Adhyaya 85: The Gods’ Hymn to the Goddess and the Emergence of Kaushiki; Shumbha Sends His Envoy

Verse 1

ऋषिरुवाच पुरा शुम्भनिशुम्भाभ्यामसुराभ्यां शचीपतेः । त्रैलोक्यं यज्ञभागाश्च हृता मदबलाश्रयात् ॥

Der Ṛṣi sprach: „Einst beraubten die Asuras Śumbha und Niśumbha—gestützt auf die Kraft ihres Hochmuts—Indra (den Herrn der Śacī) der drei Welten und der Anteile am Opfer.“

Verse 2

तावेव सूर्यतां तद्वदधिकारं तथैन्दवम् । कौबेरमथ याम्यं च चक्राते वरुणस्य च ॥

„Diese beiden übernahmen selbst das Amt der Sonne und ebenso die Gewalt des Mondes; und sie rissen auch die Regentschaften Kuberas, Yamas und ebenso Varuṇas an sich.“

Verse 3

तावेव पवनार्धि च चक्रतुर्वह्निकर्म च । अन्येषाञ्चाधिकारान् स स्वयमेवाधितिष्ठति ॥ ततो देवा विनिर्धूता भ्रष्टराज्याः पराजिताः ॥

Jene beiden verrichteten auch die Aufgaben von Vāyu und Indra sowie die Riten des Agni; und sie selbst übernahmen zudem die Ämter der übrigen Götter. Daher wurden die Götter vertrieben, ihrer Reiche beraubt und besiegt.

Verse 4

हृताधिकारास्त्रिदशास्ताभ्यां सर्वे निराकृताः । महासुराभ्यां तां देवीं संस्मरन्त्यपराजिताम् ॥

Die Dreißig Götter, ihrer Ämter entkleidet und allesamt von jenen zwei großen Asuras vertrieben, gedachten der unbesiegbaren Göttin Aparājitā.

Verse 5

तयास्माकं वरो दत्तो यथाऽपत्त्सु स्मृताखिलाः । भवतां नाशयिष्यामि तत्क्षणात् परमापदः ॥

Sie gewährte uns eine Gnade: „Wann immer ihr in Zeiten der Not meiner gedenkt, werde ich in eben diesem Augenblick eure größten Heimsuchungen vernichten.“

Verse 6

इति कृत्वा मतिं देवा हिमवन्तं नगेश्वरम् । जग्मुस्तत्र ततो देवीं विष्णुमायां प्रतुṣ्टुवुः ॥

So entschlossen gingen die Götter zu Himavat, dem Herrn der Berge; und dort priesen sie die Göttin — Viṣṇus Māyā.

Verse 7

देवा ऊचुः नमो देव्यै महादेव्यै शिवायै सततं नमः । नमः प्रकृत्यै भद्रायै नियताः प्रणताः स्म ताम् ॥

Die Götter sprachen: „Ehrerbietung der Göttin, der Großen Göttin; beständige Ehrerbietung Śivā. Ehrerbietung Prakṛti, der Glückverheißenden (Bhadrā). Mit gezügeltem Geist und geneigtem Haupt werfen wir uns vor ihr nieder.“

Verse 8

रौद्रायै नमो नित्यायै गौर्यै धात्र्यै नमो नमः । नमो जगत्प्रतिष्ठायै देव्यै कृत्यै नमो नमः ॥

Verehrung der Furchtbaren (Raudrā), der Ewigen, Gaurī, Dhātrī—Verehrung immer wieder. Verehrung der Göttin, die das Fundament der Welt ist, der Göttin Kṛtyā—Verehrung immer wieder.

Verse 9

द्योत्स्नायै चेन्दुरूपिण्यै सुखायै सततं नमः । कल्याण्यै प्रणतां वृद्ध्यै सिद्ध्यै कुर्मो नमो नमः ॥

Stete Verehrung ihr, die Mondlicht ist, die die Gestalt des Mondes hat, die Glückseligkeit ist. Verehrung Kalyāṇī; dem Wachstum derer, die sich verneigen; Siddhi—wir bringen Verehrung immer wieder dar.

Verse 10

नैरृत्यै भूभृतां लक्ष्म्यै शर्वाण्यै ते नमो नमः । दुर्गायै दुर्गपारायै सारायै सर्वकारिण्यै । ख्यात्यै तथैव कृष्णायै धूम्रायै सततं नमः ॥

Verehrung immer wieder Dir als Nairṛtī; der Lakṣmī der Berge; Śarvāṇī. Verehrung Durgā, der, die über Schwierigkeiten hinüberführt, dem Wesen, der Vollbringerin von allem. Stete Verehrung Khyāti, ebenso Kṛṣṇā und Dhūmrā.

Verse 11

अतिसौम्यातिरौद्रायै नतास्तस्यै नमो नमः । (म)नो जगत्प्रतिष्ठायै देव्यै कृत्यै नमो नमः ॥

Verehrung immer wieder ihr, die überaus sanft und überaus furchtbar ist; vor ihr verneigt bringen wir Huldigung dar. Verehrung immer wieder der Göttin, die das Fundament der Welt ist, Kṛtyā.

Verse 12

या देवी सर्वभूतेषु विष्णुमायेति शब्दिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen als Viṣṇu-māyā bezeichnet wird—ihr sei Verehrung, ihr sei Verehrung, ihr sei Verehrung—Verehrung immer wieder.

Verse 13

या देवी सर्वभूतेषु चेतनेत्यभिधीयते । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietige Verehrung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen als Bewusstsein bezeichnet wird.

Verse 14

या देवी सर्वभूतेषु बुद्धिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietige Verehrung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt des Intellekts (Buddhi) weilt.

Verse 15

या देवी सर्वभूतेषु निद्रारूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietige Verehrung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt des Schlafes (Nidrā) weilt.

Verse 16

या देवी सर्वभूतेषु क्षुधारूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietige Verehrung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt des Hungers weilt.

Verse 17

या देवी सर्वभूतेषु छायारूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietige Verehrung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt des Schattens weilt.

Verse 18

या देवी सर्वभूतेषु शक्तिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt der Kraft weilt.

Verse 19

या देवी सर्वभूतेषु तृष्णारूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt des Durstes weilt.

Verse 20

या देवी सर्वभूतेषु क्षान्तिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt der Duldsamkeit weilt.

Verse 21

या देवी सर्वभूतेषु जातिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt der Geburt (Art/angeborener Zustand) weilt.

Verse 22

या देवी सर्वभूतेषु लज्जारूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt der Schamhaftigkeit (Zucht und Selbstzucht) weilt.

Verse 23

या देवी सर्वभूतेषु शान्तिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt des Friedens weilt—Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr; immer wieder Ehrerbietung.

Verse 24

या देवी सर्वभूतेषु श्रद्धारूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt des Glaubens weilt—Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr; immer wieder Ehrerbietung.

Verse 25

या देवी सर्वभूतेषु कान्तिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von Glanz und Schönheit weilt—Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr; immer wieder Ehrerbietung.

Verse 26

या देवी सर्वभूतेषु लक्ष्मीरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von Lakṣmī (Glück und segensreiche, verheißungsvolle Fülle) weilt—Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr; immer wieder Ehrerbietung.

Verse 27

या देवी सर्वभूतेषु धृतिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von Standhaftigkeit und Seelenstärke weilt—Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr, Ehrerbietung Ihr; immer wieder Ehrerbietung.

Verse 28

या देवी सर्वभूतेषु वृत्तिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von vṛtti (Tätigkeit/Verhalten) weilt, sei Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht; immer wieder Verehrung.

Verse 29

या देवी सर्वभूतेषु स्मृतिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von smṛti (Erinnerung) weilt, sei Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht; immer wieder Verehrung.

Verse 30

या देवी सर्वभूतेषु दयारूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von karuṇā (Mitgefühl) weilt, sei Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht; immer wieder Verehrung.

Verse 31

या देवी सर्वभूतेषु नीतिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von nīti (rechte Lebensführung/ordnungsgemäße Regel) weilt, sei Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht; immer wieder Verehrung.

Verse 32

या देवी सर्वभूतेषु तुष्टिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तasyai namastasyai namo namaḥ ॥

Jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von santoṣa (Zufriedenheit/Genügsamkeit) weilt, sei Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht, Verehrung dargebracht; immer wieder Verehrung.

Verse 33

या देवी सर्वभूतेषु पुष्टिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von Nahrung und Gedeihen weilt.

Verse 34

या देवी सर्वभूतेषु मातृरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt der Mutterschaft weilt.

Verse 35

या देवी सर्वभूतेषु भ्रान्तिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै namastasyai namo namaḥ ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in allen Wesen in der Gestalt von Verblendung und Irrtum weilt.

Verse 36

इन्द्रियाणामधिष्ठात्री भूतानां चाखिलेषु या । भूतेषु सततं तस्यै व्याप्तिदेव्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung jener allgegenwärtigen Göttin, die als leitende Kraft der Sinne fortwährend in allen Wesen überall weilt.

Verse 37

चितिरूपेण या कृत्स्नमेतद् व्याप्य स्थिता जगत् । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥

Ehrerbietung, immer wieder, jener Göttin, die in der Gestalt des Bewusstseins dieses ganze Universum durchdringt und darin weilt.

Verse 38

स्तुता सुरैः पूर्वमभीष्टसंश्रयात् तथासुरेन्द्रेण दिनेṣu सेविता । करोतु सा नः शुभहेतुरीश्वरी शुभानि भद्राण्यभिहन्तु चापदः ॥

Möge jene erhabene, souveräne Göttin, die einst von den Göttern als Zuflucht gepriesen wurde, welche ihre gewünschten Ziele gewährt, und die selbst vom Herrn der Asuras in Zeiten der Not verehrt und bedient wird, für uns Ursache des Heilsamen sein; möge sie Segen spenden und Unheil niederschlagen.

Verse 39

या साम्प्रतं चोद्धतदैत्यतापितैरस्माभिरीशा च सुरैर्नमस्यते । या च स्मृता तत्क्षणमेव हन्ति नः सर्वापदो भक्तिविनम्रकूर्तिभिः ॥

Sie, die wir nun zusammen mit den Göttern verehren, während wir von hochmütigen Daityas gequält werden—wenn man ihrer gedenkt, vernichtet sie in eben diesem Augenblick all unser Unglück, für jene, die sich in Hingabe verneigen.

Verse 40

ऋषिरुवाच एवṃ स्तवादियुक्तानां देवानां तत्र पार्वती । स्त्रातुमभ्याययौ तोये जाह्नव्याः नृपनन्दन ॥

Der Seher sprach: So geschah es, während die Götter in Hymnus und Lobpreis vertieft waren, dass Pārvatī dorthin kam, um in den Wassern der Jāhnavī (Gaṅgā) zu baden, o Freude der Könige.

Verse 41

साऽब्रवीत्तान् सुरान् सुभ्रूर्भवद्भिः स्तूयतेऽत्र का । शरीरकोशतश्चास्याः समुद्भूता ब्रवीच्छिवा ॥

Sie, die Schönbrauige, sprach zu jenen Göttern: „Wen preist ihr hier?“ Da erhob sich aus der Hülle ihres Leibes eine andere Gestalt, die sprach—(sie ist) Śivā.

Verse 42

स्तोत्रं ममैैतत् क्रियते शुम्भदैत्यनिराकृतैः । देवैः समेतैः समरे निशुम्भेन पराजितैः ॥

„Dieser Hymnus, der mir gilt, wird von den versammelten Göttern dargebracht—von jenen, die vom Daitya Śumbha befreit wurden—(von) den Göttern, die im Kampf von Niśumbha besiegt worden waren.“

Verse 43

शरीरकोशाद्यत्तस्याः पार्वत्या निःसृताम्बिका । कौशिकीति समस्तेषु ततो लोकेषु गीयते ॥

Aus der leiblichen Hülle (kośa) Pārvatīs trat Ambikā hervor; darum wird sie in allen Welten unter dem Namen Kauśikī gerühmt.

Verse 44

तस्यां विनिर्गतायां तु कृष्णाभूत् सापि पार्वती । कालीकेति समाख्याता हिमाचलकृताश्रया ॥

Als sie (Ambikā/Kauśikī) hervorgetreten war, wurde Pārvatī selbst dunkel; da nannte man sie Kālikā, mit dem Himālaya als ihrer Wohnstatt.

Verse 45

ततोऽम्बिकां परं रूपं बिभ्राणां सुमनोहरम् । ददर्श चण्डो मुण्डश्च भृत्यौ शुम्भनिशुम्भयोः ॥

Da sahen Caṇḍa und Muṇḍa, die Diener Śumbhas und Niśumbhas, Ambikā in einer höchsten Gestalt — überaus betörend.

Verse 46

ताभ्यां शुम्भाय चाख्याता अतीव सुमनोहरा । काप्यास्ते स्त्री महाराज भासयन्ती हिमाचलम् ॥

Sie meldeten Śumbha: „O großer König, dort weilt eine Frau von überragendem Zauber, die den Himālaya erleuchtet.“

Verse 47

नैव तादृक् क्वचिद्रूपं दृष्टं केनचिदुत्तमम् । ज्ञायतां काप्यसौ देवी गृह्यतां चासुरेश्वर ॥

Niemals hat irgendwer irgendwo eine so unvergleichliche Schönheit erblickt. Es sei festgestellt, wer diese Göttin ist — und man bringe sie herbei, o Herr der Asuras.

Verse 48

स्त्रीरत्नमतिचार्वङ्गी द्योतयन्ती दिशस्त्विषा । सा तु तिष्ठति दैत्येन्द्र तां भवान् द्रष्टुमर्हति ॥

Sie ist ein Kleinod unter den Frauen, von überaus lieblichen Gliedern; mit ihrem Glanz erhellt sie die Himmelsrichtungen. Dort steht sie, o Herr der Daityas; geh hin und sieh sie.

Verse 49

यानि रत्नानि मणयो गजाश्वादीनि वै प्रभो । त्रैलोक्ये तु समस्तानि साम्प्रतं भान्ति ते गृहे ॥

Welche Schätze auch immer—Edelsteine, Elefanten, Pferde und dergleichen—in den drei Welten existieren, o Herr, sie alle glänzen nun in deinem Haus.

Verse 50

ऐरावतः समानीतो गजरत्नं पुरन्दरात् । पारिजाततरुश्चायं तथैवोच्चैः श्रवा हयः ॥

Airāvata, der Elefanten-Schatz, ist von Purandara (Indra) herbeigebracht worden; ebenso dieser Pārijāta-Baum und auch das Pferd Uccaiḥśravā.

Verse 51

विमानं हंससंयुक्तमेतत्तिष्ठति तेऽङ्गणे । रत्नभूतमिहानीतं यदासीद्वेधसोऽद्भुतम् ॥

Dieser Himmelswagen, mit Schwänen angespannt, steht in deinem Hof; und hierher ist auch jenes wunderbare, einem Juwel gleichende Ding gebracht worden, das einst Vedhas (Brahmā) als Wunder gehörte.

Verse 52

निधिरेष महापद्मः समानीतो धनेश्वरात् । किञ्जल्किनीं ददौ चाब्धिर्मालामम्लानपङ्कजाम् ॥

Dieser Schatz, das Mahāpadma, ist von Dhaneshvara (Kubera) herbeigebracht worden; und auch der Ozean verlieh eine Girlande mit feinen Fäden, aus unvergänglichen Lotosblüten gefertigt.

Verse 53

छत्रं ते वारुणं गेहे काञ्चनास्त्रावि तिष्ठति । तथायं स्यन्तनवरो यः पुरासीत् प्रजापतेः ॥

In deinem Haus steht Varuṇas Schirm, und auch die goldene Bogenwaffe; und hier ist jener vortreffliche Wagen, der einst Prajāpati gehörte.

Verse 54

मृत्योः उत्क्रान्तिदा नाम शक्तिरीश त्वया हृता । पाशः सलिलराजस्य भ्रातुस्तव परिग्रहे ॥

Du hast den Speer namens „Utkrāntidā“, der dem Tod gehörte, an dich genommen; und die Schlinge des Herrn der Wasser ist in deinem Besitz — ebenso die deines Bruders.

Verse 55

निशुम्भस्य अब्धिजाताश्च समस्ता रत्नजातयः । वह्निरपि ददौ तुभ्यमग्निशौचे च वाससी ॥

Alle Arten von aus dem Ozean geborenen Juwelen, die Niśumbha gehörten, sind dein; und selbst das Feuer, Agni, gab dir die beiden Gewänder namens Agniśauca.

Verse 56

एवं दैत्येन्द्र रत्नानि समस्तान्याहृतानि ते । स्त्रीरत्नमेषा कल्याणी त्वया कस्मान्न गृह्यते ॥

So, o Herr der Daityas, sind dir alle Juwelen gebracht worden. Diese Glückverheißende ist ein „Frauen-Juwel“ — warum nimmst du sie nicht?

Verse 57

ऋषिरुवाच । निशम्येति वचः शुम्भः स तदा चण्डमुण्डयोः । प्रेषयामास सुग्रीवं दूतं देव्याः महासुरः ॥

Der ṛṣi sprach: Als Śumbha diese Worte hörte, sandte er daraufhin, in Gegenwart von Caṇḍa und Muṇḍa, Sugrīva — den großen Asura — als Boten zur Göttin.

Verse 58

शुम्भ उवाच । इति चेति च वक्तव्या सा गत्वा वचनान्मम । यथा चाभ्येति संप्रीत्या तथा कार्यं त्वया लघु ॥

Śumbha sprach: „Geh und überbringe ihr diese meine Worte; handle rasch, damit sie in guter Gesinnung hierher komme.“

Verse 59

स तत्र गत्वा यत्रास्ते शैलोद्देशेऽतिशोभने । तां च देवीं ततः प्राह श्लक्ष्णं मधुरया गिरा ॥

Als er zu dem Ort ging, wo sie weilte—an einem überaus herrlichen Platz im Gebirge—da redete er zur Göttin in geschliffenen, süßen Worten.

Verse 60

दूत उवाच । देवि दैत्येश्वरः शुम्भस्त्रैलोक्ये परमेश्वरः । दूतोऽहं प्रेषितस्तेन त्वत्सकाशमिहागतः ॥

Der Bote sprach: „O Göttin, Śumbha—Herr der Daityas—ist der höchste Herrscher der drei Welten. Von ihm gesandt, bin ich in deine Gegenwart gekommen.“

Verse 61

अव्याहताज्ञः सर्वासु यः सदा देवयोनिṣu । निर्जिताखिलदैत्यारिः स यदाह शृणुष्व तत् ॥

Er, dessen Befehl unter allen göttlichen Geschlechtern niemals vereitelt wird, und der alle Feinde der Daityas besiegt hat—höre, was er spricht.

Verse 62

मम त्रैलोक्यमखिलं मम देवा वशानुगाः । यज्ञभागानहं सर्वानुपाश्नामि पृथक् पृथक् ॥

„Alle drei Welten sind mein; die Götter folgen meiner Herrschaft. Ich selbst verzehre alle Opferanteile, jeden einzelnen.“

Verse 63

त्रैलोक्ये वररत्नानि मम वश्यान्यशेषतः । तथैव गजरत्नं च हृत्वा देवेन्द्रवाहनम् ॥

In den drei Welten stehen alle vortrefflichen Juwelen gänzlich unter meiner Gewalt; ebenso habe ich auch das Juwel unter den Elefanten an mich genommen — Indras Reittier.

Verse 64

क्षीरोदमथनोद्भूतमश्वरत्नं ममामरैः । उच्चैःश्रवससंज्ञं तत्प्रणिपत्य समर्पितम् ॥

Das Pferdejuwel, das aus dem Quirlen des Milchozeans hervorging — Uccaiḥśravas genannt — wurde mir von den Göttern in ehrfürchtiger Verneigung dargebracht.

Verse 65

यानि चान्यानि देवेषु गन्धर्वेषूरगेषु च । रत्नभूतानि भूतानि तानि मय्येव शोभने ॥

Und welche anderen Wesen es auch unter den Göttern, Gandharvas und Schlangenwesen (Nāgas) gibt, die „von Juwelennatur“ sind — sie alle, o Schöne, gehören allein mir.

Verse 66

स्त्रीरत्नभूतां त्वां देवि लोके मन्यामहे वयम् । सा त्वमस्मानुपागच्छ यतो रत्नभुजो वयम् ॥

O Göttin, in der Welt halten wir dich für ein „Frauenjuwel“. Darum komm zu uns, denn wir sind die Genießer und Besitzer der Juwelen.

Verse 67

मां वा ममानुजं वापि निशुम्भमुरुविक्रमम् । भज त्वं चञ्चलापाङ्गि रत्नभूतासि वै यतः ॥

Wähle entweder mich oder meinen jüngeren Bruder Niśumbha, von großer Tapferkeit. O du mit unruhigen Seitenblicken, verehre/vereine dich mit einem von uns, denn wahrlich bist du einem Juwel gleich.

Verse 68

परमैश्वर्यमतुलं प्राप्स्यसे मत्परिग्रहात् । एतद्बुद्ध्या समालोच्य मत्परिग्रहतां व्रज ॥

Indem du mein wirst, erlangst du die höchste, unvergleichliche Herrschaft. Erwäge dies mit deinem Verstand und tritt in den Zustand ein, in dem ich dich annehme und ergreife.

Verse 69

ऋषिरुवाच इत्युक्ता सा तदा देवी गम्भीरान्तःस्मिता जगौ । दुर्गा भगवती भद्रा ययेदं धार्यते जगत् ॥

Der Seher sprach: So angeredet, sprach die Göttin darauf mit einem tiefen, inneren Lächeln—Durgā, die selige Herrin, die Glückverheißende, durch die diese Welt getragen wird.

Verse 70

देव्युवाच सत्यं उक्तत्वया नात्र मिथ्या किञ्चित्त्वयोदितम् । त्रैलोक्याधिपतिः शुम्भो निशुम्भश्चापि तादृशः ॥

Die Göttin sprach: Was du gesagt hast, ist wahr; nichts daran ist falsch. Śumbha ist der Herr der drei Welten, und Niśumbha ist ebenso von dieser Art.

Verse 71

किं त्वत्र यत्प्रतिज्ञातं मिथ्या तत्क्रियते कथम् । श्रूयतामल्पबुद्धित्वात् प्रतिज्ञा या कृता पुरा ॥

Doch wie könnte das hier gelobte Versprechen im Handeln unwahr gemacht werden? Höre—wegen deines geringen Verständnisses—das Gelübde, das zuvor abgelegt wurde.

Verse 72

यो मां जयति संग्रामे यो मे दर्पं व्यपोहति । यो मे प्रतिबलो लोके स मे भर्ता भविष्यति ॥

Wer mich im Kampf besiegt, wer meinen Stolz tilgt, wer mir an Kraft in der Welt ebenbürtig ist—der soll mein Gemahl sein.

Verse 73

तदागच्छतु शुम्भोऽत्र निशुम्भो वा महासुरः । मां जित्वा किं चिरेणात्र पाणिं गृह्णातु मे लघु ॥

„Śumbha soll jetzt hierher kommen — oder Niśumbha, jener große Asura. Nachdem er mich besiegt hat, warum zögert er? Er soll schnell meine Hand nehmen (zur Ehe).“

Verse 74

दूत उवाच अवलिप्तासि मैवं त्वं देवि ब्रूहि ममाग्रतः । त्रैलोक्ये कः पुमांस्तिष्ठेदग्रे शुम्भनिशुम्भयोः ॥

Der Bote sprach: „Du bist überheblich — sprich nicht so, o Göttin, vor mir. In den drei Welten: welcher Mann kann vor Śumbha und Niśumbha bestehen?“

Verse 75

अन्येषामपि दैत्यानां सर्वे देवा न वै युधि । तिष्ठन्ति सम्मुखे देवि किं पुनः स्त्री त्वमेकिका ॥

„Selbst gegen andere Daityas können sich alle Götter ihnen im Kampf nicht von Angesicht zu Angesicht stellen, o Göttin — wie viel weniger du, eine Frau allein!“

Verse 76

इन्द्राद्याः सकला देवास्तस्थुर्येषां न संयुगे । शुम्भादीनां कथं तेषां स्त्री प्रयास्यसि सम्मुखम् ॥

„Indra und alle Götter konnten ihnen im Kampf nicht standhalten; wie willst du, eine Frau, Śumbha und den Übrigen entgegentreten?“

Verse 77

सा त्वं गच्छ मयैवोक्ता पार्श्वं शुम्भनिशुम्भयोः । केशाकर्षणनिर्धूतगौरवा मा गमिष्यसि ॥

„So geh also — so habe ich es dir gesagt — zu Śumbha und Niśumbha. Komm nicht dahin, dass du schließlich entehrt, am Haar gepackt und fortgeschleift dorthin gebracht wirst.“

Verse 78

देव्युवाच एवमेतद् बली शुम्भो निशुम्भश्चातिवीर्यवान् । किं करोमि प्रतिज्ञा मे यदनालोचिता पुरा ॥

Die Göttin sprach: „So ist es—Śumbha ist stark, und Niśumbha ist überaus mächtig. Was kann ich tun? Früher habe ich ein Gelübde (vrata) abgelegt, ohne es gebührend zu bedenken.“

Verse 79

स त्वं गच्छ मयोक्तं ते यदेतत्सर्वमादृतः । तदाचक्ष्वासुरेन्द्राय स च युक्तं करोतु तत् ॥

„So geh nun und beachte sorgfältig alles, was ich dir gesagt habe. Berichte es dem Herrn der Asuras, und er möge in dieser Angelegenheit das Angemessene tun.“