Adhyaya 5

Verse 1

स्कंद उवाच । अन्येपि ये गणास्तत्र काश्यां लिंगानि चक्रिरे । तांश्च ते कथयिष्यामि कुंभयोने निशामय

Sinabi ni Skanda: “May iba pang mga gaṇa roon sa Kāśī na nagtatag ng mga liṅga. Isasalaysay ko rin sa iyo ang tungkol sa kanila—O Kumbhayoni, makinig ka.”

Verse 2

गणेन पिंगलाख्येन पिंगलाख्येशसंज्ञितम् । लिंगं प्रतिष्ठितं शंभोः कपर्दीशादुदग्दिशि

Sa pamamagitan ng isang gaṇa na nagngangalang Piṅgala, itinindig ang isang liṅga ni Śambhu, na tanyag bilang Piṅgalākhyeśa, sa gawing hilaga mula sa Kapardīśa.

Verse 3

तस्य दर्शनमात्रेण पापानां जायते क्षयः । वीरभद्रो महाप्रीतो देवदेवस्य शूलिनः

Sa pagtanaw lamang dito, naglalaho ang mga kasalanan. Si Vīrabhadra ay lubhang nalulugod sa Diyos ng mga diyos, ang Panginoong may trident, si Śūlin.

Verse 4

वीरभद्रेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि निश्चलः । तस्य दर्शनमात्रेण वीरसिद्धिः प्रजायते

Hanggang ngayon, dapat pagnilayan nang di-natitinag ang liṅga na Vīrabhadreśvara; sa pagtanaw lamang dito, isinisilang ang tagumpay na makabayanihan.

Verse 5

अविमुक्तेश्वरात्पश्चाद्वीरभद्रेश्वरं नरः । समर्च्य न रणे भंगं कदाचिदपि चाप्नुयात्

Pagkaraang sambahin ang Avimukteśvara, dapat ding sambahin ng tao ang Vīrabhadreśvara; kailanman ay hindi siya daranas ng pagkatalo sa digmaan.

Verse 6

वीरभद्रः स्वयं साक्षाद्वीरमूर्तिधरो मुने । संहरेद्विप्रसंघातमविमुक्तनिवासिनाम

O pantas, si Vīrabhadra mismo—na hayag sa anyong mandirigma—ay wawasak sa sumasalakay na hukbo laban sa mga brāhmaṇa na naninirahan sa Avimukta.

Verse 7

भद्रया भद्रकाल्या च भार्यया शुभया युतम् । वीरभद्रं नरोभ्यर्च्य काशीवासफलं लभेत्

Ang sinumang sumamba kay Vīrabhadra, na kasama ang kaniyang mapagpalang mga kabiyak na sina Bhadrā at Bhadrakālī, ay makakamtan ang bunga ng paninirahan sa Kāśī.

Verse 8

किरातेन किरातेशं लिंगं काश्यां प्रतिष्ठितम् । केदाराद्दक्षिणे भागे भक्तानामभयप्रदम्

Sa Kāśī, itinindig ng Kirāta ang liṅga na tinatawag na Kirāteśa; nasa timog ito ng Kedāra at nagbibigay ng kawalang-takot sa mga deboto.

Verse 9

चतुर्मुखो गणः श्रीमान्वृद्धकालेश सन्निधौ । चतुर्मुखेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि निश्चलः

Ang marangal na gaṇa na si Caturmukha, sa harap ni Vṛddhakāleśa, ay hanggang ngayon ay di-natitinag na nagmumuni sa liṅga na Caturmukheśvara.

Verse 10

भक्ताश्चतुर्मुखेशस्य चतुराननवद्दिवि । पूज्यंते सुरसंघातैः सर्वभोगसमन्विताः

Sa langit, ang mga deboto ni Caturmukheśa ay pinararangalan na tulad ng Apat-na-Mukha; sinasamba ng mga pulutong ng mga deva at pinagkakalooban ng lahat ng kaligayahan.

Verse 11

निकुंभेश्वरमालोक्य निकुंभगणपूजितम् । पूजयित्वा व्रजन्ग्रामं कार्यसिद्धिमवाप्नुयात् । कुबेरेश समीपेतु शिवलोके महीयते

Matapos masilayan ang Nikuṃbheśvara, na sinasamba ng mga gaṇa ni Nikuṃbha, at makapaghandog ng pagsamba, pagbalik sa sariling nayon ay makakamit ang tagumpay sa mga gawain. At sa piling ni Kubereśa, siya’y pinararangalan sa daigdig ni Śiva.

Verse 12

पंचाक्षेशं महालिंगं महादेवस्य दक्षिणे । समभ्यर्च्य नरः काश्यां जातिस्मृतिमवाप्नुयात्

Sa Kāśī, matapos sambahin nang wasto ang dakilang liṅga na Pañcākṣeśa, na nasa timog ni Mahādeva, ang tao’y nagkakamit ng pag-alaala sa mga dating kapanganakan.

Verse 13

भारभूतेश्वरं लिंगं भारभूतगणार्चितम् । अंतर्गृहोत्तरद्वारि ध्यात्वा शिवपुरे वसेत्

Sa pagninilay sa liṅga na Bhārabhūteśvara—na sinasamba ng mga gaṇa ni Bhārabhūta—sa hilagang pintuan ng panloob na dambana, ang tao’y nananahan sa lungsod ni Śiva (Śivapura).

Verse 14

भारभूतेश्वरं लिंगं यैः काश्यां न विलोकितम् । भारभूताः पृथिव्यास्तेऽवकेशिन इव द्रुमाः

Yaong hindi nakakita sa Kāśī ng liṅga na Bhārabhūteśvara ay pasanin ng daigdig—gaya ng mga punong hungkag at walang kabuluhan.

Verse 15

गणेन त्र्यक्षसंज्ञेन लिंगं त्र्यक्षेश्वरं परम् । त्रिलोचनपुरोभागे शील्येताद्यापि कुंभज

Sa pamamagitan ng isang gaṇa na tinatawag na Tryakṣa, naitatag ang kataas-taasang liṅga na Tryakṣeśvara. Hanggang ngayon ay dinarayo at sinasamba ito sa harapang looban ni Trilocana, O Kumbhaja (Agastya).

Verse 16

तस्य लिंगस्य ये भक्तास्ते तु देहावसानतः । त्र्यक्षा एव प्रजायंते नात्र कार्या विचारणा

Ang mga deboto ng liṅgang iyon, pagwawakas ng katawan, ay tunay na isinisilang bilang mga Tryakṣa; dito’y walang dapat pag-alinlanganan.

Verse 17

क्षेमको नाम गणपः काश्यां मूर्तिधरः स्वयम् । विश्वेश्वरं सर्वगतं ध्यायेदद्यापि निश्चलः

Si Kṣemaka na gaṇa, na nagkatawang-anyo sa Kāśī, ay hanggang ngayon ay matatag na nagmumuni sa Viśveśvara, ang Panginoong sumasaklaw sa lahat.

Verse 18

क्षेमकं पूजयेद्यस्तु वाराणस्यां महागणम् । विघ्नास्तस्य प्रलीयंते क्षेमं स्याच्च पदेपदे

Ang sinumang sumamba kay Kṣemaka, ang dakilang Gaṇa, sa Vārāṇasī—nalulusaw ang kanyang mga hadlang, at ang kagalingan ay sumasama sa kanya sa bawat hakbang.

Verse 19

देशांतरं गतो यस्तु तस्यागमनकाम्यया । क्षेमकं पूजनीयोत्र क्षेमेणाशु स आव्रजेत्

Kung ang isang tao’y naparoon sa ibang lupain at nagnanais makabalik, dito’y dapat niyang sambahin si Kṣemaka; sa kanyang mapalad na pag-iingat, siya’y mabilis at ligtas na makauuwi.

Verse 20

लांगलीश्वरमालोक्य लिंगं लांगलिनार्चितम् । विश्वेशादुत्तरेभागे न नरो रोगभाग्भवेत्

Pagkakita sa Liṅga na tinatawag na Lāṃgalīśvara, na sinamba ni Lāṃgalin, na nasa hilaga ng Viśveśa—ang tao’y hindi magiging bahagi ng karamdaman.

Verse 21

लांगलीशं सकृत्पूज्य पंचलांगलदानजम् । फलं प्राप्नोत्यविकलं सर्वसंपत्करं परम्

Sa pagsamba kay Lāṃgalīśa kahit minsan, nakakamit ang buo at di-nababawasang bunga na nagmumula sa pag-aalay ng limang araro—pinakamataas at nagdudulot ng lahat ng kasaganaan.

Verse 22

विराधेश्वरमाराध्य विराधगणपूजितम् । सर्वापराधयुक्तोपि नापराध्यति कुत्रचित्

Sa pagsamba kay Virādheśvara—na sinasamba ng Gaṇa na si Virādha—kahit ang nabibigatan ng lahat ng pagkakasala ay hindi na muling nagkakasala saanman.

Verse 23

दिनेदिनेपराधो यः क्रियते काशिवासिभिः । स याति संक्षयं क्षिप्रं विराधेश समर्चनात्

Ang mga pagkakasalang araw-araw na nagagawa ng mga naninirahan sa Kāśī ay mabilis na nalilipol sa wastong pagsamba kay Virādheśa.

Verse 24

नैरृते दंढपाणस्तु विराधेशं प्रयत्नतः । नत्वा सर्वापराधेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

Sa timog-kanluran, si Daṇḍapāṇi ay taimtim na yumuyuko kay Virādheśa; sa gayong pagpupugay, napapalaya ang tao sa lahat ng pagkakasala—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 25

सुमुखेशं महालिंगं सुमुखाख्यगणार्चितम् । पश्चिमाभिमुखं लिंगं दृष्ट्वा पापैः प्रमुच्यते

Ang dakilang Liṅga na tinatawag na Sumukheśa—na sinasamba ng Gaṇa na si Sumukha—kapag nakita ang Liṅgang nakaharap sa kanluran, napapalaya ang tao sa mga kasalanan.

Verse 26

स्नात्वा पिलिपिला तीर्थे सुमुखेशं विलोक्य च । सदैव सुमुखं पश्येद्धर्मराजं न दुर्मुखम्

Pagkaligo sa Pilipilā Tīrtha at pagtanaw kay Sumukheśa, laging nakikita ng tao si Dharmarāja na may maamong mukha—hindi kailanman mabagsik ang mukha.

Verse 27

आषाढिनार्चितं लिंगमाषाढीश्वरसंज्ञकम् । दृष्ट्वाषाढयां नरो भक्त्या सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

Sa buwan ng Āṣāḍha, ang sinumang tao na may debosyon na tumingin sa Liṅga na tinatawag na Āṣāḍhīśvara—na sinamba ni Āṣāḍhin—ay napapalaya sa lahat ng kasalanan.

Verse 28

उदीच्यां भारभूतेशादाषाढीशं समर्चयन् । आषाढ्यां पंचदश्यां वै न पापैः परितप्यते

Sa hilagang dako, mula kay Bhārabhūteśa, ang sumasamba kay Āṣāḍhīśa sa ikalabinlimang araw ng buwan ng Āṣāḍha ay hindi pinahihirapan ng mga kasalanan.

Verse 29

शुचिशुक्लचतुर्दश्यां पंचदश्यामथापि वा । कृत्वा सांवत्सरीं यात्रामनेना जायते नरः

Sa ika-labing-apat o kaya’y ika-labinlimang araw ng maliwanag na kalahati ng buwan Śuci, ang taong nagsagawa ng taunang paglalakbay na ito ay nagkakamit ng itinakdang bunga ng espiritu sa pamamagitan nito.

Verse 30

स्कंद उवाच । मुने गणेषु चैतेषु वाराणस्यां स्थितेष्विति । स्वनाम्ना स्थाप्य लिंगानि विश्वेशपरितुष्टये

Sinabi ni Skanda: O muni, nang ang mga pangkat ng mga tagasunod (ni Śiva) na ito ay manirahan sa Vārāṇasī, nagtatag sila ng mga liṅga na may kani-kanilang pangalan, upang lubusang malugod si Viśveśa.

Verse 31

विश्वेशश्चिंतयां चक्रे पुनः काशीप्रवृत्तये । कं वा हितं प्रहित्याद्य निर्वृतिं परमां भजे

Muling nagmuni si Viśveśa, na nagnanais pasiglahin ang banal na kaayusan ng Kāśī: “Sino ang aking pagbibigyan ng kabutihan at isusugo ngayon, upang aking matamasa ang kataas-taasang kapayapaan?”

Verse 32

योगिन्यस्तिग्मगुर्वेधाः शंकुकर्णमुखागणाः । व्यावृत्त्यनागताः काश्याः सिंधुगा इव सिंधवः

Ang mga Yoginī at ang mga gaṇa—si Tigmagurvedhā at ang pangkat na pinangungunahan ni Śaṅkukarṇa—ay umurong at hindi na nagbalik sa Kāśī, gaya ng mga ilog na umaagos tungo sa dagat.

Verse 33

धुवं काश्यां प्रविष्टा ये ते प्रविष्टा ममोदरे । तेषां विनिर्गमो नास्ति दीप्तेग्नौ हविषामिव

Tunay, ang mga pumasok sa Kāśī ay pumasok sa aking sariling sinapupunan; para sa kanila’y wala nang paglabas—gaya ng mga handog na inihahagis sa naglalagablab na apoy.

Verse 34

येषां हि संस्थितिः काश्यां लिंगार्चनरतात्मनाम् । त एव मम लिंगानि जंगमानि न संशयः

Tunay, yaong ang paninirahan ay sa Kāśī—na ang puso’y nalulugod sa pagsamba sa liṅga—sila nga ang aking mga gumagalaw na liṅga; dito’y walang pag-aalinlangan.

Verse 35

स्थावरा जंगमाः काश्यामचेतनसचेतनाः । सर्वे ममैव लिंगानि तेभ्यो द्रुह्यंति दुर्धियः

Sa Kāśī, ang di-gumagalaw at ang gumagalaw—ang walang malay at ang may malay—ay pawang aking mga liṅga. Yaong may masamang isip ay nagkakasala laban sa kanila.

Verse 36

वाचि वाराणसी येषां श्रुतौ वैश्वेश्वरी कथा । त एव काशी लिंगानि वराण्यर्च्यान्यहं यथा

Yaong sa kanilang mga labi ay ‘Vārāṇasī’, at sa kanilang pandinig ay ang banal na salaysay ni Viśveśvara—sila nga ang mapagpalang mga liṅga ng Kāśī, karapat-dapat sambahin, gaya ko.

Verse 37

वाराणसीति काशीति रुद्रावास इति स्फुटम् । मुखाद्विनिर्गतं येषां तेषां न प्रभवेद्यमः

Sa mga taong sa kanilang bibig ay malinaw na lumalabas ang pagbigkas na “Vārāṇasī,” “Kāśī,” “tahanan ni Rudra,” sa kanila’y hindi mananaig si Yama.

Verse 38

आनंदकाननं प्राप्य ये निरानंदभूमिकाम् । अन्यां हृदापि वांछंति निरानंदाः सदात्र ते

Kahit marating na ang Ānandakānana (Kāśī, ang Gubat ng Kaligayahan), yaong sa puso’y naghahangad pa ng ibang lupang walang ligaya—sila’y tunay na laging salat sa kaligayahan dito.

Verse 39

अद्यैव वास्तुमरणं बहुकालांतरेपि वा । कलिकाल भिया पुंसां काशी त्याज्या न कर्हिचित्

Mamatay man ngayon din o sa paglipas pa ng mahabang panahon, dahil sa pangamba sa Panahon ng Kali, hindi kailanman dapat talikuran ng tao ang Kāśī.

Verse 40

अवश्यंभाविनो भावा भविष्यंति पदेपदे । सलक्ष्मीनिलयां काशीं ते त्यजंति कुतो धियः

Ang mga pangyayaring di maiiwasan ay sumisibol sa bawat hakbang; paano nga tatalikuran ng marurunong ang Kāśī, ang tahanang pinananahanan ng mapalad na Lakṣmī?

Verse 41

वरं विघ्नसहस्राणि सोढव्यानि पदेपदे । काश्यां नान्यत्र निर्विघ्नं वांछेद्राज्यमपि क्वचित्

Mas mabuting tiisin ang libu-libong hadlang sa bawat hakbang sa Kāśī kaysa, sa ibang dako, maghangad man lamang ng isang kahariang walang abala.

Verse 42

कियन्निमेषसंभोग्याः संति लक्ष्म्याः पदेपदे । परं निरंतरसुखाऽमुत्राप्यत्रापि का शिका

Gaano nga ba karaming kayamanan ang nalalasap lamang sa kisap-mata, sa bawat hakbang? Ngunit ang Kāśikā ay nagkakaloob ng di-napaputol na kaligayahan—dito man at sa kabilang-buhay.

Verse 43

विश्वनाथो ह्यहं नाथः काशिकामुक्तिकाशिका । सुधातरंगा स्वर्गंगा त्रय्येषा किन्न यच्छति

Ako si Viśvanātha, ang Panginoon; ang Kāśikā ang tagapagkaloob ng mokṣa. Ang makalangit na Gaṅgā na may mga alon na tila amṛta—ano nga ba ang hindi ipinagkakaloob ng tatluhang ito?

Verse 44

पंचक्रोश्यापरिमिता तनुरेषा पुरी मम । अविच्छिन्नप्रमाणर्धिर्भक्तनिर्वाणकारणम्

Ang lungsod kong ito—na sinusukat bilang Pañcakrośī—ay mismong aking katawan; ang banal nitong saklaw ay di-napaputol, at ito ang sanhi ng paglaya ng mga deboto.

Verse 45

संसारभारखिन्नानां यातायातकृतां सदा । एकैव मे पुरी काशी ध्रुवं विश्रामभृमिका

Para sa mga napapagal sa bigat ng saṃsāra at laging abala sa pagparito at pagparoon, ang Kāśī lamang—ang aking lungsod—ang tunay na tiyak na lupang pahingahan.

Verse 46

मंडपः कल्पवल्लीनां मनोरथफलैरलम् । फलितः काशिकाख्योयं संसाराध्वजुषां सदा

Ang Kāśikā na ito, para sa mga laging naglalakbay sa daan ng saṃsāra, ay parang isang mandapa ng mga baging na tumutupad ng hiling—sagana sa mga bungang kaloob ng taimtim na hangarin.

Verse 47

चक्रवर्तेरियं छत्रं विचित्रं सर्वतापहृत् । काशीनिर्वाणराजस्य ममशूलोच्च दंडवत्

Ang kamangha-manghang payong na ito ng chakravartin ay pumapawi sa lahat ng pagdurusa; para sa Kāśī, ang Hari ng Nirvāṇa, ito’y nakatindig na parang mataas na tungkod, gaya ng Aking trishula.

Verse 48

निर्वाणलक्ष्मीं ये पुण्याः परिवांछंति लीलया । निरंतरसुखप्राप्त्यै काशी त्याज्या न तै नृभिः

Yaong mga pinagpala na wari’y naglalaro lamang na nagnanasa sa Lakṣmī ng Nirvāṇa—upang makamtan ang walang patid na kaligayahan—ay hindi dapat iwanan ang Kāśī kailanman.

Verse 49

ममानंदवने ये वै निरं तर वनौकसः । मोक्षलक्ष्मीफलान्यत्र सुस्वादूनि लभंति ते

Yaong mga nananahan nang walang patid sa Aking Ānandavana, doon nila tinatamo ang matatamis na bunga ng biyaya ng Mokṣa—ang Lakṣmī ng paglaya.

Verse 50

निर्ममं चापि निर्मोहं या मामपि विमोहयेत् । कैर्न संस्मरणीया सा काशी विश्वविमोहिनी

Siya na kayang umakit maging sa walang pagkamakasarili at walang pagkalito—maging sa akin—paanong hindi aalalahanin ng sinuman ang Kāśī, ang Mang-aakit ng buong daigdig?

Verse 51

नामापि मधुरं यस्याः परानंदप्रकाशकम् । काश्याः काशीति काशीति सा कैः पुण्यैर्न जप्यते

Kahit ang pangalan ng Kāśī ay matamis at nagpapahayag ng sukdulang kaligayahan. Sa anong kabutihang-palad hindi aawitin ng sinuman ang kanyang pangalan—‘Kāśī, Kāśī’?

Verse 52

काशीनामसुधापानं ये कुर्वंति निरंतरम् । तेषां वर्त्म भवत्येव सुधाम वसुधामयम्

Yaong walang patid na “umiinom” ng amṛta ng banal na Pangalan ng Kāśī, ang kanilang mismong landas ay nagiging wari’y yari sa nektar, at ang lupa’y nagiging daigdig ng tamis.

Verse 53

ममतारहितस्यापि मम सर्वात्मनो ध्रुवम् । त एव मामका लोके ये काशीनाम जापकाः

Bagaman ako’y walang pagkamakamkam at ako ang Sarili ng lahat, tiyak ito: sa mundong ito, yaong nag-uulit ng Pangalan ng Kāśī ay tunay na akin—aking mga sarili.

Verse 54

रहस्यमिति विज्ञाय वाराणस्या गणेश्वरैः । सब्रह्मयोगिनी ब्रध्रैः स्थितं तत्रैव नान्यथा

Yamang batid na ito’y isang banal na lihim, ang mga panginoon ng mga gaṇa ng Vārāṇasī—kasama si Brahmā at ang matatandang yoginī—ay nananatiling nakatatag doon lamang, at hindi sa iba.

Verse 55

अन्यथा ताश्च योगिन्यः सरविः सपितामहः । ते गणा मां परित्यज्य कथं तिष्ठेयुरन्यतः

Kung hindi gayon, paano magagawa ng mga yoginī na yaon—maging ng Araw at ni Pitāmaha Brahmā—at ng mga gaṇa na iyon, na iwan ako at manatili saanman pa?

Verse 56

अतीव भद्रं संजातं काश्यां तिष्ठत्सु तेषु हि । एकोपि भेद प्रभवेद्राज्ये राज्यांतरं विना

Tunay na dakilang kabutihang-palad ang sumibol kapag sila’y nananatili sa Kāśī; sapagkat kahit isang munting pagkakahati ay makalilikha ng “ibang kaharian” sa loob ng isang kaharian.

Verse 57

लब्धप्रवेशास्तावंतस्ते सर्वे मत्स्वरूपिणः । यतिष्यंति यतोवश्यं मदागमनहेतवे

Pagkapasok nila roon, silang lahat—gaano man karami—ay nasa aking mismong anyo; at magsisikap sila sa lahat ng paraan upang maging sanhi ng aking pagparito.

Verse 58

अन्यानपि प्रेषयामि मत्पार्श्वपरिवर्तिनः । ये ते तत्र स्थिताः श्रेष्ठा अपिगंतास्म्यहं ततः

“Magpapadala pa ako ng iba—yaong mga gumagalaw sa aking malapit na kapisanan. At yaong mga dakila na naroon na, pagkatapos nito, ako mismo’y paroroon din.”

Verse 59

विचार्येति महादेवः समाहूय गजाननम् । प्राहिणोत्कथयित्वेति गच्छ काशीमितः सुत

Pagkaraang pag-isipan nang gayon, tinawag ni Mahādeva si Gajānana at siya’y isinugo, na nagsabi: “Pumaroon ka mula rito sa Kāśī, anak ko, at ipahayag ang mensaheng ito.”

Verse 60

तत्रस्थितोपि संसिद्धयै यतस्व सहितो गणैः । निर्विघ्नं कुरु चास्माकं नृपे विघ्नं समाचर

“Kahit naroon ka, magsikap ka para sa ganap na katuparan ng layon, kasama ang iyong mga gaṇa. Gawin mong walang hadlang ang aming gawain—at sa haring iyon, magpabunga ka ng mga hadlang.”

Verse 61

आधाय शासनं मूर्ध्नि गणाधीशोथ धूर्जटेः । प्रतस्थे त्वरितः काशीं स्थितिज्ञः स्थितिहेतवे

Isinuklob sa kanyang ulo ang utos ni Dhūrjaṭi, ang Panginoon ng mga Gaṇa ay nagmadaling tumungo sa Kāśī—batid ang wastong kaayusan, upang itatag at ingatan ang kaayusang iyon.