Bahvricha

Verse 1

देवी ह्येकाग्र एवासीत् । सैव जगदण्डम् असृजत् । कामकलेति विज्ञायते । शृङ्गारकलेति विज्ञायते ॥१॥

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಿಯೇ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಏಕೈಕಳಾಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳೇ ಜಗದಂಡವನ್ನು (ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ-ಅಂಡವನ್ನು) ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಳು. ಅವಳು ‘ಕಾಮಕಲಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು; ‘ಶೃಂಗಾರಕಲಾ’ ಎಂದೂ ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಳು.

Verse 2

तस्या एव ब्रह्मा अजीजनत् । विष्णुर् अजीजनत् । रुद्रोऽजीजनत् । सर्वे मरुद्गणा अजीजनत् । गन्धर्वाप्सरसः किन्नरा वादित्रवादिनः समन्ताद् अजीजनत् । भोग्यम् अजीजनत् । सर्वम् अजीजनत् । सर्वं शाक्तम् अजीजनत् ...

ಅವಳಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮನು ಜನಿಸಿದನು; ವಿಷ್ಣುವು ಜನಿಸಿದನು; ರುದ್ರನು ಜನಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲಾ ಮರುದ್ಗಣಗಳು ಜನಿಸಿದರು. ಗಂಧರ್ವ-ಅಪ್ಸರಸರು, ಕಿನ್ನರರು ಹಾಗೂ ವಾದ್ಯವಾಡಕರು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರकटರಾದರು. ಭೋಗ್ಯವಸ್ತುಗಳು ಜನಿಸಿದವು; ಎಲ್ಲವೂ ಜನಿಸಿತು. ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಜನಿಸಿತು. ಅಂಡಜ, ಸ್ವೇದಜ, ಉದ್ಭಿಜ್ಜ, ಜರಾಯುಜ—ಯಾವ ಜೀವಿಗಳಿದ್ದರೂ, ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ, ಮಾನವರೂ ಸೇರಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಜನಿಸಿದವು.

Verse 3

सैषा परा शक्तिः । सैषा शांभवीविद्या कादिविद्येति वा हादिविद्येति वा सादिविद्येति वा । रहस्यम् । ओमों वाचि प्रतिष्ठा ॥३॥

ಅವಳೇ ಪರಾಶಕ್ತಿ. ಅವಳೇ ಶಾಂಭವೀವಿದ್ಯೆ—ಕಾದಿವಿದ್ಯೆ ಎಂದಾಗಲಿ, ಹಾದಿವಿದ್ಯೆ ಎಂದಾಗಲಿ, ಸಾದಿವಿದ್ಯೆ ಎಂದಾಗಲಿ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದು. ಇದು ರಹಸ್ಯ: ‘ಓಂ, ಓಂ’—ವಾಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಆಧಾರ.

Verse 4

सैव पुरत्रयं शरीरत्रयं व्याप्य बहिरन्तरम् अवभासयन्ती देशकालवस्त्वन्तरसङ्गात् महात्रिपुरसुन्दरी वै प्रत्यक्चितिः ॥४॥

ಅವಳೇ ತ್ರಿಪುರ (ಮೂರು ನಗರ) ಹಾಗೂ ಶರೀರತ್ರಯವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವಳು; ದೇಶ-ಕಾಲ-ವಸ್ತುಭೇದಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ—ಪ್ರತ್ಯಕ್ ಚಿತಿಸ್ವರೂಪಿಣಿ ಮಹಾತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 5

सैवात्मा ततोऽन्यम् असत्यम् अनात्मा । अत एषा ब्रह्मासंवित्तिर्भावाभावकलाविनिर्मुक्ता चिद्विद्याऽद्वितीयब्रह्मसंवित्तिः सच्चिदानन्दलहरी महात्रिपुरसुन्दरी बहिरन्तरम् अनुप्रविश्य स्वयम् एकैव विभाति । यदस्...

ಅವಳೇ ಆತ್ಮ; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆದು ಅಸತ್ಯ, ಅನಾತ್ಮ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಬ್ರಹ್ಮಸಂವಿತ್—ಭವ-ಅಭವಗಳ ಕಲೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತ—ಚಿತ್ವಿದ್ಯೆ, ಅದ್ವಿತೀಯ ಬ್ರಹ್ಮಸಂವಿತ್. ಸಚ್ಚಿದಾನಂದದ ಲಹರಿಯಾದ ಮಹಾತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಸ್ವಯಂ ಏಕಳಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇರುವದು ಸನ್ಮಾತ್ರ; ಪ್ರಕಾಶಿಸುವದು ಚಿನ್ಮಾತ್ರ; ಪ್ರಿಯವಾದ ಆನಂದವೇ ಮಹಾತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿಯ ಆದಿರೂಪ. ನೀನು-ನಾನು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ಎಲ್ಲವೂ—ಎಲ್ಲವೂ ಮಹಾತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿಯೇ. ‘ಲಲಿತಾ’ ಎಂಬ ಏಕ ಸತ್ಯತತ್ತ್ವ—ಅದು ಅದ್ವಿತೀಯ, ಅಖಂಡಾರ್ಥ ಪರಬ್ರಹ್ಮ.

Verse 6

पञ्चरूपपरित्यागाद् दर्परूपप्रहाणतः । अधिष्ठानं परं तत्त्वम् एकं सच्छिष्यते महत् ॥ इति ॥ ६ ॥

ಐದು ರೂಪಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ದರ್ಪ (ಅಹಂಕಾರ) ಎಂಬ ರೂಪವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಾಗ, ಅಧಿಷ್ಠಾನರೂಪ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವೇ—ಒಂದೇ ಮಹತ್ ಸತ್—ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

Verse 7

प्रज्ञानं ब्रह्मेति वा अहं ब्रह्मास्मीति वा भाष्यते । तत्त्वमसीत्येव संभाष्यते । अयमात्मा ब्रह्मेति वा ब्रह्मैवाहमस्मीति वा ॥ ७ ॥

‘ಪ್ರಜ್ಞಾನವೇ ಬ್ರಹ್ಮ’ ಅಥವಾ ‘ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ‘ತತ್ತ್ವಮಸಿ’ ಎಂದೇ ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ‘ಈ ಆತ್ಮವೇ ಬ್ರಹ್ಮ’ ಅಥವಾ ‘ನಾನೇ ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 8

योऽहमस्मीति वा सोऽहमस्मीति वा योऽसौ सोऽहमस्मीति वा या भाव्यते सैषा षोडशी श्रीविद्या पञ्चदशाक्षरी श्रीमहात्रिपुरसुन्दरी बालाम्बिकेति बगलेति वा मातङ्गीति स्वयंवरकल्याणीति भुवनेश्वरीति चामुण्डेति चण्डेति...

‘ನಾನು ಅವಳೇ/ಅವನೇ’ ಅಥವಾ ‘ಅವಳೇ/ಅವನೇ ನಾನು’ ಅಥವಾ ‘ಆತನೇ—ಅವನೇ ನಾನು’ ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಡುವ ಆ ಶಕ್ತಿ, ಇದೇ ಷೋಡಶೀ ಶ್ರೀವಿದ್ಯೆ, ಪಂಚದಶಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರ, ಶ್ರೀ ಮಹಾತ್ರಿಪುರಸುಂದರೀ—ಬಾಲಾಂಬಿಕಾ, ಬಗಲಾ, ಮಾತಂಗೀ, ಸ್ವಯಂವರಕಲ್ಯಾಣೀ, ಭುವನೇಶ್ವರೀ, ಚಾಮುಂಡಾ, ಚಂಡೀ, ವಾರಾಹೀ, ತಿರಸ್ಕರಿಣೀ, ರಾಜಮಾತಂಗೀ, ಶುಕಶ್ಯಾಮಲಾ, ಲಘುಶ್ಯಾಮಲಾ, ಅಶ್ವಾರೂಢಾ, ಪ್ರತ್ಯಂಗಿರಾ, ಧೂಮಾವತೀ, ಸಾವಿತ್ರೀ, ಗಾಯತ್ರೀ, ಸರಸ್ವತೀ ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದಕಲಿಕಾ ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು.

Verse 9

ऋचो अक्षरे परमे व्योमन् । यस्मिन् देवा अधि विश्वे निषेदुः । यस्तन्न वेद किमृचा करिष्यति । य इत्तद्विदुस्त इमे समासते । इत्युपनिषत् ॥ ९ ॥

ಋಚೆಗಳು ಅಕ್ಷರರೂಪ ಪರಮ ವ್ಯೋಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿವೆ; ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ಅರಿಯದವನು ಋಚೆಯಿಂದ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲನು? ಅದನ್ನು ಅರಿತವರೇ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಸಮಾಸೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇತಿ ಉಪನಿಷತ್.