Sukta 146

Mantra 1

त्रिमूर्धानं सप्तरश्मिं गृणीषेऽनूनमग्निं पित्रोरुपस्थे । निषत्तमस्य चरतो ध्रुवस्य विश्वा दिवो रोचनापप्रिवांसम् ॥

હું અગ્નિનું સ્તવન કરું છું—ત્રિમૂર્ધા, સપરશ્મિ, અખંડિત; બે પિતૃ-માતૃના ઉરુ ઉપસ્થમાં બિરાજમાન. ધ્રુવ આધાર પર નિષત્ત, સ્થિર છતાં ગતિમાન, તે દ્યૌના સર્વ તેજોમય લોકોને પરિપૂર્ણ કરે છે.

Mantra 2

उक्षा महाँ अभि ववक्ष एने अजरस्तस्थावितऊतिॠष्वः । उर्व्याः पदो नि दधाति सानौ रिहन्त्यूधो अरुषासो अस्य ॥

મહાન વૃષભ આ દ્વારા પ્રબળ રીતે ફૂલે છે; અજર, ઊંચે ઊભો રહે છે—પોષક શક્તિઓ સાથે. શિખર પર તે વિશાળ પગથિયું સ્થાપે છે; તેની અરુષ શક્તિઓ ઊધરને ચાટે છે—પોષક રસને આકર્ષતી.

Mantra 3

समानं वत्समभि संचरन्ती विष्वग्धेनू वि चरतः सुमेके । अनपवृज्याँ अध्वनो मिमाने विश्वान्केताँ अधि महो दधाने ॥

એક જ વત્સને ઘેરીને બે પોષક શક્તિઓ સંચરે છે; તેઓ સર્વત્ર વ્યાપે છે, સુમેળે જોડાયેલી. અપરાવર્ત્ય માર્ગને માપતી, તેઓ મહાનના સર્વત્ર કેતુઓ સ્થાપે છે.

Mantra 4

धीरासः पदं कवयो नयन्ति नाना हृदा रक्षमाणा अजुर्यम् । सिषासन्तः पर्यपश्यन्त सिन्धुमाविरेभ्यो अभवत्सूर्यो नॄन् ॥

ધીર ઋષિઓ કવિઓની જેમ સત્ય પદ તરફ દોરી જાય છે; હૃદયે હૃદયે ભિન્ન ભાવ રાખીને તેઓ અજુર્ય (અજર) શક્તિને રક્ષે છે. શોધમાં તેઓ ચારે તરફ નજર કરે છે અને સિંધુ (નદી)ને જુએ છે; ત્યારબાદ તેમના માટે મનુષ્યો હિતે સૂર્ય પ્રગટ થયો.

Mantra 5

दिदृक्षेण्यः परि काष्ठासु जेन्य ईळेन्यो महो अर्भाय जीवसे । पुरुत्रा यदभवत्सूरहैभ्यो गर्भेभ्यो मघवा विश्वदर्शतः ॥

દર્શનીય તે કાષ્ઠોમાં પરિભ્રમણ કરે છે—ઉદાર, પૂજનીય—મહાન વિસ્તારમાં બાળકના જીવન માટે. જ્યારે તે સૂરહૈ (સૂર્ય-હનનકારી) ગર્ભોમાંથી અનેક સ્થાનોમાં પ્રગટ થયો, ત્યારે મઘવા (દાનવીર) સર્વને દૃશ્ય બન્યો.