Sukta 42

Mantra 1

प्र शंतमा वरुणं दीधिती गीर्मित्रं भगमदितिं नूनमश्याः । पृषद्योनिः पञ्चहोता शृणोत्वतूर्तपन्था असुरो मयोभुः ॥

আগবাঢ়ে সৰ্বাধিক শান্তিদায়িনী বাণী—এতিয়া বৰুণ, মিত্ৰ, ভাগ আৰু অদিতিক বিচাৰি। দাগধৰা জ্যোতিৰ গৰ্ভধাৰী, পঞ্চ-হোতা শক্তিয়ে তাক শুনক—পথত অদম্য, অসুৰ, আমাৰ বাবে আনন্দ-কৰ্তা।

Mantra 2

प्रति मे स्तोममदितिर्जगृभ्यात्सूनुं न माता हृद्यं सुशेवम् । ब्रह्म प्रियं देवहितं यदस्त्यहं मित्रे वरुणे यन्मयोभु ॥

অদিতিয়ে মোৰ স্তোত্ৰ গ্ৰহণ কৰক—মাতৃয়ে যেন হৃদয়-প্ৰিয়, সু-আশ্ৰয়ী পুত্ৰক গ্ৰহণ কৰে। মোৰ ভিতৰত যি দেৱ-নিহিত, প্ৰিয় ব্ৰহ্ম (বাণী) আছে, সেইখিনি মই মিত্ৰ-বৰুণলৈ অৰ্পণ কৰোঁ—আনন্দ-কৰ্তাসকললৈ।

Mantra 3

उदीरय कवितमं कवीनामुनत्तैनमभि मध्वा घृतेन । स नो वसूनि प्रयता हितानि चन्द्राणि देवः सविता सुवाति ॥

কবিসকলৰ মাজত সৰ্বাধিক ঋষিসদৃশ কবিক উত্থাপন কৰা; মধু আৰু ঘৃতৰে তাক অভিষিক্ত কৰা। তেতিয়া দেব সৱিতা আমাৰ বাবে আগতেই প্ৰস্তুত কৰি স্থাপন কৰা বসুধন—চন্দ্ৰসম, দীপ্তিমান সম্পদসমূহ—উৎপন্ন কৰি দান কৰে।

Mantra 4

समिन्द्र णो मनसा नेषि गोभिः सं सूरिभिर्हरिवः सं स्वस्ति । सं ब्रह्मणा देवहितं यदस्ति सं देवानां सुमत्या यज्ञियानाम् ॥

হে ইন্দ্ৰ, মনৰ দ্বাৰা আমাক একেলগে নে—গোৰশ্মিসম দীপ্তিৰ সৈতে, সূৰিসকলৰ সৈতে, হে হৰিবঃ, একেলগে স্বস্তিলৈ। যি দেবহিত প্ৰেৰিত ব্ৰহ্ম (বচন) আছে, তাৰ দ্বাৰা আমাক একেলগে নে; আৰু যজ্ঞযোগ্য দেবসকলৰ সুমতি—সঠিক মনোভাৱ—দ্বাৰাও।

Mantra 5

देवो भगः सविता रायो अंश इन्द्रो वृत्रस्य संजितो धनानाम् । ऋभुक्षा वाज उत वा पुरंधिरवन्तु नो अमृतासस्तुरासः ॥

দেব ভগ, প্ৰেৰক সৱিতা—আমাৰ অন্তঃসমৃদ্ধিৰ অংশ—আৰু বৃত্ৰজয়ী ইন্দ্ৰ ধনসমূহত বিজয় লাভ কৰি আমাৰ বাবে সত্য ধন জয় কৰক। ঋভুক্ষণ, আৰু বাজ (কাৰ্যক্ষম পূৰ্ণতাৰ শক্তি), লগতে পুরন্ধি (সঠিক-দৰ্শী বুদ্ধি)—এই অমৃত, তুৰাস (দ্ৰুত) জনে—আমাক পালন-পোষণ কৰি ৰক্ষা কৰক।

Mantra 6

मरुत्वतो अप्रतीतस्य जिष्णोरजूर्यतः प्र ब्रवामा कृतानि । न ते पूर्वे मघवन्नापरासो न वीर्यं नूतनः कश्चनाप ॥

মৰুৎ-সহিত, অপ্রতীত (অজেয়), জিষ্ণু (বিজয়ী), অজূৰ্য (অক্ষয়) সেই বীৰৰ কৃত কৰ্মসমূহ আমি উচ্চাৰণ কৰোঁ। হে মঘৱন! তোমাৰ পূৰ্বৱৰ্তীসকলেও নহয়, পৰৱৰ্তীসকলেও নহয়—কোনেও তোমাৰ পৰাক্ৰমত উপনীত নহ’ল; তোমাৰ বীৰ্যৰ নূতন পৰিমাপ কোনোবাই লাভ নকৰিলে।

Mantra 7

उप स्तुहि प्रथमं रत्नधेयं बृहस्पतिं सनितारं धनानाम् । यः शंसते स्तुवते शम्भविष्ठः पुरूवसुरागमज्जोहुवानम् ॥

উপনীত হৈ প্ৰথমে স্তৱ কৰ—ৰত্নধেয় (ধনৰ আধাৰ), ধনসমূহৰ সনিতাৰ (জয়ী) বৃহস্পতিকে। যিজন শংসা কৰে আৰু স্তৱ কৰে, তাৰ প্ৰতি সৰ্বাধিক শম্ভৱিষ্ঠ (কল্যাণকৰ); বহুবসু (বহুধন) জনাই, বাৰে বাৰে আহ্বান কৰা জনৰ ওচৰলৈ আহে।

Mantra 8

तवोतिभिः सचमाना अरिष्टा बृहस्पते मघवानः सुवीराः । ये अश्वदा उत वा सन्ति गोदा ये वस्त्रदाः सुभगास्तेषु रायः ॥

তোমাৰ সহায়সমূহেৰে, হে বৃহস্পতে, তোমাৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ আমি অরিষ্ট (অক্ষত) হওঁ—মঘৱান, সুবীৰ (বীৰসমৃদ্ধ) হওঁ। যিসকলে অশ্বদা (অশ্ব-দানকাৰী), অথবা গোদা (গো-দানকাৰী, আলোকৰ ৰশ্মি-দানকাৰী), যিসকলে বস্ত্ৰদা (আৱৰণ-দানকাৰী)—সেইসকল শুভাগ; তেঁওলোকৰ মাজতেই ৰায়ঃ (সত্য ঐশ্বৰ্য) নিহিত।

Mantra 9

विसर्माणं कृणुहि वित्तमेषां ये भुञ्जते अपृणन्तो न उक्थैः । अपव्रतान्प्रसवे वावृधानान्ब्रह्मद्विषः सूर्याद्यावयस्व ॥

তেওঁলোকৰ লাভ ছিটাই দিয়া, ক্ষতি কৰি দিয়া—যিসকলে ভোগ কৰে, কিন্তু আমাৰ উক্থ (স্তোত্ৰ) দ্বাৰা আমাক পুনৰ পূৰ্ণ নকৰে। সূৰ্যৰ (সত্য-আলোকৰ) পৰা দূৰ কৰি দিয়া সেই অপব্ৰত, প্ৰসৱে (বিকৃত প্ৰবৃত্তিত) বাঢ়ি উঠা, ব্ৰহ্মদ্বিষঃ—পবিত্ৰ বাক্যৰ দ্বেষীসকলক।

Mantra 10

य ओहते रक्षसो देववीतावचक्रेभिस्तं मरुतो नि यात । यो वः शमीं शशमानस्य निन्दात्तुच्छ्यान्कामान्करते सिष्विदानः ॥

হে মৰুতসকল, দেৱবীত (দেৱ-উপস্থিত) যজ্ঞত যি ৰক্ষসসকলৰ সৈতে তোমালোকক আঘাত কৰে, তাক তোমালোক চক্রবিহীন শক্তিৰে (অচক্রে) আঘাত কৰি নামাই আনাহঁত। আৰু যি জনে শ্ৰম কৰা সাধকৰ নিন্দাৰ পৰা মোহময় শূন্য কামনা সৃষ্টি কৰে, তাকো দমন কৰাহঁত।

Mantra 11

तमु ष्टुहि यः स्विषुः सुधन्वा यो विश्वस्य क्षयति भेषजस्य । यक्ष्वा महे सौमनसाय रुद्रं नमोभिर्देवमसुरं दुवस्य ॥

তাকেই স্তব কৰা—ৰুদ্ৰক—যাৰ বাণ নিশ্চিত, যাৰ ধনু উত্তম; যি সকলো ভেষজ (চিকিৎসা)ৰ ওপৰত অধিপতি। মহাৰ বাবে সৌমনস্য (সদ্ভাৱৰ বিস্তাৰ) লাভ কৰিবলৈ যজ্ঞ কৰা; নমস্কাৰ-অৰ্পণে দেৱ, অসুৰ (মহাশক্তিমান জীৱনাধিপতি)ক সেৱা কৰা।

Mantra 12

दमूनसो अपसो ये सुहस्ता वृष्णः पत्नीर्नद्यो विभ्वतष्टाः । सरस्वती बृहद्दिवोत राका दशस्यन्तीर्वरिवस्यन्तु शुभ्राः ॥

যিসকল গৃহস্বামী, কৰ্মশীল শক্তিসমূহ—সু-হস্তা, বীৰ্যৱানৰ পত্নীসদৃশ নদীসমূহ, সু-নির্মিত—সিহঁতে আমালৈ বিস্তাৰ আনি দিয়ক। সৰস্বতী, বৃহদ্দিৱা, আৰু ৰাকা—সেই শুভ্ৰা দেবীসকল, যিসকলে দাস্য কৰে আৰু পালন-পোষণ কৰে—সিহঁতে আমাক প্রশস্ততা আৰু শুভ-সৌভাগ্য দান কৰক।

Mantra 13

प्र सू महे सुशरणाय मेधां गिरं भरे नव्यसीं जायमानाम् । य आहना दुहितुर्वक्षणासु रूपा मिनानो अकृणोदिदं नः ॥

মহানজনৰ বাবে, সু-শৰণৰ বাবে, মই প্ৰজ্ঞা-মেধা আগবঢ়াওঁ; জন্ম ল’বলৈ ধৰা নৱীন বাণী মই বহন কৰোঁ। যিজনে দুহিতাৰ দুগ্ধ-স্থানসমূহত আঘাত কৰি, ৰূপসমূহ গঢ়ি-পলটাই, এইটো আমাৰ বাবে সৃষ্টি কৰিলে।

Mantra 14

प्र सुष्टुतिः स्तनयन्तं रुवन्तमिळस्पतिं जरितर्नूनमश्याः । यो अब्दिमाँ उदनिमाँ इयर्ति प्र विद्युता रोदसी उक्षमाणः ॥

হে জৰিতৃ (গায়ক), সু-গঠিত স্তোত্ৰে এতিয়াই ইলস্পতি—গর্জনকাৰী, ৰৱনকাৰী—তেওঁক লাভ কৰক। যিজনে সাগৰীয় বিস্তাৰ আৰু জলীয় বিস্তাৰ চলাই দিয়ে, আৰু বিদ্যুতেৰে দুয়ো ৰোদসী (আকাশ-পৃথিৱী)ৰ ওপৰত বৰ্ষণ কৰে।

Mantra 15

एष स्तोमो मारुतं शर्धो अच्छा रुद्रस्य सूनूँर्युवन्यूँरुदश्याः । कामो राये हवते मा स्वस्त्युप स्तुहि पृषदश्वाँ अयासः ॥

এই স্তোত্ৰ মাৰুত-শৰ্ধৰ ওচৰলৈ সোজাকৈ যায়—ৰুদ্ৰৰ যুৱ পুত্ৰসকলৰ ওচৰলৈ; হে (স্তোত্ৰ/স্তোত্ৰকাৰ), তুমি তেওঁলোকৰ প্ৰতি উঠি যাওঁ। আত্মাৰ কামনা ৰায়ি (ঐশ্বৰ্য-সমৃদ্ধি) বিচাৰে; আমাৰ স্বস্তিৰ বাবে ওচৰলৈ আহি, চিত্ৰবৰ্ণ অশ্ব-যুক্ত শক্তিসকলক—হে অক্লান্তজন—প্ৰশংসা কৰা।

Mantra 16

प्रैष स्तोमः पृथिवीमन्तरिक्षं वनस्पतीँरोषधी राये अश्याः । देवोदेवः सुहवो भूतु मह्यं मा नो माता पृथिवी दुर्मतौ धात् ॥

এই স্তোত্ৰ আগবাঢ়ে—পৃথিৱীলৈ, অন্তৰিক্ষলৈ, বনস্পতিসকললৈ আৰু ঔষধিসকললৈ—যাতে তুমি ৰায়ি (সমৃদ্ধি) লাভ কৰা। দেৱো দেৱঃ মোৰ বাবে সুহৱ (সহজে আহ্বানযোগ্য) হওক; আমাৰ মাতৃ পৃথিৱীয়ে আমাক দুৰ্মতিত (বাঁকা বুদ্ধি, কু-পথ) নথওক।

Mantra 17

उरौ देवा अनिबाधे स्याम ॥

হে দেৱসকল, আমি যেন বিস্তৃত, অনিবাধ (অবাধ) স্থানত থাকোঁ—চাপ আৰু বন্ধনৰ পৰা মুক্ত।

Mantra 18

समश्विनोरवसा नूतनेन मयोभुवा सुप्रणीती गमेम । आ नो रयिं वहतमोत वीराना विश्वान्यमृता सौभगानि ॥

অশ্বিনীদ্বয়ৰ সদা-নৱীন অৱসা—আনন্দদায়ক, সু-প্ৰণীতিময়—আমি গন্তব্যত উপনীত হওঁ। আমাৰ ওচৰলৈ ৰয়ি (সমৃদ্ধি) বহন কৰক, লগতে বীৰত্ব-শক্তিও; হে অমৃতগণ, সকলো অমৰ সৌভাগ্য আমাৰলৈ আনক।