ നിന്നു പൂർണ്ണമായി മോചിതരാകുന്നു.

Verse 46

आरोपितो ध्वजो विष्णुगृहे धुन्वन्पटं स्वकम् । कर्तुः सर्वाणि पापानि धुनोति निमिषार्द्धतः ॥ ४६ ॥

വിഷ്ണുഗൃഹം/ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉയർത്തിയ ധ്വജം തന്റെ പതാകവസ്ത്രം കുലുക്കി പാറുമ്പോൾ, അത് ധ്വജം സ്ഥാപിച്ചവന്റെ സർവ്വപാപങ്ങളും അർദ്ധനിമിഷത്തിൽ തന്നെ ഊതി നീക്കുന്നു.

Verse 47

यस्त्वारोप्य गृहे विष्णोर्ध्वजं नित्यमुपाचरेत् । स देवयानेन दिवं यातीव सुमतिर्नृपः ॥ ४७ ॥

ഹേ നൃപാ! ആരെങ്കിലും തന്റെ വീട്ടിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ധ്വജം ഉയർത്തി അതിനെ നിത്യവും ഉപാസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ സുമതിയുള്ളവൻ ദേവയാന മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.