Sukta 9

Mantra 1

दुःखनाशनम्। क॒र्शफ॑स्य विश॒फस्य॒ द्यौः पि॒ता पृ॑थि॒वी मा॒ता। यथा॑भिच॒क्र दे॑वा॒स्तथाप॑ कृणुता॒ पुनः॑

Zur Vernichtung des Leidens: bei Karśapha, bei Viśapha – der Himmel ist Vater, die Erde Mutter. Wie die Götter einst (das Übel) zurückdrängten, so treibt auch ihr es jetzt fort und bringt (den Leidenden) wieder zurück zur Unversehrtheit.

Mantra 2

अ॒श्रे॒ष्माणो॑ अधारय॒न् तथा॒ तन्मनु॑ना कृ॒तम्। कृणोमि॒ वध्रि॒ विष्क॑न्धं मुष्काब॒र्हो गवा॑मिव

Sie, frei von Schleim, hielten es im Zaum — so war es von Manu bewirkt. Auch ich vollbringe dies, o Vadhri: ich schlage Viṣkandha nieder, wie man den muṣkābarha vom Rindvieh vertreibt.

Mantra 3

पि॒शङ्गे॒ सूत्रे॒ खृग॑लं॒ तदा ब॑ध्नन्ति वे॒धसः॑ । श्र॒व॒स्युं शुष्मं॑ काब॒वं वध्रिं॑ कृण्वन्तु ब॒न्धुरः॑

Mit fahlgelber Schnur, mit Halfterriemen—so binden die Weisen fest. Mögen die Bandhuras Kābava—seinen nach Ruhm gierenden Stolz, seine heftige Kraft—zu einem kraftlosen, elenden Krüppel machen.

Mantra 4

येना॑ श्रवस्यव॒श्चर॑थ दे॒वा इ॑वासुरमा॒यया॑ । शुनां॑ क॒पिरि॑व॒ दूष॑णो॒ बन्धु॑रा काब॒वस्य॑ च

Womit ihr, nach Ruhm Begehrende, umherzieht wie Götter, durch asurische Māyā: wie ein Affe unter Hunden—ein Verderber, ein Schädiger—so seid, o Bandhuras, auch ihr für Kābava.

Mantra 5

दुष्ट्यै॒ हि त्वा॑ भ॒त्स्यामि॑ दूषयि॒ष्यामि॑ काब॒वम्। उदा॒शवो॒ रथा॑ इव श॒पथे॑भिः सरिष्यथ

Zum Unheil, wahrlich, werde ich dich schmähen; ich werde Kābava beflecken. Wie Wagen, die hinausgetrieben werden—mit Flüchen werdet ihr dahingleiten, fortgehen.

Mantra 6

एक॑शतं॒ विष्क॑न्धानि॒ विष्ठि॑ता पृथि॒वीमनु॑ । तेषां॒ त्वामग्रे॒ उज्ज॑हरुर्म॒णिं वि॑ष्कन्ध॒दूष॑णम्

Hundert sind die viṣkandha-Plagen, festgesetzt über die ganze Erde hin. Aus ihnen brachten sie dich hervor, nach vorn — das Amulett, den Verderber der viṣkandha.