Mohinī-Saṃmohana (The Enchantment of Mohinī)

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । उत्थापयित्वा राजानं मोहिनी वाक्यमब्रवीत् । मा शंकां कुरु राजेंद्र कुमारीं विद्ध्यकल्मषाम् ॥ १ ॥

Dijo Vasiṣṭha: Tras ayudar al rey a incorporarse, la hechicera pronunció estas palabras: «Oh el mejor de los reyes, no albergues duda; sabe que esta doncella está libre de toda mancha».

Verse 2

उद्वहस्व महीपाल गृह्योक्तविधिना हि माम् । अनूढा कन्यका राजन् यदि गर्भं बिभर्ति हि ॥ २ ॥

«Oh protector de la tierra, cásate conmigo según el rito prescrito en los Gṛhya-sūtras. Pues, oh rey, si una doncella no desposada lleva un embarazo, ello se vuelve una grave falta social y ritual.»

Verse 3

प्रसूयति दिवाकीर्तिं सर्ववर्णविगर्हितम् । चांडालयोनयस्तिस्रः पुराणे कवयो विदुः ॥ ३ ॥

Ella da a luz a Divākīrti, censurado por todos los varṇas; y los sabios saben—según el Purāṇa—que existen tres linajes tenidos por nacimientos de Caṇḍāla.

Verse 4

कुमारीसंभवात्वेका सगोत्रापि द्वितीयका । ब्राह्मण्यां शूद्रजनिता तृतीया नृपपुंगव ॥ ४ ॥

Oh el mejor de los reyes: el primer tipo nace de una muchacha no desposada; el segundo es un hijo incluso dentro del mismo gotra; y el tercero nace de un padre Śūdra en una mujer Brāhmaṇa.

Verse 5

एतस्मात्कारणाद्राजन् कुमारीं मां समुद्वह । ततस्तां चपलापांगीं नृपो रुक्माङ्गदो गिरौ ॥ ५ ॥

«Por esta misma razón, oh rey, cásate conmigo mientras aún soy doncella.» Después, el rey Rukmāṅgada desposó en la montaña a aquella joven de ojos vivaces e inquietos.

Verse 6

उद्वाह्य विधिना युक्तस्तस्थौ राजा हसन्निव । राजोवाच । न तथा त्रिदिवप्राप्तिः प्रीणयेन्मां वरानने ॥ ६ ॥

Habiendo celebrado el matrimonio conforme al rito debido, el rey permaneció en pie como si sonriera. Dijo el rey: «Oh de rostro hermoso, ni siquiera alcanzar el cielo me complacería tanto como tú»។

Verse 7

तवप्राप्तिर्यथा देवि मन्दरेऽस्मिन्सुखाय वै । मन्ये पुरंदराद्देवि ह्यात्मानमधिकं क्षितौ ॥ ७ ॥

Oh Diosa, puesto que te he alcanzado aquí, en este Mandara, para mi dicha, me considero en la tierra más grande incluso que Purandara (Indra), oh Devi.

Verse 8

त्रैलोक्यसुन्दरीं प्राप्य भार्यां त्वां चारुलोचने । तस्माद्यदनुकूलं ते तत्करोमि प्रशाधि माम् ॥ ८ ॥

Oh de hermosos ojos, belleza de los tres mundos: al haberte obtenido como esposa, por eso haré cuanto te sea grato y favorable. Sé benigna conmigo; guíame y ordéname.

Verse 9

इहैव रमसे बाले अथवा मंदिरे मम । मलये मेरुशिखरे वने वा नन्दने वद ॥ ९ ॥

Dime, dulce muchacha: ¿te deleitas aquí mismo, o en mi templo; en el monte Malaya, en la cumbre de Meru, en un bosque, o en Nandana, el jardín celeste de Indra? Habla.

Verse 10

तच्छ्रुत्वा नृपतेर्वाक्यं मोहिनी मधुरं नृप । उवाचानुशयं राजन्वचनं प्रीतिवर्द्धनम् ॥ १० ॥

Al oír las palabras del rey, Mohinī—hablando dulcemente, oh rey—le respondió de nuevo, oh soberano, con un discurso conciliador que acrecentaba el afecto.

Verse 11

सपत्नीनां कटाक्षाणां क्षतानि नगरे मम । भविष्यंति महीपाल कथं गच्छामि ते पुरम् ॥ ११ ॥

«En mi ciudad, oh rey, seré herida por las miradas de soslayo de mis coesposas. ¿Cómo, entonces, podré ir a tu ciudad?»

Verse 12

मास्म सीमंतिनी काचिद्भवेद्धि क्षितिमण्डले । यस्याः सपत्नीप्रभवं दुःखमामरणं भवेत् ॥ १२ ॥

Que no haya en la tierra mujer casada alguna cuyo dolor, nacido de una coesposa, perdure hasta la muerte.

Verse 13

साहं लब्धा महीपाल मनसा वशगा तव । ज्ञात्वा सपत्नीप्रभवं दुःखं भर्ता कृतो मया ॥ १३ ॥

Oh rey, al haberte alcanzado, mi mente ha quedado bajo tu dominio. Conociendo el dolor que nace de una coesposa, te he tomado por esposo.

Verse 14

वत्स्यामि पर्वतश्रेष्ठे बह्वाश्चर्यसमन्विते । न त्वं वससि राजेंद्र संध्यावल्या विना क्वचित् ॥ १४ ॥

«Habitaré en la mejor de las montañas, colmada de muchas maravillas. Pero tú, oh rey de reyes, no permaneces en lugar alguno sin Saṃdhyāvalī.»

Verse 15

तस्यास्त्वं विरहे दुःखी सपुत्राया भविष्यसि । दुःखेन भवतो राजन्भूरि दुःखं भवेन्मम ॥ १५ ॥

En la separación de ella, tú también quedarás afligido—ella y su hijo igualmente. Oh rey, por tu pena, una gran pena nacerá también en mí.

Verse 16

यत्रैव भवतः सौख्यं तत्राहमपि संस्थिता । यत्र त्वं रंस्यसे राजंस्तत्र मे मंदरो गिरिः ॥ १६ ॥

Dondequiera que esté tu dicha, allí también quedo establecida. Donde tú, oh Rey, te deleitas, allí para mí está el mismo monte Mandara.

Verse 17

भर्तृस्थाने हि वस्तव्यमृद्धिहीनेऽपि भार्यया । स मेरुः कांचनमयः सन्निधाने प्रचक्षते ॥ १७ ॥

La esposa debe morar en el lugar de su esposo, aunque él carezca de prosperidad; pues en su misma presencia se le considera como el monte Meru hecho de oro.

Verse 18

मनोरथो नाम मेरुर्यत्र त्वं रमसे विभो । भर्तृस्थानं परित्यज्य स्वपितुर्वापि वर्जितम् ॥ १८ ॥

Oh Señor omnipresente, hay un Meru llamado Manoratha donde Tú te deleitas. Pero abandonar el lugar debido del esposo, e incluso desechar al propio padre, es rechazado como conducta impropia.

Verse 19

पितृस्थानाश्रयरता नारी तमसि मज्जति । सर्वधर्मविहीनापि नारी भवति सूकरी ॥ १९ ॥

La mujer que se complace en refugiarse en el ámbito de los antepasados se hunde en la oscuridad (tamas). Aun privada de todo dharma, llega a ser una cerda en un nacimiento posterior.

Verse 20

एवं जानाम्यहं दोषं कथं वत्स्यामि मंदरे । गमिष्यामि त्वया सार्द्धमीशस्त्वं सुखदुःखयोः ॥ २० ॥

«Así reconozco mi falta: ¿cómo podría permanecer en esta morada? Iré contigo, pues tú eres el señor que rige tanto la dicha como el dolor»

Verse 21

मोहिन्यास्तद्वचः श्रुत्वा राजा संहृष्टमानसः । परिष्वज्य वरारोहामिदं वचनमब्रवीत् ॥ २१ ॥

Al oír las palabras de Mohinī, el corazón del rey se colmó de júbilo. Abrazando a aquella dama excelsa, pronunció estas palabras.

Verse 22

भार्याणां मम सर्वासामुपरिष्टाद्भविष्यसि । मा शंकां कुरु वामोरु यतो दुःखं भविष्यति ॥ २२ ॥

Entre todas mis esposas, tú serás puesta por encima de las demás. No dudes, oh de muslos hermosos, pues la duda engendra aflicción.

Verse 23

जीवितादधिका सुभ्रु भविष्यसि गृहे मम । एहि गच्छाव तन्वंगि सुखाय नगरं प्रति ॥ २३ ॥

Oh de cejas hermosas, en mi casa serás para mí más querida que mi propia vida. Ven, oh de miembros esbeltos; vayamos a la ciudad para nuestra dicha.

Verse 24

भुंक्ष्व भोगान्मया सार्द्धं तत्रस्था स्वेच्छया प्रिये ॥ २४ ॥

Amada, permanece allí como desees y goza de los deleites junto conmigo.

Verse 25

सा त्वेवमुक्ता शशिगौरवक्त्रा रुक्मांगदेनात्मविनाशनाय । संप्रस्थिता नूपुरघोषयुक्ता विकर्षयन्ती गिरिजातशोभाम् ॥ २५ ॥

Así interpelada por Rukmāṅgada, ella—de rostro claro como la luna—partió, resuelta a consumar su propia ruina. Con el tintinear de sus ajorcas al andar, parecía arrastrar tras de sí el esplendor nacido de Girijā, la Diosa hija de la montaña.

Verse 26

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीसंमोहनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः ॥ १३ ॥

Así concluye el capítulo decimotercero, llamado “Mohinī-Saṃmohana (El Encantamiento de Mohinī)”, en el Uttara-bhāga del Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa.