Sukta 107

Mantra 1

आविरभून्महि माघोनमेषां विश्वं जीवं तमसो निरमोचि । महि ज्योतिः पितृभिर्दत्तमागादुरुः पन्था दक्षिणाया अदर्शि ॥

Ha surgido, manifiesto, un gran poder para estos dadores: todo lo viviente queda liberado de la oscuridad. Ha llegado una vasta luz, dada por los Padres; se ha revelado un ancho sendero de Dakṣiṇā — la ofrenda recta, el dar recto.

Mantra 2

उच्चा दिवि दक्षिणावन्तो अस्थुर्ये अश्वदाः सह ते सूर्येण । हिरण्यदा अमृतत्वं भजन्ते वासोदाः सोम प्र तिरन्त आयुः ॥

En lo alto del cielo se alzan los colmados de Dakṣiṇā, los que dan el caballo de la fuerza; avanzan con el Sol. Los que dan oro participan de la inmortalidad; los que dan el vestido prolongan la energía vital — oh Soma.

Mantra 3

दैवी पूर्तिर्दक्षिणा देवयज्या न कवारिभ्यो नहि ते पृणन्ति । अथा नरः प्रयतदक्षिणासोऽवद्यभिया बहवः पृणन्ति ॥

Dakṣiṇā es cumplimiento divino, sacrificio vuelto hacia los dioses; los avaros no la colman, no pueden. Pero los hombres dispuestos al dar recto, temiendo la caída en la falsedad, muchos de ellos la cumplen.

Mantra 4

शतधारं वायुमर्कं स्वर्विदं नृचक्षसस्ते अभि चक्षते हविः । ये पृणन्ति प्र च यच्छन्ति संगमे ते दक्षिणां दुहते सप्तमातरम् ॥

Con mirada humana contemplan la ofrenda: a Vāyu de cien corrientes, el himno‑Sol que halla el mundo luminoso. Quienes cumplen y también entregan en la reunión, esos ordeñan a Dakṣiṇā, la de siete madres.

Mantra 5

दक्षिणावान्प्रथमो हूत एति दक्षिणावान्ग्रामणीरग्रमेति । तमेव मन्ये नृपतिं जनानां यः प्रथमो दक्षिणामाविवाय ॥

El que está colmado de Dakṣiṇā avanza primero cuando es invocado; colmado de Dakṣiṇā, el caudillo de la comunidad marcha al frente. A él solo lo tengo por señor de los pueblos: quien primero puso en movimiento a Dakṣiṇā.

Mantra 6

तमेव ऋषिं तमु ब्रह्माणमाहुर्यज्ञन्यं सामगामुक्थशासम् । स शुक्रस्य तन्वो वेद तिस्रो यः प्रथमो दक्षिणया रराध ॥

A él, en verdad, lo llaman Ṛṣi; a él también lo llaman Brahmán, digno del sacrificio, cantor del Sāman, señor de la palabra inspirada. Él conoce los tres cuerpos (las tres formas) del poder luminoso: aquel que primero halló plenitud por la Dakṣiṇā.

Mantra 7

दक्षिणाश्वं दक्षिणा गां ददाति दक्षिणा चन्द्रमुत यद्धिरण्यम् । दक्षिणान्नं वनुते यो न आत्मा दक्षिणां वर्म कृणुते विजानन् ॥

Dakṣiṇā da el corcel de la fuerza; Dakṣiṇā da la vaca de la luz; Dakṣiṇā da la luna resplandeciente y todo cuanto es oro. Dakṣiṇā conquista el alimento de la plenitud: ella es nuestro propio ser cuando, con conocimiento, se hace de Dakṣiṇā una armadura protectora en torno al existir.

Mantra 8

न भोजा मम्रुर्न न्यर्थमीयुर्न रिष्यन्ति न व्यथन्ते ह भोजाः । इदं यद्विश्वं भुवनं स्वश्चैतत्सर्वं दक्षिणैभ्यो ददाति ॥

Los Bhojas no perecen; no van a la inutilidad; no son dañados ni vacilan: esos Bhojas. Este mundo entero que existe, y el cielo también: todo eso Dakṣiṇā se lo concede.

Mantra 9

भोजा जिग्युः सुरभिं योनिमग्रे भोजा जिग्युर्वध्वं या सुवासाः । भोजा जिग्युरन्तःपेयं सुराया भोजा जिग्युर्ये अहूताः प्रयन्ति ॥

Los Bhoja han ganado al comienzo el fragante seno, la fuente; los Bhoja han ganado a la novia, bien ataviada. Los Bhoja han ganado el trago interior de surā; los Bhoja han ganado a aquellos que parten, aun sin ser invitados.

Mantra 10

भोजायाश्वं सं मृजन्त्याशुं भोजायास्ते कन्या शुम्भमाना । भोजस्येदं पुष्करिणीव वेश्म परिष्कृतं देवमानेव चित्रम् ॥

Para el Bhoja acicalan al veloz caballo; para el Bhoja la doncella se sienta, adornándose. Esta morada del Bhoja es como un estanque de lotos: bien dispuesta y engalanada, resplandeciente como con deleite divino, de esplendor variado.

Mantra 11

भोजमश्वाः सुष्ठुवाहो वहन्ति सुवृद्रथो वर्तते दक्षिणायाः । भोजं देवासोऽवता भरेषु भोजः शत्रून्त्समनीकेषु जेता ॥

Al Bhoja lo llevan los caballos de buen tiro; el carro de Dakṣiṇā avanza con buen giro. Que los dioses amparen al Bhoja en las batallas; el Bhoja es vencedor de los enemigos en los choques trabados.