Mohinī-prashna
The Question about Mohinī
स्वेच्छाचारा तु या नारी योऽविनीतः सुतो द्विजाः । एकांतशीलो नृपतिर्भृत्यः कर्मविवर्जितः ॥ ४६ ॥
svecchācārā tu yā nārī yo'vinītaḥ suto dvijāḥ | ekāṃtaśīlo nṛpatirbhṛtyaḥ karmavivarjitaḥ || 46 ||
ໂອ ດວິຈະທັງຫຼາຍ, ແມ່ຍິງທີ່ປະພຶດຕາມໃຈຕົນເອງລ້ວນໆ, ລູກຊາຍທີ່ບໍ່ມີວິນັຍ, ກະສັດທີ່ຢູ່ໂດດດ່ຽວຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະຂ້າຮັບໃຊ້ທີ່ຫຼີກເວັ້ນໜ້າທີ່—ທັງໝົດນີ້ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະ ຄວາມເສື່ອມຖອຍ.
Sanatkumara (in dialogue with Narada; addressing the dvijas/listeners)
Vrata: none
Rasa: {"primary_rasa":"raudra","secondary_rasa":"shanta","emotional_journey":"A forceful diagnostic list of social failings (whimful wife, undisciplined son, isolated king, idle servant) that ends as a stabilizing warning meant to restore order."}
The verse frames dharma as disciplined role-based conduct: when key pillars of society (family, governance, service) abandon self-restraint and duty, adharma spreads and collective well-being declines.
While not naming bhakti directly, it supports bhakti through niyama (discipline): steadiness in duty, humility, and self-control are presented as the ethical ground on which Vishnu-bhakti and puranic practices remain stable and fruitful.
No specific Vedanga (like Vyakarana or Jyotisha) is taught here; the practical takeaway is sadācāra and rāja-nīti—applied dharma principles that guide household discipline, governance responsibility, and faithful service.