Adhyaya 90

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अग्नितीर्थं त्वया प्रोक्तं ब्रह्मतीर्थं च यत्पुरा । न तयोः कथितोत्पत्तिर्माहात्म्यं च महामते

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಹಿಂದೆ ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥವನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ; ಆದರೆ ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಅವೆರಡರ ಉತ್ಪತ್ತಿಯೂ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವೂ ಇನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ।

Verse 2

तस्माद्विस्तरतो ब्रूहि एकैकस्य पृथक्पृथक् । न वयं तृप्तिमापन्नाः शृण्वतस्ते वचोऽमृतम्

ಆದುದರಿಂದ ಒಂದೊಂದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಅಮೃತಸಮಾನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರಲೂ ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿ ಆಗಿಲ್ಲ।

Verse 3

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । अग्नितीर्थसमुद्भूतां सर्वसौख्यावहां शुभाम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಪಾತಕನಾಶಿನಿಯಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥಸಂಬಂಧವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ, ಶುಭಕರ ಮತ್ತು ಸರ್ವಸೌಖ್ಯವನ್ನು ತರುವದು।

Verse 4

सोमवंशसमुद्भूतः प्रतीपो नाम भूपतिः । पुरासीच्छौर्यसंपन्नो ब्रह्मज्ञानविचक्षणः

ಸೋಮವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಪ್ರತೀಪನೆಂಬ ಭೂಪತಿ ಒಬ್ಬನಿದ್ದನು; ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಶೌರ್ಯಸಂಪನ್ನನಾಗಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವಿಚಕ್ಷಣನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದನು।

Verse 5

तस्य पुत्रद्वयं जज्ञे सर्वलक्षणलक्षितम् । देवापिः प्रथमस्तत्र द्वितीयः शंतनुर्द्विजाः

ಅವನಿಗೆ ಎರಡು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು; ಅವರು ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನು ದೇವಾಪಿ, ಎರಡನು, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಶಂತನು.

Verse 6

अथो शिवपदं प्राप्ते प्रतीपे नृपसत्तमे । तपोऽर्थं राज्यमुत्सृज्य देवापिर्नियर्यौ वनम्

ನಂತರ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪ್ರತೀಪನು ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ, ದೇವಾಪಿಯು ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಮಿತ್ತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 7

ततश्च मंत्रिभिः सर्वैः शंतनुस्तस्य चानुजः । पितृपैतामहे राज्ये सत्वरं सन्नियोजितः

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅವನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರ ಶಂತನುವನ್ನು ತಂದೆ-ಪಿತಾಮಹರ ಪೈತೃಕ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದರು.

Verse 8

एतस्मिन्नंतरे शक्रो न ववर्ष क्रुद्धाऽन्वितः । यावद्द्वादशवर्षाणि तस्मि न्राज्यं प्रशासति

ಈ ನಡುವೆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮಳೆ ಸುರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವಿಡೀ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ತನಕ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು.

Verse 9

अतः कृच्छ्रं गतः सर्वो लोकः क्षुत्परिपीडितः । चामुंडासदृशो जातो यो न मृत्युवशंगतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ಸಮಸ್ತ ಜನರು ಭಾರೀ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಮರಣವಶನಾಗದವನು ಕೂಡ ಚಾಮುಂಡೆಯಂತೆ ಕೃಶನಾದನು.

Verse 10

संत्यक्ताः पतिभिर्नार्यः पुत्राश्च पितृभिर्निजैः । मातरश्च तथा पुत्रैर्लोकेष्वन्येषु का कथा

ಪತಿಗಳಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ತಮ್ಮದೇ ತಂದೆಗಳಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟ ಪುತ್ರರು; ಪುತ್ರರಿಂದಲೂ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತಾಯಂದಿರು—ಇನ್ನು ಇತರರ ಕುರಿತು ಏನು ಹೇಳಬೇಕು?

Verse 11

दैवयोगात्क्वचित्किंचित्कस्यचिद्यदि दृश्यते । सस्यं सिद्धमसिद्धं वा ह्रियते वीर्यतः परैः

ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸೇರಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾನ್ಯ ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಅದು ಪಕ್ವವಾಗಿರಲಿ ಅಪಕ್ವವಾಗಿರಲಿ—ಇತರರು ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

शुष्का महीरुहाः सर्वे तथा ये च जलाशयाः । नद्यश्च स्वल्पतोयाश्च गंगाद्या अपि संस्थिताः

ಎಲ್ಲ ಮರಗಳೂ ಒಣಗಿಹೋದವು; ಹಾಗೆಯೇ ಕೆರೆ-ಜಲಾಶಯಗಳೂ. ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಜಲ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು—ಗಂಗಾದಿ ಮಹಾನದಿಗಳೂ ಕ್ಷೀಣ ಧಾರೆಯಾಗಿ ನಿಂತವು.

Verse 13

एवं वृष्टेः क्षये जाते नष्टे धर्मपथे तथा । लोकेऽस्मिन्नस्थिसंघातैः पूरिते भस्मना वृते

ಹೀಗೆ ಮಳೆಯ ಕ್ಷಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟು ಧರ್ಮಪಥವೂ ನಾಶವಾದಾಗ, ಈ ಲೋಕವು ಎಲುಬಿನ ಗುಡ್ಡಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಭಸ್ಮದಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು.

Verse 14

न कश्चिद्यजनं चक्रे न स्वाध्यायं न च व्रतम् । एवमालोक्यते व्योम वृष्ट्यर्थं क्षुत्समाकुलैः

ಯಾರೂ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯವೂ ಇಲ್ಲ, ವ್ರತವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಲುಷಿತರಾದ ಜನರು ಮಳೆಯಿಗಾಗಿ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 15

एतस्मिन्नेव काले तु विश्वामित्रो महामुनिः । चर्मास्थिशेषसर्वांगो बुभुक्षार्त इतस्ततः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಮುನಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು, ಕೇವಲ ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಮೂಳೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿದ ಶರೀರವುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 16

परिभ्रमंस्ततः प्राप्य कंचिद्ग्रामं निरुद्वसम् । मृतमर्त्योद्भवैव्याप्तमस्थिसंघैः समंततः

ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಅವರು ನಿರ್ಜನವಾದ ಒಂದು ಗ್ರಾಮವನ್ನು ತಲುಪಿದರು, ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮೃತ ಮನುಷ್ಯರ ಮೂಳೆಗಳ ರಾಶಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.

Verse 17

अथ तत्र भ्रमन्प्राप्तश्चंडालस्य निवेशनम् । शून्ये गोऽस्थिसमाकीर्णे दुर्गंधेन समावृते

ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಚಂಡಾಲನೊಬ್ಬನ ನಿವಾಸವನ್ನು ತಲುಪಿದರು; ಅದು ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು, ಗೋವಿನ ಮೂಳೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು ಮತ್ತು ದುರ್ವಾಸನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು.

Verse 19

अथापश्यन्मृतं तत्र सारमेयं चिरोषितम् । संशुष्कं गन्धनिर्मुक्तं गृहप्रांते व्यवस्थितम्

ಆಗ ಅವರು ಮನೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ನಾಯಿಯೊಂದನ್ನು ಕಂಡರು; ಅದು ಬಹುಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಸತ್ತಿದ್ದು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಣಗಿಹೋಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಾಸನೆಯಿಲ್ಲದಾಗಿತ್ತು.

Verse 20

ततश्च श्रपयामास सुसमिद्धे हुताशने । क्षुत्क्षामो भोजनार्थाय ततः पाकाग्रमेव च

ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದ ಅವರು, ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅದು ಬೇಯುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತರು.

Verse 21

समादाय पितॄंस्तर्प्य यावदग्नौ जुहोति सः । तावद्वह्निः परित्यज्य समस्तमपि भूतलम्

ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಅವನು ಹೋಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟೂ ಕಾಲ ವಹ್ನಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸಮಸ್ತ ಭೂತಲವನ್ನೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು।

Verse 22

गतश्चादर्शनं सद्यः सर्वेषां क्षितिवासिनाम् । चित्ते कोपं समाधाय शक्रस्योपरि भूरिशः

ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಭೂಮಿವಾಸಿಗಳೆಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿಹೋಗಿ ಅದೃಶ್ಯನಾದನು; ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೋಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆ ಮಹಾಬಲನು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಮೇಲೆಯೇ ರೋಷವನ್ನು ನೆಟ್ಟನು।

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे वह्नौ मर्त्यलोकाद्विनिर्गते । विशेषात्पीडिता लोका येऽवशिष्टा धरातले

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಹ್ನಿ ಮತ್ಯಲೋಕದಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಜೀವಿಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದರು।

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे देवा ब्रह्मविष्णुपुरः सराः । वह्नेरन्वेषणार्थाय वभ्रमुर्धरणीतले

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ದೇವತೆಗಳು ಆ ವಹ್ನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಸಲುವಾಗಿ ಧರಣೀತಲದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದರು।

Verse 25

अथ तैर्भ्रममाणैश्च प्रदृष्टोऽभूद्गजो महान् । निश्वसन्पतितो भूमौ वह्नितापप्रपीडितः

ನಂತರ ಅವರು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರಲು ಒಂದು ಮಹಾಗಜವು ಕಾಣಿಸಿತು—ಅದು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಹ್ನಿಯ ತಾಪದಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 26

अथ देवा गजं दृष्ट्वा पप्रच्छुस्त्वरयाऽन्विताः । कच्चित्त्वया स दृष्टोऽत्र कानने पावको गज

ಅಂದು ದೇವರುಗಳು ಆ ಗಜವನ್ನು ನೋಡಿ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು— “ಹೇ ಗಜ! ಈ ಕಾನನದಲ್ಲಿ ಆ ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿ) ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಕಂಡನೇ?”

Verse 27

गज उवाच । वंशस्तंबेऽत्र संकीर्णे संप्रविष्टो हुताशनः । सांप्रतं तेन निर्दग्धः कृच्छ्रादत्राहमागतः

ಗಜನು ಹೇಳಿದನು— “ಇಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾದ ಬಿದಿರು ಗುಚ್ಛದಲ್ಲಿ ಹುತಾಶನ (ಅಗ್ನಿ) ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಈಗಷ್ಟೇ ಅವನಿಂದ ಸುಟ್ಟು ನಾನು ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆನು.”

Verse 28

अथ तैर्वेष्टितस्तस्मिन्वंशस्तंबे हुताशनः । देवैर्दत्त्वा गजेंद्रस्य शापं पश्चाद्विनिर्गतः

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಆ ಬಿದಿರು ಗುಚ್ಛದಲ್ಲಿ ಹುತಾಶನನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು. ಅವನು ಮೊದಲು ಗಜೇಂದ್ರನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿ, ನಂತರ ಹೊರಬಂದನು.

Verse 29

यस्मात्त्वयाहमादिष्टो देवानां वारणाधम । तस्मात्तव मुखे जिह्वा विपरीता भविष्यति

“ಹೇ ವಾರಣಾಧಮ! ದೇವರ ಪರವಾಗಿ ನೀನು ನನಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದೆಯೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ವಿಪರೀತವಾಗುವುದು.”

Verse 30

एवं शप्त्वा गजं शीघ्रं नष्टो वैश्वानरः पुनः । देवाश्चापि तथा पृष्ठे संलग्नास्तद्दिदृक्षया

ಹೀಗೆ ಗಜವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಶಪಿಸಿ ವೈಶ್ವಾನರ (ಅಗ್ನಿ) ಮತ್ತೆ ಅಂತರಧಾನನಾದನು; ದೇವರೂ ಕೂಡ ಏನಾಗುವುದೆಂದು ನೋಡಲು ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತಿರಹತ್ತಿರ ಅನುಸರಿಸಿದರು.

Verse 31

अथ दृष्टः शुकस्तैश्च भ्रममाणैर्महावने । भोभोः शुक त्वया वह्निर्यदि दृष्टो निवेद्यताम्

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಒಂದು ಶುಕನನ್ನು (ಗಿಳಿ) ಕಂಡರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಶುಕಾ! ನೀ ವಹ್ನಿಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸು.”

Verse 32

शुक उवाच । योऽयं संदृश्यते दूराच्छमीगर्भे च पिप्पलः । एतस्मिंस्तिष्ठते वह्निरश्वत्थे सुरसत्तमाः

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು—“ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವ ಆ ಪಿಪ್ಪಲ (ಅಶ್ವತ್ಥ) ಮರವು ಶಮೀ ವೃಕ್ಷದ ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದೆ. ಹೇ ಸೂರಸತ್ತಮರೇ! ಆ ಅಶ್ವತ್ಥದಲ್ಲೇ ವಹ್ನಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.”

Verse 33

अत्रस्थो यः कुलायो म आसीच्छिशुसमन्वितः । संदग्धस्तत्प्रतापेन अहंकृच्छ्राद्विनिर्गतः

“ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗೂಡು ಮರಿಗಳೊಡನೆ ಇತ್ತು; ಅವನ ಪ್ರತಾಪದ ತಾಪದಿಂದ ಅದು ಸುಟ್ಟುಹೋಯಿತು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಬಹು ಕಷ್ಟದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದೆ.”

Verse 34

तच्छ्रुत्वा तैः सुरैः सर्वैः शमीगर्भः स तत्क्षणात् । वेष्टितः पावकोऽप्याशु शुकं शप्त्वा विनिर्गतः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಶಮೀ ಗರ್ಭಭಾಗವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು. ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿ) ಕೂಡ ಶುಕನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಬಂದನು.

Verse 35

अहं यस्मात्त्वया पाप देवानां संनिवेदितः । तस्माच्छुक न ते वाणी विस्पष्टा संभविष्यति

“ಹೇ ಪಾಪಿ! ನೀ ನನ್ನನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಶುಕಾ! ನಿನ್ನ ವಾಣಿ ಇನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮದು.”

Verse 36

एवमुक्त्वा जातवेदा देवादर्शनवांछया । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे देवस्य परमेष्ठिनः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಜಾತವೇದನು (ಅಗ್ನಿ) ದೇವದರ್ಶನದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ದೇವನ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 37

जलाशयं सुगम्भीरं पूर्वोत्तरदिक्संस्थितम् । दृष्ट्वा तत्र प्रविष्टस्तु निभृतं च समाश्रितः

ಅಲ್ಲಿ ಈಶಾನ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಜಲಾಶಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ಅಡಗಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು।

Verse 38

एतस्मिन्नंतरे तत्र मत्स्यकच्छपदर्दुराः । वह्निप्रतापनिर्दग्धा दृश्यंते शतशो मृताः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯ ತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧವಾಗಿ ನೂರಾರು ಸತ್ತ ಮೀನುಗಳು, ಆಮೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಪ್ಪೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು।

Verse 39

अथ चैकोऽर्धनिर्दग्ध आयुःशेषेण दर्दुरः । तस्माज्जलाद्विनिष्क्रांतो दृष्टो देवैश्च दूरतः

ನಂತರ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ—ಅರ್ಧದಗ್ಧವಾಗಿ, ಆಯುಷ್ಯಶೇಷದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಜೀವಂತವಾಗಿ—ಆ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಿತು; ದೇವರುಗಳು ಅದನ್ನು ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿದರು।

Verse 40

पृष्टश्च ब्रूहि चेद्भेक त्वया दृष्टो हुताशनः । तदर्थमिह संप्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು—“ಹೇಳು, ಓ ಕಪ್ಪೆಯೇ! ನೀನು ಹುತಾಶನ (ಅಗ್ನಿ)ನನ್ನು ನೋಡಿದೆಯೇ? ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಸಹಿತ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 41

भेक उवाच । अस्मिञ्जलाशये वह्निः सांप्रतं पर्यवस्थितः । तस्यैते जलमध्यस्था मृता भूरिजलोद्भवाः

ಭೇಕನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ ಈಗ ಅಗ್ನಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಅನೇಕ ಜಲಜ ಜೀವಿಗಳು ಮೃತರಾದರು.

Verse 42

अस्माकं निधनं प्राप्तं कुटुम्बं सुरसत्तमाः । अहं कृच्छ्रेण निष्क्रांत एतस्माज्जलसंश्रयात्

ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಮರಣವು ಬಂದಿತು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಈ ಜಲಾಶ್ರಯದಿಂದ ಮಹಾ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಹೊರಬಂದೆನು.

Verse 43

तच्छ्रुत्वा ते सुराः सर्वे सर्वतस्तं जलाशयम् । वेष्टयित्वा स्थितास्तत्र वह्निर्भेकं शशाप ह

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಆ ಜಲಾಶಯವನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತರು; ಆಗ ಅಗ್ನಿಯು ಭೇಕನಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು.

Verse 44

यस्माद्भेक त्वया मूढ देवेभ्योऽहं निवेदितः । तस्मात्त्वं भविता नूनं विजिह्वोऽत्र धरातले

ಓ ಮೂಢ ಭೇಕನೇ! ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಾಲಿಗೆಯಿಲ್ಲದವನಾಗುವೆ.

Verse 45

एवमुक्त्वा ततः स्थानात्ततो वह्निर्विनिर्गतः । तावत्स ब्रह्मणा प्रोक्तः स्वयमेव महात्मना

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅಗ್ನಿಯು ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಹೊರಟನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ವತಃ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 46

भोभो वह्ने किमर्थं त्वं देवान्दृष्ट्वा प्रगच्छसि । त्वमाद्यश्चैव सर्वेषामेतेषां संस्थितो मुखम्

ಹೇ ವಹ್ನೇ! ದೇವರನ್ನು ಕಂಡು ನೀನು ಏಕೆ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತೀ? ನೀನೇ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಆದ್ಯನು; ಈ ದೇವತೆಗಳ ‘ಮುಖ’ರೂಪವಾಗಿ ನೀನೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೀ.

Verse 47

त्वय्याहुतिर्हुता सम्यगादित्यमुपतिष्ठते । आदित्याज्जायते वृष्टिर्वृष्टेरन्नं ततः प्रजाः

ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ. ಆದಿತ್ಯನಿಂದ ಮಳೆ, ಮಳೆಯಿಂದ ಅನ್ನ, ಅನ್ನದಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳು ಪೋಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

तस्माद्धाता विधाता च त्वमेव जगतः स्थितः । संतुष्टे धार्यते विश्वं त्वयि रुष्टे विनंक्ष्यति

ಆದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಧಾತಾ ಮತ್ತು ವಿಧಾತಾ ನೀನೇ. ನೀನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದರೆ ವಿಶ್ವ ಧಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ನೀನು ರುಷ್ಟನಾದರೆ ಅದು ವಿನಾಶದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

अग्निष्टोमादिका यज्ञास्त्वयि सर्वे प्रतिष्ठिताः । अथ सर्वाणि भूतानि जीवंति तव संश्रयात्

ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಿಂದಲೇ ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 50

त्वमग्ने सर्वभूतानामन्तश्चरसि सर्वदा । तेनैवान्नं च पानं च जठरस्थं पचत्यलम

ಹೇ ಅಗ್ನೇ! ನೀನು ಸದಾ ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಪ್ರಾಣಿಗಳೊಳಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀ. ಅದೇ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಠರದಲ್ಲಿರುವ ಅನ್ನವೂ ಪಾನವೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 51

तस्मात्कुरु प्रसादं त्वं सर्वेषां च दिवौकसाम् । कोपस्य कारणं ब्रूहि यतस्त्यक्त्वा प्रगच्छसि

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲೂ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ನೀನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ನಿನ್ನ ಕೋಪದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು.

Verse 52

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवस्य परमेष्ठिनः । प्रोवाच प्रणयात्कोपं कृत्वा नत्वा च पद्मजम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಪರಮೇಷ್ಠಿ ದೇವನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಸ್ನೇಹವಶಾತ್ ಕೋಪವನ್ನು ನಟಿಸಿ, ಪದ್ಮಜನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 53

अग्निरुवाच । अहं कोपं समाधाय शक्रस्योपरि पद्मज । प्रणष्टो जगदुत्सृज्य यस्मात्तत्कारणं शृणु

ಅಗ್ನಿ ಹೇಳಿದನು—ಓ ಪದ್ಮಜನೇ! ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಕೋಪವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡೆ. ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 54

अनावृष्ट्या महेन्द्रस्य संजातश्चौषधीक्षयः । ततोऽस्म्यहं श्वमांसेन विश्वामित्रेण योजितः

ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಮಳೆ ಸುರಿಸದ ಕಾರಣ ಔಷಧಿ-ಸಸ್ಯಗಳ ಕ್ಷಯವಾಯಿತು. ನಂತರ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ನನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಶ್ವಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದನು.

Verse 55

एतस्मात्कारणान्नष्टो न कामान्न च संभ्रमात् । अभक्ष्यभक्षणाद्भीतः सत्यमेतन्मयोदितम्

ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡೆ—ಕಾಮನೆಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಗೊಂದಲದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಅಭಕ್ಷ್ಯ ಭಕ್ಷಣದ ಭಯದಿಂದ; ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಇದೇ ಸತ್ಯ.

Verse 56

तच्छ्रुत्वा स चतुर्वक्त्रः शक्रमाह ततः परम् । युक्तमेव शिखी प्राह किमर्थं न च वर्षसि

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಚತುರ್ಮುಖ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಂತರ ಶಕ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಅಗ್ನಿಯು ಯುಕ್ತವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದನು; ನೀನು ಏಕೆ ಮಳೆ ಸುರಿಸದೆ ಇದ್ದೀಯ?”

Verse 57

शक्र उवाच । ज्येष्ठं भ्रातरमुल्लंघ्य शंतनुः पृथिवीपतिः । पितृपैतामहे राज्ये स निविष्टः पितामह

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು— “ಪಿತಾಮಹಾ! ಭೂಪತಿ ಶಂತನು ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಸಹೋದರನನ್ನು ಮೀರಿ ಪಿತೃ–ಪೈತಾಮಹ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 58

एतस्मात्कारणाद्वृष्टिः संनिरुद्धा मया प्रभो । तद्ब्रूहि किं करोम्यद्य त्वं प्रमाणं पितामह

“ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಪ್ರಭೋ, ನಾನು ಮಳೆಯನ್ನು ತಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಪಿತಾಮಹಾ, ನೀವೇ ಪ್ರಮಾಣ.”

Verse 59

पितामह उवाच । तस्याक्रमस्य संप्राप्तं पापं तेन महीभुजा । उपभुक्तमवृष्ट्याद्य तस्माद्वृष्टिं कुरु द्रुतम्

ಪಿತಾಮಹನು ಹೇಳಿದನು— “ಆ ಅತಿಕ್ರಮಣದಿಂದ ಆ ರಾಜನು ಪಡೆದ ಪಾಪವು ಇಂದಿನ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅನುಭವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶೀಘ್ರ ಮಳೆ ಸುರಿಸು.”

Verse 60

मद्वाक्याद्याति नो नाशं यावदेतज्जगत्त्रयम् । अकालेनापि देवेन्द्र सस्याभावाद्बुभुक्षया

“ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಈ ತ್ರಿಲೋಕವು ನಾಶವಾಗದು. ದೇವೇಂದ್ರಾ, ಅಕಾಲದಲ್ಲಾದರೂ ವಿಳಂಬವಾದರೆ ಬೆಳೆ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಕ್ಷುಧೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 61

एतस्मिन्नंतरे शक्र आदिदेश त्वरान्वितः । पुष्करावर्तकान्मेघान्वृष्ट्यर्थं धरणीतले

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತ್ವರಾನ್ವಿತನಾದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಪುಷ್ಕರಾವರ್ತಕ ಮೇಘಗಳಿಗೆ ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು।

Verse 62

तेऽपि शक्रसमादेशात्समस्तधरणीतलम् । तत्क्षणात्पूरयामासुर्गर्जन्तो विद्युदन्विताः

ಅವರೂ ಶಕ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿತಲವನ್ನು ತುಂಬಿದರು—ಗುಡುಗುತ್ತಾ, ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ।

Verse 63

अथाब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा देवैः सार्धं हुताशनम् । अग्निहोत्रेषु विप्राणां प्रत्यक्षो भव पावक । सांप्रतं त्वं वरं मत्तः प्रार्थयस्वाभिवांछितम्

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹುತಾಶನ (ಅಗ್ನಿ)ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಪಾವಕ, ವಿಪ್ರರ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗು; ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು।”

Verse 64

अग्निरुवाच । अयं जलाशयः पुण्यो मन्नाम्ना पृथिवीतले । ख्यातिं यातु चतुर्वक्त्र वह्नितीर्थमिति स्मृतम्

ಅಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಈ ಪುಣ್ಯ ಜಲಾಶಯವು ನನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆಯಲಿ; ‘ವಹ್ನಿತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡಲಿ।”

Verse 65

अत्र यः प्रातरुत्थाय स्नात्वा श्रद्धा समन्वितः । अग्निसूक्तं जपित्वा च त्वां प्रपश्यति सादरम् । तस्य तुष्टिस्त्वया कार्या द्रुतं मद्वाक्यतः प्रभो

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಅಗ್ನಿಸೂಕ್ತವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಓ ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರ ಅವನಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು।

Verse 66

श्रीब्रह्मोवाच । अत्र यः प्रातरुत्थाय स्नात्वा वै वेदविद्द्विजः । अग्निसूक्तं जपित्वा च वीक्षयिष्यति मां ततः

ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ವೇದವಿದನಾದ ದ್ವಿಜನು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಅಗ್ನಿಸೂಕ್ತವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ, ನಂತರ ನನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 67

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य सकलं लप्स्यते फलम् । अनेकजन्मजं पापं नाशमेष्यति पावक

ಅವನು ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಜ್ಞದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು; ಹೇ ಪಾವಕಾ! ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುವವು.

Verse 68

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवान्विरराम पितामहः । पावकोऽपि च विप्राणामग्निहोत्रेषु संस्थितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮೌನರಾದನು; ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿ) ಕೂಡ ವಿಪ್ರರ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು.

Verse 69

एवं तत्र समुद्भूतं वह्नितीर्थं महाद्भुतम् । तत्र स्नातो नरः प्रातः सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾದ್ಭುತವಾದ ವಹ್ನಿತೀರ್ಥವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನರನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು.

Verse 70

अग्निरुवाच ममातृप्तस्य लोकेश तावद्द्वादशवत्सरान् । क्षुत्पीडासंवृते मर्त्ये न प्राप्तं कुत्रचिद्धविः

ಅಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಲೋಕೇಶ! ನಾನು ಅತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೆ; ಕ್ಷುಧೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ಈ ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನನಗೆ ಹವಿಸ್ (ಆಹುತಿ) ದೊರಕಲಿಲ್ಲ.

Verse 71

भविष्यंति तथा यज्ञा कालेन महता विभो । संजातैः पशुभिर्भूयः सस्यादैरपरैर्भुवि

ಹೇ ವಿಭೋ! ಮಹಾಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಯಜ್ಞಗಳು ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗುವವು; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪಶುಗಳು, ಧಾನ್ಯ-ಶಸ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳೂ ಪುನಃ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಜನಿಸುವವು।

Verse 72

श्रीब्रह्मोवाच । अत्र ये ब्राह्मणाः केचिन्निवसंति हुताशन । वसोर्द्धाराप्रदानेन ते त्वां नक्तंदिनं सदा

ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಹುತಾಶನ! ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ವಸೋರ್ಧಾರಾ (ನಿರಂತರ ಘೃತಧಾರೆ) ಅರ್ಪಿಸಿ ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲು ಸದಾ ನಿನ್ನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ ಪೋಷಿಸುವರು।

Verse 73

तर्पयिष्यंति सद्भक्त्या ततः पुष्टिमवाप्स्यसि । तेऽपि काम्यैर्मनोऽभीष्टैर्भविष्यंति समन्विताः

ಅವರು ಸದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವರು; ಅದರಿಂದ ನೀನು ಪುಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಅವರೂ ಮನೋಭೀಷ್ಟವಾದ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತರಾಗುವರು।

Verse 74

संक्रांति समये येषां वसोर्धाराप्रदायिनाम् । भविष्यति क्षुतं वह्ने हूयमाने तवानल

ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಸೋರ್ಧಾರಾ ಅರ್ಪಿಸುವವರಿಗಾಗಿ, ಹೇ ಅನಲ! ಆಹುತಿಗಳು ಸುರಿಯಲ್ಪಡುವಾಗ, ಹೇ ವಹ್ನೇ, ನಿನ್ನೊಳಗೆ ‘ಕ್ಷುತ’ ಎಂಬ ಅಗ್ನಿಯ ಶುಭ ಸೂಚನೆ ಉಂಟಾಗುವುದು।

Verse 75

तेषां पापं च यत्किंचिज्ज्ञानतोऽज्ञानतः कृतम् । तद्यास्यति क्षयं सर्वमाजन्ममरणांतिकम्

ಅವರ ಯಾವ ಪಾಪವಾದರೂ—ತಿಳಿದು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದೆ—ಮಾಡಿರುವುದು, ಅದು ಜನ್ಮದಿಂದ ಮರಣಾಂತವರೆಗೆ ಸಂಚಿತವಾದುದೂ ಸೇರಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕ್ಷಯವಾಗುವುದು।

Verse 76

त्वयि तुष्टिं गते पश्चाद्भविष्यति महीपतिः । शिबिर्नाम सुविख्यात उशीनरसमुद्रवः

ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾದ ನಂತರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಉದ್ಭವಿಸುವನು—ಉಶೀನರ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ, ‘ಶಿಬಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧನು।

Verse 77

स कृत्वा श्रद्धया युक्तः सत्रं द्वादशवार्षिकम् । वसोर्द्धाराप्रदानेन वर्षं त्वां तर्पयिष्यति । कलशस्य च वक्त्रेणाविच्छिन्नेन दिवानिशम्

ಅವನು ಶ್ರದ್ಧಾಯುಕ್ತನಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಸತ್ರಯಾಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು. ನಂತರ ವಸೋರ್ಧಾರಾ ಅರ್ಪಣದಿಂದ, ಕಲಶದ ಮುಖದ ಮೂಲಕ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನವಾಗಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ನಿನ್ನನ್ನು ತರ್ಪಿಸುವನು।

Verse 78

ततस्तुष्टिं परां प्राप्य परां पुष्टिमवाप्स्यसि । पूज्यमानो धरापृष्ठे सर्वैर्वेदविदां वरैः

ಆಮೇಲೆ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ನೀನು ಪರಮ ಪುಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ವೇದವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಎಲ್ಲರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವೆ।

Verse 79

अद्यप्रभृति यत्किंचित्कर्म चात्र भविष्यति । शांतिकं पौष्टिकं वापि वसोर्द्धारासमन्वितम् । संभविष्यति तत्सर्वं तव तृप्तिकरं परम्

ಇಂದಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮ—ಶಾಂತಿಕವಾಗಲಿ ಪುಷ್ಟಿಕವಾಗಲಿ—ವಸೋರ್ಧಾರೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಕರವಾಗುವುದು।

Verse 80

अपि यद्वैश्वदेवीयं कर्म किंचिद्द्विजन्मनाम् । वसोर्द्धाराविहीनं च निष्फलं संभविष्यति

ದ್ವಿಜರು ಮಾಡುವ ಯಾವುದೇ ವೈಶ್ವದೇವ ಕರ್ಮವೂ, ವಸೋರ್ಧಾರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ನಿಷ್ಫಲವಾಗುವುದು।

Verse 81

यस्माद्भवति संपूर्णं कर्म यज्ञादिकं हि तत् । शांतिकं वैश्वदेवं च पूर्णाहुतिरिहोच्यते

ಯಾವುದರಿಂದ ಯಜ್ಞಾದಿ ಸಮಸ್ತ ಕರ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವುದೋ, ಆದಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಕರ್ಮಕ್ಕೂ ವೈಶ್ವದೇವಕ್ಕೂ ಇದನ್ನು ‘ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 82

यः सम्यक्छ्रद्धया युक्तो वसोर्द्धारां प्रदास्यति । स कामं मनसा ध्यातं समवाप्स्यति कृत्स्नशः

ಯಥಾರ್ಥ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ವಸೋರ್ಧಾರೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।