Avadhuta

Verse 1

अथ ह सांकृतिः भगवन्तम् अवधूतं दत्तात्रेयं परिसमेत्य पप्रच्छ—भगवन्, कोऽवधूतस्य? का स्थितिः? किं लक्ष्म? किं संसरणम्? इति। तं होवाच भगवो दत्तात्रेयः परमकारुणिकः॥१॥

ಅನಂತರ ಸಾಂಕ್ರಿತಿಯು ಭಗವಾನ್ ಅವಧೂತ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದನು— “ಭಗವನ್, ಅವಧೂತನೆಂದರೆ ಯಾರು? ಅವನ ಸ್ಥಿತಿ ಏನು? ಅವನ ಲಕ್ಷಣವೇನು? ಅವನ ಸಂಚರಣೆ/ಆಚರಣೆ ಹೇಗೆ?” ಆಗ ಪರಮ ಕರುಣಾಮಯ ಭಗವಾನ್ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 2

अक्षरत्वाद्वरेण्यत्वाद्धृतसंसारबन्धनात् । तत्त्वमस्यादिलक्ष्यत्वादवधूत इतीर्यते॥२॥

ಅಕ್ಷರವಾದ ಅವಿನಾಶಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ, ಪರಮ ವರಣೀಯನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಸಂಸಾರಬಂಧನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹಾಗೂ “ತತ್ತ್ವಮಸಿ” ಮೊದಲಾದ ಮಹಾವಾಕ್ಯಗಳ ಲಕ್ಷ್ಯಾರ್ಥವೇ ತಾನಾಗಿರುವುದರಿಂದ— ಅವನನ್ನು ‘ಅವಧೂತ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 3

यो विलङ्घ्याश्रमान्वर्णानात्मन्येव स्थितः सदा । अतिवर्णाश्रमी योगी अवधूतः स कथ्यते॥३॥

ಯಾರು ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಸದಾ ಆತ್ಮನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ— ಅಂಥ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾತೀತ ಯೋಗಿಯನ್ನು ‘ಅವಧೂತ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 4

तस्य प्रियं शिरः कृत्वा मोदो दक्षिणपक्षकः । प्रमोद उत्तरः पक्ष आनन्दो गोष्पदायते॥४॥

ಅವನು ‘ಪ್ರಿಯ’ವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಾಗಿ, ‘ಮೋದ’ವನ್ನು ಬಲಪಕ್ಷವಾಗಿ, ‘ಪ್ರಮೋದ’ವನ್ನು ಎಡಪಕ್ಷವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಆಗ ‘ಆನಂದ’ವೂ ಅವನಿಗೆ ಗೋವಿನ ಖುರಚಿಹ್ನೆಯಷ್ಟು ಅಲ್ಪವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ।

Verse 5

गोपालसदृशां शीर्षे नापि मध्ये न चाप्यधः । ब्रह्मपुच्छं प्रतिष्ठेति पुच्छाकारेण कारयेत्॥५॥

ಮೇಲೆಯಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ, ಕೆಳದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ— ‘ಬ್ರಹ್ಮ-ಪುಚ್ಛ’ವನ್ನೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ (ಆಧಾರ) ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಆ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಪುಚ್ಛಾಕಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 6

एवं चतुष्पथं कृत्वा ते यान्ति परमां गतिम् । न कर्मणा न प्रजया धनेन त्यागेनैके अमृतत्वमानशुः ॥६॥

ಹೀಗೆ ಚತುಷ್ಪಥವನ್ನು (ನಾಲ್ಕುಮಾರ್ಗವನ್ನು) ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ಮದಿಂದಲ್ಲ, ಪ್ರಜೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಧನದಿಂದಲ್ಲ—ತ್ಯಾಗದಿಂದಲೇ ಕೆಲವರು ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 7

स्वैरं स्वैरविहरणं तत्संसरणम् । सांबरा वा दिगंबरा वा । न तेषां धर्माधर्मौ न मेध्यामेधौ । सदा सांग्रहण्येष्ट्यश्वमेधान्तयागं यजते । स महामखो महायोगः ॥७॥

ಅವರ ವಿಹಾರ ಸ್ವೈರ; ಅವರ ಸಂಸರಣ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಂಚಾರ. ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಲಿ ದಿಗಂಬರರಾಗಲಿ. ಅವರಿಗೆ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳಿಲ್ಲ, ಶುದ್ಧಾಶುದ್ಧಗಳಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಅಶ್ವಮೇಧಾಂತ ಅಂತಿಮಾಹುತಿವರೆಗೆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವನು; ಅವನು ಮಹಾಮಖ, ಮಹಾಯೋಗಿ.

Verse 8

कृत्स्नमेतच्चित्रं कर्म । स्वैरं न विगायेत् तन्महाव्रतम् । न स मूढवल्लिप्यते ॥८॥

ಈ ಸಮಸ್ತ ಕರ್ಮ ಚಿತ್ರವಂತೆ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಅದನ್ನು ಸ್ವೈರವಾಗಿ ಹಾಡಿ (ಪ್ರಚಾರಿಸಿ) ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಬಾರದು—ಅದೇ ಮಹಾವ್ರತ. ಅವನು ಮೂಢನಂತೆ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 9

यथा रविः सर्वरसान् प्रभुङ्क्ते हुताशनश्चापि हि सर्वभक्षः । तथैव योगी विषयान् प्रभुङ्क्ते न लिप्यते पुण्यपापैश्च शुद्धः ॥९॥

ಸೂರ್ಯನು ಸರ್ವರಸಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ, ಅಗ್ನಿಯು ಸರ್ವಭಕ್ಷನಾಗಿರುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಯೋಗಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಅವನು ಪುಣ್ಯಪಾಪಗಳಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

आपूर्यमाणम् अचलप्रतिष्ठं समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् । तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥१०॥

ನೀರು ತುಂಬುತ್ತಾ ಇದ್ದರೂ ಅಚಲ ಆಧಾರವಿರುವ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಜಲಗಳು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳು ಯಾರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೋ ಅವನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಕಾಮನೆಗಳ ಕಾಮಿಯಲ್ಲ.

Verse 11

न निरोधो न चोत्पत्तिर्न बद्धो न च साधकः । न मुमुक्षुर्न वै मुक्त इत्येषा परमार्थता॥११॥

ನ ನಿರೋಧವೂ ಇಲ್ಲ, ಉತ್ಪತ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ; ಬಂಧಿತನೂ ಇಲ್ಲ, ಸಾಧಕನೂ ಇಲ್ಲ. ಮುಮುಕ್ಷುವೂ ಇಲ್ಲ, ನಿಜವಾಗಿ ಮುಕ್ತನೂ ಇಲ್ಲ—ಇದೇ ಪರಮಾರ್ಥ ಸತ್ಯ।

Verse 12

ऐहिकामुष्मिकव्रातसिद्धै मुक्तेश्च सिद्धये । बहुकृत्यं पुरा स्यान्मे तत्सर्वमधुना कृतम्॥१२॥

ಇಹಲೋಕ-ಪರಲೋಕದ ಸಿದ್ಧಿಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹಾಗೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು, ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಕಾರ್ಯವಿತ್ತು; ಈಗ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನೆರವೇರಿದೆ।

Verse 13

तदेव कृतकृत्यत्वं प्रतियोगिपुरःसरम् । अनुसन्दधदेवायमेवं तृप्यति नित्यशः॥१३॥

ಅದೇ ಕೃತಕೃತ್ಯತ್ವ—ಅದರ ಪ್ರತಿಯೋಗಿ ಭಾವಗಳು ಮುಂಚಿತವಾಗಿರುವಂತೆ; ಹೀಗೆ ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡುವ ಈ ಪುರುಷನು ಸದಾ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 14

दुःखिनोऽज्ञाः संसरन्तु कामं पुत्राद्यपेक्षया । परमानन्दपूर्णोऽहं संसरामि किमिच्छया॥१४॥

ದುಃಖಿತ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪುತ್ರಾದಿಗಳ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಇಚ್ಛಿಸಿದಂತೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯಲಿ. ನಾನು ಪರಮಾನಂದಪೂರ್ಣನು—ಯಾವ ಆಸೆಯಿಂದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯಬೇಕು?

Verse 15

अनुतिष्ठन्तु कर्माणि परलोकयियासवः । सर्वलोकात्मकः कस्मादनुतिष्ठामि किं कथम्॥१५॥

ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುವವರು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿ. ನಾನು ಸರ್ವಲೋಕಾತ್ಮಸ್ವರೂಪನು—ಹಾಗಾದರೆ ಏಕೆ, ಏನಿಗಾಗಿ, ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಕರ್ಮ ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 16

व्याचक्षतां ते शास्त्राणि वेदानध्यापयन्तु वा । येऽत्राधिकारिणो मे तु नाधिकारोऽक्रियत्वतः ॥१६॥

ಇಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯರಾದವರು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಿ ಅಥವಾ ವೇದಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸಲಿ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅಕರ್ತಾ, ಕ್ರಿಯಾರಹಿತನು.

Verse 17

निद्राभिक्षे स्नानशौचे नेच्छामि न करोमि च । द्रष्टारश्चेत्कल्पयन्तु किं मे स्यादन्यकल्पनात् । गुञ्जापुञ्जादि दह्येत नान्यारोपितवह्निना । नान्यारोपितसंसारधर्मा नैवमहं भजे ॥१७॥

ನಿದ್ರೆ, ಭಿಕ್ಷೆ, ಸ್ನಾನ, ಶೌಚ—ನಾನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನೋಡುವವರು ಹಾಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅವರ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಏನು? ಗುಂಜಾಬೀಜಗಳ ರಾಶಿ ಮುಂತಾದವು ಕಲ್ಪಿತ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸುಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇತರರು ಆರೋಪಿ ಮಾಡಿದ ಸಂಸಾರಧರ್ಮಗಳನ್ನು ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

शृण्वन्त्वज्ञाततत्त्वास्ते जानन्कस्माञ्छृणोम्यहम् । मन्यन्तां संशयापन्ना न मन्येऽहमसंशयः ॥१८॥

ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ಕೇಳಲಿ. ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಏಕೆ ಕೇಳಬೇಕು? ಸಂಶಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವರು ಯೋಚಿಸಲಿ; ನಾನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ನಾನು ನಿಃಸಂಶಯನು.

Verse 19

विपर्यस्तो निदिध्यासे किं ध्यानमविपर्यये । देहात्मत्वविपर्यासं न कदाचिद्भजाम्यहम् ॥१९॥

ವಿಪರೀತ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರುವವನು ನಿದಿಧ್ಯಾಸನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವಿಪರೀತನಿಗೆ ಧ್ಯಾನವೇನು? ದೇಹವನ್ನೇ ಆತ್ಮವೆಂದು ಗ್ರಹಿಸುವ ವಿಪರ್ಯಾಸವನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಆಶ್ರಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 20

अहं मनुष्य इत्यादिव्यवहारो विनाप्यमुम् । विपर्यासं चिराभ्यस्तवासनातोऽवकल्पते ॥२०॥

ಈ ಭ್ರಮೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ‘ನಾನು ಮನುಷ್ಯ’ ಇತ್ಯಾದಿ ಲೋಕವ್ಯವಹಾರ ಸಾಧ್ಯ; ಏಕೆಂದರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸವು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅಭ್ಯಾಸಗೊಂಡ ವಾಸನೆಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 21

आरब्धकर्मणि क्षीणे व्यवहारो निवर्तते । कर्मक्षये त्वसौ नैव शाम्येद्ध्यानसहस्रतः ॥२१॥

ಆರಬ್ಧಕರ್ಮ (ಪ್ರಾರಬ್ಧ) ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ ವ್ಯವಹಾರವು ನಿವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಾರಬ್ಧವು ಸಾವಿರಾರು ಧ್ಯಾನಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಶಮನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಕರ್ಮಕ್ಷಯದಿಂದಲೇ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Verse 22

विरलत्वं व्यवहृतेरिष्टं चेद्ध्यानमस्तु ते । बाधिकर्मव्यवहृतिं पश्यन्ध्यायाम्यहं कुतः ॥२२॥

ವ್ಯವಹಾರದ ವಿರಲತೆ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಿದ್ದರೆ, ನಿನಗೆ ಧ್ಯಾನ ಇರಲಿ. ಆದರೆ ನಾನು—ಕರ್ಮದ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಬಾಧಿತ (ಅಪವಾದಿತ)ವೆಂದು ಕಾಣುವವನು—ಎಲ್ಲಿ നിന്ന് ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಲಿ?

Verse 23

विक्षेपो नास्ति यस्मान्मे न समाधिस्ततो मम । विक्षेपो वा समाधिर्वा मनसः स्याद्विकारिणः । नित्यानुभवरूपस्य को मेऽत्रानुभवः पृथक् ॥२३॥

ನನಗೆ ವಿಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಸಮಾಧಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ವಿಕ್ಷೇಪವಾಗಲಿ ಸಮಾಧಿಯಾಗಲಿ, ಅವು ವಿಕಾರಗೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸೇರಿವೆ. ನಿತ್ಯಾನುಭವಸ್ವರೂಪನಾದ ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ‘ಅನುಭವ’ವೇನು?

Verse 24

कृतं कृत्यं प्रापणीयं प्राप्तमित्येव नित्यशः । व्यवहारो लौकिको वा शास्त्रीयो वान्यथापि वा । ममाकर्तुरलेपस्य यथारब्धं प्रवर्तताम् ॥२४-२५॥

‘ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಮಾಡಿದೆ; ಪಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಪಡೆದೆ’—ಎಂದು ನಿತ್ಯವೂ. ಲೋಕಿಕವಾಗಲಿ, ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ವ್ಯವಹಾರವಾಗಲಿ, ಆರಂಭವಾದಂತೆ ನಡೆಯಲಿ; ನಾನು ಅಕರ್ತಾ ಮತ್ತು ಅಲೇಪ್ಯನು.

Verse 25

कृतं कृत्यं प्रापणीयं प्राप्तमित्येव नित्यशः । व्यवहारो लौकिको वा शास्त्रीयो वान्यथापि वा । ममाकर्तुरलेपस्य यथारब्धं प्रवर्तताम् ॥२४-२५॥

‘ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಮಾಡಿದೆ; ಪಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಪಡೆದೆ’—ಎಂದು ನಿತ್ಯವೂ. ಲೋಕಿಕವಾಗಲಿ, ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ವ್ಯವಹಾರವಾಗಲಿ, ಆರಂಭವಾದಂತೆ ನಡೆಯಲಿ; ನಾನು ಅಕರ್ತಾ ಮತ್ತು ಅಲೇಪ್ಯನು.

Verse 26

अथवा कृतकृत्येऽपि लोकानुग्रहकाम्यया । शास्त्रीयेणैव मार्गेण वर्तेऽहं मम का क्षतिः ॥२६॥

ಅಥವಾ, ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿದ್ದರೂ ಲೋಕಾನುಗ್ರಹದ ಕಾಮನೆಯಿಂದ ನಾನು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ; ನನಗೆ ಏನು ನಷ್ಟ?

Verse 27

देवार्चनस्नानशौचभिक्षादौ वर्ततां वपुः । तारं जपतु वाक् तद्वत् पठत्वाम्नायमस्तकम् ॥२७॥

ದೇಹವು ದೇವಾರ್ಚನೆ, ಸ್ನಾನ, ಶೌಚ, ಭಿಕ್ಷೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಲಿ; ವಾಣಿ ತಾರಕಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಶಿಖೆಯಾದ ಸಾರೋಪದೇಶವನ್ನು ಪಠಿಸಲಿ.

Verse 28

विष्णुं ध्यायतु धीः यद्वा ब्रह्मानन्दे विलीयताम् । साक्ष्यहं किंचिदप्यत्र न कुर्वे नापि कारये ॥२८॥

ಬುದ್ಧಿಯು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ, ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ. ನಾನು ಸಾಕ್ಷಿ; ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾಡಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 29

कृतकृत्यतया तृप्तः प्राप्तप्राप्यतया पुनः । तृप्यन्नेवं स्वमनसा मन्यतेऽसौ निरन्तरम् ॥२९॥

ಕೃತಕೃತ್ಯತೆಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಪ್ತಪ್ರಾಪ್ಯತೆಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿ—ಹೀಗೆ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೀಗೆಯೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

धन्योऽहं धन्योऽहं नित्यं स्वात्मानमञ्जसा वेद्मि । धन्योऽहं धन्योऽहं ब्रह्मानन्दो विभाति मे स्पष्टम् ॥३०॥

ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ನಿತ್ಯವೂ ಸ್ವಾತ್ಮನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದವು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 31

धन्योऽहं धन्योऽहं दुःखं सांसारिकं न वीक्षेऽद्य । धन्योऽहं धन्योऽहं स्वस्याज्ञानं पलायितं क्वापि ॥३१॥

ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಇಂದು ನಾನು ಸಂಸಾರಜನ್ಯ ದುಃಖವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನದೇ ಅಜ್ಞಾನವು ಎಲ್ಲೋ ದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿದೆ.

Verse 32

धन्योऽहं धन्योऽहं कर्तव्यं मे न विद्यते किंचित् । धन्योऽहं धन्योऽहं प्राप्तव्यं सर्वमत्र सम्पन्नम् ॥३२॥

ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂಬುದು ಇಲ್ಲ. ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 33

धन्योऽहं धन्योऽहं तृप्तेर्मे कोपमा भवेल्लोके । धन्योऽहं धन्योऽहं धन्यो धन्यः पुनः पुनर्धन्यः ॥३३॥

ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಉಪಮೆ ಇರಬಹುದು? ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಧನ್ಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಧನ್ಯ, ಧನ್ಯ; ಪುನಃ ಪುನಃ ಧನ್ಯ.

Verse 34

अहो पुण्यमहो पुण्यं फलितं फलितं दृढम् । अस्य पुण्यस्य सम्पत्तेरहो वयमहो वयम् ॥३४॥

ಅಹೋ ಪುಣ್ಯ, ಅಹೋ ಪುಣ್ಯ; ಅದು ದೃಢವಾಗಿ ಫಲಿಸಿದೆ—ಫಲಿಸಿದೆ. ಈ ಪುಣ್ಯಸಂಪತ್ತಿಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಿಂದ—ಅಹೋ ನಾವು, ಅಹೋ ನಾವು!

Verse 35

अहो ज्ञानमहो ज्ञानमहो सुखमहो सुखम् । अहो शास्त्रमहो शास्त्रमहो गुरुरहो गुरुः ॥३५॥

ಅಹೋ ಜ್ಞಾನ, ಅಹೋ ಜ್ಞಾನ; ಅಹೋ ಸುಖ, ಅಹೋ ಸುಖ; ಅಹೋ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಅಹೋ ಶಾಸ್ತ್ರ; ಅಹೋ ಗುರು, ಅಹೋ ಗುರು!

Verse 36

इति य इदमधीते सोऽपि कृतकृत्यो भवति। सुरापानात्पूतो भवति। स्वर्णस्तेयात्पूतो भवति। ब्रह्महत्यात्पूतो भवति। कृत्याकृत्यात्पूतो भवति। एवं विदित्वा स्वेच्छाचारपरो भूयाद् ॐ सत्यमित्युपनिषत्॥३६॥

ಇತಿ ಯಾರು ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನೂ ಕೃತಕೃತ್ಯ—ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದವನು—ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಸುರಾಪಾನ ದೋಷದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವರ್ಣಸ್ತೇಯ ಪಾಪದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಕೃತ್ಯಾ ಹಾಗೂ ಅಕೃತ್ಯ—ಮಂತ್ರತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಾಡಬಾರಾದ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದೋಷಗಳಿಂದಲೂ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು, ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಲಿ. ಓಂ—ಸತ್ಯ; ಇತಿ ಉಪನಿಷತ್।