Prakarana 33

Verse 667 (चौपाई)

मिले जनकु दसरथु अति प्रीतीं। करि बैदिक लौकिक सब रीतीं।। मिलत महा दोउ राज बिराजे। उपमा खोजि खोजि कबि लाजे।। लही न कतहुँ हारि हियँ मानी। इन्ह सम एइ उपमा उर आनी।। सामध देखि देव अनुरागे। सुमन बरषि जसु गावन लागे।। जगु बिरंचि उपजावा जब तें। देखे सुने ब्याह बहु तब तें।। सकल भाँति सम साजु समाजू। सम समधी देखे हम आजू।। देव गिरा सुनि सुंदर साँची। प्रीति अलौकिक दुहु दिसि माची।। देत पाँवड़े अरघु सुहाए। सादर जनकु मंडपहिं ल्याए।।

ಜನಕ ಮತ್ತು ದಶರಥನು ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂಧಿಸಿದರು, ವೈದಿಕ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಎಲ್ಲಾ ರೂಢಿಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದರು. ಇಬ್ಬರು ಮಹಾರಾಜರು ಸಂಧಿಸಿ ವೈಭವದಿಂದ ಹೊಳೆದರು; ಕವಿಗಳು ಉಪಮೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ನಾಚಿಕೆಗೊಂಡರು. ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುವ ಉಪಮೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಈ ಉಪಮೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದರು: ಇವರಂತೆ. ಸಾಮಂಧಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿ ಜಸವನ್ನು ಹಾಡತೊಡಗಿದರು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ, ಆಗಿನಿಂದ ಅನೇಕ ವಿವಾಹಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸಜ್ಜು ಮತ್ತು ಸಮಾಜ, ಇಂತಹ ಸಾಮಂಧಿಗಳನ್ನು ಇಂದು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ದೇವತೆಗಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಸುಂದರಿ ಶಾಚಿಯು ಭಾವಿಸಿದಳು: ಇಬ್ಬರ ಕಡೆಯೂ ಅಲೌಕಿಕ ಪ್ರೀತಿ ಮೂಡಿದೆ. ಜನಕನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಕರೆದು ತಂದನು, ಆಸನ ನೀಡಿ ಸೂಕ್ತ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 668 (छंद)

मंडपु बिलोकि बिचीत्र रचनाँ रुचिरताँ मुनि मन हरे।। निज पानि जनक सुजान सब कहुँ आनि सिंघासन धरे।। कुल इष्ट सरिस बसिष्ट पूजे बिनय करि आसिष लही। कौसिकहि पूजत परम प्रीति कि रीति तौ न परै कही।।

ಮಂಟಪದ ಅದ್ಭುತ ರಚನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮುನಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ಮಾಧುರ್ಯಗೊಂಡಿತು. ಜ್ಞಾನಿ ಜನಕನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕೈಯಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ತಂದು ಇರಿಸಿದನು. ಕುಲದೇವತೆಯಂತಿರುವ ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಾಯಿತು; ವಿನಯದಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದರು. ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರನ್ನು ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಲಾಯಿತು; ಆ ರೀತಿಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಿ?

Verse 669 (दोहा/सोरठा)

बामदेव आदिक रिषय पूजे मुदित महीस। दिए दिब्य आसन सबहि सब सन लही असीस।।320।।

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಮುನಿಗಳನ್ನು ರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದಿವ್ಯ ಆಸನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು, ಎಲ್ಲರೂ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದರು.

Verse 670 (चौपाई)

बहुरि कीन्ह कोसलपति पूजा। जानि ईस सम भाउ न दूजा।। कीन्ह जोरि कर बिनय बड़ाई। कहि निज भाग्य बिभव बहुताई।। पूजे भूपति सकल बराती। समधि सम सादर सब भाँती।। आसन उचित दिए सब काहू। कहौं काह मूख एक उछाहू।। सकल बरात जनक सनमानी। दान मान बिनती बर बानी।। बिधि हरि हरु दिसिपति दिनराऊ। जे जानहिं रघुबीर प्रभाऊ।। कपट बिप्र बर बेष बनाएँ। कौतुक देखहिं अति सचु पाएँ।। पूजे जनक देव सम जानें। दिए सुआसन बिनु पहिचानें।।

ಮತ್ತೆ ಕೋಸಲಾಧಿಪತಿಯು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು, ಈಶ್ವರನಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದನು. ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ಮಹಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ವೈಭವವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಎಲ್ಲಾ ಬರಾತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು, ಸಾಮಂಧಿಗಳಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಚಿತ ಆಸನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ? ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಜನಕನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬರಾತನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಿದನು, ದಾನ, ಮಾನ, ವಿನಂತಿ ಮತ್ತು ಮಧುರ ವಾಣಿಯಿಂದ. ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ, ದಿಕ್ಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯ, ರಘುವೀರನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ. ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವೇಷ ಧರಿಸಿ, ಆ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನೋಡಿದರು, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸತ್ಯವೆಂದು ಕಂಡರು. ಜನಕನು ಅವರನ್ನು ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದನು, ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಉತ್ತಮ ಆಸನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 671 (छंद)

पहिचान को केहि जान सबहिं अपान सुधि भोरी भई। आनंद कंदु बिलोकि दूलहु उभय दिसि आनँद मई।। सुर लखे राम सुजान पूजे मानसिक आसन दए। अवलोकि सीलु सुभाउ प्रभु को बिबुध मन प्रमुदित भए।।

ಯಾರು ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿದ್ದರು? ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮದೇ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು, ರಾತ್ರಿ ಬಹಳ ಕಳೆದಿತ್ತು. ವರನಾದ ಆನಂದದ ಮೂಲವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ದೇವತೆಗಳು ಜ್ಞಾನಿ ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಿದರು, ಮಾನಸಿಕ ಆಸನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಪ್ರಭುವಿನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣವನ್ನು ನೋಡಿ, ಮುನಿಗಳ ಹೃದಯ ಪ್ರಮುದಿತಗೊಂಡಿತು.

Verse 672 (दोहा/सोरठा)

रामचंद्र मुख चंद्र छबि लोचन चारु चकोर। करत पान सादर सकल प्रेमु प्रमोदु न थोर।।321।।

ರಾಮಚಂದ್ರನ ಮುಖವು ಚಂದ್ರನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಚಕೋರ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಾಂಬೂಲ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು; ಅವರ ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಆನಂದ ಅಳತೆ ಮೀರಿದ್ದವು.

Verse 673 (चौपाई)

समउ बिलोकि बसिष्ठ बोलाए। सादर सतानंदु सुनि आए।। बेगि कुअँरि अब आनहु जाई। चले मुदित मुनि आयसु पाई।। रानी सुनि उपरोहित बानी। प्रमुदित सखिन्ह समेत सयानी।। बिप्र बधू कुलबृद्ध बोलाईं। करि कुल रीति सुमंगल गाईं।। नारि बेष जे सुर बर बामा। सकल सुभायँ सुंदरी स्यामा।। तिन्हहि देखि सुखु पावहिं नारीं। बिनु पहिचानि प्रानहु ते प्यारीं।। बार बार सनमानहिं रानी। उमा रमा सारद सम जानी।। सीय सँवारि समाजु बनाई। मुदित मंडपहिं चलीं लवाई।।

ಸಮಯವನ್ನು ನೋಡಿ ವಸಿಷ್ಠರು ಕರೆದರು; ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿ ಶತಾನಂದರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಂದರು. ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗಿ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಈಗಲೇ ತರಿ ಎಂದು ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು. ಮುನಿಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಹೊರಟರು. ರಾಣಿಯರು ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನಿ ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಪಟ್ಟರು. ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಮತ್ತು ಕುಲದ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಕರೆದರು; ಕುಲದ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಮಂಗಳ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ದೇವತೆಯರು ಸುಂದರ ಸ್ತ್ರೀಗಳ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಸುಂದರರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಂತೋಷ ಪಡೆದರು; ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸಿದರು. ರಾಣಿಯರು ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗೌರವಿಸಿದರು, ಅವರನ್ನು ಉಮಾ, ರಮಾ ಮತ್ತು ಸಾರದೆಯರಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು. ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ ಮೆರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು; ಆನಂದದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

Verse 674 (छंद)

चलि ल्याइ सीतहि सखीं सादर सजि सुमंगल भामिनीं। नवसप्त साजें सुंदरी सब मत्त कुंजर गामिनीं।। कल गान सुनि मुनि ध्यान त्यागहिं काम कोकिल लाजहीं। मंजीर नूपुर कलित कंकन ताल गती बर बाजहीं।।

ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದು ಸೀತೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಂದರು; ಸುಂದರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಎಲ್ಲ ಮಂಗಳ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರು. ಏಳುನೂರು ಸುಂದರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು, ಅವರ ನಡಿಗೆ ಮದಗಜದಂತಿತ್ತು. ಅವರ ಗಾಯನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಗಳು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ತೊರೆದರು; ಪ್ರೇಮದ ಕೋಗಿಲೆಗಳು ಸಿಗ್ಗಿಹೋದವು. ಅವರ ಪಾದದ ನೂಪುರ, ಕಂಕಣಗಳ ಕಂಕಣಿ ಮತ್ತು ಗೆಜ್ಜೆಗಳು ಅವರು ಸುಂದರವಾಗಿ ಚಲಿಸುವಾಗ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಮಾಡಿದವು.

Verse 675 (दोहा/सोरठा)

सोहति बनिता बृंद महुँ सहज सुहावनि सीय। छबि ललना गन मध्य जनु सुषमा तिय कमनीय।।322।।

ಸೀತೆಯು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಸುಂದರಳಾಗಿ ಹೊಳೆದಳು. ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವು ಕನ್ಯೆಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಸ್ತ್ರೀಯ ಸೌಂದರ್ಯದಂತಿತ್ತು.

Verse 676 (चौपाई)

सिय सुंदरता बरनि न जाई। लघु मति बहुत मनोहरताई।। आवत दीखि बरातिन्ह सीता।।रूप रासि सब भाँति पुनीता।। सबहि मनहिं मन किए प्रनामा। देखि राम भए पूरनकामा।। हरषे दसरथ सुतन्ह समेता। कहि न जाइ उर आनँदु जेता।। सुर प्रनामु करि बरसहिं फूला। मुनि असीस धुनि मंगल मूला।। गान निसान कोलाहलु भारी। प्रेम प्रमोद मगन नर नारी।। एहि बिधि सीय मंडपहिं आई। प्रमुदित सांति पढ़हिं मुनिराई।। तेहि अवसर कर बिधि ब्यवहारू। दुहुँ कुलगुर सब कीन्ह अचारू।।

ಸೀತೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಸೀಮಿತ ಬುದ್ಧಿಯು ಅವಳ ಮಹತ್ತಾದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವರಮಹೆಯು ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸೀತೆಯು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು, ಸೌಂದರ್ಯದ ಭಂಡಾರ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಳಾಗಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು; ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣರಾದರು. ದಶರಥನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಪಟ್ಟನು; ಅವನ ಹೃದಯದ ಆನಂದವನ್ನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು, ಮುನಿಗಳು ಆಶೀರ್ವಾದದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು, ಅದು ಎಲ್ಲ ಮಂಗಳದ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು. ಗಾಯನ, ಢೋಲುಗಳ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಮಹಾ ಕೋಲಾಹಲವಿತ್ತು; ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯು ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಬಂದಳು; ಆನಂದ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮುನಿಗಳು ಪವಿತ್ರ ವಚನಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ವಿಧಿವತ್ತಾದ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತ, ಎರಡೂ ಕುಲಗಳ ಗುರುಗಳು ಎಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 677 (छंद)

आचारु करि गुर गौरि गनपति मुदित बिप्र पुजावहीं। सुर प्रगटि पूजा लेहिं देहिं असीस अति सुखु पावहीं।। मधुपर्क मंगल द्रब्य जो जेहि समय मुनि मन महुँ चहैं। भरे कनक कोपर कलस सो सब लिएहिं परिचारक रहैं।।1।। कुल रीति प्रीति समेत रबि कहि देत सबु सादर कियो। एहि भाँति देव पुजाइ सीतहि सुभग सिंघासनु दियो।। सिय राम अवलोकनि परसपर प्रेम काहु न लखि परै।। मन बुद्धि बर बानी अगोचर प्रगट कबि कैसें करै।।2।।

ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಗುರು, ಗೌರಿ ಮತ್ತು ಗಣೇಶರನ್ನು ಆನಂದಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪೂಜಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿದರು; ಮಹತ್ತಾದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಯಾವುದೇ ಮಂಗಳ ವಸ್ತುಗಳು, ಮಧುಪರ್ಕ ಮತ್ತು ವಿಧಿ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಳಶಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಸೇವಕರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಕುಲದ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಸೀತೆಗೆ ಸುಂದರವಾದ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಸೀತೆ ಮತ್ತು ರಾಮರ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ನೋಡುವಾಗ ಯಾರೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೀರಿದೆ; ಯಾವ ಕವಿಯು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಿ?

Verse 678 (दोहा/सोरठा)

होम समय तनु धरि अनलु अति सुख आहुति लेहिं। बिप्र बेष धरि बेद सब कहि बिबाह बिधि देहिं।।323।।

ಹೋಮದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿ ದೇವರು ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಮಹತ್ತಾದ ಆನಂದದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವೇದಗಳೇ ಎಲ್ಲ ವಿವಾಹ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದವು.

Verse 679 (चौपाई)

जनक पाटमहिषी जग जानी। सीय मातु किमि जाइ बखानी।। सुजसु सुकृत सुख सुदंरताई। सब समेटि बिधि रची बनाई।। समउ जानि मुनिबरन्ह बोलाई। सुनत सुआसिनि सादर ल्याई।। जनक बाम दिसि सोह सुनयना। हिमगिरि संग बनि जनु मयना।। कनक कलस मनि कोपर रूरे। सुचि सुंगध मंगल जल पूरे।। निज कर मुदित रायँ अरु रानी। धरे राम के आगें आनी।। पढ़हिं बेद मुनि मंगल बानी। गगन सुमन झरि अवसरु जानी।। बरु बिलोकि दंपति अनुरागे। पाय पुनीत पखारन लागे।।

ಜನಕ ಮತ್ತು ಅವನ ರಾಣಿಯರು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು; ಸೀತೆಯ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲಿ? ಅವಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೀರ್ತಿ, ಪುಣ್ಯ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯ; ಬ್ರಹ್ಮನು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮಹಾ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಕರೆಯಲಾಯಿತು; ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸುಮಂಗಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಂಗಳ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಜನಕನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ನಯನಳಾದವಳು ಹೊಳೆದಳು, ಹಿಮಾಲಯದ ಜೊತೆ ಚಂದ್ರನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ. ಚಿನ್ನದ ಕಳಶಗಳು, ರತ್ನಖಚಿತ ಪಾತ್ರೆಗಳು, ಸುಂದರ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ, ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಮಂಗಳ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕೈಗಳಿಂದ, ರಾಜ ಮತ್ತು ರಾಣಿಯರು, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ರಾಮನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟರು. ಮುನಿಗಳು ವೇದಗಳನ್ನು ಮಂಗಳ ವಚನಗಳೊಂದಿಗೆ ಪಠಿಸಿದರು; ಕ್ಷಣವು ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಆಕಾಶದಿಂದ ಹೂವುಗಳು ಸುರಿದವು. ದಂಪತಿಗಳ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 680 (छंद)

लागे पखारन पाय पंकज प्रेम तन पुलकावली। नभ नगर गान निसान जय धुनि उमगि जनु चहुँ दिसि चली।। जे पद सरोज मनोज अरि उर सर सदैव बिराजहीं। जे सकृत सुमिरत बिमलता मन सकल कलि मल भाजहीं।।1।। जे परसि मुनिबनिता लही गति रही जो पातकमई। मकरंदु जिन्ह को संभु सिर सुचिता अवधि सुर बरनई।। करि मधुप मन मुनि जोगिजन जे सेइ अभिमत गति लहैं। ते पद पखारत भाग्यभाजनु जनकु जय जय सब कहै।।2।। बर कुअँरि करतल जोरि साखोचारु दोउ कुलगुर करैं। भयो पानिगहनु बिलोकि बिधि सुर मनुज मुनि आँनद भरैं।। सुखमूल दूलहु देखि दंपति पुलक तन हुलस्यो हियो। करि लोक बेद बिधानु कन्यादानु नृपभूषन कियो।।3।। हिमवंत जिमि गिरिजा महेसहि हरिहि श्री सागर दई। तिमि जनक रामहि सिय समरपी बिस्व कल कीरति नई।। क्यों करै बिनय बिदेहु कियो बिदेहु मूरति सावँरी। करि होम बिधिवत गाँठि जोरी होन लागी भावँरी।।4।।

ಅವನು ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು; ಪ್ರೇಮವು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ರೋಮಾಂಚದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೀತೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಜಯ ಢೋಲುಗಳು ಮೊಳಗಿದವು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಹರಡಿತು. ಆ ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ಮನ್ಮಥನ ಶತ್ರುವಿನ ಹೃದಯಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಿರಾಜಮಾನವಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳ ಒಂದು ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಕಲಿಯುಗದ ಎಲ್ಲ ಮಾಲಿನ್ಯಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮುನಿಯ ಪತ್ನಿಯು ಪಾಪಿನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದಳು; ಅವುಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಶಂಭುವು ತನ್ನ ಶಿರದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಅದನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಸದಾ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಯೋಗಿಗಳು ಯಾರನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಿ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೋ ಆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಜನಕನು, ಅತ್ಯಂತ ಭಾಗ್ಯವಂತನು, ತೊಳೆದನು, ಎಲ್ಲರೂ ಜಯ ಜಯ ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ರಾಜಕುಮಾರ ಮತ್ತು ಕನ್ಯೆಯ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದರು, ಕುಲಗುರುಗಳಂತೆ ವಿವಾಹ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಹಸ್ತಮೈಥುನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ದೇವತೆಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಆನಂದದ ಮೂಲವಾದ ವರನನ್ನು ನೋಡಿ, ದಂಪತಿಗಳ ದೇಹಗಳು ರೋಮಾಂಚಿತವಾದವು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ಆನಂದಿಸಿದವು. ಲೋಕ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ರಾಜರತ್ನನು ಕನ್ಯಾದಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಹಿಮವಂತನು ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ಶಿವನಿಗೆ ನೀಡಿದಂತೆ, ಹರಿಯು ಶ್ರೀಯನ್ನು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ನೀಡಿದಂತೆ, ಹಾಗೆ ಜನಕನು ಸೀತೆಯನ್ನು ರಾಮನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು, ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕೀರ್ತಿ ಹರಡಿತು. ಅವನು ಹೇಗೆ ವಿನಂತಿ ಮಾಡಲಿ? ವಿದೇಹನು ದೇಹರಹಿತನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದನು; ಅವನು ವಿಧಿಪ್ರಕಾರ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಗಂಟನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ವಿವಾಹ ಸಮಾರಂಭ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

Verse 681 (दोहा/सोरठा)

जय धुनि बंदी बेद धुनि मंगल गान निसान। सुनि हरषहिं बरषहिं बिबुध सुरतरु सुमन सुजान।।324।।

ಜಯಘೋಷ, ಆಶೀರ್ವಚನ, ವೈದಿಕ ಮಂತ್ರ, ಮಂಗಳ ಗೀತೆ ಮತ್ತು ಢೋಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಜ್ಞಾನಿ ದೇವತೆಗಳು ಆನಂದಪಟ್ಟು ಸ್ವರ್ಗದ ಮರಗಳಿಂದ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು.

Verse 682 (चौपाई)

कुअँरु कुअँरि कल भावँरि देहीं।।नयन लाभु सब सादर लेहीं।। जाइ न बरनि मनोहर जोरी। जो उपमा कछु कहौं सो थोरी।। राम सीय सुंदर प्रतिछाहीं। जगमगात मनि खंभन माहीं । मनहुँ मदन रति धरि बहु रूपा। देखत राम बिआहु अनूपा।। दरस लालसा सकुच न थोरी। प्रगटत दुरत बहोरि बहोरी।। भए मगन सब देखनिहारे। जनक समान अपान बिसारे।। प्रमुदित मुनिन्ह भावँरी फेरी। नेगसहित सब रीति निबेरीं।। राम सीय सिर सेंदुर देहीं। सोभा कहि न जाति बिधि केहीं।। अरुन पराग जलजु भरि नीकें। ससिहि भूष अहि लोभ अमी कें।। बहुरि बसिष्ठ दीन्ह अनुसासन। बरु दुलहिनि बैठे एक आसन।।

ರಾಜಕುಮಾರ ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರಿಯು ಸಂಕೋಚದ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು; ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಆ ಮನೋಹರ ಮಿಲನವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಾನು ಯಾವುದೇ ಉಪಮೆ ನೀಡಿದರೂ ಅದು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಸೀತೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರರಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು, ಸ್ತಂಭಗಳ ನಡುವಿನ ರತ್ನಗಳಂತೆ ಹೊಳೆದರು. ಮನ್ಮಥ ಮತ್ತು ರತಿಯು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ರಾಮನ ಅದ್ವಿತೀಯ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಸೆ ಅಥವಾ ಸಂಕೋಚದ ಕೊರತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪ್ರಕಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಸರಿದರು. ಎಲ್ಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರಾದರು; ಜನಕನಂತೆ ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮರೆತರು. ಆನಂದಿತ ಮುನಿಗಳು ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಉಡುಗೊರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹ ಸಮಾರಂಭವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. ರಾಮ ಮತ್ತು ಸೀತೆಯು ತಮ್ಮ ಶಿರಗಳಿಗೆ ಸಿಂಧೂರವನ್ನು ಹಚ್ಚಿದರು; ಅವರ ವೈಭವವನ್ನು ಯಾರಿಂದಲೂ ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತಾವರೆಯ ಕೆಂಪು ಪರಾಗದಂತೆ, ಚಂದ್ರನು ಅಲಂಕೃತನಾದನು; ಸರ್ಪನು ಅಮೃತಕ್ಕಾಗಿ ಆಸೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು. ನಂತರ ವಸಿಷ್ಠರು ಉಪದೇಶ ನೀಡಿದರು, ವರ ಮತ್ತು ವಧುವಿನಿಂದ ಒಂದೇ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು.

Verse 683 (छंद)

बैठे बरासन रामु जानकि मुदित मन दसरथु भए। तनु पुलक पुनि पुनि देखि अपनें सुकृत सुरतरु फल नए।। भरि भुवन रहा उछाहु राम बिबाहु भा सबहीं कहा। केहि भाँति बरनि सिरात रसना एक यहु मंगलु महा।।1।। तब जनक पाइ बसिष्ठ आयसु ब्याह साज सँवारि कै। माँडवी श्रुतिकीरति उरमिला कुअँरि लईं हँकारि के।। कुसकेतु कन्या प्रथम जो गुन सील सुख सोभामई। सब रीति प्रीति समेत करि सो ब्याहि नृप भरतहि दई।।2।। जानकी लघु भगिनी सकल सुंदरि सिरोमनि जानि कै। सो तनय दीन्ही ब्याहि लखनहि सकल बिधि सनमानि कै।। जेहि नामु श्रुतकीरति सुलोचनि सुमुखि सब गुन आगरी। सो दई रिपुसूदनहि भूपति रूप सील उजागरी।।3।। अनुरुप बर दुलहिनि परस्पर लखि सकुच हियँ हरषहीं। सब मुदित सुंदरता सराहहिं सुमन सुर गन बरषहीं।। सुंदरी सुंदर बरन्ह सह सब एक मंडप राजहीं। जनु जीव उर चारिउ अवस्था बिमुन सहित बिराजहीं।।4।।

ರಾಮ ಮತ್ತು ಜಾನಕಿ ತಮ್ಮ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು; ದಶರಥನ ಮನಸ್ಸು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿತು, ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸುಕೃತದ ಹೊಸ ಫಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ದೇಹ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪುಳಕಿತವಾಯಿತು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ತುಂಬಿತು; ಎಲ್ಲರೂ ರಾಮನ ವಿವಾಹದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಈ ಮಹಾ ಶುಭ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ನಾಲಿಗೆಯು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಿ? ನಂತರ ಜನಕನು ವಸಿಷ್ಠರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ವಿವಾಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು. ಅವನು ಮಾಂಡವಿ, ಶ್ರುತಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಊರ್ಮಿಳೆಯರನ್ನು ಮಹಾ ವೈಭವದೊಂದಿಗೆ ರಾಜಕುಮಾರರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದನು. ಕುಶಧ್ವಜನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಮಾಂಡವಿಯು ಗುಣ, ವಿನಯ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿದ್ದಳು, ಅವಳನ್ನು ಅವನು ಭರತನಿಗೆ ಸರ್ವ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿದನು. ಜಾನಕಿಯ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರಿ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಸರ್ವ ಸುಂದರಿಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಸರ್ವ ಗೌರವದೊಂದಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದನು. ಶ್ರುತಕೀರ್ತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು, ಸುಂದರ ನೇತ್ರಗಳು, ಮನೋಹರ ಮುಖವುಳ್ಳವಳು, ಸರ್ವ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯಳು, ಅವಳನ್ನು ಶತ್ರುನಾಶಕನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದನು, ಅವನ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು. ವರರು ಮತ್ತು ವಧುಗಳು ಸರಿದೂಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಲಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ಆನಂದ ಎರಡನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದಿಸಿ ಅವರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು, ದೇವತೆಗಳು ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು. ಸುಂದರ ವಧುಗಳು ಮತ್ತು ಸುಂದರ ವರರು ಒಂದೇ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು, ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೀವನದ ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥೆಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ.

Verse 684 (दोहा/सोरठा)

मुदित अवधपति सकल सुत बधुन्ह समेत निहारि। जनु पार महिपाल मनि क्रियन्ह सहित फल चारि।।325।।

ಆನಂದಿತ ಅಯೋಧ್ಯಾಧಿಪತಿಯು ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಪುತ್ರರನ್ನು ಅವರ ವಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿದನು, ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ನಾಲ್ಕು ಇಚ್ಛಾಪೂರ್ವಕ ಮರಗಳು ಫಲಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ.

Verse 685 (चौपाई)

जसि रघुबीर ब्याह बिधि बरनी। सकल कुअँर ब्याहे तेहिं करनी।। कहि न जाइ कछु दाइज भूरी। रहा कनक मनि मंडपु पूरी।। कंबल बसन बिचित्र पटोरे। भाँति भाँति बहु मोल न थोरे।। गज रथ तुरग दास अरु दासी। धेनु अलंकृत कामदुहा सी।। बस्तु अनेक करिअ किमि लेखा। कहि न जाइ जानहिं जिन्ह देखा।। लोकपाल अवलोकि सिहाने। लीन्ह अवधपति सबु सुखु माने।। दीन्ह जाचकन्हि जो जेहि भावा। उबरा सो जनवासेहिं आवा।। तब कर जोरि जनकु मृदु बानी। बोले सब बरात सनमानी।।

ರಘುವೀರನ ವಿವಾಹವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದಂತೆ, ಎಲ್ಲ ರಾಜಕುಮಾರರ ವಿವಾಹವನ್ನು ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ನೀಡಿದ ಕಾಣಿಕೆಗಳು ವರ್ಣನೆಗೆ ಮೀರಿದ್ದವು, ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು; ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳ ಮಂಟಪವು ತುಂಬಿತ್ತು. ಹಾಸ್ಪರೆಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ನವಿರಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಹಾನ್ ಮೌಲ್ಯದವುಗಳು, ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಮೀರಿದ್ದವು. ಆನೆಗಳು, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ಸೇವಕರು, ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಪೂರ್ವಕ ಹಸುಗಳಂತೆ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಹಸುಗಳು. ವಸ್ತುಗಳು ಅಸಂಖ್ಯವಾಗಿದ್ದವು; ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಲೆಕ್ಕಹಾಕಲಿ? ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗದು; ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಲೋಕಪಾಲಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದರು; ಅಯೋಧ್ಯಾಧಿಪತಿಯು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆನಂದದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಅವನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಯಾಚಕನಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಹೀಗೆ ವಿವಾಹ ಅತಿಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ನಂತರ ಜನಕನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ವರಾಟ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು.

Verse 686 (छंद)

सनमानि सकल बरात आदर दान बिनय बड़ाइ कै। प्रमुदित महा मुनि बृंद बंदे पूजि प्रेम लड़ाइ कै।। सिरु नाइ देव मनाइ सब सन कहत कर संपुट किएँ। सुर साधु चाहत भाउ सिंधु कि तोष जल अंजलि दिएँ।।1।। कर जोरि जनकु बहोरि बंधु समेत कोसलराय सों। बोले मनोहर बयन सानि सनेह सील सुभाय सों।। संबंध राजन रावरें हम बड़े अब सब बिधि भए। एहि राज साज समेत सेवक जानिबे बिनु गथ लए।।2।। ए दारिका परिचारिका करि पालिबीं करुना नई। अपराधु छमिबो बोलि पठए बहुत हौं ढीट्यो कई।। पुनि भानुकुलभूषन सकल सनमान निधि समधी किए। कहि जाति नहिं बिनती परस्पर प्रेम परिपूरन हिए।।3।। बृंदारका गन सुमन बरिसहिं राउ जनवासेहि चले। दुंदुभी जय धुनि बेद धुनि नभ नगर कौतूहल भले।। तब सखीं मंगल गान करत मुनीस आयसु पाइ कै। दूलह दुलहिनिन्ह सहित सुंदरि चलीं कोहबर ल्याइ कै।।4।।

ಸಂಪೂರ್ಣ ವರಾಟ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಗೌರವ, ಕಾಣಿಕೆಗಳು, ವಿನಯ ಮತ್ತು ಮಹಾನ್ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮುನಿಗಳ ಸಮೂಹವು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿತು. ದೇವತೆಗಳು ತಲೆಬಾಗಿ, ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿದರು: ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಗರವು ಸಂತುಷ್ಟವಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಂಜಲಿಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜನಕನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೋಸಲ ರಾಜನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು, ಹೃದಯವನ್ನು ಮೋಹಿಸುವ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರೀತಿ, ಸದ್ಗುಣ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ವಭಾವದೊಂದಿಗೆ. ರಾಜನೇ, ನಾವು ಈಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜಮನೆತನದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಯಾವುದೇ ಆಕ್ಷೇಪಣೆ ಇಲ್ಲದೆ. ಈ ಪುತ್ರಿಯರು ಸೇವಕಿಯರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವರು; ಅವರನ್ನು ಹೊಸ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಸಾಕಿರಿ. ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ; ನಾನು ಬಹಳ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಧೈರ್ಯವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಂತರ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಿ, ಸೂರ್ಯವಂಶದ ಅಲಂಕಾರನು ನಿಧಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬಂಧುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಮಾತುಗಳ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ರಾಜರು ತಮ್ಮ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ದೇವತೆಗಳ ಸಮೂಹವು ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿತು. ವಿಜಯ ಢೋಲುಗಳ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ವೇದ ಮಂತ್ರಗಳ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿತು; ನಗರವು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ನಂತರ, ಮುನಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಶುಭ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು, ಮತ್ತು ಸುಂದರ ವಧುಗಳು, ವರರೊಂದಿಗೆ, ವಿವಾಹ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 687 (दोहा/सोरठा)

पुनि पुनि रामहि चितव सिय सकुचति मनु सकुचै न। हरत मनोहर मीन छबि प्रेम पिआसे नैन।।326।।

ಸೀತೆಯು ಪುನಃ ಪುನಃ ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಿದಳು; ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳು ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮನೋಹರ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಪ್ರೀತಿಯ ಬಾಸೆಯಿಂದ, ಅವನ ರೂಪದ ಮೋಹಕ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದವು.

Verse 688 (चौपाई)

स्याम सरीरु सुभायँ सुहावन। सोभा कोटि मनोज लजावन।। जावक जुत पद कमल सुहाए। मुनि मन मधुप रहत जिन्ह छाए।। पीत पुनीत मनोहर धोती। हरति बाल रबि दामिनि जोती।। कल किंकिनि कटि सूत्र मनोहर। बाहु बिसाल बिभूषन सुंदर।। पीत जनेउ महाछबि देई। कर मुद्रिका चोरि चितु लेई।। सोहत ब्याह साज सब साजे। उर आयत उरभूषन राजे।। पिअर उपरना काखासोती। दुहुँ आँचरन्हि लगे मनि मोती।। नयन कमल कल कुंडल काना। बदनु सकल सौंदर्ज निधाना।। सुंदर भृकुटि मनोहर नासा। भाल तिलकु रुचिरता निवासा।। सोहत मौरु मनोहर माथे। मंगलमय मुकुता मनि गाथे।।

ಅವನ ಕಪ್ಪು ದೇಹವು ಸ್ವಭಾವತಃ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ಪ್ರಭೆಯು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮನ್ಮಥರನ್ನು ಸಹ ನಾಚಿಸಿತು. ಅವನ ಪಾದಕಮಲಗಳು ನೂಪುರಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು; ಮುನಿಗಳ ಮನಸ್ಸುಗಳು, ಭ್ರಮರಗಳಂತೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಹಳದಿ, ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಮನೋಹರ ಧೋತರವು ಹೊಳೆಯಿತು; ಅದು ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಮಿಂಚಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಅವನ ಸೊಂಟವು ಸಣ್ಣ ಗೆಜ್ಜೆಗಳ ಮನೋಹರ ಕಟ್ಟುಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಅವನ ತೋಳುಗಳು ಅಗಲವಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಹಳದಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವು ಮಹಾನ್ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿತು; ಅವನ ಕೈಯ ಮುದ್ರಿಕೆಯು ಹೃದಯವನ್ನು ಕದಡಿತು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ವಿವಾಹ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಅವನ ಎದೆಯು ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಮೇಲುಡುಪು ಹಳದಿಯಾಗಿತ್ತು; ಎರಡೂ ವಸ್ತ್ರಗಳ ಅಂಚುಗಳು ಮುತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಮಲ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳು ಕರ್ಣಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು; ಅವನ ಮುಖವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೌಂದರ್ಯದ ಭಂಡಾರವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಸುಂದರ ಹುಬ್ಬುಗಳು ಮತ್ತು ಮನೋಹರ ಮೂಗು, ಅವನ ಹಣೆಯ ತಿಲಕದೊಂದಿಗೆ, ಪ್ರಭೆಯ ನಿವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಸುಂದರ ತಲೆಯು ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಅದು ಶುಭಕರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಮುತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 689 (छंद)

गाथे महामनि मौर मंजुल अंग सब चित चोरहीं। पुर नारि सुर सुंदरीं बरहि बिलोकि सब तिन तोरहीं।। मनि बसन भूषन वारि आरति करहिं मंगल गावहिं। सुर सुमन बरिसहिं सूत मागध बंदि सुजसु सुनावहीं।।1।। कोहबरहिं आने कुँअर कुँअरि सुआसिनिन्ह सुख पाइ कै। अति प्रीति लौकिक रीति लागीं करन मंगल गाइ कै।। लहकौरि गौरि सिखाव रामहि सीय सन सारद कहैं। रनिवासु हास बिलास रस बस जन्म को फलु सब लहैं।।2।। निज पानि मनि महुँ देखिअति मूरति सुरूपनिधान की। चालति न भुजबल्ली बिलोकनि बिरह भय बस जानकी।। कौतुक बिनोद प्रमोदु प्रेमु न जाइ कहि जानहिं अलीं। बर कुअँरि सुंदर सकल सखीं लवाइ जनवासेहि चलीं।।3।। तेहि समय सुनिअ असीस जहँ तहँ नगर नभ आनँदु महा। चिरु जिअहुँ जोरीं चारु चारयो मुदित मन सबहीं कहा।। जोगीन्द्र सिद्ध मुनीस देव बिलोकि प्रभु दुंदुभि हनी। चले हरषि बरषि प्रसून निज निज लोक जय जय जय भनी।।4।।

ಕಿರೀಟವು ಮಹಾನ್ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಅವನ ಮನೋಹರ ಅಂಗಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೃದಯವನ್ನು ಕದಡಿದವು. ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಸುಂದರ ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೊಗಳಿದರು, ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಮುರಿದರು. ಅವರು ನೀರು, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಆರತಿ ಮಾಡಿ, ಶುಭ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು; ಕವಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಕಾರರು ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ರಾಜಕುಮಾರರು ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಯಿತು; ವಿವಾಹಿತ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮಹಾನ್ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಲೌಕಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಶುಭ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಗೌರವರ್ಣದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ರಾಮ ಮತ್ತು ಸೀತೆಯರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದರು; ಅವರು ಜ್ಞಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದರು. ಸ್ತ್ರೀಗಳ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ, ನಗೆ, ಆಟ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಜನ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ರತ್ನಖಚಿತ ಕನ್ನಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರು ಸೌಂದರ್ಯದ ಭಂಡಾರವಾದ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಜಾನಕಿಯು, ವಿಯೋಗದ ಭಯದಿಂದ ಪರಾಭವಗೊಂಡು, ನೋಡಲು ತನ್ನ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆನಂದ, ಆಟ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗದು; ಕೇವಲ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಸುಂದರ ವಧುಗಳು, ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ, ವಿವಾಹ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಗರ ಮತ್ತು ಆಕಾಶವನ್ನು ಮಹಾನ್ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ. ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಾಗಲಿ ಎಂದು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಆನಂದದ ಹೃದಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು; ನಾಲ್ಕೂ ಜನರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಲಾಯಿತು. ಯೋಗೀಂದ್ರರು, ಸಿದ್ಧರು, ಮುನಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು, ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಜಯ ಢೋಲುಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿದರು. ಅವರು ಆನಂದದಿಂದ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಜೈ ಜೈ ಜೈ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಹೋದರು.

Verse 690 (दोहा/सोरठा)

सहित बधूटिन्ह कुअँर सब तब आए पितु पास। सोभा मंगल मोद भरि उमगेउ जनु जनवास।।327।।

ನಂತರ ಎಲ್ಲ ರಾಜಕುಮಾರರು ತಮ್ಮ ವಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರ ಬಳಿ ಬಂದರು. ಪ್ರಭೆ, ಶುಭತ್ವ ಮತ್ತು ಆನಂದವು ನಗರವನ್ನು ತುಂಬಿತು, ಅದು ಜನ್ಮಸ್ಥಾನದಂತೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು.

Verse 691 (चौपाई)

पुनि जेवनार भई बहु भाँती। पठए जनक बोलाइ बराती।। परत पाँवड़े बसन अनूपा। सुतन्ह समेत गवन कियो भूपा।। सादर सबके पाय पखारे। जथाजोगु पीढ़न्ह बैठारे।। धोए जनक अवधपति चरना। सीलु सनेहु जाइ नहिं बरना।। बहुरि राम पद पंकज धोए। जे हर हृदय कमल महुँ गोए।। तीनिउ भाई राम सम जानी। धोए चरन जनक निज पानी।। आसन उचित सबहि नृप दीन्हे। बोलि सूपकारी सब लीन्हे।। सादर लगे परन पनवारे। कनक कील मनि पान सँवारे।।

ನಂತರ ವಿವಾಹ ಭೋಜನವು ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು; ಜನಕನು ವರಾಟ್ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಕರೆಸಿದನು. ಅವರು ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಅವರಿಗೆ ಅದ್ವಿತೀಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು; ರಾಜನು ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯರಿಗಾಗಿ ವಿದಾಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಗೌರವದಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದನು, ಮತ್ತು ಅವರ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಕೂರಿಸಿದನು. ಜನಕನು ಅಯೋಧ್ಯಾಧಿಪತಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದನು; ಅವನ ಸದ್ಗುಣ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗದು. ಮತ್ತೆ ಅವನು ರಾಮನ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ತೊಳೆದನು, ಅವು ಹೃದಯದ ಕಮಲದಿಂದ ಅಶುದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತವೆ. ಅವನು ಮೂರು ಸಹೋದರರನ್ನು ರಾಮನಿಗೆ ಸಮನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದನು. ರಾಜನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸೂಕ್ತವಾದ ಆಸನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು, ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡಿ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ತನ್ನ ಅಳಿಯಂದಿರೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಗೌರವದಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು; ಅವನು ಅವರನ್ನು ಚಿನ್ನದ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು.

Verse 692 (दोहा/सोरठा)

सूपोदन सुरभी सरपि सुंदर स्वादु पुनीत। छन महुँ सब कें परुसि गे चतुर सुआर बिनीत।।328।।

ಆಹಾರವು ಸುಗಂಧಿತವಾಗಿತ್ತು, ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು, ರುಚಿಕರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕುಶಲ ಮತ್ತು ವಿನಯದ ಅತಿಥೇಯರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಡಿಸಿದರು.

Verse 693 (चौपाई)

पंच कवल करि जेवन लअगे। गारि गान सुनि अति अनुरागे।। भाँति अनेक परे पकवाने। सुधा सरिस नहिं जाहिं बखाने।। परुसन लगे सुआर सुजाना। बिंजन बिबिध नाम को जाना।। चारि भाँति भोजन बिधि गाई। एक एक बिधि बरनि न जाई।। छरस रुचिर बिंजन बहु जाती। एक एक रस अगनित भाँती।। जेवँत देहिं मधुर धुनि गारी। लै लै नाम पुरुष अरु नारी।। समय सुहावनि गारि बिराजा। हँसत राउ सुनि सहित समाजा।। एहि बिधि सबहीं भौजनु कीन्हा। आदर सहित आचमनु दीन्हा।।

ಅವರು ಐದು ಕಡ್ಲೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಊಟವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಮಹಾನ್ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಬಡಿಸಲಾಯಿತು, ಅಮೃತದಂತಿರುವ, ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣನೆಗಳಿಗೆ ಮೀರಿದ್ದು. ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಆತಿಥೇಯರು ಅವರಿಗೆ ಬಡಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಅನೇಕ ಬಗೆಯವು, ಅವುಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಯಾರು ತಿಳಿಯಲಿದ್ದಾರೆ? ನಾಲ್ಕು ಬಗೆಯ ಆಹಾರವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಅನೇಕ ಬಗೆಯವು, ರುಚಿಕರವಾಗಿದ್ದವು; ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ರುಚಿಗಳಿದ್ದವು. ಅವರು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು; ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಸಮಯವು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು, ಹಾಡುವುದು ಉತ್ತಮವಾಗಿತ್ತು; ರಾಜನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದನು, ಸಭೆಯೊಂದಿಗೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಊಟ ಮಾಡಿದರು; ಗೌರವದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಬಾಯಿ ತೊಳೆಯಲು ನೀರನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು.

Verse 694 (दोहा/सोरठा)

देइ पान पूजे जनक दसरथु सहित समाज। जनवासेहि गवने मुदित सकल भूप सिरताज।।329।।

ಜನಕನು ದಶರಥನನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಭೆಯನ್ನು ತಾಂಬೂಲದೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು, ಆನಂದದಿಂದ, ತಮ್ಮ ವಸತಿಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು.