Adhyaya 32

Verse 1

नारद उवाच । श्रुत्वैतं संस्तवं दैत्यः संघुष्टं देवबंदिभिः । सस्मार ब्रह्मणो वाक्यं वधं बालादुपस्थितम्

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ದೇವವಂದಿಗಳು ಘೋಷವಾಗಿ ಹಾಡಿದ ಈ ಸ್ತವವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ದೈತ್ಯನು ಬ್ರಹ್ಮನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು: ದಿವ್ಯ ಬಾಲಕನ ಕೈಯಿಂದ ತನ್ನ ವಧ ಈಗ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ ಎಂದು।

Verse 2

श्रुत्वा स क्लिन्नसर्वांगो द्वाःस्थं राजा वचोऽब्रवीत् । अमात्यान्द्रष्टुमिच्छामि शीघ्रमानय मा चिरम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ವ್ಯಾಕುಲತೆಯಿಂದ ಸರ್ವಾಂಗವೂ ತೋಯ್ದಂತೆ ಆಗಿ ದ್ವಾರಸ್ಥನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನನಗೆ ಅಮಾತ್ಯರನ್ನು ನೋಡಬೇಕು; ಬೇಗ ಕರೆತರು, ತಡ ಮಾಡಬೇಡ।”

Verse 3

ततस्ते राजवचनात्कालनेमि मुखागताः । प्राह तांस्तारको दैत्यः किमिदं वो विचेष्टितम्

ನಂತರ ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವರು ಕಾಲನೇಮಿಯ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ದೈತ್ಯ ತಾರಕನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮ್ಮ ಈ ವರ್ತನೆ ಏನು?”

Verse 4

यैः शत्रुसंभवा वार्ता कापि न श्रीवितस्त्वहम् । मदिराकाममत्तानां मंत्रित्वं वो न युज्यते । हितं मन्त्रयते राज्ञस्तेन मंत्री निगद्यते

ನಿಮ್ಮ ಕಾರಣದಿಂದ ಶತ್ರುವಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಯಾವ ಸುದ್ದಿಯೂ ನನಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಮದ್ಯ ಮತ್ತು ಕಾಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತರಾದವರಿಗೆ ಮಂತ್ರಿತ್ವ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ರಾಜನ ಹಿತವನ್ನು ಸಲಹುವವನೇ ಮಂತ್ರಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

अमात्या ऊचुः । को जानाति सुरान्दीनान्दैत्यानामिति नो मतिः

ಅಮಾತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು—ದೇವರು ದುರ್ಬಲರು, ದೈತ್ಯರು ಬಲಿಷ್ಠರು ಎಂದು ಯಾರು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು? ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇದೇ.

Verse 6

मा विषीद महाराज वयं जेष्यामहे सुरान् । बालादपि भयं किं वा लज्जायै चिंतितं त्विदम्

ಮಹಾರಾಜ, ವಿಷಾದಿಸಬೇಡಿ; ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಜಯಿಸುವೆವು. ಒಂದು ಬಾಲಕನಿಂದಲೂ ಭಯವೇನು? ಇದು ಕೇವಲ ಲಜ್ಜೆ-ಮಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಚಿಂತೆಯೇ?

Verse 7

सर्वमेतत्सुसाध्यं च भेरी संताड्यतां दृढम् । ततो दैत्येन्द्रवचनात्संनाहजननी तदा

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯ; ಭೇರಿಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಮೊಳಗಿಸಿರಿ. ನಂತರ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಆಯುಧಸನ್ನಾಹದ ಸಮಾವೇಶ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

Verse 8

भृशं संताडिता भेरी कंपयामास सा जगत् । स्मरणाद्दैत्यराजस्य पर्वतेभ्यो महासुराः

ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಮೊಳಗಿಸಿದ ಆ ಭೇರಿಯು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಕಂಪಿಸಿತು. ದೈತ್ಯರಾಜನ ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರ ಆಮಂತ್ರಣದಿಂದಲೇ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಮಹಾಸುರರು ಹೊರಟು ಬಂದರು.

Verse 9

निम्नगाभ्यः समुद्रेभ्यः पातालेभ्योंऽबरादपि । सहसा समनुप्राप्ता युगांतानलसप्रभाः

ನದಿಗಳಿಂದ, ಸಮುದ್ರಗಳಿಂದ, ಪಾತಾಳಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಆಕಾಶದಿಂದಲೂ ಅವರು ಸಹಸಾ ಆಗಮಿಸಿದರು—ಯುಗಾಂತಾಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಂತರಾಗಿ।

Verse 10

कोटिकोटिसहस्रैस्तु परार्धैर्दशभिः शतैः । सेनापतिः कालनेमिः शीघ्रं देवानुपाययौ

ಕೋಟಿಕೋಟಿ, ಸಹಸ್ರಸಹಸ್ರ ಹಾಗೂ ಅಪಾರ ಪರಾರ್ಧ ಸೇನಾಸಮೂಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇನಾಪತಿ ಕಾಲನೇಮಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆದನು।

Verse 11

चतुर्योजनविस्तीर्णे नानाश्चर्यसमन्विते । रथे स्थितो मनाग्दीनस्तारकः समदृश्यत

ನಾಲ್ಕು ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ, ನಾನಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ರಥದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ತಾರಕನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು—ಆದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೀನತೆ ಇತ್ತು।

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे पार्थ क्रुद्धैः स्कन्दस्य पार्षदैः । प्राकारः पातितः सर्वो भग्नान्युपवनानि च

ಈ ನಡುವೆ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ಸ್ಕಂದನ ಕ್ರುದ್ಧ ಪಾರ್ಷದರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಾಕಾರವನ್ನು ಕೆಡವಿಹಾಕಿ, ಉಪವನಗಳನ್ನೂ ಭಂಗಪಡಿಸಿದರು।

Verse 13

ततश्चचाल वसुधा देवी सवनकानना । जज्वाल खं सनक्षत्रं प्रमूढं भुवनं भृशम्

ಆಮೇಲೆ ದೇವಿ ವಸುಧೆ ವನಕಾನನಗಳೊಡನೆ ಕಂಪಿಸಿದಳು; ನಕ್ಷತ್ರಗಳೊಡನೆ ಆಕಾಶವು ಜ್ವಲಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣಿತು, ಭುವನವೆಲ್ಲವೂ ಬಹಳವಾಗಿ ಮರುಳಾಯಿತು।

Verse 14

तमोभूतं जगच्चसीद्गृध्रैर्व्याप्तं नभोऽभवत् । ततो नानाप्रहरणं प्रलयांबुदसन्निभम्

ಜಗತ್ತು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು; ಆಕಾಶವು ಗಿಡುಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಅನಂತರ ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳ ಭೀಕರ ಗದ್ದಲ ಎದ್ದಿತು, ಪ್ರಳಯಮೇಘಗಳಂತೆ.

Verse 15

कालनेमिमुखं पार्थ अदृश्यत महद्बलम् । तद्धि घोरमसंख्येयं जगर्ज विविधा गिरः

ಓ ಪಾರ್ಥ! ಕಾಲನೇಮಿಯ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಾಬಲವು ದೃಶ್ಯವಾಯಿತು. ಅದು ಘೋರವೂ ಅಸಂಖ್ಯವೂ ಆಗಿ, ನಾನಾವಿಧ ಘೋಷಗಳಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿತು.

Verse 16

अभ्यद्रवद्रणे देवान्भगवंतं च शंकरम् । विनदद्भिस्ततो दैत्यैन्देवानीकं महायुधैः

ನಂತರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೈತ್ಯರು ಮಹಾಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವರ ಮೇಲೂ ಭಗವಾನ್ ಶಂಕರನ ಮೇಲೂ ಧಾವಿಸಿ, ದೇವಸೈನ್ಯವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು.

Verse 17

पर्वतैश्च शतघ्नीभिरायसैः परिधैरपि । क्षणेन द्रावितं सर्वं विमुखं चाप्यदृश्यत

ಪರ್ವತಗಳು, ಶತಘ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣದ ಗದೆಗಳ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಓಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ವಿಮುಖವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.

Verse 18

असुरैर्वध्यमाने तु पावकैरिव काननम् । अपतद्दावभूमिष्ठ महाद्रुमवनं यथा

ಅಸುರರಿಂದ ವಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಅವರು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧವಾದ ಕಾನನದಂತೆ ಕುಸಿದರು; ದಾವಾನಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾವೃಕ್ಷಗಳ ವನವೇ ನೆಲಕ್ಕುರುಳುವಂತೆ.

Verse 19

ते भिन्नास्थिशि रोदेहाः प्राद्रवंत दिवौकसः । न नाथमध्यगच्छंत वध्यमाना महासुरैः

ಎಲುಬು, ಶಿರಸ್ಸು, ದೇಹಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿ ದೇವರುಗಳು ಓಡಿಹೋದರು. ಮಹಾಸುರರಿಂದ ವಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಅವರು ಯಾವ ನಾಥ-ರಕ್ಷಕನನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 20

अथ तद्विद्रुतं सैन्यं दृष्ट्वाः पुरंदरः । आश्वासयन्नुवाचेदं बलवद्दानवार्दितम्

ಆಮೇಲೆ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಅವರನ್ನು ಧೈರ್ಯಪಡಿಸಿ, ಬಲಿಷ್ಠ ದಾನವರಿಂದ ನಲುಗಿದ ಆ ಪಡೆಯಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 22

एष कालानलप्रख्यो मयूरं समुपस्थितः । रक्षिता वो महासेनः कथं भीतिस्तथापि वः

ಇಗೋ, ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಯೂರಾರೂಢ ಮಹಾಸೇನನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕ—ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭಯ ಹೇಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?

Verse 23

शक्रस्य वचनं श्रुत्वा समाश्वस्ता दिवोकसः । दानवान्प्रत्ययुध्यंत शक्रं कृत्वा व्यपाश्रयम्

ಶಕ್ರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿ ದೇವರುಗಳು ಧೈರ್ಯಗೊಂಡರು. ಶಕ್ರನನ್ನು ಆಶ್ರಯ-ಆಧಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರು ಹಿಂದಿರುಗಿ ದಾನವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಿಸಿದರು.

Verse 24

कालनेमिर्महेन्द्रेण संयुगे समयुज्यत । सहस्राक्षौहिणीयुक्तो जंभकः शंकरेण च

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಾಲನೇಮಿ ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೊಂದಿಗೆ ಸಮರಕ್ಕೆ ಇಳಿದನು; ಮತ್ತು ಸಹಸ್ರ ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಜಂಭಕನು ಶಂಕರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು.

Verse 25

कुजंभो विष्णुना चैव तावत्य क्षौहिणीवृतः । अन्ये च त्रिदशाः सव मरुतश्च महाबलाः

ಕುಜಂಭನೂ ಅಷ್ಟೇ ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀ ಸೇನೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತನು. ಇತರ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಮಹಾಬಲಿಗಳಾದ ಮರುತರು ಸಹಿತವಾಗಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರು.

Verse 26

प्रत्ययुध्यंतं दैत्येंद्रेः साध्याश्च वसुभिः सह । ततो बहुविधं युद्धं कालनेमिर्विधायच

ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನ ವಿರುದ್ಧ ಸಾಧ್ಯರು ವಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತರು. ಆಗ ಕಾಲನೇಮಿಯೂ ನಾನಾವಿಧ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮಾಯಾ-ಯುಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 27

उत्सृज्य सहसा पार्थ ऐरावणशिरःस्थितः । स तु पादप्रहारेण मुष्टिना चैव तं गजम्

ಅಂದು ಆ ವೀರನು ಸಹಸಾ ಜಿಗಿದು ಐರಾವತನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತನು. ಅವನು ಪಾದಪ್ರಹಾರದಿಂದಲೂ ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹಾರದಿಂದಲೂ ಆ ಗಜವನ್ನು ಹೊಡೆದನು.

Verse 28

शक्रं च चघ्ने विनदन्पेततुस्तावुभौ भुवि । ततः शक्रं समादाय कालनेमिर्विचेतसम्

ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಶಕ್ರನನ್ನೂ ಹೊಡೆದನು; ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ನಂತರ ಕಾಲನೇಮಿಯು ಅಚೇತನನಾದ ಶಕ್ರನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.

Verse 29

रथमाश्रित्य भूयोपि तारकाभिमुखो ययौ । अथ क्रुद्धं तदा देवैः सहसा चांतकादिभिः

ಅವನು ಮತ್ತೆ ರಥವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತಾರಕನ ಎದುರಿಗೆ ಸಾಗಿದನು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಅಂತಕಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಸಾ ಕ್ರುದ್ಧರಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮುಂದಾದರು.

Verse 30

ह्रियते ह्रियते राजा त्राता कोऽपि न विद्यते । एतस्मिन्नंतरे शर्वं पिनाकधनुषश्च्युतैः

“ರಾಜನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ—ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ! ರಕ್ಷಿಸುವವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ!” ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶರ್ವ (ಶಿವ) ಪಿನಾಕ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು।

Verse 31

भयं त्यजत भद्रं वः शुराः शस्त्राणि गृह्णत । कुरुध्वं विक्रमे बुद्धि मा च काचिद्व्यथास्तु वः

ಭಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರಿ—ನಿಮಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ! ಓ ಶೂರರೇ, ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಿರಿ. ವಿಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿರಿ; ನಿಮಗೆ ಯಾವ ವ್ಯಥೆಯೂ ಇರದಿರಲಿ।

Verse 32

किमेतेन महेन्द्रेण मया युध्यस्व दानव । वीरंमन्य सुदुर्बुद्धे ततो ज्ञास्यसि वीरताम्

ಈ ಮಹೇಂದ್ರನೇಕೆ? ಓ ದಾನವ, ನನ್ನೊಡನೆ ಯುದ್ಧಮಾಡು. ಓ ದುರ್ಬುದ್ಧಿ, ನೀನೇ ನಿನ್ನನ್ನು ವೀರನೆಂದುಕೊಳ್ಳುವವನೇ—ಆಗ ನಿಜವಾದ ವೀರತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವೆ।

Verse 33

कानेमिरुवाच । नग्नेन सह को युध्येद्धतेनापि च येन वा । शंसत्सु दैत्यवीराणामुपहासः प्रजायते

ಕಾನೇಮಿರು ಹೇಳಿದನು—ನಗ್ನನೊಂದಿಗೆ ಯಾರು ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಅಥವಾ ಅವನಿಂದಲೇ ಹತರಾದವನೊಂದಿಗೆ ಯಾರು ಹೋರಾಡುತ್ತಾರೆ? ದೈತ್ಯವೀರರು ನೋಡುತ್ತಾ ಗರ್ವದಿಂದ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹಾಸ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ।

Verse 34

आत्मनस्तु समं किंचिद्विलोक्य सुदुर्मते । तदाकर्ण्य च सावज्ञं वचः शर्वो विसिष्मिये

ಆದರೆ ಶರ್ವ (ಶಿವ) — ಓ ಅತಿದುರ್ಮತೇ — ತನ್ನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದುದೇನೋ ಕಂಡಂತೆ, ಆ ಅವಜ್ಞಾಭರಿತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ಮಿತರಾದನು।

Verse 35

ततः कुमारः सहसा मयूरस्थोऽभ्यधावत । कुजंभं सानुगं हत्वा वासुदेवोप्यधावत

ಆಗ ಕುಮಾರನು (ಸ್ಕಂದನು) ಮಯೂರಾರೂಢನಾಗಿ ಸಹಸಾ ಧಾವಿಸಿದನು. ಕುಜಂಭನನ್ನು ಅನುಚರರೊಡನೆ ಸಂಹರಿಸಿ ವಾಸುದೇವನು (ವಿಷ್ಣು) ಸಹ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 36

ततो हरिः स्कंदमाह किमेतेन तव प्रभो । दैत्याधमेन पापेन मुहूर्तं पश्य मे बलम्

ಆಮೇಲೆ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಸ್ಕಂದನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಪ್ರಭೋ, ಈ ಪಾಪಿ ಅಧಮ ದೈತ್ಯನಿಂದ ನಿನಗೆ ಏನು ಕೆಲಸ? ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಬಲವನ್ನು ನೋಡು.”

Verse 37

एवमुक्त्वा निवार्यैनं केशवो गरुडस्थितः । शार्ङ्गकोदंडनिर्मुक्तैर्बाणैर्दैत्यमवाकिरत्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಗರುಡಾರೂಢನಾದ ಕೇಶವನು ಸ್ಕಂದನನ್ನು ತಡೆದು, ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯನ ಮೇಲೆ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಸಿದನು.

Verse 38

स तैर्बाणैस्ताड्यमानो वज्रैरिव महासुरः । विमुच्य वासवं क्रुद्धो बाणांस्तान्व्यधमच्छरैः

ಆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಜ್ರಾಘಾತದಂತೆ ತಾಡಿತನಾದ ಮಹಾಸುರನು ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ, ವಾಸವಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿ ತನ್ನ ಶರಗಳಿಂದ ಆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿದನು.

Verse 39

यान्यान्बाणान्हरिर्दिव्यानस्त्राणि च मुमोच ह । निवारयति दैत्यस्तान्प्रहसंल्लीलयैव च

ಹರಿಯು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿದ ಯಾವ ಯಾವ ದಿವ್ಯ ಬಾಣಗಳನ್ನೂ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ದೈತ್ಯನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆದನು—ನಗುತ್ತಾ, ಇದು ಕೇವಲ ಲೀಲೆಯೆಂಬಂತೆ.

Verse 40

ततः कौमोदकीं गृह्य क्षिप्रकारी जनार्दनः । मुमोच सैन्यनाथाय सारथिं च व्यचूर्णयत्

ಆಗ ಕ್ಷಿಪ್ರಕಾರಿಯಾದ ಜನಾರ್ದನನು ಕೌಮೋದಕೀ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸೇನಾನಾಯಕನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು, ಸಾರಥಿಯನ್ನೂ ಚೂರ್ಣಮಾಡಿದನು।

Verse 41

ततो रथादवप्लुत्य विवृत्य वदनं महत् । गरुडं चंचुनादाय स विष्णुं क्षिप्तवान्मुखे

ನಂತರ ಅವನು ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಇಳಿದು, ಮಹದ್ವದನವನ್ನು ತೆರೆದು, ಗರುಡನ ಚಂಚುವನ್ನು ಹಿಡಿದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು।

Verse 42

ततोऽभूत्सर्वदेवानां विमोहो जगतामपि । चचाल वसुधा चेलुः पर्वताः सप्त चार्णवाः

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಮೋಹ ಆವರಿಸಿತು. ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿತು, ಪರ್ವತಗಳು ನಡುಗಿದವು, ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳು ಕ್ಷೋಭಗೊಂಡವು।

Verse 43

कालनेमिर्नश्चैव प्रानृत्यत महारणे । असंमूढस्ततो विष्णुस्त्वराकाल उपस्थिते

ಆ ಮಹಾರಣದಲ್ಲಿ ಕಾಲನೇಮಿಯೂ ನಾಶವಾಯಿತು; ಬೀಳುವಾಗ ಅವನು ತಡಬಡಿಸಿ ನರ್ತಿಸಿದಂತೆ ಅಲುಗಾಡಿದನು. ನಂತರ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಕ್ಷಣ ಬಂದಾಗ ಅಸಮ್ಮೂಢ ವಿಷ್ಣು ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತನಾದನು।

Verse 44

कुक्षिं विदार्य चक्रेण भास्करोऽभादिवोदितः । बहिर्भूतो हरिश्चैनं महोयित्वा स्वनिन्दया

ಚಕ್ರದಿಂದ (ದೈತ್ಯನ) ಕುಕ್ಷಿಯನ್ನು ಚೀರಿ ಹರಿಯು ನವೋದಿತ ಭಾಸ್ಕರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ಹೊರಬಂದು ಅವನ ಸ್ವನಿಂದಾ-ಲಜ್ಜೆಯಿಂದಲೇ ಅವನನ್ನು ಮಗ್ಗುಚ್ಛಿಸಿ ಪರಾಜಯಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 45

पातालस्य तलं निन्ये तत्र शिश्ये स काष्ठवत् । ततश्चक्रेण दैत्यानां निहता दशकोट्यः

ಅವನನ್ನು ಪಾತಾಳದ ತಳಕ್ಕೆ ಎಸೆದರು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದನು. ಬಳಿಕ ಚಕ್ರದಿಂದ ದೈತ್ಯರ ದಶಕೋಟಿ ಸಂಹೃತರಾದರು.

Verse 46

प्रमोदितास्तथा देवा विमोहास्तत्क्षणाद्बभुः । ततःशर्वस्तमालिंग्य साधुसाधु जनार्दन

ದೇವರು ಹರ್ಷಿತರಾದರೂ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಮೂಢರಾದರು. ನಂತರ ಶರ್ವನು ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ—“ಸಾಧು ಸಾಧು, ಓ ಜನಾರ್ದನ!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 47

त्वया यद्विहितं कर्म तत्कर्तान्यो न विद्यते । महिषाद्याः सुदुर्जेया देव्या ये विनिपतिताः

ನೀನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಇನ್ನಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಮಹಿಷನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ದೇವಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಪತನಗೊಂಡ ಅತಿದುರ್ಜೇಯ ಶತ್ರುಗಳೂ ಮಹಾಬಲ ಪ್ರತಿದ್ವಂದ್ವಿಗಳೆಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

तेषामतिबलो ह्येष त्वया विष्णो विनिर्जितः । तारकामयसंग्रामे वध्यस्तेसौ जनार्दन

ಅವರಲ್ಲಿ ಈ ಅತಿಬಲವಂತನೂ, ಓ ವಿಷ್ಣು, ನಿನ್ನಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ತಾರಕಾಮಯ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿನ್ನ ಕೈಯಿಂದಲೇ ವಧ್ಯನು, ಓ ಜನಾರ್ದನ.

Verse 49

कंसरूपः पुनस्तेऽयं हंतव्योऽष्टमजन्मनि । एवं प्रशंसमानास्ते वासुदेवं जगद्गुरुम्

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕಂಸರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಿನ್ನ ಎಂಟನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹತನಾಗುವನು. ಹೀಗೆ ಅವರು ಜಗದ್ಗುರು ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

Verse 50

शस्त्रजालैर्लब्धसंज्ञान्दैत्यसैन्याननाशयत् । तानि दैत्यशरीराणि जर्जराणि महायुधैः

ಶಸ್ತ್ರವೃಷ್ಟಿಯ ನಡುವೆ ಪುನಃ ಸಂಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ಅವನು ದೈತ್ಯಸೈನ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಭಾರೀ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯದೇಹಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಜರ್ಜರವಾದವು.

Verse 51

अपतन्भूतले पार्थ च्छिन्नाभ्राणीव सर्वशः । ततस्तद्दानवं सैन्यं हतनाथमभूत्तदा

ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಚಿದ್ರವಾದ ಮೇಘಗಳಂತೆ ಕುಸಿದರು. ಆಗ ಆ ದಾನವಸೈನ್ಯವು ನಾಯಕನು ಹತನಾದ ಕಾರಣ ನಾಥಹೀನವಾಯಿತು.

Verse 52

देवैः स्कंदानुगैश्चैव कृतं शस्त्रैः पराङ्मुखम् । अथो क्रुष्टं तदा हृष्टैः सर्वैर्देवैर्मुदायुतैः

ದೇವರೂ ಸ್ಕಂದಾನುಗರೂ ತಮ್ಮ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪರಾಂಗ್ಮುಖರಾಗಿ ಮಾಡಿ ಹಿಂಜರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು. ಆಗ ಹರ್ಷಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ವಿಜಯಘೋಷ ಮಾಡಿದರು.

Verse 53

संहतानि च सर्वाणि तदा तूर्याण्यवादयन् । अथ भग्नं बलं प्रेक्ष्य हतवीरं महारणे

ಆಗ ಎಲ್ಲ ದಳಗಳೂ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿ ತೂರ್ಯವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಆ ಮಹಾರಣದಲ್ಲಿ ಸೇನೆ ಭಂಗಗೊಂಡು ವೀರರು ಹತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು (ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿತು).

Verse 54

देवानां च महामोदं तारकः प्राह सारथिम् । सारथे पश्य सैन्यानि द्राव्यमाणानि मे सुरैः

ದೇವರ ಮಹಾ ಆನಂದವನ್ನು ಕಂಡ ತಾರಕನು ತನ್ನ ಸಾರಥಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಸಾರಥೇ, ನೋಡು! ದೇವರುಗಳು ನನ್ನ ಸೈನ್ಯಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಹಿಂಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 55

येस्माभिस्तृणवद्दृष्टाः पश्य कालस्य चित्रताम् । तन्मे वाहय शीघ्रं त्वं रथमेनं सुरान्प्रति

ನಾವು ಒಮ್ಮೆ ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದವರೇ—ಕಾಲದ ವಿಚಿತ್ರ ತಿರುವನ್ನು ನೋಡು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಈ ರಥವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಓಡಿಸಿ, ನೇರವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು.

Verse 56

पश्यंतु मे बलं बाह्वोर्द्रवंतु च सुराधमाः । ब्रुवन्नेवं सारथिं स विधुन्वन्सुमहद्धनुः

ಅವರು ನನ್ನ ಭುಜಬಲವನ್ನು ನೋಡಲಿ; ಆ ಅಧಮ ದೇವತೆಗಳು ಓಡಿಹೋಗಲಿ! ಎಂದು ಸಾರಥಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಅತಿಮಹಾ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಝಳಪಿಸಿದನು.

Verse 57

क्रोध रक्तेक्षणो राजा देवसैन्यं समाविशत् । आगच्छमानं तं दृष्ट्वा हरिः स्कंदमथाब्रवीत्

ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳ ರಾಜನು ದೇವಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿದನು. ಅವನು ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಆಗ ಸ್ಕಂದನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 58

कुमार पश्य दैत्येंद्रं कालं यद्वद्युगात्यये । अयं स येन तपसा घोरेणाराधितः शिवः

ಓ ಕುಮಾರ, ಈ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡು—ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಕಾಲದಂತೆ. ಭಯಂಕರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದವನು ಇವನೇ.

Verse 59

अयं स येन शक्राद्याः कृता मर्काः समार्बुदम् । अयं स सर्वशस्त्रैगैर्योऽस्माभिर्न जितो रणे

ಇವನೇ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದೀನಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿದವನು. ಇವನೇ—ನಾವು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದರೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಲಾರದೆ ಉಳಿದವನು.

Verse 60

नावज्ञया प्रद्रष्टव्यस्तारकोऽयं महासुरः । सप्तमं हि दिनं तेऽद्य मध्याह्नोऽयं च वर्तते

ಈ ಮಹಾಸುರ ತಾರಕನನ್ನು ಅವಜ್ಞಾಭಾವದಿಂದ ನೋಡಬೇಡ. ಇಂದು ನಿನ್ನ ಏಳನೇ ದಿನ; ಈಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕಾಲವೂ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ।

Verse 61

अर्वागस्तमनादेनं जहि वध्योऽन्यथा नहि । एवमुक्त्वा स शक्रादींस्त्वरितः केशवोऽब्रवीत्

ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಕ್ಕೂ ಮುನ್ನವೇ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿರಿ; ಆಗಲೇ ಅವನು ವಧ್ಯನು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಕೇಶವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರಿಗೆ ನುಡಿದನು।

Verse 62

आयासयत दैत्येंद्रं सुखवध्यो यथा भवेत् । ततस्ते विष्णुवचनाद्विनदन्तो दिवौकसः

ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನನ್ನು ಆಯಾಸಗೊಳಿಸಿರಿ, ಆಗ ಅವನು ಸುಲಭವಾಗಿ ವಧ್ಯನಾಗುವನು. ನಂತರ ವಿಷ್ಣುವಚನದಿಂದ ದಿವೌಕಸರು ಗರ್ಜಿಸಿದರು।

Verse 63

तमासाद्य शरव्रातैर्मुदिताः समवाकिरन् । प्रहसन्निव देवांस्तान्द्रावयामास तारकः

ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿ ದೇವರುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ತಾರಕನು ನಗುವಂತೆ ಆ ದೇವರನ್ನೇ ಓಡಿಸಿದನು।

Verse 64

यथा नास्तिकदुर्वृत्तो नानाशास्त्रोपदेशकान् । सोढुं शक्ता न ते वीरं महति स्यंदने स्थितम्

ಹೇಗೆ ದುರ್ವೃತ್ತ ನಾಸ್ತಿಕನು ನಾನಾ ಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶಕರನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಮಹಾ ರಥದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಆ ವೀರನನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾರದೆ ಹೋದರು।

Verse 65

महापस्मारसंक्रांतं यथैवाप्रियवादिनम् । विधूय सकलान्देवान्क्षणमात्रेण तारकः

ಮಹಾಪಸ್ಮಾರಗ್ರಸ್ತನು ಅಪ್ರಿಯವಾಕ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ಝಟ್ಕಿ ದೂರಮಾಡುವನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ತಾರಕನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಝಟ್ಕಿ ಚದರಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 66

आजगाम कुमाराय विधुवन्स महाधनुः । आगच्छमानं तं दृष्ट्वा स्कंदः प्रत्युद्ययौ ततः

ಅನಂತರ ಮಹಾಧನುರ್ಧರನು (ತಾರಕ) ಸೇನೆಯನ್ನು ಚದರಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಕುಮಾರನ ಕಡೆಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಸ್ಕಂದನು ತಕ್ಷಣ ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದನು।

Verse 67

तस्यारक्षद्भवः पार्श्वं दक्षिणं चैव तं हरिः । पृष्ठे च पार्षदास्तस्य कोटिशोऽर्बदशस्तथा

ಅವನ ಪಾರ್ಶ್ವವನ್ನು ಭವನು (ಶಿವನು) ಕಾಪಾಡಿದನು, ಅವನ ಬಲಭಾಗವನ್ನು ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಕಾಪಾಡಿದನು; ಹಿಂದೆ ಅವನ ಪಾರ್ಷದರು ಕೋಟಿಗಳೂ ಅರ್ಭುದಗಳೂ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು।

Verse 68

ततस्तौ सुमहायुद्धे संसक्तौ देवदैत्ययौः । धर्माधर्माविवोदग्रौ जगदाश्चर्यकारकौ

ಆ ಸುವಿಶಾಲ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವನೂ ದೈತ್ಯನೂ ಪರಸ್ಪರ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಸೆಣೆಸಿದರು—ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತವಾದಂತೆ—ಸಕಲ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡಿದರು।

Verse 69

ततः कुमारमासाद्य लीलया तारकोऽब्रवीत् । अहो बालातिबालस्त्वं यत्त्वं गीर्वाणवाक्यतः

ನಂತರ ತಾರಕನು ಕುಮಾರನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು—“ಅಹೋ! ನೀನು ಅತಿಬಾಲಕ; ದೇವತೆಗಳ ಮಾತಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ.”

Verse 70

आसादयसि मां युद्धे पतंग इव पावकम् । वधेन तव को लाभो मम मुक्तोऽसि बालक

ನೀನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಗ್ನಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸುವ ಪತಂಗದಂತೆ ಎದುರಿಸುತ್ತೀಯೆ. ನನ್ನ ವಧೆಯಿಂದ ನಿನಗೆ ಏನು ಲಾಭ? ಬಾಲಕ, ನೀನು ಮುಕ್ತನಾಗುವೆ.

Verse 71

पिष क्षीरं गृहाणेमं कंदुकं क्रीड लीलया । एवमुक्तः प्रहस्याह तारकं योगिनां गुरुः

‘ಹಾಲನ್ನು ಮದುರಿಸು; ಈ ಚೆಂಡನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಆಟವಾಡು.’ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಯೋಗಿಗಳ ಗುರು (ಸ್ಕಂದ) ನಗೆದು ತಾರಕನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 72

शिशुत्वं मावमंस्था मे शिशुः कष्टो भुजंगमः । दुष्प्रेक्ष्यो भास्करो बालो दुःस्पर्शोऽल्पोऽपि पावकः

ನನ್ನ ಶಿಶುತ್ವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಡ. ಚಿಕ್ಕ ಹಾವು ಕೂಡ ಅಪಾಯಕಾರಿ; ಉದಯ ಸೂರ್ಯನೂ ನೋಡುವುದು ಕಷ್ಟ; ಸಣ್ಣ ಬೆಂಕಿಯೂ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ದಹನಕಾರಿ.

Verse 73

अल्पाक्षरो न मंत्रः किं सस्फुरो दैत्य दृश्यते । एवमुक्त्वा दैत्यमुक्तं गृहीत्वा कंदुकं च तम्

‘ಇಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರವೇನು? ದೈತ್ಯನು ಏಕೆ ನಡುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ?’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ದೈತ್ಯನು ಬಿಡಿಸಿದ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಚೆಂಡಿನಂತೆ ಹಿಡಿದನು.

Verse 74

तस्मिञ्छक्त्यस्त्रमादाय दैत्याय प्रमुमोच ह । तस्य तेन प्रहारेम रथश्चूर्णिकृतोऽभवत्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಶಕ್ತಿ-ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದು ದೈತ್ಯನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ಆ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ದೈತ್ಯನ ರಥವು ಧೂಳಾಗಿ ಚೂರಾಯಿತು.

Verse 75

चतुर्योजनमात्रो यो नानाश्चर्यसमन्वितः । गरुडस्य सुता ये च शीर्यमाणे रथोत्तमे

ನಾಲ್ಕು ಯೋಜನ ಪ್ರಮಾಣದ, ನಾನಾವಿಧ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥವೂ, ಗರುಡನ ಪುತ್ರರೂ—ಆ ಪರಮ ರಥವು ಚೂರುಚೂರಾಗುತ್ತಿರಲು…

Verse 76

मुक्ताः कथंचिदुत्पत्य सागरांतरमाविशन् । ततः क्रुद्धस्तारकश्च मुद्गरं क्षिप्तवान्गुहे

ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರು ಹಾರಿ ಎದ್ದು ಸಮುದ್ರಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಆಗ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ತಾರಕನು ಗುಹ (ಸ್ಕಂದ) ಮೇಲೆ ಗದೆಯನ್ನು ಎಸೆದನು.

Verse 77

विंध्याद्रिमिव तं स्कंदो गृहीत्वा तं व्यताडयत् । स्थिरे तस्योरसि व्यूढे मुद्गरः शतधाऽगमत्

ಸ್ಕಂದನು ಅದನ್ನು ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತದಂತೆ ಹಿಡಿದು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು. ಅವನ ದೃಢ, ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಕ್ಕೆ ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಗದೆ ನೂರು ತುಂಡಾಯಿತು.

Verse 78

मेने च दुर्जयं दैत्यस्तदा षड्वदनं रणे । चिंतयामास बुद्ध्या च प्राप्तं तद्ब्रह्मणो वचः

ಆಗ ದೈತ್ಯನು ರಣದಲ್ಲಿ ಷಡ್ವದನ (ಸ್ಕಂದ) ಅಜೇಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು; ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಬಂದಿತೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 79

तं भीतमिव चालक्ष्य दैत्यवीराश्च कोटिशः । नदंतोऽतिमहासेनं नानाशस्त्रैरवाकिरन्

ಅವನು ಭಯಪಟ್ಟಂತೆಯೇ ಕಂಡು, ಕೋಟ್ಯಂತರ ದೈತ್ಯವೀರರು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಆ ಮಹಾಸೇನೆಯ ಮೇಲೆ ನಾನಾವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮಳೆಯಂತೆ ಸುರಿಸಿದರು.

Verse 80

क्रुद्धस्तेषु ततः स्कंदः शक्तिं घोरामथाददे । अभ्यस्यमाने शक्त्यस्त्रे स्कंदनामिततेजसा

ಅವರ ಮೇಲೆ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಸ್ಕಂದನು ಆಗ ಘೋರವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು (ಭಾಲವನ್ನು) ಹಿಡಿದನು. ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಸ್ಕಂದನು ಶಕ್ತ್ಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ…

Verse 81

उल्काजालं महाघोरं पपात वसुधातले । चाल्यमाना तथा शक्तिः सुघोरा भवसूनुना

ಅತಿಭಯಂಕರ ಉಲ್ಕೆಗಳ ಮಳೆ ಭೂಮಿತಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಹೀಗೆ ಭವಪುತ್ರ (ಸ್ಕಂದ)ನು ಆ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದನು.

Verse 82

ततः कोट्यो विनिष्पेतुः शक्तीनां भर्तर्षभ । स शक्त्यस्त्रेण बलवान्करस्थेनाहनत्प्रभुः

ಆಗ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶಕ್ತಿಗಳ (ಭಾಲಗಳ) ಕೋಟಿಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದವು. ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ಪ್ರಭುವು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶಕ್ತ್ಯಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು.

Verse 83

अष्टौ पद्मानि दैत्वानां दशकोटिशतानि च । तथा नियुतसाहस्रं वाहनं कोटिरेव च

ದೈತ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಂಟು ಪದ್ಮಗಳಾಗಿತ್ತು; ಜೊತೆಗೆ ದಶ-ಕೋಟಿ-ಶತವೂ ಇತ್ತು. ಅವರ ವಾಹನಗಳೂ ಅಸಂಖ್ಯ—ಒಂದು ಕೋಟಿ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು.

Verse 84

ह्रंदोदरं च दैत्येंद्रं निखर्वैर्दशभिर्वृतम् । तत्राकुर्वन्सुतुमुलं नादं वध्येषु शत्रुषु

ಮತ್ತು ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ ಹ್ರಂದೋದರನು, ಹತ್ತು ನಿಖರ್ವಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿ ವಧ್ಯ ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ನಾದವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 85

कुमारानुचराः पार्थ पूरयंतो दिशो दश । शक्त्यस्त्रस्यार्चिः संभूतशक्तिभिः केऽपि सूदिताः

ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ಕುಮಾರನ ಅನುಚರರು ದಶ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದರು; ಶಕ್ತ್ಯಾಸ್ತ್ರದ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಕೆಲ ದಾನವರು ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 86

पताकयावधूताश्च हताः केचित्सहस्रशः । केचिद्धंटारवत्रस्ताश्छिन्नभिन्नहृदोऽपतन्

ಕೆಲವರು ಧ್ವಜಗಳಂತೆ ಅಲುಗಾಡಿ ಚದುರಿ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹತರಾದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಗಂಟೆಗಳ ಘೋಷಕ್ಕೆ ಭಯಪಟ್ಟು, ಚಿನ್ನಭಿನ್ನ ಹೃದಯಗಳೊಂದಿಗೆ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದರು।

Verse 87

केचिन्मयूरपक्षाभ्यां चरणाभ्यां च सूदिताः । कोटिशस्ताम्रचूडेन विदार्यैव च भक्षिताः

ಕೆಲವರು ಮಯೂರದ ರೆಕ್ಕೆಗಳೂ ಪಾದಗಳೂ ಹೊಡೆದು ನುಚ್ಚುನೂರಾದರು; ಇನ್ನೂ ಕೋಟಿಶಃ ಜನರು ತಾಮ್ರಚೂಡನಿಂದ ಹರಿದು ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 88

पार्षदैर्मातृभिः सार्धं पद्मशो निहताः परे । एवं निहन्यमानेषु दानवेषु गुहादिभिः

ಇತರ ದಾನವರು ಪಾರ್ಷದರು ಮತ್ತು ಮಾತೃಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಪದ್ಮಸಮೂಹಗಳಂತೆ ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಹತರಾದರು; ಹೀಗೆ ಗುಹಾದಿ ಗಣಗಳಿಂದ ದಾನವರು ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು…

Verse 89

अभाग्यैरिव लोकेषु तारकः स्कंदमाययौ । जग्राह च गदां दिव्यां लक्षघंटादुरासदाम्

ಲೋಕಗಳ ಮೇಲೆ ದುರ್ಭಾಗ್ಯ ಇಳಿದಂತೆ ತಾರಕನು ಸ್ಕಂದನ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆದನು; ಲಕ್ಷ ಗಂಟೆಗಳ ಘೋಷದಿಂದ ದುರ್ಜೇಯವಾದ ದಿವ್ಯ ಗದೆಯನ್ನು ಅವನು ಹಿಡಿದನು।

Verse 90

तया मयूरमाजघ्ने मयूरो विमुखोऽभवत् । दृष्ट्वा पराङ्मुखं लोकेषु वासुदेवोऽब्रवीत्त्वरन्

ಆ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನು ಮಯೂರನನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಮಯೂರನು ವಿಮುಖನಾದನು. ಲೋಕಗಳ ಮುಂದೆ ಮುಖ ತಿರುಗಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ ವಾಸುದೇವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 91

देवसेनापते शीघ्रं शक्तिं मुंच महासुरे । प्रतिज्ञामात्मनः पाहि लंबते रविमंडलम्

ಹೇ ದೇವಸೇನಾಪತೇ! ಮಹಾಸುರನ ಮೇಲೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಸೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡು; ರವಿಮಂಡಲವು ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದೆ.

Verse 92

स्कंद उवाच । त्वयैव रुद्रभक्तोऽयं जनार्दन ममेरितम् । वधार्थं रुद्रभक्तस्य बाहुः शक्तिं मुंचति

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಜನಾರ್ದನ! ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ರುದ್ರಭಕ್ತನು ನನ್ನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಈ ರುದ್ರಭಕ್ತನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನ ಭುಜವು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

Verse 93

नारुद्रः पूजयेद्रुद्रं भक्तरूपस्य यो हरः । रुद्ररूपममुं हत्वा कीदृशं जन्मनो भवेत्

ರುದ್ರನಲ್ಲದವನು ರುದ್ರನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಬಲ್ಲನು—ಹರನೇ ಭಕ್ತರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಾಗ? ಈ ರುದ್ರರೂಪಧಾರಿಯನ್ನು ಕೊಂದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗತಿ ದೊರೆಯುವುದು?

Verse 94

तिरस्कृता विप्रलब्धाः शप्ताः क्षिप्ताः प्रपीडिताः । रुद्रभक्ताः कुलं सर्वं निर्दहंति हताः किमु

ಅವಮಾನಿತರು, ವಂಚಿತರು, ಶಪ್ತರು, ಹೊಡೆತಕ್ಕೊಳಗಾದವರು ಅಥವಾ ಪೀಡಿತರಾದ ರುದ್ರಭಕ್ತರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಲವನ್ನೇ ದಹಿಸಬಲ್ಲರು—ಅವರು ಹತರಾದರೆ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು!

Verse 95

एष चेद्धंति तद्भद्रं हन्यतामेष मां रणे । रुद्रभक्ते पुनर्विष्णो नाहं शस्त्रमुपाददे

ಅವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದರೆ—ಅದೇ ಶುಭ; ಅವನೇ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲಿ. ಆದರೆ ಹೇ ವಿಷ್ಣು, ರುದ್ರಭಕ್ತನ ವಿರುದ್ಧ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಶಸ್ತ್ರ ಎತ್ತುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 96

श्रीभगवानुवाच । नैतत्तवोचितं स्कंद रुद्रभक्तो यथा श्रृणु । द्वे तनू गिरिजाभर्तुर्वेदज्ञा मुनयो विदुः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸ್ಕಂದ, ಇದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ‘ರುದ್ರಭಕ್ತ’ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು. ವೇದಜ್ಞ ಮುನಿಗಳು ಗಿರಿಜಾಭರ್ತನಿಗೆ ಎರಡು ರೂಪಗಳಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 97

एका जीवात्मिका तत्र प्रत्यक्षा च तथापरा । द्रोग्धा भूतेषु भक्तश्च रुद्रभक्तो न स स्मृतः

ಆ ಎರಡು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೀವಿಗಳೊಳಗಿನ ಜೀವಾತ್ಮರೂಪ; ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ (ದೃಶ್ಯ) ರೂಪ. ಆದರೆ ಭೂತಗಳ ಮೇಲೆ ದ್ರೋಹ ಮಾಡುವವನು—ಭಕ್ತನೆಂದರೂ—ರುದ್ರಭಕ್ತನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 98

भक्तो रुद्रो कृपावांश्च जंतुष्वेव हरव्रतः । तदेनं भूतमर्त्येषु द्रोग्धारं त्वं पिनाकिनः

ರುದ್ರಭಕ್ತನು ಕೃಪಾವಂತನು; ಜೀವಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹರನ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪಿನಾಕಧಾರೀ, ಭೂತಮರ್ತ್ಯರೊಳಗಿನ ಈ ದ್ರೋಹಿಯನ್ನು ನೀನು ಸಂಹರಿಸು.

Verse 99

जहि नैवात्र पश्यामि दोषं कंचन ते प्रभो । श्रुत्वेति वाचं गोविंदात्सत्यार्थामपि भारत

“ಇವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು; ಹೇ ಪ್ರಭು, ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೋಷವೂ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.” ಗೋವಿಂದನ ಸತ್ಯಾರ್ಥ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೇ ಭಾರತ…

Verse 100

हंतुं न कुरुते बुद्धिं रुद्रभक्त इति स्मरन् । तारकस्तु ततः क्रुद्धो ययौ वेगेन केशवम्

'ಇವನು ರುದ್ರಭಕ್ತ' ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಅವನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ತಾರಕನು ಕೋಪಗೊಂಡು ವೇಗವಾಗಿ ಕೇಶವನ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.

Verse 101

प्राह चैवं सुदुर्बुद्धे हन्मि त्वां पश्य मे बलम् । देवानां चापि धर्माणां मूलं मतिमतां तथा । हत्वा त्वामद्य सर्वांस्तांश्छेत्स्ये पश्याद्य मे बलम्

ಮತ್ತು ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು - 'ಎಲೈ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಬಲವನ್ನು ನೋಡು. ದೇವತೆಗಳಿಗೂ, ಧರ್ಮಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೂ ನೀನೇ ಮೂಲ. ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸುವೆನು, ನನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡು.'

Verse 102

विष्णुरुवाच । दैत्येंद्र तव चास्माभिः किमहो श्रृणु सत्यताम्

ವಿಷ್ಣುವು ಹೇಳಿದನು - 'ಎಲೈ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನೇ! ನಿನಗೂ ನಮಗೂ ಏನು ವೈರ? ಅಹೋ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು.'

Verse 103

रथे य एष शर्वोऽयं हतेऽस्मिन्सकलं हतम् । श्रुत्वेति तारकः क्रुद्धस्तूर्णं रुद्ररथं ययौ

'ರಥದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಶರ್ವನು (ಶಿವನು) ಹತನಾದರೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಹತವಾದಂತೆ.' ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ತಾರಕನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಕೂಡಲೇ ರುದ್ರನ ರಥದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.

Verse 104

अभिसृत्य स जग्राह रुद्रस्य रथकूबरम् । यदा स कूबरं क्रुद्धस्तारकः सहसाऽग्रहीत्

ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅವನು ರುದ್ರನ ರಥದ ನೊಗವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಯಾವಾಗ ಆ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ತಾರಕನು ಏಕಾಏಕಿ ನೊಗವನ್ನು ಹಿಡಿದನೋ...

Verse 105

रेसतू रोदसी तूर्णं मुमुहुश्च महर्षयः । व्यनदंश्च महाकाया दैत्या जलधरोपमाः

ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಭೂಮಿಯೂ ಕಂಪಿಸಿ ಆర్తನಾದ ಮಾಡಿತು; ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಮೂಢರಾದರು. ಮತ್ತು ಮೇಘರಾಶಿಯಂತೆ ಮಹಾಕಾಯ ದೈತ್ಯರು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದರು.

Verse 106

आसीच्च निश्चितं तेषां जितमस्माभिरित्युत । तार कस्याप्यभिप्रायं भगवान्वीक्ष्य शंकरः

ಅವರಿಗೆ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯವಾಯಿತು—“ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾವು ಜಯಿಸಿದ್ದೇವೆ.” ಆದರೆ ಭಗವಾನ್ ಶಂಕರನು ತಾರಕನ ಅಂತರಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೂ ಅರಿತನು.

Verse 107

उमया सह संत्यक्त्वा रथं वृषभमावहत् । ओमित्यथ जपन्ब्रह्मा आकाशं सहसाश्रितः

ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ರಥವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವರು ವೃಷಭದ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಿಸಿದರು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ‘ಓಂ’ ಜಪಿಸುತ್ತಲೇ ತಕ್ಷಣ ಆಕಾಶವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.

Verse 108

ततस्तं शतसिंहं च रथं रुद्रेण निर्मितम् । उत्क्षिप्य पृथ्व्यामास्फोट्य चूर्णयामास तारकः

ನಂತರ ತಾರಕನು ರುದ್ರನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ‘ಶತಸಿಂಹ’ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಥವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಧೂಳಾಗಿಸಿ ಚೂರಣಮಾಡಿದನು.

Verse 109

शूलपाशुपतादीनि सहसोपस्थितानि च । वारयामास गिरिशो भवः साध्य इति ब्रुवन्

ತ್ರಿಶೂಲ, ಪಾಶುಪತಾದಿ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದವು; ಆದರೆ ಗಿರೀಶ ಭವನು “ಇವನು ವಿಧಿನಿಯತವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯನು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನ್ನು ತಡೆದನು.

Verse 110

ततः स्ववंचितं ज्ञात्वा रुद्रेणात्मानमीर्ष्यया । विनदन्सहसाऽधावद्वृषभस्थं महेश्वरम्

ಆಗ ರುದ್ರನು ತನ್ನನ್ನು ವಂಚಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಈರ್ಷ್ಯಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದ ತಾರಕನು ಗರ್ಜಿಸಿ, ವೃಷಭಾರೂಢ ಮಹೇಶ್ವರನ ಮೇಲೆ ಸಹಸಾ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 111

ततो जनार्दनोऽधावच्चक्रमुद्यम्य वेगतः । वज्रमिंद्रस्तथोद्यम्य दंडं चापि यमो नदन्

ನಂತರ ಜನಾರ್ದನನು ವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; ಇಂದ್ರನು ಸಹ ವಜ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮುನ್ನಡೆದನು; ಯಮನು ಗರ್ಜಿಸಿ ದಂಡವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು।

Verse 112

गदां धनेश्वरः क्रुद्धः पाशं च वरुणो नदन् । वायुर्महांकुशं घोरं शक्तिं वह्निर्महाप्रभाम्

ಕ್ರುದ್ಧ ಧನೇಶ್ವರನು ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; ವರుణನು ಗರ್ಜಿಸಿ ಪಾಶವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ವಾಯು ಭೀಕರ ಮಹಾಂಕುಶವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು, ವಹ್ನಿ ಮಹಾಪ್ರಭೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 113

निरृतिर्निशितं खड्गं रुद्राः शूलानि कोपिताः । धनूंषि साध्या देवाश्च परिघान्वसवस्तथा

ನಿರೃತಿಯು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; ಕೋಪಗೊಂಡ ರುದ್ರರು ಶೂಲಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು. ಸಾಧ್ಯರು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವರುಗಳು ಧನುಸ್ಸುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು; ವಸುಗಳು ಸಹ ಪರಿಘಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿದರು।

Verse 114

विश्वेदेवाश्च मुसलं चंद्रार्कौ स्वप्रभामपि । ओषधीश्चाश्विनौ देवौ नागाश्च ज्वलितं विषम्

ವಿಶ್ವೇದೇವರು ಮುಸಲಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿದರು; ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಔಷಧಿಗಳು ಸಮೇತರಾದವು, ಅಶ್ವಿನೀದೇವರು ಸೇರಿದರು; ನಾಗರು ಜ್ವಲಿಸುವ ವಿಷವನ್ನು ಹೊರತಂದರು।

Verse 115

हिमाद्रि प्रमुखाश्चापि समुद्यम्य महीधरान् । भृशमुन्नदतो देवान्धावतो वीक्ष्य तारकः

ಹಿಮಾದ್ರಿ ಮೊದಲಾದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಆಯುಧದಂತೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ದೇವತೆಗಳು ಭಯಂಕರ ಘೋಷದಿಂದ ಧಾವಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ತಾರಕನು ಅವರ ಆಘಾತವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ದೃಢನಿಶ್ಚಯಗೊಂಡನು।

Verse 116

निवृत्तः सहसा पार्थ महागज इवोन्नदन् । स वज्रमुष्टि नाहत्य भुजे शक्रमपातयत्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಸಹಸಾ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಮಹಾಗಜದಂತೆ ಘೋಷಿಸಿದನು. ವಜ್ರಮുഷ್ಠಿಯಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಭುಜಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದು ಶಕ್ರನನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು।

Verse 117

दंडं यमादुपादाय मूर्ध्न्याहत्य न्यपातयत् । उरसाहत्य सगदं धनदं भुव्यपातयत्

ಯಮನ ದಂಡವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದು ಅವನನ್ನು ಕೆಡವಿದನು. ನಂತರ ಗದಾಧಾರಿ ಧನದ (ಕುಬೇರ)ನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು।

Verse 118

वरुणात्पाशमादाय तेन बद्धा न्यपातयत् । महांकुशेन वायुं च चिरं मूर्ध्नि जघान सः

ವರುಣನ ಪಾಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಕೆಡವಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಂಕುಶದಿಂದ ವಾಯುವಿನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪುನಃಪುನಃ ಹೊಡೆದನು।

Verse 119

फूल्कारैरुद्धतं वह्निं शमयामास तारकः । निरृतिंखड्गमादाय हत्वा तेन न्यपातयत्

ತನ್ನ ಫೂತ್ಕಾರಗಳಿಂದ ತಾರಕನು ಉಗ್ರವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿದನು. ನಂತರ ನಿರೃತಿಯ ಖಡ್ಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದರಿಂದಲೇ ಅವಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು।

Verse 120

शूलैरेव तथा रुद्राः साध्याश्च धनुषार्दिताः । परिघैरेव वसवो मुशलैरेव विश्वकाः

ಅದೇ ಶೂಲಗಳಿಂದ ರುದ್ರರು ಆಘಾತಿತರಾದರು; ಸಾಧ್ಯರು ತಮ್ಮದೇ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದರು; ವಸುಗಳು ತಮ್ಮ ಪರಿಘಗಳಿಂದ, ವಿಶ್ವದೇವರು ತಮ್ಮ ಮುಷಲಗಳಿಂದಲೇ ಪ್ರತಿಹತರಾದರು।

Verse 121

रेणुनाच्छाद्य चंद्रार्कौ वल्मीकस्थाविवेक्षितौ । महोग्राश्चौषधीस्तालैरश्विभ्यां सोऽभ्यवर्तयत्

ಧೂಳಿನಿಂದ ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಅವರನ್ನು ವಲ್ಮೀಕದೊಳಗಿರುವವರಂತೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರವಾದ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ತಾಳದಂಡಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿಸಿದನು।

Verse 122

सविषाश्च कृता नागा निर्विषाः पादकुट्टनैः । पर्वताः पर्वतैरेव निरुच्छ्वासा भृशं कृताः

ಪಾದಗಳ ಕುಟ್ಟನಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ನಾಗರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸವಿಷರಾಗಿಯೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿರ್ವಿಷರಾಗಿಯೂ ಆದರು. ಪರ್ವತಗಳು ಪರ್ವತಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾಕಿ ಭಾರಿಯಾಗಿ ನಲುಗಿ, ಉಸಿರಿಲ್ಲದವರಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಥಬ್ಧರಾದವು.

Verse 123

एवं तद्देवसैन्यं च हाहाभूतमचेतनम् । कृत्वा मुहूर्तादाधावच्चक्रपाणिं तमुन्नदन्

ಈ ರೀತಿ ದೇವಸೈನ್ಯವನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ಹಾ ಹಾ’ ಎಂದು ಅಳುವಂತೆ ಅಚೇತನಪ್ರಾಯವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಅವನು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಚಕ್ರಪಾಣಿ (ವಿಷ್ಣು) ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 124

ततश्चांतर्दधे सद्यः प्रहसन्निव केशवः । कुयोगिन इव स्वामी सदा बुद्धिमतां वरः

ಆಮೇಲೆ ಕೇಶವನು ತಕ್ಷಣವೇ ನಗುವಂತೆಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು—ಯಾವಂತೆ ಸದಾ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸ್ವಾಮಿ ಕುಯೋಗಿಯಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ.

Verse 125

अपश्यंस्तारको विष्णुं पुनर्वृषभवा हनम् । आधावत्कुपितो दैत्यो मुष्टिमुद्यम्य वेगतः

ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಾಣದೆ ತಾರಕ ದೈತ್ಯನು ಕೋಪಗೊಂಡು, ಮುಷ್ಟಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ವೇಗದಿಂದ ವೃಷಭಧ್ವಜ ಮಹೇಶ್ವರನ ಮೇಲೆ ಪುನಃ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 126

अचिरांशुरिवालक्ष्यो लक्ष्योथ भगवान्हरिः । आबभाषे ततो देवान्बाहुमुद्यम्यचोच्चकैः

ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ವೇಗದ ಕಿರಣದಂತೆ ಅಲಕ್ಷ್ಯನಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಲಕ್ಷ್ಯನಾದ ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯು ಬಾಹುವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 127

पलायध्वमहो देवाः शक्तिश्चेद्वः पलायितुम् । विमूढा हि वयं सर्वे ये बालवचसागताः

ಹೇ ದೇವರೇ, ಓಡಿ ಹೋಗಿರಿ—ಓಡಲು ನಿಮಗೆ ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ! ನಿಜವಾಗಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಬಾಲಕನ ಮಾತಿಗೆ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದವರು।

Verse 128

किं न श्रुतः पुरा गीतः श्लोकः स्वायंभुवेन यः । यथा बालेषु निक्षिप्ताः स्त्रीषु षंडितकेषु च । अपस्मारीषु चैवापि सर्वे ते संशयं गताः

ಸ್ವಾಯಂಭುವ (ಮನು) ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದ ಆ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೇ—‘ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಬಾಲಕರಿಗೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ, ಷಂಡರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅಪಸ್ಮಾರಗ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಶಯ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದು।

Verse 129

प्रत्यक्षं तदिदं सर्वमाधुना चात्र दृस्यते

ಮತ್ತು ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ।

Verse 130

अज्ञासिष्म पुरैवैतद्रुद्रभक्तं न हंत्यसौ । यत्प्रतिज्ञां नाकरिष्यन्न स्यान्नः कदनं महत्

ನಾವು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದೆವು—ಅವನು ರುದ್ರಭಕ್ತನನ್ನು ವಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ, ನಮಗೆ ಈ ಮಹಾ ವಿನಾಶ ಸಂಭವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

Verse 131

अथैष यदि दैत्येंद्रं न निहंति कुबुद्धिमान् । मा भयं वो महाभागा निहनिष्यामि वो रिपून्

ಈಗ ಈ ಕುಬುದ್ಧಿ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನನ್ನು ವಧಿಸದಿದ್ದರೆ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ ದೇವತೆಗಳೇ, ಭಯಪಡಬೇಡಿ—ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು.

Verse 132

अद्य मे विपुलं बाह्वोर्बलं पश्यत दैत्याधमं नाशयामि मुष्टिनैकेन पश्यत

ಇಂದು ನನ್ನ ಭುಜಗಳ ಅಪಾರ ಬಲವನ್ನು ನೋಡಿ! ನೋಡಿ—ಒಂದೇ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆ ಅಧಮ ದೈತ್ಯನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆನು; ನೋಡಿ!

Verse 133

मया हि दक्षिणो बाहुर्दत्तश्च भवतां सदा । रिपून्वा निहनिष्यामि सत्यं तत्परिपालये

ನಿಜವಾಗಿ ನಾನು ಸದಾ ನಿಮಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬಲ ಭುಜವನ್ನು ಒಪ್ಪಂದವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸುವೆನು—ಇದು ಸತ್ಯ; ಆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವೆನು.

Verse 134

येंऽबरे ये च पाताले भुवि ये च महासुराः । क्षणात्तान्नासयिष्यामि महावातो घनानिव

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರಲಿ, ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿರಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರಲಿ—ಆ ಮಹಾಸುರರನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶಮಾಡುವೆನು; ಮಹಾವಾಯು ಘನಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸುವಂತೆ.

Verse 135

एवमुक्ता जगन्नाथो मुष्टिमुद्यम्य दक्षिणम् । निरायुधस्तार्क्ष्यपृष्ठादवप्लुत्याभ्यधावत

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಜಗನ್ನಾಥನು ಬಲ ಮুষ্টಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ನಿರಾಯುಧನಾಗಿ ಗರುಡನ ಬೆನ್ನಿನಿಂದ ಜಿಗಿದು ಇಳಿದು ವೇಗವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆದನು।

Verse 136

तस्मिन्धावति गोविंदे चचाल भुवनत्रयम् । विमूर्छितमभूद्विश्वं देवा भीतिं परां ययुः

ಗೋವಿಂದನು ಧಾವಿಸಿದಾಗ ತ್ರಿಭುವನವೂ ನಡುಗಿತು; ವಿಶ್ವವು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತವಾದಂತೆ ಆಯಿತು, ದೇವರುಗಳು ಪರಮ ಭೀತಿಗೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 137

धावतश्चापि कल्पांतं रुद्रकल्पस्य तस्य याः । मुखात्समुद्यजुर्ज्वालास्ताबिः खर्वशतं हतम्

ಕಲ್ಪಾಂತದಂತ—ರುದ್ರಕಲ್ಪಸಮಾನ—ಉಗ್ರರೋಷದಿಂದ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದವು; ಆ ಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಖರ್ವಗಳ ನೂರಾರು ನಾಶವಾದವು।

Verse 138

ततोंऽतरिक्षे वाचश्च प्रोचुः सिद्धाः स्वयं तदा । जहि कोपं वासुदेव त्वयि क्रुद्धे क्व वै जगत्

ಆಮೇಲೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರ ವಾಣಿ ಕೇಳಿಬಂತು—“ವಾಸುದೇವ, ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಡು; ನೀನು ಕ್ರುದ್ಧನಾದರೆ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ?”

Verse 139

अनादृत्येव तद्वाक्यं ब्रुवन्नान्यत्करोम्यहम् । आह्वयंश्च महादैत्यं क्रुद्धो हरिरधावत

ಆ ಮಾತನ್ನು ಅನಾದರಿಸಿ, “ನಾನು ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಮಹಾದೈತ್ಯನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಹರಿ ಮುನ್ನಡೆದು ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 140

उवाच वाचं साधूंश्च यत्नात्पालयतां फलम् । दुष्टान्विनिघ्नतां चैव तत्फलं मम जायताम्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಸಾಧುಜನರನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುವವರಿಗೆ ಅವರ ಪುಣ್ಯಫಲ ದೊರಕಲಿ; ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವರ ಆ ಫಲವೂ ನನಗೆ ಲಭಿಸಲಿ।

Verse 141

अथापश्यन्महासेनो रुद्रं यांतं च तारकम् । तारकं चान्वधावन्तं पुरामपुरुषं हरिम्

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಸೇನನು ರುದ್ರನು ಮುಂದುವರಿಯುವುದನ್ನೂ, ತಾರಕನನ್ನೂ ಕಂಡನು; ಹಾಗೆಯೇ ಆದಿಪುರುಷನಾದ ಹರಿಯು ತಾರಕನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನೂ ಕಂಡನು।

Verse 142

जगच्च क्षुब्धमत्यर्थं स्वां प्रतिज्ञां पुरा कृताम् । पश्चिमां प्रतिलंबंतं भास्करं चापि लोहितम्

ಮತ್ತು ಜಗತ್ತು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಕದಡಿತು; ಅವನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನೂ ಕಂಡನು; ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತಗ್ಗಿ ತೂಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕೆಂಪಾದ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನೂ ಕಂಡನು।

Verse 143

आकाशवाणीं श्रृण्वंश्च किं स्कन्द त्वं विषीदसी । पश्चात्तापो यदि भवेत्कृत्वा ब्रह्मवधं त्वयि

ಆಕಾಶವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೂ—ಹೇ ಸ್ಕಂದ, ನೀನು ಏಕೆ ವಿಷಾದಿಸುತ್ತೀಯ? ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಉಂಟಾದರೆ, (ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡು)।

Verse 144

स्थापयेर्लिगमीशस्य मोक्षो हत्याशतैरपि । आविवेश महाक्रोधं दिधक्षुरिव मेदिनीम्

ಈಶ್ವರನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು—ಅಂದರೆ ನೂರಾರು ಹತ್ಯೆಗಳಿದ್ದರೂ ಮೋಕ್ಷ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. (ಆದರೂ) ಅವನೊಳಗೆ ಮಹಾಕ್ರೋಧ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು, ಭೂಮಿಯನ್ನೇ ದಹಿಸಲು ಬಯಸುವವನಂತೆ।

Verse 145

अथोत्प्लुत्य मयूरात्स प्रहसन्निव केशवम् । बाहुभ्यामप्युपादाय प्रोवाच भवनंदनः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಮಯೂರದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಇಳಿದು, ನಗುವಿನಂತೆ ಕೇಶವನನ್ನು ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಹೇ ಭವನಂದನ (ಶಿವಪುತ್ರ), ಎಂದು ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 146

जानामि त्वामहं विष्णो महाबुद्धिपराक्रमम् । भूतभव्यविष्यांश्च दैत्यान्हंस्यपि हूंकृतैः

ಹೇ ವಿಷ್ಣು! ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ—ನೀನು ಮಹಾಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಮಹಾಪರಾಕ್ರಮಿ. ಭೂತ-ಭವ್ಯ-ಭವಿಷ್ಯಕಾಲದ ದೈತ್ಯರನ್ನೂ ನೀನು ಕೇವಲ ಹೂಂಕಾರದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಬಲ್ಲೆ।

Verse 147

त्वमेव हंता दैत्यानां देवानां परिपालकः । धर्मसंस्थापकश्च त्वमेव ते रचितोंऽजलिः

ನೀನೇ ದೈತ್ಯರ ಸಂಹಾರಕ, ದೇವರ ಪರಿಪಾಲಕ. ನೀನೇ ಧರ್ಮಸ್ಥಾಪಕ—ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಈ ಅಂಜಲಿ ಅರ್ಪಣೆ.

Verse 148

क्षणार्धं पश्य मे वीर्यं भास्करो लोहितायते । एवं प्रणम्य स्कन्देन वासुदेवः प्रसादितः

‘ಅರ್ಧಕ್ಷಣ ನನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ನೋಡು—ಭಾಸ್ಕರನು ಕೆಂಪಾಗುತ್ತಾನೆ.’ ಹೀಗೆ ಪ್ರಣಮಿಸಿ ಸ್ಕಂದನು ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 149

विरोषोऽभूत्तमालिंग्य वचनं केशवोऽब्रवीत् । सनाथस्त्वद्य धर्मोऽयं सुराश्चैव त्वया गुह

ಆಮೇಲೆ ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಕೇಶವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿದನು—‘ಹೇ ಗುಹ! ಇಂದು ಈ ಧರ್ಮವು ನಿನ್ನಿಂದ ಸನಾಥವಾಯಿತು; ದೇವರೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸುರಕ್ಷಿತರಾದರು.’

Verse 150

स्मरात्मानं यदर्थं त्वमुत्पन्नोऽसि महेश्वरात् । साधूनां पालनार्थाय दुष्टसंहरणाय च । सुरविप्रकृते जन्म जीवितं च महात्मनाम्

ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು—ಮಹೇಶ್ವರನಿಂದ ನೀನು ಏಕೆ ಜನಿಸಿದ್ದೆ: ಸಾಧುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ, ದುಷ್ಟರ ಸಂಹಾರಕ್ಕೆ. ದೇವರುಗಳೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಾರ್ಥವೇ ಮಹಾತ್ಮರ ಜನ್ಮವೂ ಜೀವನವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 151

रुद्रस्य देव्या गंगायाः कृत्तिकानां च तेजसा । स्वाहावह्नेश्च जातस्त्वं तत्तेजः सफलीकुरु । साधूनां च कृते यस्य धनं वीर्यं च संपदः

ರುದ್ರ, ದೇವೀ ಗಂಗಾ, ಕೃತ್ತಿಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ವಾಹಾ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀನು ಜನಿಸಿದ್ದೆ—ಆ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಫಲವತ್ತಾಗಿಸು. ಸಾಧುಗಳಿಗಾಗಿ ಯಾರ ಧನ, ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತವೋ ಅವೇ ಸಾರ್ಥಕ.

Verse 152

सफलं तस्य तत्सर्वं नान्यथा रुद्रनंदन

ಹೇ ರುದ್ರನಂದನ! ಅವನಿಗೆ ಆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಫಲವತ್ತಾಗುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.

Verse 153

अद्य धर्मश्च देवाश्च गावः साध्याश्च ब्राह्मणाः । नंदंतु तव वीर्येण प्रदर्शय निजं बलम्

ಇಂದು ಧರ್ಮ, ದೇವರುಗಳು, ಗೋವುಗಳು, ಸಾಧ್ಯರು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು—ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಹರ್ಷಿಸಲಿ. ನಿನ್ನ ಸ್ವಬಲವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸು.

Verse 154

स्कन्द उवाच । या गतिः शिवत्यागेन त्वत्त्यागेन च केशव । तां गतिं प्राप्नुयां क्षिप्रं हन्मि चेन्न हि तारकम्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕೇಶವ! ಶಿವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದರಿಂದ ಬರುವ ಗತಿ ಯಾವದೋ, ನಾನು ತಾರಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸದಿದ್ದರೆ ಶೀಘ್ರವೇ ಅದೇ ಗತಿ ನನಗೆ ದೊರಕಲಿ.

Verse 155

या गतिः श्रुतित्यागेन साध्वी भार्यातिपीडनात् । साधूनां च परित्यागाद्वृथा जीवितसाधनात् । निष्ठुरस्य गतिर्या च तां गतिं यामि केशव

ಹೇ ಕೇಶವ! ಶ್ರುತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದುದರಿಂದ, ಸಾಧ್ವೀ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿಸಿದುದರಿಂದ, ಸಾಧುಜನರನ್ನು ಪರಿತ್ಯಜಿಸಿದುದರಿಂದ, ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥ ಜೀವನೋಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುರ್ಗತಿ—ಹಾಗೆಯೇ ನಿಷ್ಠುರನಿಗೆ ಇರುವ ಗತಿ—ನಾನು ನನ್ನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾದರೆ, ಆ ಗತಿಯೇ ನನಗೆ ದೊರಕಲಿ.

Verse 156

इत्युक्ते सुमहान्नादः संप्रजज्ञे दिवौकसाम् । प्रशशंसुर्गुहं केचित्केचिन्नारायणं प्रभुम्

ಇದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ದಿವೌಕಸರಲ್ಲಿ ಮಹಾನಾದ ಉಂಟಾಯಿತು. ಕೆಲವರು ಗುಹ (ಸ್ಕಂದ)ನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪ್ರಭು ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 157

ततस्तार्क्षअयं समारुद्य हरिस्तस्मिन्महारणे । ताम्रचूडं महासेन स्तारकं चाप्यधावताम्

ಆ ಮಹಾರಣದಲ್ಲಿ ಹರಿ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ (ಗರುಡ)ನ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಣ ಮಾಡಿದನು. ಮಹಾಸೇನನು ತಾಮ್ರಚೂಡನ ಮೇಲೂ ತಾರಕನ ಮೇಲೂ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 158

लोहितांबरसंवीतो लोहितस्रग्विभूषणः । लोहिताक्षो महाबाहुर्हिरण्यकवचः प्रभुः

ಆ ಪ್ರಭು ಯೋಧನು ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಕೆಂಪು ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾಬಾಹುವಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಣ ಕವಚ ಧರಿಸಿದ್ದನು.

Verse 159

भुजेन तोलयञ्छक्तिं सर्वभूतानि कम्पयन् । प्राप्य तं तारकं प्राह महासेनो हसन्निव

ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಮತೋಲನವಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಸರ್ವಭೂತಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಮಹಾಸೇನನು ತಾರಕನ ಬಳಿಗೆ ತಲುಪಿ, ನಗುವಂತೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 160

तिष्ठतिष्ठ सुदुर्बुद्धे जीवितं ते मयि स्थितम् । सुहृष्टः क्रियतां लोको दुर्लभः सर्वसिद्धिदः

ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು, ಹೇ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯವನೇ! ನಿನ್ನ ಜೀವಿತವು ನನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದೆ. ಹರ್ಷಿಸು; ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸು—ಇದು ದುರ್ಲಭವಾದರೂ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿದಾಯಕ.

Verse 161

यत्ते सुनिष्ठुरत्वं च धर्मे देवेषु गोषु च । तस्य ते प्रहराम्यद्य स्मर शस्त्रं सुशिक्षितम्

ಧರ್ಮ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳ ಮೇಲಿನ ನಿನ್ನ ಅತಿನಿಷ್ಠುರತೆಯಿಗಾಗಿ—ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸಿಸಿದ ನಿನ್ನ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು.

Verse 162

एवमुक्ते गुहेनाथ निवृत्तस्यास्य भारत । तारकस्य शिरोदेशात्कापि नारी विनिर्ययौ

ಓ ಭಾರತ! ಗುಹನಾಥನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ, ಅವನು (ತಾರಕ) ಹಿಂದೆ ಸರಿದಾಗ, ತಾರಕನ ಶಿರೋಭಾಗದಿಂದ ಯಾವುದೋ ಸ್ತ್ರೀ ಹೊರಬಂದಳು.

Verse 163

तेजसा भासयंती तमध ऊर्ध्वं दिशो दश । दृष्ट्वा नारीं गुहः प्राह कासि कस्माच्च निर्गता

ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾಡುತ್ತಾ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಗುಹನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಂದೆ?”

Verse 164

नार्युवाच । अहं शक्तिर्गुहाख्याता भूतलेषु सदा स्थिता । अनेन दैत्यराजेन महता तपसार्ज्जिता

ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದಳು—“ನಾನು ಶಕ್ತಿ; ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿ ‘ಗುಹಶಕ್ತಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ದೈತ್ಯರಾಜನು ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 165

सुरेषु सर्वेषु वसामि चाहं विप्रेषु शास्त्रार्थरतेषु चाहम् । साध्वीषु नारीषु तथा वसामि विना गुणान्नास्मि वसामि कुत्रचित्

ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ; ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ನಿವಾಸವಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಧ್ವೀ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಇರುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಗುಣವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ವಾಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 166

तदस्य पुण्यसंघस्य संप्राप्तोद्यावधिर्गुह । तदेनं त्यज्य यास्यामि जह्येनं विश्वहेतवे

ಓ ಗುಹಾ! ಅವನನ್ನು ತಾಳಿದ ಪುಣ್ಯಸಂಚಯದ ಮಿತಿ ಈಗ ತಲುಪಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ; ವಿಶ್ವಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು.

Verse 167

तस्यां ततो निर्गतायां दैत्यशीर्षं व्यकम्पयत् । कंपितं चास्य तद्देहं गतवीर्योऽभवत्क्षणात्

ಅವಳು ಅವನಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದಾಗ ದೈತ್ಯನ ಶಿರಸ್ಸು ನಡುಗಿತು. ಅವನ ದೇಹವೂ ಕಂಪಿಸಿತು; ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನ ವೀರ್ಯ-ಬಲ ಕ್ಷಯವಾಯಿತು.

Verse 168

एतस्मिन्नंतरे शक्तिं सोऽक्षिपद्गिरिजात्मजः । उल्काज्वाला विमुञ्चंतीमतिसूर्याग्निसप्रभाम्

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗಿರಿಜಾತ್ಮಜ ಕುಮಾರನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಸೆದನು. ಅದು ಉಲ್ಕಾಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತ, ಸೂರ್ಯಾಗ್ನಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 169

कल्पांभोधिसमुन्नादां दिधक्षंतीं जगद्यथा । तारकस्यांतकालाय अभाग्यस्य दशामिव

ಅವಳು ಕಲ್ಪಾಂತದ ಸಾಗರಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಘೋಷಿಸುತ್ತ, ಜಗತ್ತನ್ನೇ ದಹಿಸಲು ಹೊರಟಂತೆಯೇ ಬಂದಳು. ತಾರಕನ ಅಂತಕಾಲಕ್ಕೆ ನಿಯತವಾದ ವಿಧಿಯಂತೆ, ದುರ್ಭಾಗ್ಯದ ಅಂತಿಮ ಸ್ಥಿತಿಯಂತೆ ಅವಳು ಸಮೀಪಿಸಿದಳು.

Verse 170

दारणीं पर्वतानां च सर्वसत्त्वबलाधिकाम् । उत्क्षिप्य तां विनद्योच्चैरमुञ्चत्कुपितो गुहः

ಆ ಶಕ್ತಿ ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಚೀರುವಂತಹದು, ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ ಬಲಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ. ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ ಕ್ರುದ್ಧ ಗುಹನು ಮಹಾನಾದದಿಂದ ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು.

Verse 171

धर्मश्चेद्बलवांल्लोके धर्मो जयति चेत्सदा । तेन सत्येन दैत्योयं प्रलयं यात्वितीरयन्

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಬಲವಂತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಧರ್ಮವೇ ಸದಾ ಜಯಿಸುವುದಾದರೆ—ಆ ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ ಈ ದೈತ್ಯನು ಪ್ರಳಯವನ್ನು ಹೊಂದಲಿ ಎಂದು ಅವನು ಘೋಷಿಸಿದನು.

Verse 172

सा कुमारभुजोत्सृष्टा दुर्निवार्या दुरासदा । विभेद हृदयं चास्य भित्त्वा च धरणिं गता

ಕುಮಾರನ ಭುಜದಿಂದ ಹೊರಟ ಆ ನಿರೋಧಿಸಲಾಗದ, ದುರಾಸದ ಶಕ್ತಿ ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಚೀರಿ; ಭೇದಿಸಿ ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಸೇರಿತು.

Verse 173

निःसृत्य जलकल्लोलपूर्विका स्कंदमाययौ । स च संताडितः शक्त्या विभिन्नहृदयोसुरः । नादयन्वसुधां सर्वां पपातायोमुखो मृतः

ಜಲಕಲ್ಲೋಲದಂತೆ ಉಕ್ಕಿ ಆಯೋಮುಖನು ಸ್ಕಂದನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಅಸುರನ ಹೃದಯ ಚೀರಿ, ಸರ್ವ ವಸುಧೆಯನ್ನು ನಾದಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಆಯೋಮುಖನು ಬಿದ್ದು ಮೃತನಾದನು.

Verse 174

एवं प्रताप्य त्रैलोक्यं निर्जित्य बहुशः सुरान् । महारणे कुमारेण निहतः पार्थ तारकः

ಈ ರೀತಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನು ದಹಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಬಹುಸಾರಿ ಜಯಿಸಿದ ನಂತರ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಮಹಾರಣದಲ್ಲಿ ತಾರಕನು ಕುಮಾರನ (ಸ್ಕಂದನ) ಕೈಯಿಂದ ನಿಹತನಾದನು.

Verse 175

एतस्मिन्निहते दैत्ये प्रहर्षं विश्वमाययौ

ಆ ದೈತ್ಯನು ಹತನಾದಾಗ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು।

Verse 176

ववुर्वातास्तथा पुण्याः सुप्रभोभूद्दिवाकरः । जज्वलुश्चाग्नयः शांताः शांता दिग्जनितस्वनाः

ಪುಣ್ಯವಾದ ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸತೊಡಗಿದವು; ಸೂರ್ಯನು ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ಅಗ್ನಿಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸಿದವು; ದಿಕ್ಕುಗಳ ಗದ್ದಲ ಶಮಿಸಿ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು।

Verse 177

ततः पुनः स्कंदमाह प्रहृष्टः केशवोऽरिहा । स्कंदस्कंद महाबाहो बाणोनाम बलात्मजः

ಆಗ ಶತ್ರುಹಂತ ಕೇಶವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಸ್ಕಂದನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಸ್ಕಂದ, ಸ್ಕಂದ, ಓ ಮಹಾಬಾಹೋ! ‘ಬಾಣ’ ಎಂಬ (ದೈತ್ಯ) ಇದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಬಲನ ಪುತ್ರನು।”

Verse 178

क्रौंचपर्वतमादाय देवसंघान्प्रबाधते । सोऽधुना ते भयाद्वीर पलायित्वा नगं गतः । जहि तं पापसंकल्पं क्रौंचस्थं शक्तिवेगतः

ಕ್ರೌಂಚ ಪರ್ವತವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವನು ದೇವಸಂಘಗಳನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈಗ, ಓ ವೀರ, ನಿನ್ನ ಭಯದಿಂದ ಓಡಿ ಅದೇ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಕ್ರೌಂಚದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪಾಪಸಂಕಲ್ಪಿಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ವೇಗದಿಂದ ಶೀಘ್ರ ವಧಿಸು।

Verse 179

ततः क्रौंचं महातेजा नानाव्यालविनादितम् । शक्त्या बिभेद बहुभिर्वृक्षैर्जीवैश्च संकुलम्

ನಂತರ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಸ್ಕಂದನು ನಾನಾವಿಧ ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ನಾದದಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದ, ಅನೇಕ ವೃಕ್ಷಜೀವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಕ್ರೌಂಚ ಪರ್ವತವನ್ನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೇದಿಸಿದನು।

Verse 180

तत्र व्यालसहस्राणि दैत्यकोट्ययुतं तथा । ददाह बाणां च गिरं भित्त्वा शक्तिर्महारवा

ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾರವದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿದ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯು ಪರ್ವತವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ಭಯಂಕರ ವ್ಯಾಳಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ದೈತ್ಯರ ಕೋಟಿ-ಅಯುತ ಸಮೂಹವನ್ನು ದಹಿಸಿತು; ಗಿರಿದುರ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಣನನ್ನೂ ಅವನ ದುರ್ಗವನ್ನೂ ಭಸ್ಮಮಾಡಿತು।

Verse 181

अद्यापि छिद्रं तत्पार्थ क्रौंचस्य परिवर्तते

ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ಕ್ರೌಂಚ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆ ರಂಧ್ರವು ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ।

Verse 182

येन हंसाश्च क्रौंचाश्च मानसाय प्रयांति च । हत्वा बाणं महाशक्तिः पुनः स्कंदं समागता । प्रत्यायाति मनः साधोराहृतं प्रहितं तथा

ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹಂಸಗಳೂ ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಮಾನಸಾ (ಮಾನಸರೋವರ)ಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಬಾಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯು ಮತ್ತೆ ಸ್ಕಂದನ ಬಳಿಗೆ ಮರಳಿತು—ಸಾಧುವಿನ ಮನಸ್ಸು ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಕಾರ್ಯ ಸಾಧಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗುವಂತೆ।

Verse 183

ततो हरींद्रप्रमुखाः प्रतुष्टुवुर्ननृतुश्च रंभाप्रमुखा वरांगनाः । वाद्यानि सर्वाणि च वादयंतस्तं साधुसाध्वित्यमरा जगुर्भुशम्

ನಂತರ ಹರಿ, ಇಂದ್ರ ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ರಂಭಾ ಮೊದಲಾದ ಅಪ್ಸರೆಯರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು. ಎಲ್ಲ ವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಮರರು ಜೋರಾಗಿ ಹಾಡಿದರು—“ಸಾಧು! ಸಾಧು!”