
Sukta 10.125
Vāk Ambhṛṇī (Ambhṛṇī-devī), per Anukramaṇī tradition.
Vāc (Speech/Word) as Devī; encompassing all deities.
Triṣṭubh (standard attribution for much of RV 10.125; verify by scan).
ಋಗ್ವೇದ 10.125 ಪ್ರಸಿದ್ಧ ‘ದೇವೀ-ಸೂಕ್ತ’ವಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ವಾಕ್ (ವಾಣಿ/ವಚನ) ತಾನೇ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಥಮಪುರುಷದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇವತೆಗೂ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೂ ಆಧಾರವಾಗಿಯೂ ಇರುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ತುತಿ ಪ್ರೇರಿತ ವಚನವು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಋಷಿ ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗ-ಭೂಮಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಸೃಷ್ಟಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತತ್ತ್ವವೇ ವಾಕ್ ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ.
Mantra 1
अहं रुद्रेभिर्वसुभिश्चराम्यहमादित्यैरुत विश्वदेवैः । अहं मित्रावरुणोभा बिभर्म्यहमिन्द्राग्नी अहमश्विनोभा ॥
ನಾನು ರುದ್ರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ವಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಆದಿತ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಮಿತ್ರ-ವರುಣರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಅಶ್ವಿನರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ.
Mantra 2
अहं सोममाहनसं बिभर्म्यहं त्वष्टारमुत पूषणं भगम् । अहं दधामि द्रविणं हविष्मते सुप्राव्ये यजमानाय सुन्वते ॥
ನಾನು ಸೋಮವನ್ನು—ಅಹನಸ (ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು)—ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ತ್ವಷ್ಟೃನನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೂಷನ್ ಮತ್ತು ಭಗನನ್ನೂ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಹವಿಷ್ಮಂತನಿಗಾಗಿ ದ್ರವಿಣವನ್ನು (ಧನ-ಸಂಪತ್ತನ್ನು) ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸುಪ್ರಾವ್ಯ, ಸಮೃದ್ಧ ರಕ್ಷಣೆಯುಳ್ಳದು—ಸೋಮವನ್ನು ಪೀಡಿಸುವ ಯಜಮಾನನಿಗಾಗಿ.
Mantra 3
अहं राष्ट्री संगमनी वसूनां चिकितुषी प्रथमा यज्ञियानाम् । तां मा देवा व्यदधुः पुरुत्रा भूरिस्थात्रां भूर्यावेशयन्तीम् ॥
ನಾನು ರಾಷ್ಟ್ರೀ—ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಣಿ ರಾಣಿ—ವಸುಗಳ ಸಂಗಮಿನಿ, ನಿಧಿಗಳನ್ನು ಏಕತ್ರಗೊಳಿಸುವವಳು; ನಾನು ಚಿಕಿತುಷೀ—ಜಾಗೃತ ಜ್ಞಾನಿನಿ—ಯಜ್ಞಿಯರಲ್ಲಿ ಮೊದಲವಳು. ದೇವರುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಪುರುತ್ರಾ—ಅನೇಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ—ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ; ನನ್ನನ್ನು ಭೂರಿಷ್ಠಾತ್ರಾ—ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಸ್ಥಿರ—ಮತ್ತು ಭೂರ್ಯಾವೇಶಯಂತೀ—ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲೂ ಸತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವವಳು—ಎಂದು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
Mantra 4
मया सो अन्नमत्ति यो विपश्यति यः प्राणिति य ईं शृणोत्युक्तम् । अमन्तवो मां त उप क्षियन्ति श्रुधि श्रुत श्रद्धिवं ते वदामि ॥
ನನ್ನ ಮೂಲಕವೇ ಅವನು ಸತ್ಯವಾದ ಪೋಷಕ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೆ—ಯಾರು ವಿಪಶ್ಯತಿ, ಜಾಗೃತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವನೋ; ಯಾರು ಪ್ರಾಣಿತಿ, ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಸಿರಾಡುವನೋ; ಮತ್ತು ಯಾರು ಉಕ್ತವಾದ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳುವನೋ. ನನ್ನನ್ನು ಅರಿಯದವರು ನನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ಶ್ರೋತನೇ, ಕೇಳು—ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಧರಿಸಬೇಕಾದ ವಚನವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಒಳಗಿನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ.
Mantra 5
अहमेव स्वयमिदं वदामि जुष्टं देवेभिरुत मानुषेभिः । यं कामये तंतमुग्रं कृणोमि तं ब्रह्माणं तमृषिं तं सुमेधाम् ॥
ನಾನೇ, ಸ್ವಯಂ, ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ದೇವರಿಂದಲೂ ಮಾನವರಿಂದಲೂ ಜುಷ್ಟ, ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಸ್ವೀಕೃತವಾದುದನ್ನು. ಯಾರನ್ನು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೋ, ಅವನನ್ನೇ ನಾನು ಉಗ್ರನಾಗಿ, ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಅವನನ್ನೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಣನಾಗಿ, ಋಷಿಯಾಗಿ, ಸುಮೇಧಾವಂತನಾಗಿ—ಸ್ಪಷ್ಟ ಬುದ್ಧಿಯವನಾಗಿ—ರೂಪಿಸುತ್ತೇನೆ.
Mantra 6
अहं रुद्राय धनुरा तनोमि ब्रह्मद्विषे शरवे हन्तवा उ । अहं जनाय समदं कृणोम्यहं द्यावापृथिवी आ विवेश ॥
ನಾನು ರುದ್ರನಿಗಾಗಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ತಾಣುತ್ತೇನೆ—ಬ್ರಹ್ಮದ್ವಿಷ, ಪವಿತ್ರ ವಚನದ ದ್ವೇಷಿಯನ್ನು ಬಾಣದಿಂದ ಹೊಡೆದು ಸಂಹರಿಸಲು. ನಾನು ಜನರಿಗೆ ಸಮದಂ—ವಿಜಯೋತ್ಸಾಹವನ್ನು—ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ನಾನು ದ್ಯಾವಾ-ಪೃಥಿವೀ, ಆಕಾಶ-ಭೂಮಿಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.
Mantra 7
अहं सुवे पितरमस्य मूर्धन्मम योनिरप्स्वन्तः समुद्रे । ततो वि तिष्ठे भुवनानु विश्वोतामूं द्यां वर्ष्मणोप स्पृशामि ॥
ನಾನು ಈ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಪಿತೃನನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಯೋನಿ ಅಪ್ಸು—ಜಲಗಳಲ್ಲಿ—ಸಮುದ್ರದ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾನು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಎಲ್ಲಾ ಭುವನಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ನನ್ನ ವಿಶಾಲ ವರ್ಷ್ಮ (ದೇಹ-ವಿಸ್ತಾರ)ದಿಂದ ಆ ಪರದ ದ್ಯೌವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತೇನೆ.
Mantra 8
अहमेव वात इव प्र वाम्यारभमाणा भुवनानि विश्वा । परो दिवा पर एना पृथिव्यैतावती महिना सं बभूव ॥
ನಾನು ವಾತದಂತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತೇನೆ, ಎಲ್ಲಾ ಭುವನಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು. ದ್ಯೌವಿಗಿಂತ ಪಾರ, ಈ ಪೃಥಿವಿಗಿಂತ ಪಾರ—ನನ್ನ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿಶಾಲನಾಗುತ್ತೇನೆ.
Vāk declares her intimate companionship with all divine hosts and her role as the supporter of the major gods (10.125.1).
She reveals herself as the power behind worship, strength, and inspired cognition, distributing gifts and making chosen individuals mighty—brahmā, ṛṣi, and sumedhā (notably 10.125.5).
The hymn reaches a cosmic self-revelation: Vāk expands and moves like the Wind, grasping all worlds—surpassing heaven and earth in her magnitude (10.125.8).
The vision settles into the recognition that Speech is not merely human utterance but a universal, divine agency pervading ritual, knowledge, and existence.
ahaṃ rudrebhir vasubhiś carāmi
aham eva svayam idaṃ vadāmi
aham eva vāta iva pra vāmi
It is a hymn where the goddess Vāk (Speech) speaks in the first person, saying she supports all gods and powers the universe through inspired, truthful word.
Because the hymn says she moves with every class of deity and upholds major gods like Indra, Agni, Mitra, and Varuṇa—showing Speech as the common divine force behind them.
It is recited to purify and strengthen speech, chanting, teaching, and prayer—often at dawn or near the sacred fire—seeking clarity, inspiration, and truthfulness.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.