Sukta 14

Mantra 1

सविता अ॒भि त्यं दे॒वं स॑वि॒तार॑मो॒ण्योः क॒विक्र॑तुम्। अर्चा॑मि स॒त्यस॑वं रत्न॒धाम॒भि प्रि॒यं म॒तिम्

Zu jenem Gott Savitar, dem Antreiber, in seiner zweifachen Stellung, von seherischem Vorsatz, singe ich: den wahrhaft Anregenden, den Schatzbewahrer; auf ihn richte ich meinen lieben Sinn.

Mantra 2

उ॒र्ध्वा यस्या॒मति॒र्भा अदि॑द्युत॒त् सवी॑मनि । हिर॑ण्यपाणिरमिमीत सु॒क्रतुः॑ कृ॒पात् स्वः

Aufrecht ist sein Antrieb; im Akt des Anstoßens ist sein Licht aufgeflammt. Der Goldhändige, von gutem Entschluss, hat in Gnade den Himmel ausgemessen.

Mantra 3

सावी॒र्हि दे॑व प्रथ॒माय॑ पि॒त्रे व॒र्ष्माण॑मस्मै वरि॒माण॑मस्मै । अथा॒स्मभ्यं॑ सवित॒र्वार्या॑णि दि॒वोदि॑व॒ आ सु॑वा॒ भूरि॑ प॒श्वः

Denn du, o Gott, hast für den ersten Vater Höhe für ihn, weiten Raum für ihn angetrieben. So treibe nun für uns, o Savitar, Tag um Tag begehrenswerte Gaben herbei — Fülle an Vieh.

Mantra 4

दमू॑ना दे॒वः स॑वि॒ता वरे॑ण्यो॒ दध॒द् रत्नं॒ दक्षं पि॒तृभ्य॒ आयूं॑षि । पिबा॒त् सोमं॑ म॒मद॑देनमि॒ष्टे परि॑ज्मा चित् क्रमते अस्य॒ धर्म॑णि

Der hausbewohnende Gott Savitar, der Erwählenswerte, der den Vätern Schatz, Tüchtigkeit (dakṣa) und Lebensspannen verleiht — möge er Soma trinken, möge er sich an der ersehnten Opfergabe erfreuen: selbst der kreisende Lauf schreitet in seiner Ordnung fort.