Naadbindu

Verse 1

ॐ अकारो दक्षिणः पक्ष उकारस्तूत्तरः स्मृतः । मकारं पुच्छमित्याहुरर्धमात्रा तु मस्तकम् ॥१॥

OM: la letra ‘A’ se recuerda como el ala derecha; la letra ‘U’ como el ala izquierda (del norte). La letra ‘M’, dicen los sabios, es la cola; y la media mora (ardhamātrā) es la cabeza.

Verse 2

पादादिकं गुणास्तस्य शरीरं तत्त्वमुच्यते । धर्मोऽस्य दक्षिणश्चक्षुरधर्मो योऽपरः स्मृतः ॥२॥

Sus pies y lo demás se dicen que son sus cualidades; su cuerpo es declarado como el principio (tattva). Su ojo derecho es dharma; el otro, como se recuerda, es adharma.

Verse 3

भूर्लोकः पादयोस्तस्य भुवर्लोकस्तु जानुनि । सुवर्लोकः कटीदेशे नाभिदेशे महर्जगत् ॥३॥

El mundo Bhūr está en sus pies; el mundo Bhuvar, en verdad, en sus rodillas. El mundo Suvar está en la región de sus caderas; y en la región del ombligo está el mundo Mahas.

Verse 4

जनोलोकस्तु हृद्देशे कण्ठे लोकस्तपस्ततः । भ्रुवोर्ललाटमध्ये तु सत्यलोको व्यवस्थितः ॥४॥

El Jana-loka está en la región del corazón; en la garganta se halla el mundo de Tapas; y en el centro de la frente, entre las cejas, queda establecido el Satya-loka.

Verse 5

सहस्रार्णमतीवात्र मन्त्र एष प्रदर्शितः । एवमेतां समारूढो हंसयोगविचक्षणः ॥ न भिद्यते कर्मजैः पापकोटिशतैरपि । आग्नेयी प्रथमा मात्रा वायव्येषा तथापरा ॥ भानुमण्डलसंकाशा भवेन्मात्रा तथोत्तरा । परमा चार्धमा...

Aquí se expone en verdad el mantra de mil sílabas. Quien así lo ha montado, el perito en Haṃsa-yoga, no es herido ni siquiera por cientos de crores de pecados nacidos del karma. La primera mātrā es ígnea; la siguiente es aérea. La mātrā posterior resplandece como el disco del sol. Y la suprema media-mātrā—los sabios la conocen como ‘vāruṇī’.

Verse 6

सहस्रार्णमतीवात्र मन्त्र एष प्रदर्शितः । एवमेतां समारूढो हंसयोगविचक्षणः ॥ न भिद्यते कर्मजैः पापकोटिशतैरपि । आग्नेयी प्रथमा मात्रा वायव्येषा तथापरा ॥ भानुमण्डलसंकाशा भवेन्मात्रा तथोत्तरा । परमा चार्धमा...

Aquí se expone en verdad el mantra de mil sílabas. Quien así lo ha montado, el perito en Haṃsa-yoga, no es herido ni siquiera por cientos de crores de pecados nacidos del karma. La primera mātrā es ígnea; la siguiente es aérea. La mātrā posterior resplandece como el disco del sol. Y la suprema media-mātrā—los sabios la conocen como ‘vāruṇī’.

Verse 7

सहस्रार्णमतीवात्र मन्त्र एष प्रदर्शितः । एवमेतां समारूढो हंसयोगविचक्षणः ॥ न भिद्यते कर्मजारैः पापकोटिशतैरपि । आग्नेयी प्रथमा मात्रा वायव्येषा तथापरा ॥ भानुमण्डलसंकाशा भवेन्मात्रा तथोत्तरा । परमा चार्ध...

Aquí se expone en verdad el mantra de mil sílabas. Así, quien ha ascendido (ha entrado) en ello—diestro en el Haṃsa-yoga—no es herido por las impurezas nacidas del karma, ni siquiera por cientos de millones de pecados. La primera mātrā se llama “ígnea” (āgneyī); la siguiente, “aérea” (vāyavī). La mātrā posterior se dice semejante al orbe del sol; y la suprema, que es la media-mātrā, los sabios la conocen como “acuosa” (vāruṇī).

Verse 8

कालत्रयेऽपि यत्रेमा मात्रा नूनं प्रतिष्ठिताः । एष ओङ्कार आख्यातो धारणाभिर्निबोधत् ॥

Allí donde, en verdad, estas mātrā-s están establecidas incluso en los tres tiempos (pasado, presente y futuro), eso se declara como Oṅkāra. Compréndelo mediante las dhāraṇā-s (prácticas de concentración y sostén interior).

Verse 9

घोषिणी प्रथमा मात्रा विद्युन्मात्रा तथाऽपरा । पतङ्गिनी तृतीया स्याच्चतुर्थी वायुवेगिनी ॥ पञ्चमी नामधेया तु षष्ठी चैन्द्र्यभिधीयते । सप्तमी वैष्णवी नाम अष्टमी शाङ्करीति च ॥ नवमी महती नाम धृतिस्तु दशमी ...

La primera mātrā se llama Ghoṣiṇī; la siguiente, Vidyut-mātrā. La tercera se dice Pataṅginī; la cuarta, Vāyu-veginī. La quinta recibe el nombre de Nāmadheyā; la sexta es llamada Aindrī. La séptima se nombra Vaiṣṇavī; la octava, Śāṅkarī. La novena se llama Mahatī; la décima se considera Dhṛti. La undécima llega a ser Nārī; y la duodécima, la suprema, es Brāhmī.

Verse 10

घोषिणी प्रथमा मात्रा विद्युन्मात्रा तथाऽपरा । पतङ्गिनी तृतीया स्याच्चतुर्थी वायुवेगिनी ॥ पञ्चमी नामधेया तु षष्ठी चैन्द्र्यभिधीयते । सप्तमी वैष्णवी नाम अष्टमी शाङ्करीति च ॥ नवमी महती नाम धृतिस्तु दशमी ...

La primera mātrā se llama Ghoṣiṇī; la siguiente, Vidyunmātrā. La tercera se dice que es Pataṅginī; la cuarta, Vāyuveginī. La quinta recibe el nombre de Nāmadheyā; la sexta es llamada Caindrī. La séptima se denomina Vaiṣṇavī; la octava, Śāṅkarī. La novena se llama Mahatī; la décima se considera Dhṛti. La undécima es Nārī; y la duodécima es la suprema Brāhmī.

Verse 11

घोषिणी प्रथमा मात्रा विद्युन्मात्रा तथाऽपरा । पतङ्गिनी तृतीया स्याच्चतुर्थी वायुवेगिनी ॥ पञ्चमी नामधेया तु षष्ठी चैन्द्र्यभिधीयते । सप्तमी वैष्णवी नाम अष्टमी शाङ्करीति च ॥ नवमी महती नाम धृतिस्तु दशमी ...

La primera mātrā se llama Ghoṣiṇī; la siguiente, Vidyunmātrā. La tercera se dice que es Pataṅginī; la cuarta, Vāyuveginī. La quinta recibe el nombre de Nāmadheyā; la sexta es llamada Caindrī. La séptima se denomina Vaiṣṇavī; la octava, Śāṅkarī. La novena se llama Mahatī; la décima se considera Dhṛti. La undécima es Nārī; y la duodécima es la suprema Brāhmī.

Verse 12

प्रथमायां तु मात्रायां यदि प्राणैर्वियुज्यते । भरते वर्षराजासौ सार्वभौमः प्रजायते ॥१२॥

Si, en la primera mātrā, uno se separa de los alientos vitales prāṇa (es decir, muere), nace en Bhārata como rey de la tierra, un soberano universal.

Verse 13

द्वितीयायां समुत्क्रान्तो भवेद् यक्षो महात्मवान् । विद्याधरस्तृतीयायां गान्धर्वस्तु चतुर्थिका ॥१३॥

Si el yogui abandona el cuerpo en la segunda mātrā, se vuelve un Yakṣa, de gran alma. En la tercera mātrā se vuelve un Vidyādhara; en la cuarta, un Gāndharva.

Verse 14

पञ्चम्यामथ मात्रायां यदि प्राणैर्वियुज्यते । उषितः सह देवत्वं सोमलोके महीयते ॥१४॥

Luego, si en la quinta mātrā se separa de los alientos vitales (prāṇa), tras morar allí, es honrado en el mundo de Soma junto con la condición divina.

Verse 15

षष्ठ्यामिन्द्रस्य सायुज्यं सप्तम्यां वैष्णवं पदम् । अष्टम्यां व्रजते रुद्रं पशूनां च पतिं तथा ॥१५॥

En la sexta mātrā (alcanza) la unión con Indra; en la séptima, la morada vaiṣṇava. En la octava, va a Rudra y asimismo a Paśupati, Señor de los seres.

Verse 16

नवम्यां तु महर्लोकं दशम्यां तु जनं व्रजेत् । एकादश्यां तपोलोकं द्वादश्यां ब्रह्म शाश्वतम् ॥१६॥

En la novena etapa se llega a Maharloka; en la décima se va a Janaloka; en la undécima se alcanza Tapoloka; en la duodécima se realiza el Brahman eterno.

Verse 17

ततः परतरं शुद्धं व्यापकं निर्मलं शिवम् । सदोदितं परं ब्रह्म ज्योतिषामुदयो यतः ॥१७॥

Más allá de eso está lo más puro: lo que todo lo penetra, inmaculado, auspicioso—Śiva; el Brahman supremo, siempre ya alzado, del cual procede el surgir de todas las luces.

Verse 18

अतीन्द्रियं गुणातीतं मनो लीनं यदा भवेत् । अनूपमं शिवं शान्तं योगयुक्तं सदा विशेत् ॥१८॥

Cuando la mente se disuelve (se funde), más allá de los sentidos y más allá de los guṇas, debe uno entrar y morar siempre en la Realidad incomparable, auspiciosa y serena, unida constantemente al yoga.

Verse 19

तद्युक्तस्तन्मयो जन्तुः शनैर्मुञ्चेत्कलेवरम् । संस्थितो योगचारेण सर्वसङ्गविवर्जितः ॥१९॥

El ser encarnado, unido a Eso y hecho de Eso, debe ir soltando gradualmente el cuerpo; establecido en la disciplina del yoga, libre de todo apego.

Verse 20

ततो विलीनपाशोऽसौ विमलः कमलाप्रभुः । तेनैव ब्रह्मभावेन परमानन्दमश्नुते ॥२०॥

Entonces, disueltas las ataduras, ese ser—puro, señor del loto—por ese mismo estado de Brahman alcanza la bienaventuranza suprema.

Verse 21

आत्मानं सततं ज्ञात्वा कालं नय महामते । प्रारब्धमखिलं भुञ्जन्नोद्वेगं कर्तुमर्हसि ॥२१॥

Conociendo continuamente al Sí mismo, oh magnánimo, deja transcurrir el tiempo; mientras experimentas todo lo que es prārabdha, no debes generar agitación.

Verse 22

उत्पन्ने तत्त्वविज्ञाने प्रारब्धं नैव मुञ्चति । तत्त्वज्ञानोदयादूर्ध्वं प्रारब्धं नैव विद्यते ॥

Cuando surge el conocimiento de la Realidad, el prārabdha (karma ya iniciado en dar fruto) no parece soltarse; pero después del amanecer de ese conocimiento de la Realidad, el prārabdha no existe en absoluto.

Verse 23

देहादीनामसत्त्वात्तु यथा स्वप्नो विबोधतः । कर्म जन्मान्तरीयं यत्प्रारब्धमिति कीर्तितम् ॥

Pero como el cuerpo y lo demás carecen de realidad—igual que un sueño al despertar—el karma de otro nacimiento, del que se habla como “prārabdha”, es igualmente irreal.

Verse 24

तत्तु जन्मान्तराभावात्पुंसो नैवास्ति कर्हिचित् । स्वप्नदेहो यथाध्यस्तस्तथैवायं हि देहकः ॥

Pero eso (lo llamado prārabdha) no existe jamás para la persona, porque en verdad no hay otro nacimiento. Así como el cuerpo del sueño es una superposición, así también lo es este cuerpo aquí.

Verse 28

अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चे शून्यतां गते । देहस्यापि प्रपञ्चत्वात् प्रारब्धावस्थितिः कृतः ॥ अज्ञानजनबोधार्थं प्रारब्धमिति चोच्यते । ततः कालवशादेव प्रारब्धे तु क्षयं गते ॥ ब्रह्मप्रणवसन्धानं नादो ज्य...

Cuando se conoce el sustrato (adhiṣṭhāna), el despliegue fenoménico (prapañca) se vuelve vacío, sin consistencia como realidad que ata. Puesto que el cuerpo también es fenoménico, se admite la continuidad del prārabdha (karma ya iniciado). Se le llama “prārabdha” para instruir a quienes nacen en la ignorancia. Luego, por la sola fuerza del tiempo, cuando ese prārabdha se agota, mediante la unión/contemplación de Brahman en la sílaba Oṃ, surge el nāda—luminoso y auspicioso (Śiva)—; el Sí mismo se manifiesta por sí, como el sol cuando se disipan las nubes.

Verse 29

अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चे शून्यतां गते । देहस्यापि प्रपञ्चत्वात् प्रारब्धावस्थितिः कृतः ॥ अज्ञानजनबोधार्थं प्रारब्धमिति चोच्यते । ततः कालवशादेव प्रारब्धे तु क्षयं गते ॥ ब्रह्मप्रणवसन्धानं नादो ज्य...

Al conocerse el sustrato, el mundo fenoménico queda vacío como realidad vinculante. Como el cuerpo también es fenoménico, se postula la persistencia del prārabdha. Se lo denomina “prārabdha” para instruir a los nacidos en la ignorancia. Después, por el tiempo mismo, cuando el prārabdha se extingue, mediante el enlace de Brahman con la sílaba Oṃ, se eleva el nāda luminoso y auspicioso; el Ser se manifiesta por sí, como el sol al despejarse las nubes.

Verse 30

अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चे शून्यतां गते । देहस्यापि प्रपञ्चत्वात् प्रारब्धावस्थितिः कृतः ॥ अज्ञानजनबोधार्थं प्रारब्धमिति चोच्यते । ततः कालवशादेव प्रारब्धे तु क्षयं गते ॥ ब्रह्मप्रणवसन्धानं नादो ज्य...

Al conocer el sustrato, la expansión fenoménica queda vacía como realidad independiente. Puesto que el cuerpo también es fenoménico, se acepta la continuidad del prārabdha; se habla de “prārabdha” para instruir a los nacidos en la ignorancia. Después, por el tiempo solo, cuando el prārabdha se agota, mediante la contemplación que une a Brahman con Oṃ, se realiza el nāda luminoso y auspicioso; y el Sí mismo se manifiesta espontáneamente, como el sol cuando se dispersan las nubes.

Verse 31

सिद्धासने स्थितो योगी मुद्रां सन्धाय वैष्णवीम् । शृणुयाद्दक्षिणे कर्णे नादमन्तर्गतं सदा ॥३१॥

El yogui, sentado en Siddhāsana y habiendo asumido la mudrā Vaiṣṇavī, debe escuchar siempre con el oído derecho el sonido interior (nāda) que ha entrado en lo íntimo.

Verse 32

अभ्यस्यमानो नादोऽयं बाह्यमावृणुते ध्वनिम् । पक्षाद्विपक्षमखिलं जित्वा तुर्यपदं व्रजेत् ॥३२॥

Este nāda, cuando se practica, eclipsa el sonido externo. Tras vencer por completo el lado opuesto—las distracciones—en el lapso de una quincena, se alcanza el estado del Cuarto (turya).

Verse 33

श्रूयते प्रथमाभ्यासे नादो नानाविधो महान् । वर्धमानस्तथाभ्यासे श्रूयते सूक्ष्मसूक्ष्मतः ॥३३॥

En la primera práctica, el nāda se oye grande y de muchas clases. A medida que la práctica crece, se lo oye cada vez más sutil, más y más sutil.

Verse 34

आदौ जलधिमूतभेरीनिर्झरसम्भवः । मध्ये मर्दलशब्दाभो घण्टाकाहलजस्तथा ॥ अन्ते तु किङ्किणीवंशवीणाभ्रमरनिःस्वनः । इति नानाविधा नादाः श्रूयन्ते सूक्ष्मसूक्ष्मतः ॥३४॥

Al comienzo, (el sonido interior) es como el que surge del océano, de las nubes, de los timbales y de las cascadas; en medio, se asemeja al sonido del mṛdaṅga; asimismo nace como campanas y trompetas. Al final, es la resonancia de las ajorcas, la flauta, la vīṇā y el zumbido de las abejas. Así se oyen diversos nādas, cada vez más sutiles.

Verse 35

आदौ जलधिमूतभेरीनिर्झरसम्भवः । मध्ये मर्दलशब्दाभो घण्टाकाहलजस्तथा ॥ अन्ते तु किङ्किणीवंशवीणाभ्रमरनिःस्वनः । इति नानाविधा नादाः श्रूयन्ते सूक्ष्मसूक्ष्मतः ॥३५॥

Al comienzo, (el sonido) es como el que surge del océano, de las nubes, de los timbales y de las cascadas; en medio, se parece al sonido del mṛdaṅga; asimismo se produce como campanas y trompetas. Al final, es la resonancia de las ajorcas, la flauta, la vīṇā y el zumbido de las abejas. Así se oyen nādas diversos, cada vez más sutiles.

Verse 36

महति श्रूयमाणे तु महाभेर्यादिकध्वनौ । तत्र सूक्ष्मं सूक्ष्मतरं नादमेव परामृशेत् ॥३६॥

Cuando se oye un sonido fuerte—como la resonancia de un gran tambor y similares—entonces, allí, uno debe atender únicamente al nāda sutil y al aún más sutil.

Verse 37

घनम् उत्सृज्य वा सूक्ष्मे सूक्ष्मम् उत्सृज्य वा घने । रममाणम् अपि क्षिप्तं मनो नान्यत्र चालयेत् ॥३७॥

Abandonando lo burdo por lo sutil, o lo sutil por lo burdo, no debe uno mover la mente a otra parte, aunque esté distraída y parezca deleitarse.

Verse 38

यत्र कुत्रापि वा नादे लगति प्रथमं मनः । तत्र तत्र स्थिरीभूत्वा तेन सार्धं विलीयते ॥३८॥

Dondequiera que, en cualquier nāda, la mente se adhiera por primera vez, allí mismo, al volverse firme, se disuelve junto con ese (nāda).

Verse 39

विस्मृत्य सकलं बाह्यं नादे दुग्धाम्बुवन् मनः । एकीभूयाथ सहसा चिदाकाशे विलीयते ॥३९॥

Olvidando todo lo externo, la mente en el nāda, como leche y agua, al hacerse una, de pronto se disuelve en el espacio de la conciencia (cid-ākāśa).

Verse 40

उदासीनस्ततो भूत्वा सदाभ्यासेन संयमी । उन्मनीकारकं सद्यो नादमेवावधारयेत्॥४०॥

Entonces, volviéndose indiferente a los objetos externos, el que se domina a sí mismo, mediante la práctica constante, debe fijar de inmediato su atención sólo en el sonido (nāda), que produce el estado de unmanī.

Verse 41

सर्वचिन्तां समुत्सृज्य सर्वचेष्टाविवर्जितः । नादमेवानुसंदध्यान्नादे चित्तं विलीयते॥४१॥

Habiendo abandonado todo pensamiento y quedando libre de toda actividad, uno debe atender sólo al sonido (nāda); en el sonido la mente se disuelve.

Verse 42

मकरन्दं पिबन्भृङ्गो गन्धान्नापेक्षते तथा । नादासक्तं सदा चित्तं विषयं न हि काङ्क्षति॥४२॥

Así como la abeja, al beber el néctar, no desea otros perfumes, del mismo modo la mente, siempre apegada al nāda, no anhela en verdad los objetos de los sentidos.

Verse 43

बद्धः सुनादगन्धेन सद्यः संत्यक्तचापलः । नादग्रहणतश्चित्तमन्तरङ्गभुजङ्गमः ॥४३॥

Atada por la fragancia seductora del buen sonido interior, abandona al instante la inquietud; por la aprehensión del nāda, la mente—como una serpiente que se mueve en lo íntimo—queda contenida y refrenada.

Verse 44

विस्मृत्य विश्वमेकाग्रः कुत्रचिन्न हि धावति । मनोमत्तगजेन्द्रस्य विषयोद्यानचारिणः ॥ नियामनसमर्थोऽयं निनादो निशिताङ्कुशः । नादोऽन्तरङ्गसारङ्गबन्धने वागुरायते ॥ अन्तरङ्गसमुद्रस्य रोधे वेलायतेऽपि च । ब्र...

Olvidando el universo, concentrada en un solo punto, no corre a ninguna parte—la mente, como un elefante soberano embriagado que vaga por el jardín de los objetos de los sentidos. Esta resonancia es un aguijón afilado capaz de refrenar; el nāda se vuelve una red para atar al ciervo interior. Y al contener el océano interno, es como una orilla; el nāda unido al Brahman-Pranava (Om) es de naturaleza luminosa.

Verse 45

विस्मृत्य विश्वमेकाग्रः कुत्रचिन्न हि धावति । मनोमत्तगजेन्द्रस्य विषयोद्यानचारिणः ॥ नियामनसमर्थोऽयं निनादो निशिताङ्कुशः । नादोऽन्तरङ्गसारङ्गबन्धने वागुरायते ॥ अन्तरङ्गसमुद्रस्य रोधे वेलायतेऽपि च । ब्र...

Olvidando el universo, concentrada en un solo punto, no corre a ninguna parte—la mente, como un elefante soberano embriagado que vaga por el jardín de los objetos de los sentidos. Esta resonancia es un aguijón afilado capaz de refrenar; el nāda se vuelve una red para atar al ciervo interior. Y al contener el océano interno, es como una orilla; el nāda unido al Brahman-Pranava (Om) es de naturaleza luminosa.

Verse 46

विस्मृत्य विश्वमेकाग्रः कुत्रचिन्न हि धावति । मनोमत्तगजेन्द्रस्य विषयोद्यानचारिणः ॥ नियामनसमर्थोऽयं निनादो निशिताङ्कुशः । नादोऽन्तरङ्गसारङ्गबन्धने वागुरायते ॥ अन्तरङ्गसमुद्रस्य रोधे वेलायतेऽपि च । ब्र...

Olvidado el mundo, la mente, hecha de un solo punto, ya no corre a ninguna parte—la mente del elefante soberano en celo que vaga por el jardín de deleites de los objetos sensoriales. Esta resonancia (nināda) es un aguijón agudo capaz de refrenar; el nāda se vuelve una red que ata al ciervo interior (la mente). También se vuelve una orilla que contiene el océano interno; y el nāda, unido a Brahman como praṇava (Oṃ), es de naturaleza luminosa.

Verse 47

मनस्तत्र लयं याति तद्विष्णोः परमं पदम् । तावदाकाशसङ्कल्पो यावच्छब्दः प्रवर्तते ॥

Allí la mente entra en disolución; ésa es la morada suprema de Viṣṇu. Mientras el sonido siga operando, así de largo perdura la noción de ‘espacio’ (ākāśa).

Verse 48

निःशब्दं तत्परं ब्रह्म परमात्मा समीर्यते । नादो यावन्मनस्तावन्नादान्तेऽपि मनोन्मनी ॥

El Brahman supremo, el Paramātman, es declarado insonoro. Mientras haya nāda, hay mente; e incluso al término del nāda permanece manonmanī: la mente trascendida.

Verse 49

सशब्दश्चाक्षरे क्षीणे निःशब्दं परमं पदम् । सदा नादानुसन्धानात् संक्षीणा वासना भवेत् ॥

Cuando la sílaba imperecedera (akṣara, es decir, Oṃ) junto con el sonido se extingue, el Estado supremo es lo insonoro. Por la constante indagación y atención al nāda, las impresiones latentes (vāsanā) se van consumiendo.

Verse 50

निरञ्जने विलीयेते मनोवायू न संशयः । नादकोटिसहस्राणि बिन्दुकोटिशतानि च ॥

En lo Inmaculado (nirañjana), la mente y el aliento vital (prāṇa) se disuelven—sin duda. Y también hay miles de crores de nādas y cientos de crores de bindus.

Verse 51

सर्वे तत्र लयं यान्ति ब्रह्मप्रणवनादके । सर्वावस्थाविनिर्मुक्तः सर्वचिन्ताविवर्जितः ॥

Todos allí entran en la disolución—en el nāda de Brahman, el praṇava. Liberado de todos los estados, desprovisto de todo pensamiento,

Verse 52

सशब्दश्चाक्षरे क्षीणे निःशब्दं परमं पदम् । सदा नादानुसन्धानात् संक्षीणा वासना भवेत् ॥ निरञ्जने विलीयेते मनोवायू न संशयः । नादकोटिसहस्राणि बिन्दुकोटिशतानि च ॥ सर्वे तत्र लयं यान्ति ब्रह्मप्रणवनादके । स...

Cuando la sílaba imperecedera (akṣara, es decir, Oṃ) junto con el sonido se extingue, el estado supremo es insonoro. Por la constante indagación del nāda, las impresiones latentes (vāsanā) se atenúan por completo. En el Inmaculado (nirañjana), la mente y el aliento vital (prāṇa) se disuelven—sin duda. Miles de crores de nādas y cientos de crores de bindus: todos entran allí en disolución, en el Brahman que es el praṇava-nāda. Libre de todos los estados y despojado de todo pensamiento, el yogui permanece como muerto; está liberado—no hay duda. No oye jamás ni siquiera los sonidos de la caracola o del tambor.

Verse 53

काष्ठवज्ज्ञायते देह उन्मन्यावस्थया ध्रुवम् । न जानाति स शीतोष्णं न दुःखं न सुखं तथा ॥

En el estado de unmanī, el cuerpo es ciertamente percibido como si fuera madera. No conoce el frío ni el calor, ni tampoco el dolor y el placer.