Adhyaya 35: Madālasa’s Instruction on Purity, Impurity, and Corrective Rites (Śauca and Aśauca)

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे अलर्कानुशासने सदाचारकथनं नाम चतुस्त्रिंशोऽध्यायः । पञ्चत्रिंशोऽध्यायः । मदालसोवाच । अतः परं शृणुष्व त्वं वर्ज्यावर्ज्यप्रतिक्रियाम् । भोज्यमन्नं पर्युषितं स्नेहाक्तं चिरसंभृतम् ॥

Sa gayon nagwakas ang ika-34 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Wastong Asal,” sa Markandeya Purana, sa pagtuturo kay Alarka. Ngayon ay nagsisimula ang ika-35 kabanata. Sinabi ni Madalasa: “Sumunod, pakinggan ang mga lunas at tuntunin hinggil sa dapat iwasan at sa hindi kailangang iwasan. Ang pagkaing nararapat kainin ay kabilang ang pagkaing naiwang magdamag/napaglumaan, yaong pinahiran ng taba (ghee/langis), at yaong matagal nang naimbak.”

Verse 2

अस्नेहाश्चापि गोधूमयवगोरसविक्रियाः । शशकः कच्छपो गोधा श्वावित् खड्गोऽथ पुत्रक ॥

Bukod dito, iwasan ang mga pagkaing mula sa trigo at sebada, at ang mga produktong gatas ng baka kapag walang taba (ibig sabihin, hindi nilagyan ng ghee/langis). At, anak, iwasan din ang kuneho, pagong, iguana/bayawak, porcupine, at rhinoceros.

Verse 3

भक्ष्या ह्येते तथा वर्ज्यौ ग्रामशूकरकुक्कुटौ । पितृदेवादिशेषश्च श्राद्धे ब्राह्मणकाम्यया ॥

Ang mga ito ay sinasabing maaaring kainin, subalit ang baboy sa nayon at ang tandang ay dapat iwasan. Ngunit ang mga natira mula sa handog sa mga Pitri (mga ninuno), sa mga diyos, at sa iba pa—ay maaaring kainin sa śrāddha, na may layuning parangalan at bigyang-kasiyahan ang mga brāhmaṇa.

Verse 4

प्रोक्षितञ्चौषधार्थञ्च खादन्मांसं न दुष्यति । शङ्खाश्मस्वर्णरूप्याणां रज्जूनामथ वाससाम् ॥

Walang kasalanan sa pagkain ng karne na winisikan (ng tubig o mantra ng paglilinis) o yaong kinuha para sa layuning panggamot. (Ngayon tungkol sa paglilinis:) para sa kabibe ng conch, bato, ginto, pilak, mga lubid, at mga kasuotan—itinakda ang mga tuntunin.

Verse 5

शाकमूलफलानाञ्च तथा विदलचर्मणाम् । मणिवज्रप्रवालानां तथा मुक्ताफलस्य च ॥

Ang mga tuntunin ng kadalisayan ay naaangkop din sa mga gulay, ugat, at mga bunga; gayundin sa hinating balat o mga piraso ng katad; at sa mga hiyas—mga ratna, diyamante, korales, at pati mga perlas.

Verse 6

गात्राणाञ्च मनुष्याणामम्बुना शौचमिष्यते । यथायसानां तोयेन ग्राव्णः सङ्घर्षणेन च ॥

Para sa mga bahagi ng katawan ng tao, ang paglilinis ay itinakda sa pamamagitan ng tubig; gaya ng bakal na (nililinis) sa tubig, at ang bato sa pamamagitan ng pagkikiskis o alitan.

Verse 7

सस्त्रेहाणाञ्च भाण्डानां शुद्धिरुष्णेन वारिणा । शूर्पधान्याजिनानाञ्च मुषलोलूखलस्य च ॥

Para sa mga sisidlan o kasangkapang may sebo o mantika, ang paglilinis ay sa pamamagitan ng mainit na tubig. Gayundin ang tuntunin para sa mga bilao/pangwinnow, mga butil, mga balat, at para sa halo at lusong.

Verse 8

संहतानाञ्च वस्त्राणां प्रोक्षणात् सञ्चयस्य च । वल्कलानामशेषाणामम्बुमृच्छौचमिष्यते ॥

Para sa mga kasuotang nakatiklop o nakabalot, at para sa mga naipong imbakan, ang paglilinis ay sa pamamagitan ng pagwiwisik. Para sa lahat ng kasuotang mula sa balat ng punò (valkala), ang paglilinis ay itinakda sa tubig at lupa (luwad).

Verse 9

तृणकाष्ठौषधीनाञ्च प्रोक्षणात् शुद्धिरिष्यते । आविकानां समस्तानां केशानाञ्चापि मेध्यता ॥

Para sa damo, kahoy, at mga halamang-gamot, ang paglilinis ay itinuturing na sa pamamagitan ng pagwiwisik. Lahat ng bagay na yari sa lana, at maging ang buhok, ay itinuturing na likás na dalisay (medhya—karapat-dapat).

Verse 10

सिद्धार्थकानां कल्केन तिलकल्केन वा पुनः । साम्बुना तात ! भवति उपघातवतां सदा ॥

O minamahal, para sa mga binhi gaya ng puting mustasa (siddhārthaka), ang paglilinis ay nakakamit sa pamamagitan ng tubig na may kasamang pahid na masa/pasta (kalkā)—maging sariling pasta nito o pasta ng linga; ito ang palagiang tuntunin para sa mga bagay na nadungisan (upaghāta).

Verse 11

तथा कार्पासिकानाञ्च विशुद्धिर्जलबhasmanā । दारुदन्तास्थिशृङ्गाणां तक्षणाच्छुद्धिरिष्यते ॥

Gayundin, ang mga bagay na yari sa bulak ay nililinis sa pamamagitan ng tubig at abo; at para sa kahoy, ngipin, buto, at sungay, ang paglilinis ay itinuturing na nagmumula sa pagkayod/pagtabas ng ibabaw.

Verse 12

पुनः पाकेन भाण्डानां पार्थिवानाञ्च मेध्यता । शुचिर्भैक्षं कारुहस्तः पण्यं योषिन्मुखं तथा ॥

Muli, ang mga sisidlan—lalo na ang mga palayok na luwad—ay nagiging angkop (dalisay) sa pamamagitan ng pag-init/pagluluto. Ang pagkaing limos ay itinuturing na dalisay; ang mga kalakal na hinawakan ng mga artesano ay itinuturing na dalisay para sa kalakalan; at gayundin, ang (pagkain/tubig) na nadampian ng bibig ng isang babae ay sinusunod sa isang tiyak na kaugalian ng kadalisayan.

Verse 13

रथ्यागतमविज्ञातं दासवर्गादिनाहृतम् । वाक्रप्रशास्तं चिरातीतमनैकान्तरितं लघु ॥

Yaong nagmula sa lansangan, yaong hindi tiyak ang pinagmulan, yaong dinala ng mga alipin at mga katulad nila; yaong pinagtitibay ng mapagkakatiwalaang patotoo, yaong lumipas na ang mahabang panahon, at yaong nahiwalay sa pamamagitan ng maraming pagitan—ang mga ito ay itinuturing na “magagaan” na uri sa pagtatasa ng kadalisayan at dungis.

Verse 14

अतिप्रभूतं बालञ्च वृद्धातुरविचेष्टितम् । कर्मान्ताङ्गाराशालाश्च स्तनन्धयसुताः स्त्रियः ॥

Ang labis na paglabas/pagdumi, ang bata, at ang di-mapigil na kilos ng matatanda at maysakit; ang mga pagawaan at mga pook ng uling/apoy; at ang mga babaeng may sanggol na sumususo—ang mga ito ay mga natatanging kalagayan sa pagtatasa ng kalinisan at karumihan.

Verse 15

शुचिन्यश्च तथैवापः स्त्रन्त्यो 'गन्धबुद्बुदाः । भूमिर्विशुध्यते कालाद्दाहमार्जनगोक्रमैः ॥

Gayundin, ang umaagos na tubig—na walang mabahong amoy at walang bula—ay itinuturing na dalisay. Ang lupa ay nalilinis sa paglipas ng panahon, sa pamamagitan ng pagsunog, pagwawalis/paglilinis, at sa pagyapak (paggalaw) ng mga baka.

Verse 16

लेपादुल्लेखनात् सेकाद्वेश्मसंमार्जनार्चनात् । केशकीटावपन्ने च गोग्राते मक्षिकान्विते ॥

Sa pamamagitan ng pagpapalitada, pagkayod, pagwiwisik, pagwawalis, at pagsamba sa bahay—nagkakamit ng paglilinis, kahit ito’y napinsala ng buhok at mga insekto, kahit ito’y naamoy at nadungisan ng baka, o kahit ito’y pinamugaran ng mga langaw.

Verse 17

मृदम्बुभस्मना तात ! प्रोक्षितव्यं विशुद्धये । औदुम्बराणामम्लेन क्षारेण त्रपुसीसयोः ॥

Sa luwad, tubig, at abo, dapat iwisik para sa paglilinis, O minamahal. Para sa (kahoy ng) udumbara (punong igos), ang paglilinis ay sa pamamagitan ng maasim na bagay; at para sa lata at tingga, ang paglilinis ay sa pamamagitan ng alkalina.

Verse 18

भस्माम्बुभिश्च कांस्यानां शुद्धिः प्लावाद् द्रवस्य च । अमेध्याक्तस्य मृत्तोयैर्गन्धापहरणेन च ॥

Para sa mga sisidlang tanso, ang paglilinis ay sa pamamagitan ng abo at tubig; at para sa mga likido, sa pamamagitan ng pagsasalin/pagpapaapaw (plāva). Ang bagay na napahiran ng karumihan ay (nililinis) sa luwad at tubig, at sa pag-aalis din ng amoy.

Verse 19

अन्येषाञ्चैव तद्द्रव्यैर्वर्णगन्धापहारतः । शुचि गोत्रप्तिकृत्तोयं प्रकृतिस्थं महीगतं ॥

Para sa iba pang mga sangkap, ang paglilinis ay sa kani-kanilang angkop na panlinis, sa pamamagitan ng pag-aalis ng pagkupas/pagbabago ng kulay at ng amoy. Ang tubig ay dalisay kapag ito’y nakalulugod sa mga baka (katanggap-tanggap na inumin), kapag nasa likás na kalagayan, at kapag (sariwa) mula sa lupa o pinagmumulan.

Verse 20

तथा मांसञ्च चण्डालक्राव्यादादिनिपातितम् । रथ्यागतञ्च चेलादि तात ! वातात् शुचि स्मृतम् ॥

Gayundin, ang karne na nahulog mula sa isang Caṇḍāla, isang kumakain ng laman at mga katulad niya, at ang damit at mga bagay na kahawig na nadikit sa lansangan—o minamahal—ay itinuturing na nagiging dalisay sa pagdaan ng hangin.

Verse 21

रजोऽग्निरश्वो गौश्छाया रश्मयः पवनो मही । विप्रुषो मक्षिकाद्याश्च दुष्टसङ्गाददोṣिणः ॥

Ang alikabok, apoy, kabayo, baka, lilim, sinag ng araw, hangin, lupa, mga patak, at mga langaw at katulad nito ay hindi nadudungisan kahit makisalamuha sa marumi.

Verse 22

अजाश्वौ मुखतो मेध्यौ न गोर्वत्सस्य चाननम् । मातुः प्रस्त्रवणं मेध्यं शकुनिः फलपातने ॥

Ang kambing at kabayo ay itinuturing na dalisay (medhya) sa may bibig; ngunit ang bibig ng guya ay hindi itinuturing na gayon. Ang gatas na dumadaloy mula sa ina ay dalisay; at ang ibon ay hindi sinisisi o nakakadungis kapag ang bunga ay nahuhulog dahil dito.

Verse 23

आसनं शयनं यानं नावः पथि तृणानि च । सोमसूर्यांशुपवनैः शुध्यन्ते तानि पण्यवत् ॥

Ang mga upuan, higaan, sasakyan, bangka, at maging ang mga damo sa daan ay nalilinis sa liwanag ng buwan, liwanag ng araw, at hangin—gaya ng mga panindang inilalantad para magamit.

Verse 24

रथ्यावसर्पणस्नानक्षुत्पानम्लानकर्मसु । आचामेत यथान्यायं वासो विपरिधाय च ॥

Pagkatapos maglakad-lakad sa lansangan, pagkatapos maligo, pagkatapos kumain at uminom, at pagkatapos ng gawaing nakapapagod, dapat magsagawa ng ācamana ayon sa tuntunin, at ayusin o magpalit din ng kasuotan nang nararapat.

Verse 25

स्पृष्टानामप्यसंसर्गैर्विरथ्याकर्दमाम्भसाम् । पक्वेष्टरचितानाञ्च मेध्यता वायुसङ्गमात् ॥

Kahit ang mga bagay na nahawakan na, kung wala nang kasunod na pagdikit sa karumihan—gayundin ang mga bagay na naapektuhan ng tubig-kalsada at putik—at ang paghahanda ng lutong pagkain na may wastong layon, ang kadalisayan ay nakakamit sa pagdampi ng hangin.

Verse 26

प्रभूतोपहतात् अन्नात् अग्रं उद्धृत्य सन्त्यजेत् । शेषस्य प्रोक्षणं कुर्याद् आचम्यादिभस् तथा मृदा ॥

Mula sa pagkaing labis na nadungisan, dapat kunin at itapon ang unang bahagi/ang pinakaapektado. Sa natitira, magsagawa ng pagwiwisik ng tubig, saka gawin ang ācamana at iba pang gawaing paglilinis, at linisin din sa pamamagitan ng lupa ayon sa itinakda.

Verse 27

उपवासस् त्रिरात्रन्तु दुष्टभक्ताशिनो भवेत् । अज्ञाते ज्ञानपूर्वन्तु तद्दोषोपशमेन तु ॥

Para sa kumain ng maruming pagkain, itinakda ang pag-aayuno sa loob ng tatlong gabi. Kung nagawa nang hindi nalalaman, ang paglilinis ay ayon sa nararapat; ngunit kung nagawa nang may kamalayan, ang kasalanang iyon ay dapat payapain at alisin sa pamamagitan ng angkop na pagtubos-sala.

Verse 28

उदक्याश्वशृगालादीन् सूतिकान्त्यवसायिनः । स्पृष्ट्वा स्नायीत शौचार्थं तथैव मृतहारिणः ॥

Kapag nahipo ang babaeng may regla, ang kabayo, ang asong-gubat (jackal) at mga katulad nito, ang babaeng nanganganak o bagong panganak, o ang itinuturing na labas sa kasta (avasāyin), dapat maligo para sa kadalisayan; gayundin matapos mahawakan ang mga nagdadala ng bangkay.

Verse 29

नारं स्पृष्ट्वास्थि सस्त्रेहं स्नातः शुध्यति मानवः । आचाम्यैव तु निःस्त्रेहं गामालभ्यार्कमीक्ष्य वा ॥

Kung ang isang lalaki ay makahipo ng buto ng tao na may pahid na taba/mantika, nagiging dalisay siya sa pamamagitan ng pagligo. Ngunit kung walang pahid na taba, nagiging dalisay siya sa pagganap lamang ng ācamana; o kaya sa paghipo sa baka at/o sa pagtitig sa araw.

Verse 30

न लङ्घयेत तथैवासृक्छ्ठीवनोद्वर्तनानि च । नोद्यानादौ विकालेषु प्राज्ञस्तिष्ठेत् कदाचन ॥

Ang marunong ay hindi dapat tumapak o magwalang-bahala sa dugo, laway, o mga dumi ng katawan gaya ng natuklap na libag matapos ang pagmamasahe ng langis. Gayundin, ang maingat ay hindi dapat magpalipas-lipas sa mga hardin at katulad na lugar sa oras na hindi nararapat.

Verse 31

न चालपेज्जनद्विष्टां वीरहीनां तथा स्त्रियम् । गृहादुच्छिष्टविण्मूत्रपादाम्भांसि क्षिपेद्वहिः ॥

Huwag makipag-usap sa babaeng kinapopootan ng mga tao, ni sa babaeng walang tagapagtanggol o sandigan. At ilabas sa bahay ang tira-tirang pagkain, dumi, ihi, at ang tubig na ginamit sa paghuhugas ng paa.

Verse 32

पञ्च पिण्डाननुधृत्य न स्त्रायात् परवारिणि । स्त्रायीत देवखातेṣu गङ्गाह्रदसरित्सु च ॥

Pagkatapos kunin (o itabi) ang limang piṇḍa, hindi dapat maligo sa tubig na pag-aari ng iba (pribadong bukal o imbakan). Ngunit maaaring maligo sa mga tangke o lawa na inialay sa mga diyos, at sa Ilog Gaṅgā, mga lawa, at mga ilog.

Verse 33

देवता-पितृ-सच्छास्त्र-यज्ञ-मन्त्रादिनिन्दकैः । कृत्वा तु स्पर्शनालापं शुध्येतार्कावलोकनात् ॥

Kung ang isa ay nakahipo o nakipag-usap sa mga lumalait sa mga diyos, sa mga ninuno, sa tunay na śāstra, sa paghahandog na sakripisyo, sa mga mantra at iba pa, dapat siyang luminis sa pamamagitan ng pagtanaw sa araw.

Verse 34

अवलोक्य तथोदक्यां अन्त्यजं पतितं शवम् । विधर्मि-सूतिका-षण्ढ-विवस्त्रान्त्यावसायिनः ॥

Gayundin, kapag nakita sa tubig—isang itinuturing na outcaste, isang nalugmok o bumagsak, o isang bangkay—at kapag nakatagpo ng erehe, babaeng nasa karumihan ng panganganak, taong impotente, taong hubad, isang outcaste, o taong gumagawa ng hamak na hanapbuhay—(nadudungisan at dapat magsagawa ng paglilinis).

Verse 35

सूतनिर्ग्यातकांश्चैव परदाररताश्च ये । एतदेव हि कर्तव्यं प्राज्ञैः शोधनमात्मनः ॥

Gayundin sa mga may kaugnayan sa karumihan matapos manganak at sa mga nalulugod sa asawa ng ibang lalaki: para sa marurunong, ito ang nararapat—ang sariling pagpapadalisay.

Verse 36

अभोज्यं सूतिका-षण्ढ-मार्जाराखुश्वकुक्कुटान् । पतिताविद्धचण्डाल-मृतहारांश्च धर्मवित् ॥

Ang nakaaalam ng dharma ay dapat ituring na hindi karapat-dapat kainin ang pagkaing may kaugnayan sa babaeng nasa karumihan matapos manganak, sa taong baog o walang lakas, sa pusa, daga, aso, at tandang; gayundin ang pagkaing may kaugnayan sa nalugmok, sa taong may butas o dungis na katayuan, sa caṇḍāla, at sa mga nabubuhay sa pagdadala ng bangkay.

Verse 37

संस्पृश्य शुध्यते स्त्रानादुदक्यां ग्रामशूकरौ । तद्वच्च सूतिकाशौचदूषितौ पुरुषावपि ॥

Kapag sila’y nahawakan, ang tao’y nalilinis sa pamamagitan ng pagligo: gaya ng sa baboy sa nayon at sa pagdikit na may kaugnayan sa maruming tubig. Gayundin, maging ang dalawang lalaking nadungisan ng karumihang panganganak (sūtikā-aśauca) ay nalilinis sa pagligo matapos ang paghipo.

Verse 38

यस्य चानुदिनं हानिर्गृहे नित्यस्य कर्मणः । यश्च ब्राह्मणसंत्यक्तः किल्विषी स नराधमः ॥

Ang sinumang sa kanyang bahay ay unti-unting napapabayaan araw-araw ang mga arawang ritwal na sapilitan, at iniiwan ng mga brāhmaṇa (dahil kapintasan), ang makasalanang iyon ang pinakahamak sa mga tao.

Verse 39

नित्यस्य कर्मणो हानिं न कुर्वोत कदाचन । तस्य त्वकरणे बन्धः केवलं मृतजन्मसु ॥

Huwag kailanman magdulot ng anumang pagkukulang sa mga arawang ritwal na sapilitan. Sapagkat sa hindi pagsasagawa nito ay may pagkagapos—na lumilitaw lamang bilang mga kapanganakang tila patay (mga muling pagsilang na miserableng at tigang sa espiritu).

Verse 40

दशाहं ब्राह्मणस्तिष्ठेद्दानहोमादिवर्जितः । क्षत्रियो द्वादशाहञ्च वैश्यो मासार्धमेव च ॥

Ang isang Brāhmaṇa ay dapat mag-ingat sa aśauca sa loob ng sampung araw, umiwas sa pagbibigay ng kaloob, sa paghahandog sa apoy, at sa mga katulad nito. Ang Kṣatriya ay (gayon) sa loob ng labindalawang araw, at ang Vaiśya sa kalahating buwan.

Verse 41

शूद्रस्तु मासमासीता निजकर्मविवर्जितः । ततः परं निजं कर्म कुर्युः सर्वे यथोदितम् ॥

Ngunit ang isang Śūdra ay dapat manatili sa aśauca sa loob ng isang buwan, at umiwas sa kanyang nakagawiang gawain. Pagkaraan nito, ang lahat ay dapat gumanap ng kani-kanilang tungkulin ayon sa itinakda.

Verse 42

प्रोताय सलिलं देयं बहिर्दग्ध्वा तु गोत्रिकैः । प्रथमे 'ह्नि चतुर्थे च सप्तमे नवमे तथा ॥

Dapat ihandog ang tubig sa yumao; at matapos ang pagsusunog ng bangkay sa labas (ng pamayanan), ang mga kamag-anak na kapareho ng gotra ay dapat magsagawa ng mga itinakdang ritwal sa unang araw, ikaapat, ikapito, at gayundin sa ikasiyam.

Verse 43

भस्मास्थिचयनं कार्यं चतुर्थे गोत्रिकैर्दिने । ऊर्ध्वं सञ्चयनात् तेषामङ्गस्पर्शो विधीयते ॥

Ang pagtipon ng abo at mga buto ay dapat gawin ng mga kamag-anak na kapareho ng gotra sa ikaapat na araw. Pagkatapos maisagawa ang pagtipon, pinahihintulutan na ang pagdikit ng katawan sa kanila.

Verse 44

सोदकैस्तु क्रियाः सर्वाः कार्याः सञ्चयनात्परम् । स्पर्श एव सपिण्डानां मृताहनि तथोभयोः ॥

Pagkatapos ng pagtipon (ng mga buto), ang lahat ng ritwal ay dapat isagawa kasabay ng tubig, ibig sabihin, sa pamamagitan ng mga ritwal na may tubig. Para sa mga kamag-anak na sapiṇḍa, sa araw ng kamatayan, ang karumihan ay natatamo sa simpleng paghipo—kaya ito’y para sa magkabilang panig.

Verse 45

अन्वेकमृक्षमाशस्त्र-तोयोद्बन्धन-वह्निषु । विषप्रपातादिमृते प्रायोनाशकयोरपि ॥

Sa mga pangyayaring gaya ng mapatay ng mabangis na hayop, ng sandata, ng tubig, ng pagbitay/pagsakal, o ng apoy—at sa mga kamatayang dulot ng lason, pagkahulog, at mga katulad nito, gayundin sa kaso ng pagpapakamatay/pagsira sa sarili—may natatanging tuntunin ayon sa ipinahayag sa kalapit na konteksto.

Verse 46

बाले देशान्तरस्थे च तथा प्रव्रजिते मृते । सद्यः शौचमथान्यैश्च त्र्यहमुक्तमशौचकम् ॥

Kung mamatay ang isang bata, o mamatay ang nasa malayong pook, o mamatay ang isang ascetic/renunciate—ang paglilinis ay agad. Sa ibang mga kaso, itinatakda ang tatlong-araw na panahon ng aśauca.

Verse 47

सपिण्डानां सपिण्डस्तु मृते 'न्यस्मिन्मृतो यदि । पूर्वाशौचसमाख्यातैः कार्यास्त्वत्र दिनैः क्रियाः ॥

Kung sa mga kamag-anak na sapiṇḍa, habang umiiral pa ang isang aśauca dahil sa naunang kamatayan, may isa pang sapiṇḍa na mamatay, kung gayon ang mga ritwal dito ay dapat isagawa ayon sa mga araw na nabilang sa naunang aśauca.

Verse 48

एष एव विधिर्दृष्टो जन्मन्यपि हि सूतके । सपिण्डानां सपिण्डेषु यथावत्सोदकेषु च ॥

Ang kaparehong tuntuning ito ay sinusunod din para sa karumihan dahil sa kapanganakan (sūtaka). Sa mga kamag-anak na sapiṇḍa, ito’y angkop na naipapatupad, at gayundin hinggil sa mga ritwal na may kinalaman sa tubig.

Verse 49

जाते पुत्रे पितुः स्नानं सचेलन्तु विधीयते । तत्रापि यदि चान्यस्मिन जातॆ जायेत चापरः ॥

Kapag isinilang ang isang anak na lalaki, iniuutos sa ama na maligo, kahit nakasuot pa ang kanyang mga damit. At sa kontekstong iyon din, kung kapag may isang ipinanganak na, may isa pang isisilang pa (ibig sabihin, sunod-sunod ang mga kapanganakan)…

Verse 50

तत्रापि शुद्धिरुद्दिष्टा पूर्वजन्मवतो दिनैः । दशद्वादशमासार्ध-माससङ्ख्यैर्दिनैर्गतैः ॥

Kahit sa gayong kalagayan, itinakda ang panahon ng paglilinis (śuddhi) ayon sa mga araw na lumipas—binibilang sa sampu o labindalawang buwan, at gayundin sa sukat ng kalahating buwan at isang buwan, habang patuloy na lumilipas ang mga araw.

Verse 51

स्वाः स्वाः कर्मक्रियाः कुर्युः सर्वे वर्णा यथाविधि । प्रेतमुद्दिश्य कर्तव्यमेकोद्दिष्टं ततः परम् ॥

Ang lahat ng varṇa ay dapat gumanap ng kani-kanilang tungkuling ritwal ayon sa tuntunin. Pagkaraan nito, para sa yumao (preta), isagawa ang ritong ekoddiṣṭa bilang kasunod.

Verse 52

दानानि चैव देयानि ब्राह्मणेभ्यो मनीषिभिः । यद्यदिष्टतमं लोके यच्चापि ययितं गृहे ॥

Ang marurunong ay dapat magbigay ng kaloob sa mga brāhmaṇa—maging yaong pinakanais sa daigdig at yaong pinakapinapahalagahan sa sariling tahanan.

Verse 53

तत्तद् गुणवते देयं तदेवाक्षयमिच्छता । पूर्णैस्तु दिवसैः स्पृष्ट्वा सलिलं वाहनायुधम् ॥

Ang gayong handog ay dapat ibigay sa karapat-dapat; para sa naghahangad ng di-nasisirang kabutihan (akṣaya), yaon lamang ang nagiging di-mauubos. At matapos ang ganap na bilang ng mga araw, matapos humipo sa tubig (ācamana), maaari nang muling gumamit ng sasakyan at mga sandata.

Verse 54

प्रतोददण्डौ च तथा सम्यग्वर्णाः कृतक्रियाः । स्ववर्णधर्मनिर्दिष्टमुपादानं तथा क्रियाः ॥

Gayundin tungkol sa pang-udyok (goad) at tungkod (staff): ang mga varṇa, matapos ganap na maisagawa ang mga ritwal nang wasto, ay dapat muling kunin ang mga kailangan at gampanan ang mga gawain ayon sa itinakdang tungkulin ng sariling varṇa.

Verse 55

कुर्युः समस्ताः शुचिनः परत्रेह च भूतिदाः । अध्येतव्या त्रयी नित्यं भवितव्यं विपश्चिता ॥

Dapat kumilos ang lahat nang may kadalisayan, na nagkakaloob ng kagalingan dito at sa kabilang-buhay. Dapat pag-aralan araw-araw ang tatlong Veda, at maging mapanuri at marunong.

Verse 56

धर्मतो धनमाहार्यं यष्टव्यञ्चापि यत्नतः । यच्चापि कुर्वतो नात्मा जुगुप्सामेति पुत्रक ! ॥

Ang yaman ay dapat makamtan sa matuwid na paraan, at ang paghahandog (yajña) ay dapat isagawa nang may pagsisikap. At anumang gawin mo na hindi magpapabagsak sa sarili sa pagkamuhi sa sarili—iyon ang gawin mo, mahal kong anak.

Verse 57

तत्कर्तव्यमशङ्केन यन्न गोप्यं महाजने । एवमाचरतो वत्स ! पुरुषस्य गृहे सतः । धर्मार्थकामसम्प्राप्त्या परत्रेह च शोभनम् ॥

Yaong hindi kailangang itago sa madla ay dapat gawin nang walang pag-aatubili. Sapagkat sa lalaking namumuhay bilang maybahay at kumikilos nang gayon, ang pag-abot sa dharma, artha, at kāma ay nagdudulot ng mapalad at marangal na bunga dito at sa kabilang-buhay, mahal na anak.