Prashna 5

Verse 5.1

अथ हैनं सैब्यः सत्यकामः पप्रच्छ । स यो ह वै तद्भगवन् मनुष्येषु प्रायणान्तम् ओङ्कारम् अभिध्यायीत् । कतमं वाव स तेन लोकं जयतीति । तस्मै स होवाच ॥१॥

ನಂತರ ಶೈಬ್ಯ ಶಿಬಿಪುತ್ರ ಸತ್ಯಕಾಮನು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದನು: ‘ಭಗವನ್, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಾಣಾಂತವರೆಗೆ ಓಂಕಾರವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಲೋಕವನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆ?’ ಎಂದು. ಅವರಿಗೆ ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು ॥೧॥

Verse 5.2

एतद्वै सत्यकाम परं चापरं च ब्रह्म यद् ओङ्कारः । तस्माद् विद्वान् एतेनैवायतनेनैकतरम् अन्वेति ॥२॥

ಹೇ ಸತ್ಯಕಾಮ, ಈ ಓಂಕಾರವೇ ಪರವೂ ಅಪರವೂ ಆದ ಬ್ರಹ್ಮ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿ ಈ ಒಂದೇ ಆಧಾರದಿಂದ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಅನುಸಂಧಾನಿಸಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ॥೨॥

Verse 5.3

स यद्येकमात्रामभिध्यायीत स तेनैव संवेदितस्तूर्णमेव जगत्याभिसम्पद्यते । तमृचो मनुष्यलोकमुपनयन्ते स तत्र तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया सम्पन्नो महिमानमनुभवति ॥३॥

ಯಾರು ಓಂಕಾರದ ಏಕಮಾತ್ರೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅದರಿಂದಲೇ ಪ್ರಕಾಶಿತರಾಗಿ ಶೀಘ್ರವೇ ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ (ಮಾನವಲೋಕಕ್ಕೆ) ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಋಗ್ವೇದದ ಋಚೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಮನುಷ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ; ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ ॥೩॥

Verse 5.4

अथ यदि द्विमात्रेण मनसि सम्पद्यते सोऽन्तरिक्षं यजुर्भिरुन्नीयते सोमलोकम् । स सोमलोके विभूतिमनुभूय पुनरावर्तते ॥४॥

ನಂತರ ಅವನು ದ್ವಿಮಾತ್ರೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದರೆ, ಯಜುರ್ಮಂತ್ರಗಳು ಅವನನ್ನು ಅಂತರಿಕ್ಷ ಪ್ರದೇಶದ ಮೂಲಕ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಸೋಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಸೋಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೈಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ.

Verse 5.5

यः पुनरेतं त्रिमात्रेणोमित्येतेनैवाक्षरेण परं पुरुषमभिध्यायीत स तेजसि सूर्ये सम्पन्नः । यथा पादोदरस्त्वचा विनिर्भुच्यत एवं ह वै स पाप्मना विनिर्भुक्तः स सामभिरुन्नीयते ब्रह्मलोकं स एतस्माज्जीवघनात् पर...

ಆದರೆ ಯಾರು ಈ ಓಂಕಾರವನ್ನು ತ್ರಿಮಾತ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ—ಈ ಅಕ್ಷರ ‘ಓಂ’ ನಿಂದಲೇ—ಪರಮಪುರುಷನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ತೇಜೋಮಯ ಸೂರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪಾದೋದರ ಸರ್ಪವು ತನ್ನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಕ್ತನಾಗುವಂತೆ, ಅವನು ಪಾಪದಿಂದ ನಿರ್ಭುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಾಮಗಾನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ; ಈ ಜೀವಘನ ದೇಹದಿಂದ ಪರವಾಗಿ, ಪರಾತ್ಪರವಾದ ಪುರುಷಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿರುವ ಪುರುಷನನ್ನು ಅವನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮುಂದಿನ ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ.

Verse 5.6

तिस्रो मात्रा मृत्युमत्यः प्रयुक्ता अन्योन्यसक्ताः अनविप्रयुक्ताः । क्रियासु बाह्याभ्यन्तरमध्यमासु सम्यक् प्रयुक्तासु न कम्पते ज्ञः ॥६॥

ಮೂರು ಮಾತ್ರೆಗಳು ಮೃತ್ಯುಕರವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅವು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ, ವಿಭಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಬಾಹ್ಯ, ಆಂತರಿಕ ಹಾಗೂ ಮಧ್ಯಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಜ್ಞಾನಿ ಕಂಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 5.7

ऋग्भिरेतं यजुर्भिरन्तरिक्षं सामभिर्यत् तत् कवयो वेदयन्ते । तमोङ्कारेणैवायतनेनान्वेति विद्वान् यत्तच्छान्तमजरममृतमभयं परं चेति ॥७॥

ಋಗ್ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ, ಯಜುಸ್ಸೂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ, ಸಾಮಗಾನಗಳಿಂದಲೂ ಕವಿಗಳಾದ ಋಷಿಗಳು ಯಾವ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುವರೋ—ಅದೇ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ಓಂಕಾರವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯ-ಆಯತನವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಅನುಸಂಧಾನಿಸಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಶಾಂತ, ಅಜರ, ಅಮೃತ, ಅಭಯ ಮತ್ತು ಪರಮವಾಗಿದೆ.