Adhyaya 50: Mind-Born Progeny, Svayambhuva Manu’s Lineage, and Brahmā’s Ordinance to Duḥsaha (Alakṣmī’s Retinue)

Verse 1

पञ्चाशोऽध्यायः— ५० मārkaṇḍeya उवाच ततोऽभिध्यायतस्तस्य जज्ञिरे मानसīः प्रजाः । तच्छरीरसमुत्पन्नैः कार्यैस्तैः कारणैः सह ॥

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ അവൻ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ മനോജന്മമായ സൃഷ്ടികൾ ഉദ്ഭവിച്ചു. അവരോടൊപ്പം അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും അവയുടെ കാരണങ്ങളും അവന്റെ തന്നെ ദേഹത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ചു.

Verse 2

क्षेत्रज्ञाः समवर्तन्त गात्रेभ्यस्तस्य धीमतः । ते सर्वे समवर्तन्त ये मया प्रगुदाहृताः ॥

ആ ജ്ഞാനവാന്റെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷേത്രജ്ഞർ—‘ക്ഷേത്രത്തെ അറിയുന്നവർ’—ഉദ്ഭവിച്ചു. ഞാൻ മുമ്പേ വിവരിച്ചവരേ എല്ലാവരും അങ്ങനെ തന്നെ ഉദ്ഭവിച്ചു.

Verse 3

देवाद्याः स्थावरान्ताश्च त्रैगुण्यविषयाः स्मृताः । एवंभूतानि सृष्टानि स्थावराणि चराणि च ॥

ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് സ്ഥാവര ജീവികളോളം എല്ലാവരും ത്രിഗുണങ്ങളുടെ പരിധിയിലാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ അത്തരം സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി—സ്ഥാവരവും ജംഗമവും.

Verse 4

यदास्य ताः प्रजाः सर्वा न व्यवर्धन्त धीमतः । अथान्यान्मानसān् पुत्रān् सदृशān् आत्मनोऽसृजत् ॥

ആ ജ്ഞാനവാന്റെ എല്ലാ പ്രജകളും വർധിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ തനിക്കു സമാനമായ മറ്റു മനോജന്മ പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

Verse 5

भृगुं पुलस्त्यं पुलहं क्रतुमङ्गिरसं तथा । मरीचिं दक्षमत्रिं च वसिष्ठञ्चैव मानसम् ॥

അവൻ മനോജന്മ പുത്രന്മാരായി ഭൃഗു, പുലസ്ത്യ, പുലഹ, ക്രതു, അങ്ഗിരസ്; കൂടാതെ മരീചി, ദക്ഷ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ എന്നിവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

Verse 6

नव ब्रह्माण इत्येते पुराणे निश्चयंगताः । ततोऽसृजत् पुनर्ब्रह्मा रुद्रं क्रोधात्मसम्भवम् ॥

പുരാണത്തിൽ ഇവർ ‘നവ ബ്രഹ്മാക്കൾ’—ഒൻപത് ആദി പ്രജാപതികൾ—എന്നായി സ്ഥാപിതരാണ്. തുടർന്ന് ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ക്രോധസാരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച രുദ്രനെ സൃഷ്ടിച്ചു.

Verse 7

सङ्कल्पञ्चैव धर्मञ्च पूर्वेषामपि पूर्वजम् । सनन्दनादयो ये च पूर्वं सृष्टाः स्वयम्भुवा ॥

ആ ബ്രഹ്മാവ് സങ്കൽപവും ധർമ്മവും സൃഷ്ടിച്ചു—അവ പ്രാചീനന്മാരുടേയും പൂർവ്വപിതാക്കൾ; കൂടാതെ സ്വയംഭൂ മുൻപ് സൃഷ്ടിച്ച സനന്ദനാദികളെയും പ്രസ്ഫుటമാക്കി।

Verse 8

न ते लोकेषु सज्जन्तो निरपेक्षाः समाहिताः । सर्वे तेऽनागतज्ञानाः वीतरागा विमत्सराः ॥

അവർ ലോകങ്ങളോട് ആസക്തരായില്ല; അവർ നിരപേക്ഷരും സ്വതന്ത്രരും ശാന്തചിത്തരുമായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഭാവിജ്ഞർ, വിരാഗികൾ, അസൂയാരഹിതർ ആയിരുന്നു।

Verse 9

तेष्वेवं निरपेक्षेषु लोकसृष्टौ महात्मनः । ब्रह्मणोऽभून्महाक्रोधस्तत्रोत्पन्नोर्’कसन्निभः ॥

അവർ ലോകസൃഷ്ടിയോട് ഇങ്ങനെ ഉദാസീനരായി നിന്നപ്പോൾ മഹാബ്രഹ്മാവ് അതിതീവ്ര ക്രോധത്തിൽ ആവിഷ്ടനായി; ആ ക്രോധത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യസമപ്രഭനായ ഒരാൾ ഉദ്ഭവിച്ചു।

Verse 10

अर्धनारीनरवपुः पुरुषोऽतिशरीरवान् । विभजात्मानमित्युक्त्वा स तदान्तर्दधे ततः ॥

അർധം സ്ത്രീയും അർധം പുരുഷനും ആയ ദേഹമുള്ള മഹാപുരുഷൻ “നിന്നെ നീ വിഭജിക്ക” എന്നു പറഞ്ഞു; പിന്നെ അവിടെത്തന്നെ അന്തർധാനം ചെയ്തു।

Verse 11

स चोक्तो वै पृथक् स्त्रीत्वं पुरुषत्वं तथाऽकरोत् । बिभेद पुरुषत्वञ्च दशधा चैकधा तु सः ॥

ഇങ്ങനെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടവൻ സ്ത്രീത്വവും പുരുഷത്വവും വേർതിരിച്ചു. പിന്നെ പുരുഷസ്വഭാവത്തെ പത്ത് ഭാഗങ്ങളാക്കി വിഭജിച്ചിട്ടും, മറ്റൊരു ഭാവത്തിൽ അവൻ ഏകനായി നിലകൊണ്ടു।

Verse 12

सौम्यासौम्यैस्तथा शान्तैः पुंस्त्वं स्त्रीत्वञ्च स प्रभुः । बिभेद बहुधा देवः पुरुषैरसितैः सितैः ॥

ആ ഭഗവാൻ വീണ്ടും പുരുഷത്വവും സ്ത്രീത്വവും പലവിധങ്ങളായി വിഭജിച്ചു—മൃദു, രൗദ്ര, ശാന്ത സ്വഭാവങ്ങളായി—കൃഷ്ണവർണ്ണവും ഗൗരവർണ്ണവും ഉള്ള ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു।

Verse 13

ततो ब्रह्मात्मसम्भूतं पूर्वं स्वायम्भुवं प्रभुः । आत्मनः सदृशं कृत्वा प्रजापालो मनुं द्विज ॥

അതിനുശേഷം ആ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്വന്തം ആത്മത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച സ്വായംഭുവ മനുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവനെ തനിക്കു സമാനനാക്കി—ഹേ ദ്വിജ, മനു പ്രജകളുടെ രക്ഷകനും ജീവികളുടെ അധിപനുമായിരുന്നു।

Verse 14

शतरूपाञ्च तां नारीं तपोनिर्धूतकल्मषाम् । स्वायम्भुवो मनुर्देवः पत्नीत्वे जगृहे विभुः ॥

അങ്ങനെ ശക്തിമാൻ സ്വായംഭുവ മനു, തപസ്സാൽ കല്മഷങ്ങൾ ദഗ്ധമായ ആ ശതരൂപാ സ്ത്രീയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു।

Verse 15

तस्माच्च पुरुषात् पुत्रौ शतरूपा व्यजायत । प्रियव्रतोत्तानपादौ प्रख्यातावात्मकर्मभिः ॥

ആ പുരുഷനിൽ നിന്ന് ശതരൂപാ രണ്ടു പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു—പ്രിയവ്രതനും ഉത്താനപാദനും—ഇരുവരും തങ്ങളുടെ കർമങ്ങളാൽ പ്രസിദ്ധരായിരുന്നു।

Verse 16

कन्ये द्वे च तथा ऋद्धिं प्रसूतिं च ततः पिता । ददौ प्रसूतिं दक्षाय तथा ऋद्धिं रुचेः पुरा ॥

കൂടാതെ രണ്ടു പുത്രിമാരും ഉണ്ടായിരുന്നു—ഋദ്ധിയും പ്രസൂതിയും. തുടർന്ന് പിതാവ് പ്രസൂതിയെ ദക്ഷനു നൽകി; മുമ്പേ ഋദ്ധിയെ രുചിക്കു നൽകിയിരുന്നു।

Verse 17

प्रजापतिः स जग्राह तयोर्यज्ञः सदक्षिणः । पुत्रो जज्ञे महाभाग ! दम्पतीमिथुनं ततः ॥

ആ പ്രജാപതി അവളെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു; ആ ദമ്പതികളിൽ നിന്ന് യജ്ഞൻ എന്ന പുത്രൻ ജനിച്ചു, കൂടെ ദക്ഷിണാ (സഹധർമ്മിണി)യും—ഇങ്ങനെ ദമ്പതികളായി.

Verse 18

यज्ञस्य दक्षिणायान्तु पुत्रा द्वादश जज्ञिरे । यामा इति समाख्याता देवाḥ स्वायम्भुवोऽन्तरे ॥

യജ്ഞനും ദക്ഷിണയും ചേർന്ന് പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; അവർ ‘യാമർ’ എന്നു പ്രസിദ്ധർ; സ്വായംഭുവ മന്വന്തരത്തിൽ അവർ ദേവന്മാരായിരുന്നു.

Verse 19

तस्य पुत्रास्तु यज्ञस्य दक्षिणायां सभास्वराः । प्रसूत्याञ्च तथा दक्षश्चतस्रो विंशतिस्तथा ॥

ദക്ഷിണയിൽ നിന്നു ജനിച്ച യജ്ഞന്റെ ആ പുത്രന്മാർ സഭയിൽ തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു. അതുപോലെ ദക്ഷൻ പ്രസൂതിയിൽ ഇരുപത്തിനാലു സന്തതികളെ ജനിപ്പിച്ചു.

Verse 20

ससर्ज कन्यास्तासाञ्च सम्यङ्नामानि मे शृणु । श्रद्धा लक्ष्मीर्धृतिस्तुष्टिः पुष्टिर्मेधा क्रिया तथा ॥

അവൻ പുത്രിമാരെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവരുടെ യഥാർത്ഥ നാമങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുക—ശ്രദ്ധാ, ലക്ഷ്മീ, ധൃതി, തുഷ്ടി, പുഷ്ടി, മേധാ, കൂടാതെ ക്രിയാ.

Verse 21

बुद्धिर्लज्जा वपुः शान्तिः सिद्धिः कीर्तिस्त्रयोदशी । पत्नीर्थे प्रतिजग्राह धर्मो दाक्षायणीः प्रभुः ॥

ബുദ്ധി, ലജ്ജ, വപു, ശാന്തി, സിദ്ധി, കീർത്തി—ഇവ ചേർന്ന് പതിമൂന്ന്. ധർമ്മപ്രഭു ദക്ഷന്റെ പുത്രിമാരെ ഭാര്യമാരായി സ്വീകരിച്ചു.

Verse 22

ताभ्यः शिष्टा यवीयस्य एकादश सुलोचनाः । ख्यातिः सत्यथा सम्भूतिः स्मृतिः प्रीतिस्तथा क्षमा ॥

അവരേക്കാൾ കനിഷ്ഠയായ പതിനൊന്ന് സുനേത്രികളായ കന്യകൾ ശേഷിച്ചു—ഖ്യാതി, സത്യാ, സംഭൂതി, സ്മൃതി, പ്രീതി, ക്ഷമാ.

Verse 23

सन्ततिश्चानसूया च ऊर्जा स्वाहा स्वधा तथा । भृगुर्भवो मरीचिश्च तथा चैवाङ्गिरा मुनिः ॥

കൂടാതെ സന്തതി, അനസൂയാ, ഊർജാ, സ്വാഹാ, സ്വധാ. ഇവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ ഭൃഗു, ഭവൻ (ശിവൻ), മരീചി, 그리고 ഋഷി അങ്ഗിരസ്.

Verse 24

पुलस्त्यः पुलहश्चैव क्रतुश्च ऋषयस्तथा । वसिष्ठोऽत्रिस्तथा वह्निः पितरश्च यथाक्रमम् ॥

അതുപോലെ പുലസ്ത്യ, പുലഹ, ക്രതു—ഈ മുനിമാർ; വസിഷ്ഠൻ, അത്രി, വഹ്നി (അഗ്നി), പിതൃകൾ—എല്ലാവരും യഥാക്രമം ഭർത്താക്കളായി.

Verse 25

ख्यात्याद्या जगृहुः कन्या मुनयो मुनिसत्तमाः । श्रद्धा कामं श्रीश्च दर्पं नियमं धृतिरात्मजम् ॥

ഖ്യാതി മുതലായ കന്യകളെ ശ്രേഷ്ഠ മുനിമാർ പാണിഗ്രഹണം ചെയ്തു. ശ്രദ്ധയിൽ നിന്ന് കാമൻ ജനിച്ചു; ശ്രീയിൽ നിന്ന് ദർപ്പൻ; ധൃതിയിൽ നിന്ന് നിയമൻ ഉദ്ഭവിച്ചു.

Verse 26

सन्तोषञ्च तथा तुष्टिर्लोभं पुष्टिरजायत । मेधा श्रुतं क्रिया दण्डं नयं विनयमेव च ॥

തുഷ്ടി സന്തോഷനെ പ്രസവിച്ചു; പുഷ്ടി ലോഭനെ ജനിപ്പിച്ചു. മേധയിൽ നിന്ന് ശ്രുതൻ ജനിച്ചു; ക്രിയയിൽ നിന്ന് ദണ്ഡം, നയം, വിനയം എന്നിവ ഉദ്ഭവിച്ചു.

Verse 27

बोधं बुद्धिस्तथा लज्जा विनयं वपुरात्मजम् । व्यवसायं प्रजज्ञे वै क्षेमं शान्तिरसूयत ॥

ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് ബോധം ജനിച്ചു. വപുത്രന്റെ പുത്രനായ വിനയത്തെ ലജ്ജ പ്രസവിച്ചു. ശാന്തിയിൽ നിന്ന് ക്ഷേമവും വ്യവസായവും (ദൃഢപ്രയത്നം) ജനിച്ചു.

Verse 28

सुखं सिद्धिर्यशः कीर्तिरित्येते धर्मयोनयः । कामादतिमुदं हर्षं धर्मपौत्रमसूयत ॥

സുഖം, സിദ്ധി, യശസ്, കീർത്തി—ഇവ ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു. കാമത്തിൽ നിന്ന് അതിമുദയും ഹർഷവും ജനിച്ചു; അവർ ധർമ്മവംശത്തിലെ പൗത്രർ ആകുന്നു.

Verse 29

हिंसा भार्या त्वधर्मस्य तस्यां जज्ञे तथानृतम् । कन्या च निरृतिस्तस्यां सुतौ द्वौ नरकं भयम् ॥

അധർമ്മത്തിന്റെ ഭാര്യ ഹിംസ; അവളിൽ നിന്ന് അനൃതം (അസത്യം) ജനിച്ചു. അവളിൽ നിന്നുതന്നെ നിരൃതി (വിനാശം) എന്ന പുത്രിയും ജനിച്ചു; നിരൃതിയിൽ നിന്ന് രണ്ട് പുത്രന്മാർ—നരകവും ഭയവും—ജനിച്ചു.

Verse 30

माया च वेदना चैव मिथुनं द्वयमेतयोः । तयोरजज्ञेऽथ वै माया मृत्युं भूतापहारिणम् ॥

മായയും വേദനയും ഒരു യുഗളമായി. അവരിൽ നിന്ന് വീണ്ടും മായ ജനിച്ചു; തുടർന്ന് ജീവികളെ അപഹരിക്കുന്ന മൃത്യു ജനിച്ചു.

Verse 31

वेदनात्मसुतञ्चापि दुःखं जज्ञेऽथ रौरवात् । मृत्योर्व्याधि-जराशोक-तृष्णा-क्रोधाश्च जज्ञिरे ॥

വേദനയുടെ സ്വന്തം സന്തതി-പരമ്പരയിൽ റൗരവത്തിൽ നിന്ന് ദുഃഖം ജനിച്ചു. മൃത്യുവിൽ നിന്ന് വ്യാധി, ജര, ശോകം, തൃഷ്ണ, ക്രോധം എന്നിവ ജനിച്ചു.

Verse 33

दुःखोद्भवाः स्मृता ह्येते सर्वे वाधर्मलक्षणाः । नैषां भार्यास्ति पुत्रो वा सर्वे ते ह्यूर्ध्वरेतसः ॥ निरृतिश्च तथा चान्या मृत्योर्भार्याभवन्मुने । अलक्ष्मीर्नाम तस्याञ्च मृत्योः पुत्राश्चतुर्दश ॥

ഇവരെല്ലാം ദുഃഖത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവരെന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; എല്ലാവർക്കും അധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഇവർക്കു ഭാര്യയുമില്ല, പുത്രനുമില്ല; എല്ലാവരും ഊർധ്വരേതസുകൾ (സാധാരണ സന്താനോത്പാദനമില്ലാത്തവർ) ആകുന്നു. ഹേ മുനിവരാ, നിരൃതി മരണത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാര്യയായി; അവളിൽ അലക്ഷ്മി എന്ന പുത്രി ജനിച്ചു, ആ വംശത്തിൽ മരണത്തിന് പതിനാലു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായി।

Verse 34

अलक्ष्मीपुत्रका ह्येते मृत्योरा देशकारिणः । विनाशकालेषु नरान् भजन्त्येते शृणुष्व तान् ॥

ഇവരാണ് അലക്ഷ്മിയുടെ പുത്രന്മാർ; മരണത്തിന്റെ ആജ്ഞകൾ നടപ്പാക്കുന്നവർ. പ്രളയകാലത്ത് അവർ മനുഷ്യരോട് ചേർന്നു പിടിക്കും—ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കുക।

Verse 35

इन्द्रियेषु दशस्वेते तथा मनसि च स्थिताः । स्वे स्वे नरं स्त्रियं वापि विषये योजयन्ति हि ॥

പത്ത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും മനസ്സിലും തത്തത് സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ട്, അവർ പുരുഷനെയോ സ്ത്രീയെയോ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിലേക്കു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 36

अथेन्द्रियाणि चाक्रम्य रागक्रोधादिभिर्नरान् । योजयन्ति यथा हानिं यान्त्यधर्मादिभिर्द्विज ॥

അതിനുശേഷം അവർ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ കീഴടക്കി, രാഗം ക്രോധം മുതലായവയാൽ മനുഷ്യരെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ അവർ നാശത്തിലേക്ക് പോകുന്നു—അധർമ്മത്തിലും അനുബന്ധ ദോഷങ്ങളിലും, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ।

Verse 37

अहङ्कारगतश्चान्यस्तथान्यो बुद्धिसंस्थितः । विनाशाय नराः स्त्रीणां यतन्ते महोसंश्रिताः ॥

അവരിൽ ഒരാൾ അഹങ്കാരത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; മറ്റൊരാൾ ബുദ്ധിയിൽ പ്രതിഷ്ഠിതനാണ്. ഇങ്ങനെ മഹാമോഹത്തെ ആശ്രയിച്ച് മനുഷ്യർ സ്ത്രീനാശത്തേക്കും (ധർമ്മക്രമത്തിന്റെ) ക്ഷയത്തേക്കും പ്രവൃത്തിക്കുന്നു।

Verse 38

तथैवान्यो गृहे पुंसां दुःसहो नाम विश्रुतः । क्षुत्क्षामोऽधोमुखो नग्रश्चीरी काकसमस्वनः ॥

അതുപോലെ മനുഷ്യരുടെ വീടുകളിൽ ‘ദുഃസഹ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായ മറ്റൊരാളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വിശപ്പാൽ ക്ഷീണിച്ച്, മുഖം താഴ്ത്തി, നഗ്നനായി, കീറിപ്പോയ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, കാക്കയുടെ പോലെയുള്ള ശബ്ദത്തോടെ അവൻ പ്രത്യക്ഷനായി.

Verse 39

स सर्वान् खादितुं सृष्टो ब्रह्मणा तमसो निधिः । दंष्ट्राकरालमत्यर्थं विवृतास्यं सुभैरवम् ॥

അവനെ ബ്രഹ്മാവ് എല്ലാം വിഴുങ്ങുവാൻ സൃഷ്ടിച്ചു—തമസ്സിന്റെ ഒരു നിധിപോലെ. ഭീകര ദംഷ്ട്രകളോടെ, വായ് വിശാലമായി തുറന്ന്, അവൻ അത്യന്തം ഭയാനകനും ദാരുണനുമായിരുന്നു.

Verse 40

तमत्तुकाममाहेदं ब्रह्मा लोकपितामहः । सर्वब्रह्ममयः शुद्धः कारणं जगतोऽव्ययः ॥

വിഴുങ്ങുവാൻ ആകാംക്ഷയുള്ള അവനോടു ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് സംസാരിച്ചു. അവൻ സർവ്വഥാ ബ്രഹ്മമയൻ, ശുദ്ധൻ, അവ്യയൻ; വിശ്വത്തിന്റെ അവിനാശി കാരണമാകുന്നു.

Verse 41

ब्रह्मोवाच नात्तव्यन्ते जगदिदं जहि कोपं शमं व्रज । त्यजैनान्तामसीं वृत्तिमपास्य रजसः कलाम् ॥

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—“ഈ ലോകം വിഴുങ്ങേണ്ടതല്ല. ക്രോധം ഉപേക്ഷിച്ച് ശമത്തിലേക്ക് പോകുക. ഈ താമസിക കർമ്മം വിട്ട്, രാജസ ഭാഗവും പോലും ഉപേക്ഷിക്ക.”

Verse 42

दुःसह उवाच क्षुत्क्षामोऽस्मि जगन्नाथ ! पिपासुश्चापि दुर्बलः । कथं तृप्तिमियान्नाथ ! भवेयं बलवान् कथम् । कश्चाश्रयो ममाख्याहि वर्तेयं यत्र निर्वृतः ॥

ദുഃസഹൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ജഗദീശ്വരാ! ഞാൻ വിശപ്പാൽ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു; ദാഹവും ഉണ്ട്, ദുർബലനുമാണ്. പ്രഭോ, എനിക്ക് തൃപ്തി എങ്ങനെ ലഭിക്കും? ഞാൻ എങ്ങനെ ബലവാനാകും? പറയുക—എന്റെ ശരണം എന്ത്, എവിടെ ഞാൻ സുഖമായി വസിക്കാം?”

Verse 43

ब्रह्मोवाच तवाश्रयो गृहं पुंसां जनश्चाधार्मिको बलम् । पुष्टिं नित्यक्रियाहान्या भवान् वत्स ! गमिष्यति ॥

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—മനുഷ്യരുടെ വീടുകളാണ് നിന്റെ ശരണം; അധാർമ്മികനാണ് നിന്റെ ബലം. നിത്യകർമ്മങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതിലൂടെ, പ്രിയേ, നീ പോഷണവും വീര്യവും പ്രാപിക്കും.

Verse 44

वृथास्फोटाश्च ते वस्त्रमाहारञ्च ददामि ते । क्षतं कीटावपन्नञ्च तथा श्वबिरवेक्षितम् ॥

നിനക്ക് വസ്ത്രമായി വെറും ജീർണ്ണചീന്തുകൾ നൽകുന്നു; ആഹാരമായി കേടായതും കീടബാധിതവും, നായകളും കാക്കകളും നോക്കിയതുമായതും നൽകുന്നു.

Verse 45

भग्नभाण्डागतं तद्वन्मुखवातोपशामितम् । उच्छिष्टापाक्वमास्विन्नमवलीढमसंस्कृतम् ॥

പൊട്ടിയ പാത്രങ്ങളിൽ നിന്നുവന്ന ആഹാരം; വായിലെ ശ്വാസംകൊണ്ട് തണുപ്പിച്ചതും; ഉച്ഛിഷ്ടം, അർദ്ധപാകം, വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞത്, നക്കപ്പെട്ടത്, അശുദ്ധ/അസംസ്കൃതം—ഇവ എല്ലാം നിനക്കുള്ളത്.

Verse 46

भग्नासनस्थितैर्भुक्तमासन्नागतमेव च । विदिङ्मुखं सन्ध्ययोश्च नृत्यवाद्यस्वनाकुलम् ॥

പൊട്ടിയ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് കഴിച്ച ആഹാരം, കൂടാതെ അശുദ്ധമായി/അവ്യവസ്ഥയായി അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ആഹാരം; അനുപയോഗ്യ ദിശകളിലേയ്ക്ക് മുഖം തിരിച്ച്, സന്ധ്യാകാലങ്ങളിൽ; നൃത്തം, വാദ്യങ്ങൾ, കോലാഹലം എന്നിവയുടെ നടുവിൽ കഴിച്ച ആഹാരം—ഇവയാണ് നിനക്കുള്ള നിബന്ധനകൾ.

Verse 47

उदक्योपहतं भुक्तमुदक्या दृष्टमेव च । यच्चोपघातवत् किञ्चिद् भक्ष्यं पेयमथापि वा ॥

ഉദക്യാ (രജസ്വല-അശൗചസ്ഥിതിയിലുള്ള സ്ത്രീ) മൂലം ദൂഷിതമായ ആഹാരം, ഉദക്യാ വെറും കണ്ടതുമാത്രം കൊണ്ടും ദൂഷിതമായ ആഹാരം; കൂടാതെ ‘ദോഷം/ഹാനി’യുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഏതൊരു ഭക്ഷ്യമോ പാനീയമോ—അതും നിനക്കുള്ളതാകുന്നു.

Verse 48

एतानि तव पुष्ट्यर्थमन्यच्चापि ददामि ते । अश्रद्धया हुतं दत्तमस्नातैर्यदवज्ञया ॥

ഇവയെ ഞാൻ നിന്റെ പോഷണത്തിനായി നൽകുന്നു; പിന്നെയും കൂടുതൽ നൽകുന്നു—ശ്രദ്ധയില്ലാതെ അഗ്നിയിൽ ഹോമമായി അർപ്പിച്ചതോ ദാനമായി നൽകിയതോ, കൂടാതെ സ്നാനം ചെയ്യാതെ അവജ്ഞാഭാവത്തോടെ അർപ്പിച്ചതോ—അത് എല്ലാം നിനക്കേ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 49

यन्नाम्बुपूर्वकं क्षिप्तमनर्थोकृतमेव च । त्यक्तुमाविष्कृतं यत् तु दत्तं चैवातिविस्मयात् ॥

കൂടാതെ ആദ്യം ജലം അർപ്പിക്കാതെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതെന്തായാലും, ഫലമില്ലാതെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെയും; വെറും പ്രദർശനത്തിനായി ചെയ്ത് പിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതെന്തായാലും; അത്യധികം അത്ഭുതം/ആവേശം കൊണ്ട് നൽകുന്നതെന്തായാലും—അത് എല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്നു।

Verse 50

दुष्टं क्रुद्धार्तदत्तञ्च यक्ष तद्भागि तत्फलम् । यच्च पौनर्भवः किञ्चित् करोत्यमुष्मिकं क्रमम् ॥

പാപമായതെന്തായാലും, കോപത്തിലോ ദുഃഖക്ലേശത്തിലോ നൽകി പോകുന്നതെന്തായാലും—ഹേ യക്ഷാ, അതിന്റെ ഫലത്തിൽ നിനക്കൊരു പങ്ക് ലഭിക്കുന്നു. കൂടാതെ ‘പൗനർഭവൻ’ പരലോകലക്ഷ്യത്തോടെ ചെയ്യുന്ന വിധികർമ്മവും നിനക്കേ ചേർക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 51

यच्च पौनर्भवा योषित् तद्यक्ष ! तव तृप्तये । कन्याशुल्कोपधानाय समुपास्ते धनक्रियाः ॥

പൗനർഭവാ സ്ത്രീ വരശുല്കം (കന്യാമൂല്യം) നേടാനോ, ധനസുരക്ഷ/പണയം എന്ന നിലയിൽ ഉറപ്പാക്കാനോ, ധനലാഭാർത്ഥം ചെയ്യുന്ന ധനകേന്ദ്രിത വിധികർമ്മങ്ങൾ—ഹേ യക്ഷാ, അവ നിന്റെ തൃപ്തിക്കായിരിക്കുന്നു।

Verse 52

तथैव यक्ष ! पुष्ट्यर्थमसच्छास्त्रक्रियाश्च याः । यच्चार्थनिर्वृतं किञ्चिदधीताṃ यन्न सत्यतः ॥

അതുപോലെ, ഹേ യക്ഷാ, അസത്യ/അസാര ഉപദേശങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചുള്ള, നിന്റെ പോഷണത്തിനായി ചെയ്യുന്ന വിധികർമ്മങ്ങൾ; കൂടാതെ സത്യതത്ത്വത്തിനല്ല, വെറും ധനതൃപ്തിക്കായി മാത്രം നടത്തുന്ന പഠനം—അതും നിനക്കേ ഉള്ളതാണ്।

Verse 53

ततः सर्वं तव कालांश्च ददामि तव सिद्धये । गुर्विण्यभिगमे सन्ध्यानित्यकार्यव्यतिक्रमे ॥

അതുകൊണ്ട് നിന്റെ സിദ്ധിക്കായി ആ എല്ലാം ഞാൻ നിന്നെക്കു നൽകുന്നു; കാലത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളും—ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീയെ സമീപിക്കുന്നതിലും, സന്ധ്യാവന്ദനവും നിത്യകർമ്മങ്ങളും ലംഘിക്കുന്നതിലും।

Verse 54

असच्छास्त्रक्रियालापदूषितेषु च दुःसह । तवाभिभवसामर्थ्यं भविष्यति सदा नृषु ॥

അസത്യോപദേശങ്ങളാൽ മലിനമായ ജനങ്ങളിൽ—അവരുടെ കർമകാണ്ഡവും വാക്കുകളും മൂലം—ഹേ ദുർധർഷിണീ, മനുഷ്യരെ കീഴടക്കുന്ന നിന്റെ ശക്തി എപ്പോഴും പ്രബലമായിരിക്കും।

Verse 55

पङ्क्तिभेदे वृथापाके पाकभेदे तथा क्रिया । नित्यञ्च गेहकलहे भविता वसतिस्तव ॥

ശരിയായ ഭക്ഷണക്രമം തകർക്കുന്നതിലും, അർത്ഥശൂന്യമായ പാചകത്തിലും, പാചകക്രിയയിലും കർമാനുഷ്ഠാനത്തിലും ഉള്ള അനിയമങ്ങളിലും—നിത്യഗൃഹകലഹങ്ങളിലും—അവിടെയാകും നിന്റെ വാസം।

Verse 56

अपोष्यमाणे च तथा भृत्ये गोवाहनादिके । असन्ध्याभ्युक्षितागारे काले त्वत्तो भयं नृणाम् ॥

അതുപോലെ ദാസന്മാർ, പശുക്കൾ, വാഹനങ്ങൾ മുതലായവ യഥാവിധി പരിപാലിക്കപ്പെടാതിരിക്കുമ്പോൾ; സന്ധ്യാകാലത്ത് ഗൃഹം വിധിപ്രകാരം പ്രോക്ഷണം/ശുദ്ധീകരണം ചെയ്യപ്പെടാതിരിക്കുമ്പോൾ—അത്തരം സമയങ്ങളിൽ നിന്നാൽ ജനങ്ങൾക്ക് ഭയം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു।

Verse 57

नक्षत्रग्रहपीडासु त्रिविधोत्पातदर्शने । अशान्तिकपरान् यक्ष ! नरानभिभविष्यसि ॥

നക്ഷത്ര-ഗ്രഹജന്യ പീഡകളിലും, ത്രിവിധ നിമിത്തങ്ങൾ കാണുമ്പോഴും—ഹേ യക്ഷാ, ശാന്തികർമങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കാതിരിക്കാൻ തന്നെ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ആ ജനങ്ങളെ നീ കീഴടക്കും।

Verse 58

वृथोपवासिनो मर्त्या द्यूतस्त्रीषु सदा रताः । त्वद्भाषणोपकर्तारो वैडालव्रतिकाश्च ये ॥

വൃഥാ ഉപവാസം ചെയ്യുന്നവർ, എപ്പോഴും ചൂതാട്ടത്തിലും സ്ത്രീസംഗത്തിലും ആസക്തരായവർ, ചാട്ടുവാക്കുകളാൽ പ്രീതിയുണ്ടാക്കുന്നവർ, ‘പൂച്ച-വ്രതം’പോലെ കപടാചാരം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവർ—അവരുടെ പെരുമാറ്റം നിന്ദ്യമാണ്।

Verse 59

अब्रह्मचारिणाधीतमिज्या चाविदुषा कृता । तपोवने ग्राम्यभुजां तथैवानिर्वजितात्मनाम् ॥

ബ്രഹ്മചര്യം/സംയമം ഇല്ലാത്തവൻ നേടിയ വിദ്യ, അജ്ഞാനി നിർവഹിച്ച യജ്ഞം, ഇപ്പോഴും ഗ്രാമ്യ (ഭോഗപ്രധാന) ആഹാരം കഴിക്കുന്നവരുടെ വനതപസ്, കൂടാതെ മനസ്സ് ശുദ്ധമല്ലാത്തവരുടെ അനുഷ്ഠാനം—ഇവയെല്ലാം ദോഷമുള്ളവയാണ്।

Verse 60

ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च स्वकर्मतः । परिच्युतानां या चेष्टा परलोकार्थमीप्सताम् ॥

സ്വസ്വധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് പതിതരായ ബ്രാഹ്മണൻ, ക്ഷത്രിയൻ, വൈശ്യൻ, ശൂദ്രൻ—പരലോകഫലം ആഗ്രഹിച്ച് അവർ ചെയ്യുന്ന ഏതു ശ്രമവും—അത് എല്ലാം വഴിതെറ്റിയ ശ്രമമാണ്।

Verse 61

तस्याश्च यत्फलं सर्वं तत्ते यक्ष भविष्यति । अन्यच्च ते प्रयच्छामि पुष्ट्यर्थं सन्निबोध तत् ॥

ആ വഴിതെറ്റിയ ആചരണത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഫലവും നിനക്കായിരിക്കും, ഹേ യക്ഷാ. നിന്റെ പോഷണത്തിനും ശക്തിക്കും വേണ്ടി ഞാൻ മറ്റൊന്നും കൂടി തരാം—അത് കേൾക്കുക।

Verse 62

भवतो वैश्वदेवान्ते नामोच्चारणपूर्वकम् । एतत्तवेति दास्यन्ति भवतो बलिमूर्जितम् ॥

വൈശ്വദേവ കർമം സമാപിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം നിന്റെ നാമം ഉച്ചരിച്ചു, ‘ഇത് നിനക്കുള്ളത്’ എന്നു പറഞ്ഞ് അവർ പോഷകമായ ബലി-അർപ്പണം നൽകും।

Verse 63

यः संस्कृताशी विधिवच्छुचिरन्तस्तथा बहिः । अलोलुपो जितस्त्रीकस्तद्गेहमपवर्जय ॥

നിയമപ്രകാരം സംസ്കൃത/ശുദ്ധ അന്നം ഭുജിച്ച്, അകത്തും പുറത്തും ശുചിയായും, ലോഭരഹിതനായും, സ്ത്രീകളോടുള്ള വിഷയാസക്തി ജയിച്ചവനായും ഉള്ള പുരുഷൻ ഉള്ള ആ ഗൃഹം നീ ഒഴിവാക്കുക।

Verse 64

पूज्यन्ते हव्यकव्याभ्यां देवताः पितरस्तथा । यामयोऽतिथयश्चापि तद्गेहं यक्ष वर्जय ॥

ഹേ യക്ഷാ! ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും ഹവ്യ-കവ്യ അർപ്പണങ്ങളാൽ നിയമപ്രകാരം ആദരിക്കുകയും, അതിഥികളെ യഥോചിതമായി സ്വീകരിക്കുകയും, പീഡിതരെയും ദുഃഖിതരെയും പരിചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ ഗൃഹം നീ ഒഴിവാക്കുക।

Verse 65

यत्र मैत्री गृहे बालवृद्धयोषिन्नरेषु च । तथा स्वजनवर्गेषु गृहं तच्चापि वर्जय ॥

കുട്ടികൾ, വൃദ്ധർ, സ്ത്രീകൾ, പുരുഷന്മാർ തമ്മിൽ വീട്ടിനകത്ത് സൗഹൃദം നിലനിൽക്കുകയും, സ്വന്തം ബന്ധുസമൂഹത്തിലും അതേ സ്നേഹബന്ധം തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന ആ ഗൃഹം നീ ഒഴിവാക്കുക।

Verse 66

योषितोऽबिरता यत्र न वहिर्गमनोत्सुकाः । लज्जान्विताः सदा गेहं यक्ष तत्परिवर्जय ॥

ഹേ യക്ഷാ! ഏത് ഗൃഹത്തിൽ സ്ത്രീകൾ വ്യഭിചാരിണികളല്ല, പുറത്തു സഞ്ചരിക്കാനുള്ള അത്യാഗ്രഹമില്ല, എന്നും ലജ്ജയും മര്യാദയും ഉള്ളവരായിരിക്കുമോ—ആ ഗൃഹം നീ ഒഴിവാക്കുക।

Verse 67

वयः सम्बन्धयोग्यानि शयनान्यशनानि च । यत्र गेहे त्वया यक्ष तद्वर्ज्यं वचनान्मम ॥

ഹേ യക്ഷാ! എന്റെ വചനപ്രകാരം—ഏത് ഗൃഹത്തിൽ ബന്ധങ്ങൾ, ശയ്യകൾ, ആഹാരം എന്നിവ പ്രായത്തിനും യുക്തമായ ബന്ധത്തിനും അനുസരിച്ച് യഥോചിതമായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു—ആ ഗൃഹം നീ ഒഴിവാക്കുക।

Verse 68

यत्र कारुणिका नित्यं साधुकर्मण्यवस्थिताः । सामान्योपस्करैर्युक्तास्त्यजेथा यक्ष ! तद्गृहम् ॥

ഹേ യക്ഷാ, ജനങ്ങൾ എപ്പോഴും കരുണാശീലരും ധർമ്മാചരണത്തിൽ സ്ഥാപിതരുമായി ലഘു ഗൃഹസ്ഥസാധനങ്ങളിൽ തൃപ്തരായിരിക്കുന്ന ആ ഗൃഹം നീ ഒഴിവാക്കുക.

Verse 69

यत्रासनस्थास्तिष्ठत्सु गुरु-वृद्ध-द्विजातिषु । न तिष्ठन्ति गृहं तच्च वर्ज्यं यक्ष ! त्वया सदा ॥

ഹേ യക്ഷാ, ആചാര്യരും മുതിർന്നവരും ദ്വിജാതി അതിഥികളും നിൽക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ ഇരുന്നുതന്നെ ഇരിക്കുന്ന (അവരെ ആദരിക്കാത്ത) ആ ഗൃഹം നീ എപ്പോഴും ഒഴിവാക്കുക.

Verse 70

तरुगुल्मादिभिर्धारं न विद्धं यस्य वेश्मनः । मर्मभेदोऽथवा पुंसस्तच्छ्रेयो भवनं न ते ॥

ഹേ യക്ഷാ, വൃക്ഷങ്ങൾ, കുറ്റിച്ചെടികൾ മുതലായവ കൊണ്ട് താങ്ങുകെട്ട് തുളച്ചുകയറുകയോ കേടുപാടാകുകയോ ചെയ്യാത്തതും, മനുഷ്യന്റെ മർമ്മസ്ഥാനങ്ങൾക്കു പരിക്ക് സംഭവിക്കാത്തതുമായ സ്ഥലം—അത്തരം വാസസ്ഥലം നിനക്കു യോജ്യമല്ല.

Verse 72

देवतापितृभृत्यानामतिथीनाञ्च वर्तनम् । यस्यायवशिष्टेनान्नेन पुंसस्तस्य गृहं त्यज ॥ सत्यवाक्यान् क्षमाशीलानहिंस्रान्नानुतापिनः । पुरुषानीदृशान् यक्ष ! त्यजेथाश्चानसूयकान् ॥

ഹേ യക്ഷാ, ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും ആശ്രിതർ/ഭൃത്യരെയും അതിഥികളെയും ഉച്ഛിഷ്ടമായ (ശേഷിച്ച) ആഹാരത്തോടെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഗൃഹം ഉപേക്ഷിക്ക. കൂടാതെ ഹേ യക്ഷാ, സത്യവാദികൾ, ക്ഷമാശീലർ, അഹിംസകർ, അനുതാപം വരുത്തുന്ന ദുഷ്കൃത്യങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തർ, അസൂയാരഹിതർ—ഇവരെയും നീ ഒഴിവാക്കുക.

Verse 73

भर्तृशुश्रूषणे युक्तामसत्स्त्रीसङ्गवर्जिताम् । कुटुम्बभर्तृशेषान्नपुष्टाञ्च त्यज योषितम् ॥

ഭർത്തൃശുശ്രൂഷയിൽ നിഷ്ഠയുള്ളതും ദുഷ്ടസ്ത്രീസംഗം ഒഴിവാക്കുന്നതും കുടുംബവും ഭർത്താവും ഭക്ഷിച്ചതിന് ശേഷമുള്ള ശേഷിച്ച ആഹാരത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതുമായ സ്ത്രീയെ നീ ഒഴിവാക്കുക.

Verse 74

यजनाध्ययनाभ्यासदानासक्तमतिं सदा । याजनाध्यापनादानकृतवृत्तिं द्विजं त्यज ॥

യജ്ഞം, അധ്യയനം, അഭ്യാസം, ദാനം എന്നിവയിൽ സദാ നിരതനായി, യാജനം, അധ്യാപനം, ദാന‑പ്രതിഗ്രഹം എന്നിവയാൽ ജീവിക്കുന്ന ദ്വിജൻ (ബ്രാഹ്മണൻ)നെ ഒഴിവാക്കുക।

Verse 75

दानाध्ययनयज्ञेषु सदोद्युक्तञ्च दुःसह । क्षत्रियं त्यज सच्छुल्कशस्त्राजीवात्तवेतनम् ॥

ദാനം, അധ്യയനം, യജ്ഞം എന്നിവയിൽ സദാ നിരതനായി, ജയിക്കാൻ ദുഷ്കരനായി, ആയുധവൃത്തിയാൽ ധർമ്മസമ്മത വേതനത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ക്ഷത്രിയനെ ഒഴിവാക്കുക।

Verse 76

त्रिभिः पूर्वगुणैर्युक्तं पाशुपाल्य-वणिज्ययोः । कृषेश्चावाप्तवृत्तिञ्च त्यज वैश्यामकल्मषम् ॥

മുമ്പ് പറഞ്ഞ മൂന്ന് ഗുണങ്ങളാൽ യുക്തനായി, പശുപാലനം, വ്യാപാരം, കൃഷി എന്നിവയാൽ ജീവിക നേടുകയും പാപരഹിതനുമായ വൈശ്യനെയും പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കുക।

Verse 77

दानेज्या-द्विजशुश्रूषा-तत्परं यक्ष ! सन्त्यज । शूद्रञ्च ब्राह्मणादीनां शुश्रूषावृत्तिपोषकम् ॥

ഹേ യക്ഷാ! ദാനം, പൂജ, ദ്വിജസേവ എന്നിവയിൽ ഭക്തനായി, ബ്രാഹ്മണാദികളുടെ സേവനത്തിലൂടെ ജീവിക്കുന്ന ശൂദ്രനെയും പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കുക।

Verse 78

श्रुतिस्मृत्यविरोधेन कृतवृत्तिर्गृहे गृही । यत्र तत्र च तत्पत्नी तस्यैवानुगतात्मिका ॥

ശ്രുതി‑സ്മൃതികൾക്ക് വിരുദ്ധമല്ലാത്ത രീതിയിൽ ജീവിക നടത്തുകയും, ഭാര്യ എവിടെയിരുന്നാലും ഭർത്താവിനോടു ഏകമനസ്സായി ഭക്തിയോടെ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന ഗൃഹസ്ഥനെ സമീപിക്കരുത് (അവൻ സംരക്ഷിതൻ).

Verse 79

यत्र पुत्रो गुरोः पूजां देवानाञ्च तथा पितुः । पत्नी च भर्तुः कुरुते तत्रालक्ष्मीभयं कुतः ॥

എവിടെ പുത്രൻ ഗുരുവിനെയും ദേവന്മാരെയും പിതാവിനെയും ആരാധിക്കുന്നുവോ, എവിടെ ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ സേവിച്ച് ആദരിക്കുന്നുവോ—അവിടെ അലക്ഷ്മി (ദുര്ഭാഗ്യം) എന്ന ഭയം എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും?

Verse 80

सदानुलिप्तं सन्ध्यासु गृहमम्बुसमुक्षितम् । कृतपुष्पबलिं यक्ष ! न त्वं शक्नोषि वीक्षितुम् ॥

എപ്പോഴും പുതുതായി ലേപിച്ച്/ശുദ്ധമായി സൂക്ഷിക്കുന്നതും, സന്ധ്യാകർമത്തിൽ ജലം തളിക്കുന്നതും, പുഷ്പവും ബലിയും അർപ്പിക്കുന്നതുമായ ആ ഗൃഹത്തെ—ഹേ യക്ഷാ, നീ നോക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.

Verse 81

भास्करादृष्टशय्यानि नित्याग्निसलिलानि च । सूर्यावलोकदीपानि लक्ष्म्या गेहानि भाजनम् ॥

ഏത് വീടുകളിൽ കിടക്കയിൽ സൂര്യപ്രകാശം പതിക്കുന്നുവോ, അവിടെ അഗ്നിയും ജലവും നിത്യമായി വിധിപ്രകാരം ക്രമത്തിൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവോ, ദീപങ്ങൾ സൂര്യദൃഷ്ടി ലഭിക്കുമാറ് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നുവോ—അത്തരം വീടുകൾ ലക്ഷ്മീദേവിക്ക് യോഗ്യമായ പാത്രങ്ങളാണ്.

Verse 82

यत्रोक्षा चन्दनं वीणा आदर्शो मधुसर्पिषी । विषाज्यताम्रपात्राणि तद्गृहं न तवाश्रयः ॥

എവിടെ പ്രോക്ഷണം (പവിത്രജലം തളിക്കൽ), ചന്ദനം, വീണ, ദർപ്പണം, തേനും നെയ്യും, ഉപയോഗയോഗ്യമായ താമ്രപാത്രങ്ങളും ഉണ്ടോ—അവിടം നിന്റെ ആശ്രയം അല്ല (നിനക്ക് അവിടെ വസിക്കാനാവില്ല).

Verse 83

यत्र कष्टकिनो वृक्षा यत्र निष्पाववल्लरी । भार्या पुनर्भूर्वल्मीकस्तद्यक्षा ! तव मन्दिरम् ॥

എവിടെ മുള്ളുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടോ, എവിടെ നിഷ്പാവാ വള്ളി വളരുന്നുവോ, എവിടെ ഭാര്യ പുനർഭൂ (പുനർവിവാഹിത) ആണോ, എവിടെ വൽമീകങ്ങൾ (ചീമപ്പുറ്റുകൾ) ഉണ്ടോ—ഹേ യക്ഷാ, അതുതന്നെ നിന്റെ വാസസ്ഥലം.

Verse 84

यस्मिन् गृहे नराः पञ्च स्त्रीत्रयं तावतिश्च गाः । अन्धकारेन्धनाग्निश्च तद्गृहं वसतिस्तव ॥

അഞ്ചു പുരുഷന്മാരും മൂന്നു സ്ത്രീകളും അത്രതന്നെ പശുക്കളും ഉള്ളതും, കൂടാതെ ഇരുട്ടും ഇന്ധനവും അഗ്നിയും ഉള്ളതുമായ ആ ഗൃഹം തന്നെയാണ് നിന്റെ വാസസ്ഥലം.

Verse 85

एकच्छागं द्विवालेयं त्रिगवं पञ्चमाहिषम् । षडश्वं सप्तमातङ्गं गृहं यक्षाशु शोषय ॥

ഒരു ആട്, രണ്ട് ചെമ്മരിയാടുകൾ, മൂന്ന് പശുക്കൾ, അഞ്ചാമത്തെ മൃഗമായി മഹിഷം (എരുമ), ആറു കുതിരകൾ, ഏഴാമതായി ആന—ഇവയുള്ള ഗൃഹത്തെ, ഹേ യക്ഷാ, വേഗം ശോഷിപ്പിച്ച് (നശിപ്പിച്ച്) കളയുക.

Verse 86

कुद्दालदात्रपिटकं तद्वत् स्थाल्यादिभाजनम् । यत्र तत्रैव क्षिप्तानि तव दद्युः प्रतिश्रयम् ॥

എവിടെ കോദാലി, ദാത്രം (കൊയ്ത്തുകത്തി), കൂട/ചാട്ട, കൂടാതെ കുടങ്ങളും മറ്റു പാത്രോപകരണങ്ങളും ഇവിടെ അവിടെ എറിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു—അവ തന്നെയാണ് നിനക്ക് ആശ്രയം നൽകുന്നത്.

Verse 87

मुसलो लूखले स्त्रीणामास्या तद्वदुदुम्बरे । अवस्करे मन्त्रणञ्च यक्षैतदुपकृत् तव ॥

സ്ത്രീകളുടെ ഉലക്കയും ഉരലും (അശുദ്ധമായി വിട്ടത്), അതുപോലെ ഉദുംബരവൃക്ഷത്തിലെ മലിനത; മാലിന്യത്തിനിടയിലെ രഹസ്യ ആലോചന/കുശലസംഭാഷണം—ഹേ യക്ഷാ, ഇതാണ് നിനക്ക് ആശ്രയം.

Verse 88

लङ्घ्यन्ते यत्र धान्यानि पक्वापक्वानि वेश्मनि । तद्वच्छास्त्राणि तत्र त्वं यथेष्टं चर दुःसह ॥

വീട്ടിൽ വേവിച്ചതും വേവിക്കാത്തതുമായ ധാന്യങ്ങൾ കാലാൽ കവിഞ്ഞുകടക്കപ്പെടുകയും, അതുപോലെ ശാസ്ത്രങ്ങളും അവമാനിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നിടത്ത്—ഹേ അസഹ്യനേ, അവിടെ നീ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിക്കാം.

Verse 89

स्थालीपिधानॆ यत्राग्निर्दत्तो दर्वोफलेन वा । गृहे तत्र दुरिष्टानामशेषाणां समाश्रयः ॥

ഏത് വീട്ടിൽ കലത്തിന്റെ മൂട് താൽക്കാലിക അടുപ്പായി വെച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ കരണ്ടിയുടെ പിടി ഇന്ധനമാക്കി തീ കൊളുത്തിയോ ചെയ്യുന്നു, ആ വീട് എല്ലാ തരത്തിലുള്ള അപശകുനങ്ങളുടെയും അമംഗള ശക്തികളുടെയും ആശ്രയമാകുന്നു।

Verse 90

मानुषास्थि गृहे यत्र दिवाराात्रं मृतस्थितिḥ । तत्र यक्ष ! tavāvāsas tathānyeṣāñca rakṣasām ॥

ഹേ യക്ഷാ! മനുഷ്യരുടെ അസ്ഥികൾ സൂക്ഷിക്കുന്നതും പകലും രാത്രിയും ശവം കിടക്കുന്നതുമായ വീട്ടിലാണ് നിന്റെ വാസം; മറ്റു രാക്ഷസന്മാരുടെയും വാസസ്ഥലവും അതുതന്നെ.

Verse 91

अदत्त्वा भुञ्जते ये वै बन्धोः पिण्डं तथोदकम् । सपिण्डान् सोदकांश्चैव तत्काले तान् नरान् भज ॥

മരിച്ച ബന്ധുവിന് പിണ്ഡദാനവും ജലതർപ്പണവും നൽകാതെ ഭക്ഷിക്കുന്നവർ—സ്വസപിണ്ഡവും സ്വസോദകബന്ധുക്കളുമായി—അന്നേരം ചെന്നു ആ മനുഷ്യരെ പീഡിപ്പിക്കുവിൻ.

Verse 92

यत्र पद्मपहापद्मौ सुरभिर्मोकाशिनी । वृषभैरावतौ यत्र कल्प्यन्ते तद्गृहं त्यज ॥

പദ്മപഹാ, പദ്മം, സുരഭി, മോകാശിനി, വൃഷഭം, ഐരാവതം എന്നിവ നിമിത്തചിഹ്നങ്ങളായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നിടത്ത് ആ വീട് ഉപേക്ഷിക്കണം.

Verse 93

अशस्त्रा देवता यत्र सशस्त्राश्चाहवं विना । कल्प्यन्ते मनुजैरर्च्यास्तत् परित्यज मन्दिरम् ॥

ജനങ്ങൾ ദേവതകളെ നിരായുധരൂപമായി നിർമ്മിച്ച് ആരാധിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ യുദ്ധസന്ദർഭമില്ലാതെ ആയുധധാരിരൂപങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നതോ ചെയ്യുന്നിടത്ത് ആ ക്ഷേത്രം/വീട് ഉപേക്ഷിക്കണം.

Verse 94

पौरजानपदैर्यत्र प्राक्प्रसिद्धमहोत्सवाः । क्रियन्ते पूर्ववद् गेहे न त्वं तत्र गृहे चर ॥

നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും മുൻപുപോലെ പ്രസിദ്ധമായ മഹോത്സവങ്ങൾ വിധിപൂർവ്വം ആചരിക്കുന്ന വീട്ടിൽ നീ അലഞ്ഞുതിരിയരുത്।

Verse 95

शूर्पवातघटाम्भोभिः स्त्रानं वस्त्राम्बुविप्रुषैः । नखाग्रसलिलैश्चैव तान् याहि हतलक्षणान् ॥

ചാളി/ശൂർപം കഴുകിയ വെള്ളം, കാറ്റിൽ പറന്നുവന്ന മലിനജലം, കുടത്തിലെ ശേഷിച്ച വെള്ളം, സ്നാനജലം, കഴുകിയ വസ്ത്രങ്ങളുടെ തുള്ളികൾ, നഖത്തിന്റെ അഗ്രത്തിലെ വെള്ളം—ഇവകൊണ്ട് അശുദ്ധി വരുത്തുന്ന/അവഗണിക്കുന്നവർ ഉള്ളിടത്തേക്ക്, ആ ദുര്ഭാഗ്യ നശിച്ചവരുടെ അടുക്കൽ നീ പോകുക।

Verse 96

देशाचारान् समयान् ज्ञातिधर्मं जपं होपं मङ्गलं देवतेष्टिम् । सम्यक्शौचं विधिवल्लोकवादान् पुंसस्त्वया कुर्वतो मास्तु सङ्गः ॥

ദേശാചാരങ്ങൾ, അംഗീകൃത സമ്പ്രദായങ്ങൾ, ബന്ധുക്കളോടുള്ള ധർമ്മം, ജപം, ഹോമം, മംഗളകർമ്മങ്ങൾ, ദേവപൂജ, ശൗചം, യഥോചിത സദാചാരം എന്നിവ ശരിയായി പാലിക്കുന്ന മനുഷ്യനോടു—ഹേ യക്ഷാ—നിനക്ക് യാതൊരു സഹവാസവും ഉണ്ടാകരുത്।

Verse 97

मार्कण्डेय उवाच इत्युक्त्वा दुःसहं ब्रह्मा तत्रैवान्तरधीयत । चकार शासनं सोऽपि तथा पङ्कजजन्मनः ॥

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ദുഃസഹനെ ഉപദേശിച്ച് ബ്രഹ്മാവ് അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. അവനും പദ്മയോനി (ബ്രഹ്മ) യുടെ ആജ്ഞ യഥാവിധി അനുഷ്ഠിച്ചു।