Adhyaya 22

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे एकविशो ऽध्याय इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच गोमयेनोदकैर्भूमिं शोधयित्वा समाहितः / संनिपात्य द्विजान् सर्वान् साधुभिः संनिमन्त्रयेत्

Ganito, sa banal na «Śrī Kūrma Purāṇa», sa Saṃhitā na may anim na libong taludtod, sa huling bahagi—(narito ang pahayag ng pagtatapos ng kabanata). Sinabi ni Vyāsa: Pagkatapos linisin ang lupa sa pamamagitan ng dumi ng baka at tubig, at pagpayapain ang isip, tipunin ang lahat ng “dalawang ulit na isinilang,” at sa tulong ng mga banal, pormal na anyayahan sila para sa sagradong ritwal.

Verse 2

श्वो भविष्यति मे श्राद्धं पूर्वेद्युरभिपूज्य च / असंभवे परेद्युर्वा यथोक्तैर्लक्षणैर्युतान्

“Bukas gaganapin ang aking śrāddha. Kaya sa araw na nauna, dapat magalang na anyayahan at parangalan ang mga brāhmaṇa; kung hindi ito maaari, maaari ring gawin sa sumunod na araw—pumili ng mga may itinakdang mga katangian.”

Verse 3

तस्य ते पितरः श्रुत्वा श्राद्धकालमुपस्थितम् / अन्योन्यं मनसा ध्यात्वा संपतन्ति मनोजवाः

Nang marinig ng kanyang mga Pitṛ (mga ninunong ama) na dumating na ang oras ng śrāddha, nagkakilalanan sila sa isip, at mabilis na bumababa—kasingbilis ng pag-iisip.

Verse 4

ब्राह्मणैस्ते सहाश्नन्ति पितरो ह्यन्तरिक्षगाः / वायुभूतास्तु तिष्ठन्ति भुक्त्वा यान्ति परां गतिम्

Ang mga Pitṛ na gumagalaw sa antarikṣa (gitnang dako) ay nakikibahagi sa handog kasama ng mga brāhmaṇa. Sa pag-anyong hangin, nananatili silang naroroon; at kapag nasiyahan, umaalis sila tungo sa pinakamataas na kalagayan.

Verse 5

आमन्त्रिताश्च ते विप्राः श्राद्धकाल उपस्थिते / वसेयुर्नियताः सर्वे ब्रह्मचर्यपरायणाः

Kapag dumating na ang oras ng Śrāddha, ang mga brāhmaṇa na naanyayahan ay dapat manatili roon, lahat ay may pagpipigil at disiplina, at nakatuon sa brahmacarya.

Verse 6

अक्रोधनो ऽत्वरो ऽमत्तः सत्यवादी समाहितः / भारं मैथुनमध्वानं श्राद्धकृद् वर्जयेज्जपम्

Ang nagsasagawa ng japa ay dapat walang galit, hindi nagmamadali, hindi lasing o nalalango, tapat sa salita, at nakapirmi ang isip. Sa oras ng japa, iwasan ang pagbubuhat ng mabibigat, pakikipagtalik, mahabang paglalakbay; at kapag isinasagawa ang ritong śrāddha, dapat ding itigil ang japa.

Verse 7

आमन्त्रितो ब्राह्मणो वा यो ऽन्यस्मै कुरुते क्षणम् / स याति नरकं घोरं सूकरत्वां प्रायाति च

Kung ang isang brāhmaṇa na pormal nang inanyayahan ay kahit sandali lamang ay tumalikod upang maglingkod sa iba, siya’y mapapasa impiyernong kakila-kilabot—at pagkaraan ay isisilang pa bilang baboy.

Verse 8

आमन्त्रयित्वा यो मोहादन्यं चामन्त्रयेद् द्विजम् / स तस्मादधिकः पापी विष्ठाकीटो ऽभिजायते

Kung matapos anyayahan ang isang brāhmaṇa ay dahil sa pagkalito ay mag-anyaya pa ng isa pang brāhmaṇa bilang kapalit, ang taong iyon ay higit pang makasalanan kaysa sa naunang pagkukulang; isisilang siyang uod sa dumi.

Verse 9

श्राद्धे निमन्त्रितो विप्रो मैथुनं यो ऽधिगच्छति / ब्रह्महत्यामवाप्नोति तिर्यग्योनौ च जायते

Ang brāhmaṇa na inanyayahan sa ritong śrāddha, kung makikipagtalik, ay magkakamit ng kasalanang brahma-hatyā (pinakamabigat na paglabag) at pagkaraan ay isisilang sa sinapupunan ng hayop.

Verse 10

निमन्त्रितस्तु यो विप्रो ह्यध्वानं याति दुर्मतिः / भवन्ति पितरस्तस्य तं मासं पांशुभोजनाः

Ngunit kung ang brāhmaṇa na maayos nang inanyayahan ay sa kamangmangan ay umalis sa paglalakbay, ang kaniyang mga pitṛ (ninuno) sa buwang iyon ay mapipilitang mabuhay na alikabok ang pagkain.

Verse 11

निमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे प्रकुर्यात् कलहं द्विजः / भवन्ति तस्य तन्मासं पितरो मलभोजनाः

Ngunit kung ang isang dvija (dalawang-ulit na isinilang), na naanyayahan sa Śrāddha, ay magpasimula ng alitan doon, sa buong buwang iyon ang kanyang mga Pitṛ (ninuno) ay tila kumakain ng karumihan, sapagkat maruming handog ang kanilang natatanggap.

Verse 12

तस्मान्निमन्त्रितः श्राद्धे नियतात्मा भवेद् द्विजः / अक्रोधनः शौचपरः कर्ता चैव जितेन्द्रियः

Kaya nga, ang dvija (brāhmaṇa) na inanyayahan sa Śrāddha ay dapat magpigil sa sarili—walang poot, nakatuon sa kalinisan, bihasa sa pagsasagawa ng ritwal, at nagwagi sa mga pandama.

Verse 13

श्वोभूते दक्षिणां गत्वा दिशं दर्भान् समाहितः / समूलानाहरेद् वारि दक्षिणाग्रान् सुनिर्मलान्

Sa bukang-liwayway, na may natipong isipan, dapat siyang tumungo sa timog at kumuha (kasama ng tubig) ng lubhang dalisay na damong darbha—bunutin pati ugat, at itapat ang mga dulo nito sa timog.

Verse 14

दक्षिणाप्रवणं स्निग्धं विभक्तं शुभलक्षणम् / शुचिं देशं विविक्तं च गोमयेनोपलेपयेत्

Dapat maghanda ng isang malinis at liblib na pook—bahagyang nakahilig sa timog, makinis at maayos, maingat na inihiwalay at may mapalad na palatandaan—at pahiran ang dalisay na lupa ng dumi ng baka.

Verse 15

नदीतीरेषु तीर्थेषु स्वभूमौ चैव सानुषु / विविक्तेषु च तुष्यन्ति दत्तेन पितरः सदा

Ang mga Pitṛ (mga ninuno) ay laging nalulugod sa handog na ibinibigay sa pampang ng ilog, sa mga tīrtha (banal na pook), sa sariling lupain, sa mga dalisdis ng bundok, at maging sa mga liblib na lugar.

Verse 16

पारक्ये भूमिभागे तु पितॄणां नैव निर्वपेत् / स्वामिभिस्तद् विहन्येत मोहाद् यत् क्रियते नरैः

Huwag kailanman magsagawa ng śrāddha, ang handog para sa mga Pitṛ (ninuno), sa lupain ng iba. Anumang gawin doon ng tao dahil sa kamangmangan ay nawawalan ng bunga, sapagkat pinapawalang-bisa ng tunay na may-ari ng lugar.

Verse 17

अटव्यः पर्वताः पुण्यास्तीर्थान्यायतनानि च / सर्वाण्यस्वामिकान्याहुर्न हि तेषु परिग्रहः

Ang mga banal na gubat, sagradong bundok, mga tīrtha (pook-tawiran ng paglalakbay-diyos), at mga dambana ay ipinahahayag na walang pribadong may-ari; sapagkat sa gayong mga lugar ay walang makatarungang pag-angkin ng pag-aari.

Verse 18

तिलान् प्रविकिरेत् तत्र सर्वतो बन्धयेदजान् / असुरोपहतं सर्वं तिलैः शुद्ध्यत्यजेन वा

Doon ay magkalat ng mga buto ng linga (sesame) sa lahat ng dako at magtali ng mga kambing sa paligid. Lahat ng tinamaan ng impluwensiyang asura ay nalilinis—sa pamamagitan ng linga o sa pamamagitan ng kambing (sa ritwal).

Verse 19

ततो ऽन्नं बहुसंस्कारं नैकव्यञ्जनमच्युतम् / चोष्यपेयसमृद्धं च यथाशक्त्या प्रकल्पयेत्

Pagkatapos, ayon sa makakaya, maghanda ng pagkaing nilutong may maraming pag-aayos, may sari-saring ulam, at sagana sa pagkaing nginunguya at mga inumin—upang ihandog kay Acyuta, ang Panginoong Di-Nasisira.

Verse 20

ततो निवृत्ते मध्याह्ने लुप्तलोमनखान् द्विजान् / अभिगम्य यथामार्गं प्रयच्छेद् दन्तधावनम्

Pagkaraan, kapag lumampas na ang tanghali, lumapit sa mga dvija (dalawang-beses na isinilang) na nagupitan na ang buhok at naputulan na ang mga kuko, at ayon sa wastong paraan ay ibigay sa kanila ang mga patpat na panlinis ng ngipin.

Verse 21

तैलमभ्यञ्जनं स्नानं स्नानीयं च पृथग्विधम् / पात्रैरौदुम्बरैर्दद्याद् वैश्वदैवत्यपूर्वकम्

Dapat maghandog ng langis para sa pagpapahid, ng mismong paliligo, at ng iba’t ibang kailangan sa paliligo nang magkakahiwalay; at ibigay ang mga ito sa mga sisidlang yari sa kahoy na udumbara, na pinangungunahan ng ritong Vaiśvadeva (alay sa mga pangkalahatang diyos).

Verse 22

ततः स्नात्वा निवृत्तेभ्यः प्रत्युत्थायकृताञ्जलिः / पाद्यमाचमनीयं च संप्रयच्छेद् यथाक्रमम्

Pagkatapos, matapos maligo, dapat siyang tumindig upang salubungin ang mga nagbalik, na nakatiklop ang mga kamay; at ihandog nang ayon sa wastong pagkakasunod ang tubig para sa paghuhugas ng paa at ang tubig na ācamana para sa pagsipsip/paglilinis.

Verse 23

ये चात्र विश्वेदेवानां विप्राः पूर्वं निमन्त्रिताः / प्राङ्मुखान्यासनान्येषां त्रिदर्भोपहितानि च

At ang mga brāhmaṇa na naanyayahan na noon para sa ritwal ng Viśvedevā—inihanda para sa kanila ang mga upuan na nakaharap sa silangan, at ang mga iyon ay nilagyan din ng tatlong talim ng damong darbha bilang banal na pantakip.

Verse 24

दक्षिणामुखयुक्तानि पितॄणामासनानि च / दक्षिणाग्रैकदर्भाणि प्रोक्षितानि तिलोदकैः

Ihanda ang mga upuan para sa mga Pitṛ (mga ninuno) na nakaharap sa timog, at maglagay ng tig-isang talim ng damong kuśa na ang dulo ay nakaturo sa timog; saka wisikan ng tubig na hinaluan ng linga (sesame).

Verse 25

तेषूपवेशयेदेतानासनं स्पृश्य स द्विजम् / आसध्वमिति संजल्पन् आसनास्ते पृथक् पृथक्

Matapos paupuin sila roon, dapat hipuin ng punong-abala ang upuan at (may paggalang) ang dvija na brāhmaṇa, habang sinasabi, “Maupo po kayo”; at ilagay ang mga upuan nang magkakahiwalay para sa bawat isa.

Verse 26

द्वौ दैवे प्राङ्मुखौ पित्र्ये त्रयश्चोदङ्मुखास्तथा / एकैकं वा भवेत् तत्र देवमातामहेष्वपि

Para sa handog sa mga diyos, paupuin ang dalawang brāhmaṇa na nakaharap sa silangan; para sa handog sa mga ninuno, paupuin ang tatlo na nakaharap sa hilaga. O kaya, maaaring magtalaga ng tig-iisa roon—gayundin sa mga ritwal para sa mga diyos, sa ina, at sa lolo sa ina.

Verse 27

सत्क्रियां देशकालौ च शौचं ब्राह्मणसंपदम् / पञ्चैतान् विस्तरो हन्ति तस्मान्नेहेत विस्तरम्

Ang wastong ritwal, ang tamang lugar at panahon, ang kalinisan, at ang sapat na pagkakaroon ng mga brāhmaṇa—ang limang ito ay nasisira dahil sa labis na pagpapalawig; kaya huwag habulin ang di-kinakailangang kahabaan sa pagsasagawa ng ritwal.

Verse 28

अपि वा भोजयेदेकं ब्राह्मणं वेदपारगम् / श्रुतशीलादिसंपन्नमलक्षणविवर्जितम्

O kaya, pakainin kahit isang brāhmaṇa lamang na ganap na bihasa sa mga Veda—puspos ng pagkatuto, mabuting asal at iba pang kabutihan, at walang mga kapintasan na nakapag-aalis ng karapat-dapat.

Verse 29

उद्धृत्य पात्रे चान्नं तत् सर्वस्मात् प्रकृतात् पुनः / देवतायतने चास्मै निवेद्यान्यत्प्रवर्तयेत्

Pagkaraan, muling kumuha ng nilutong pagkain mula sa pangkalahatang bahagi at ilagay sa malinis na sisidlan; ialay ito sa Kanya sa santuwaryo ng diyos bilang naivedya, at saka ipagpatuloy ang natitirang mga ritwal.

Verse 30

प्रास्येदग्नौ तदन्नं तु दद्याद् वा ब्रह्मचारिणे / तस्मादेकमपि श्रेष्ठं विद्वांसं भोजयेद् द्विजम्

Ihagis ang pagkaing iyon sa banal na apoy (Agni), o kaya’y ibigay sa isang brahmacārin (mag-aaral ng Veda). Kaya, kahit iisa lamang ang pakakainin, pakainin ang isang dakila at marunong na dvija (dalawang-ulit na isinilang).

Verse 31

भिक्षुको ब्रह्मचारी वा भोजनार्थमुपस्थितः / उपविष्टेषु यः श्राद्धे कामं तमपि भोजयेत्

Kung may dumating na pulubing banal (bhikṣu) o brahmacārin na humihingi ng pagkain, kahit nakaupo na ang mga panauhin sa śrāddha, dapat pa ring pakainin siya nang kusang-loob.

Verse 32

अतिथिर्यस्य नाश्नाति न तच्छ्राद्धं प्रशस्यते / तस्मात् प्रयत्नाच्छ्राद्धेषु पूज्या ह्यतिथयो द्विजैः

Ang śrāddha na hindi nakakakain ang panauhin ay hindi pinupuri. Kaya sa mga ritong śrāddha, ang mga dvija ay dapat magsikap na parangalan at igalang ang mga panauhin.

Verse 33

आतिथ्यरहिते श्राद्धे भुञ्जते ये द्विजातयः / काकयोनिं व्रजन्त्येते दाता चैव न संशयः

Kapag ang mga dvija ay kumain sa śrāddha na walang pagkamapagpatuloy, mahuhulog sila sa kapanganakang gaya ng uwak; gayundin ang naghandog—walang pag-aalinlangan.

Verse 34

हीनाङ्गः पतितः कुष्ठी व्रणी पुक्कसनास्तिकौ / कुक्कुटाः शूकराः श्वानो वर्ज्याः श्राद्धेषु दूरतः

Sa mga ritong śrāddha, dapat ilayo: ang may kapansanan, ang nalaglag sa wastong asal, ang may ketong, ang may sugat o ulser, ang pukkasa at ang nāstika; gayundin, ang manok, baboy, at aso ay mahigpit na ibinubukod.

Verse 35

बीभत्सुमशुचिं नग्नं मत्तं धूर्तं रजस्वलाम् / नीलकाषायवसनं पाषण्डांश्च विवर्जयेत्

Iwasan ang kasuklam-suklam at marumi: ang hubad, ang lasing, ang mapanlinlang, at ang babaeng may regla; gayundin ang nagsusuot ng bughaw o okrang kasuotan bilang tanda ng sekta, at ang mga pāṣaṇḍa na sumasalungat sa dharma.

Verse 36

यत् तत्र क्रियते कर्म पैतृकं ब्राह्मणान् प्रति / तत्सर्वमेव कर्तव्यं वैश्वदैवत्यपूर्वकम्

Anumang ritong pangninuno na isinasagawa roon kaugnay ng mga Brāhmaṇa—lahat ng iyon ay dapat ganapin nang buo, ngunit unahin muna ang Vaiśvadeva, ang handog sa mga diyos na pangkalahatan.

Verse 37

यथोपविष्टान् सर्वांस्तानलङ्कुर्याद् विभूषणः / स्त्रग्दामभिः शिरोवेष्टैर्धूपवासो ऽनुलेपनैः

Pagkatapos, ang tagapaglingkod ng parangal ay dapat magbihis at magpalamuti sa kanilang lahat habang sila’y nakaupo—sa pamamagitan ng mga kuwintas at tali ng bulaklak, panyo sa ulo, insenso, maringal na kasuotan, at mababangong pahid.

Verse 38

ततस्त्वावाहयेद् देवान् ब्राह्मणानामनुज्ञया / उदङ्मुखो यथान्यायं विश्वे देवास इत्यृचा

Pagkaraan, sa pahintulot ng mga Brāhmaṇa, dapat niyang anyayahan nang ayon sa tuntunin ang mga diyos—nakaupo at nakaharap sa hilaga—sa pagbigkas ng himnong Ṛgveda na nagsisimula sa “viśve devāsaḥ…” (“O kayong lahat na diyos…”).

Verse 39

द्वे पवित्रे गृहीत्वाथ भाजने क्षालिते पुनः / शं नो देव्या जलं क्षिप्त्वा यवो ऽसीति यवांस्तथा

Pagkatapos, hawakan ang dalawang pavitra na singsing-damo, at muling gumamit ng sisidlang nahugasan nang malinis; wisikan ng tubig habang binibigkas: “Nawa’y ipagkaloob ng Diyosa ang kabutihang-palad sa amin”; at gayundin basbasan ang sebada sa pagbigkas: “Ikaw ay sebada.”

Verse 40

या दिव्या इति मन्त्रण हस्ते त्वर्घं विनिक्षिपेत् / प्रदद्याद् गन्धमाल्यानि धूपादीनि च शक्तितः

Sa pagbigkas ng mantrang nagsisimula sa “yā divyā…”, ilagay ang arghya na handog sa kamay (ng diyos o ng pinararangalan). Pagkaraan, ayon sa kakayahan, maghandog ng pabango, mga bulaklak na kuwintas, insenso, at iba pang karaniwang alay ng pagsamba.

Verse 41

अपसव्यं ततः कृत्वा पितॄणां दक्षिणामुखः / आवाहनं ततः कुर्यादुशन्तस्त्वेत्यृचा बुधः

Pagkaraan, ayusin ang sagradong sinulid (yajñopavīta) sa paraang apasavya at humarap sa timog para sa mga Pitṛ (mga ninuno); ang marunong ay dapat sumunod na magsagawa ng āvāhana, gamit ang taludtod ng Ṛgveda na nagsisimula sa “uśantaḥ”.

Verse 42

आवाह्य तदनुज्ञातो जपेदायन्तु नस्ततः / शं नो देव्योदकं पात्रे तिलो ऽसीति तिलांस्तथा

Matapos silang anyayahan at pagkaraang pahintulutan (na magpatuloy), dapat niyang bigkasin: “Nawa’y dumating sila sa amin.” Pagkaraan ay bigkasin: “O banal na Tubig sa sisidlan, maging mapagpala sa amin,” at gayundin sa mga butil ng linga: “Ikaw ay linga.”

Verse 43

क्षिप्त्वा चार्घं यथापूर्वं दत्त्वा हस्तेषु वै पुनः / संस्त्रवांश्च ततः सर्वान् पात्रे कुर्यात् समाहितः / पितृभ्यः स्थानमेतेन न्युब्जं पात्रं निधापयेत्

Pagkatapos ibuhos ang arghya gaya ng dati at muling maglagay ng (tubig) sa mga kamay, ang nagsasagawa na may pagninilay ay dapat tipunin ang lahat ng natitirang patak sa isang sisidlan. Sa gawaing ito, itinatatag niya ang pook para sa mga Pitṛ at inilalapag ang sisidlan nang nakataob.

Verse 44

अग्नौ करिष्येत्यादाय पृच्छत्यन्नं घृतप्लुतम् / कुरुष्वेत्यभ्यनुज्ञातो जुहुयादुपवीतवान्

Kunin ang pagkaing binuhusan ng ghee at magtanong, “Ihahandog ko ba ito sa apoy?”—kapag pinahintulutan sa salitang “Gawin mo,” ang tagaganap, na nakasuot ng sagradong sinulid sa wastong paraan (upavīta), ay dapat mag-alay ng homa kay Agni.

Verse 45

यज्ञोपवीतिना होमः कर्तव्यः कुशपाणिना / प्राचीनावीतिना पित्र्यं वैश्वदेवं तु होमवत्

Ang homa ay dapat isagawa habang suot ang sagradong sinulid sa wastong paraan (upavīta) at may hawak na damong kuśa. Ngunit ang ritwal para sa mga ninuno (pitrya) ay dapat gawin na nakasuot ang sinulid sa baligtad na paraan (prācīnāvīta); at ang handog na Vaiśvadeva ay isinasagawa tulad ng homa.

Verse 46

दक्षिणं पातयेज्जानुं देवान् परिचरन् पुमान् / पितृणां परिचर्यासु पातयेदितरं तथा

Sa paglilingkod sa mga diyos, ang lalaki ay dapat ibaba at idampi sa lupa ang kanang tuhod; at sa paglilingkod sa mga Pitṛ (mga ninuno), ibaba rin sa gayon ang kabilang tuhod (kaliwa).

Verse 47

सोमाय वै पितृमते स्वधा नम इति ब्रुवन् / अग्नये कव्यवाहनाय स्वधेति जुहुयात् ततः

Sa pagbigkas, “Kay Soma—na kaugnay ng mga Pitṛ—svadhā; namaḥ,” saka maghandog, na sinasabi ring “svadhā,” sa loob ni Agni, ang tagapagdala ng handog para sa mga ninuno (kavya-vāhana).

Verse 48

अग्न्यभावे तु विप्रस्य पाणावेवोपपादयेत् / महादेवान्तिके वाथ गोष्ठे वा सुसमाहितः

Ngunit kung ang brāhmaṇa ay walang banal na apoy, gawin niya ito sa sarili niyang mga palad na nakasahod; o kaya, na may lubos na pagtipon ng isip, gawin sa harap ni Mahādeva, o sa loob ng kulungan ng baka.

Verse 49

ततस्तैरभ्यनुज्ञातो गत्वा वै दक्षिणां दिशम् / गोमयेनोपतिप्योर्वों स्थानं कृत्वा तु सैकतम्

Pagkaraan, nang mapahintulutan nila, siya’y tumungo sa dakong timog; at matapos pahiran ang lupa ng dumi ng baka, naghanda siya ng isang bahaging may buhangin bilang angkop na pook para sa ritwal.

Verse 50

मण्डलं चतुरस्त्रं वा दक्षिणावनतं शुभम् / त्रिरुल्लिखेत् तस्य मध्यं दर्भेणैकेन चैव हि

Gumawa ng banal na guhit—maaaring bilog na maṇḍala o apat-na-sulok—na mapalad at bahagyang nakahilig sa timog; at saka, gamit ang iisang tangkay ng damong darbha, gasgasan at markahan ang gitna nito nang tatlong ulit.

Verse 51

ततः संस्तीर्य तत्स्थाने दर्भान् वैदक्षिणाग्रकान् / त्रीन् पिण्डान् निर्वपेत् तत्र हविः शेषात्समाहितः

Pagkaraan, ikalat sa lugar na iyon ang damong kuśa na ang mga dulo ay nakaharap sa timog; ang nagsasagawa na may nakatuong isip ay maglalagay roon ng tatlong bolang-alay na piṇḍa, mula sa natitirang havis ng handog.

Verse 52

न्युप्य पिण्डांस्तु तं हस्तं निमृज्याल्लेपभागिनाम् / तेषु दर्भेष्वथाचम्य त्रिरायम्य शनैरसून् / तदन्नं तु नमस्कुर्यात् पितॄनेव च मन्त्रवित्

Matapos ilagay ang mga piṇḍa, punasan niya ang kamay na nadumihan para sa mga makikibahagi sa tira. Pagkatapos, sa ibabaw ng damong darbha, magsagawa ng ācamana at tatlong ulit na dahan-dahang pag-aayos ng hininga. Pagkaraan, ang nakaaalam ng mantra ay magbigay-galang sa handog na pagkain na iyon na parang sa mismong mga Pitṛ (mga ninuno).

Verse 53

उदकं निनयेच्छेषं शनैः पिण्डान्तिके पुनः / अवजिघ्रेच्च तान् पिण्डान् यथान्युप्तान् समाहितः

Pagkatapos, nang may kapanatagan, dahan-dahan niyang dalhin muli ang natitirang tubig palapit sa mga piṇḍa; at sa isip na natitipon, marahang amuyin ang mga piṇḍang iyon ayon sa pagkakalagay.

Verse 54

अथ पिण्डावशिष्टान्नं विधिना भोजयेद् द्विजान् / मांसान्यपूपान् विविधान् दद्यात् कृसरपायसम्

Pagkatapos, ayon sa itinakdang paraan, pakainin ang mga dvija (dalawang ulit na isinilang) ng pagkaing natira matapos ang piṇḍa; at magbigay rin ng iba’t ibang karne at mga kakaning apūpa, kasama ang kṛsara at pāyasa (matamis na gatas-kanin).

Verse 55

सूपशाकफलानीक्षून् पयो दधि घृतं मधु / अन्नं चैव यथाकामं विविधं भक्ष्यपेयकम्

Maghandog ng mga sabaw, nilutong gulay, prutas, at tubo; gayundin ng gatas, dadhi (gatas-asim/yogurt), ghṛta (ghee) at pulot—kasama ang pagkaing ninanais, sa sari-saring makakain at maiinom.

Verse 56

यद् यदिष्टं द्विजेन्द्राणां तत्सर्वं विनिवेदयेत् / धान्यांस्तिलांश्च विविधान् शर्करा विविधास्तथा

Anumang naisin ng mga pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, iyon ay dapat ialay nang buo: sari-saring butil, iba’t ibang linga (sesame), at gayundin ang mga asukal na may iba’t ibang uri.

Verse 57

उष्णमन्नं द्विजातिभ्यो दातव्यं श्रेय इच्छता / अन्यत्र फलमूलेभ्यः पानकेभ्यस्तथैव च

Ang naghahangad ng kabutihang espirituwal ay dapat magbigay sa mga dalawang-ulit na isinilang ng mainit at bagong lutong pagkain; maliban sa mga prutas at ugat, at gayundin sa mga inuming pānaka, na maaaring ialay sa ibang angkop na paraan.

Verse 58

नाश्रूणि पातयेज्जातु न कुप्येन्नानृतं वदेत् / न पादेन स्पृशेदन्नं न चैतदवधूनयेत्

Huwag kailanman magpatulo ng luha, huwag magpadala sa galit, at huwag magsalita ng kasinungalingan. Huwag hipuin ang pagkain ng paa, at huwag itong iwaksi o hamakin.

Verse 59

क्रोधेन चैव यत् दत्तं यद् भुक्तं त्वरया पुनः / यातुधाना विलुम्पन्ति जल्पता चोपपादितम्

Anumang ibinigay sa galit, anumang kinain sa pagmamadali, at anumang inialay habang nagsasalita at nagdadahilan—iyan ay ninanakaw ng mga yātudhāna, mga mapaminsalang nilalang, at nawawala ang bisa ng kabutihan.

Verse 60

स्विन्नगात्रो न तिष्ठेत सन्निधौ तु द्विजन्मनाम् / न चात्र श्येनकाकादीन् पक्षिणः प्रतिषेधयेत् / तद्रूपाः पितरस्तत्र समायान्ति बुभुक्षवः

Huwag tumayo sa harap ng mga dalawang-ulit na isinilang kapag pawisan ang katawan. At sa ritong ito, huwag itaboy ang mga ibong gaya ng lawin at uwak; sapagkat ang mga ninuno (pitṛ) ay dumarating doon na taglay ang gayong anyo, naghahanap ng pagkain.

Verse 61

न दद्यात् तत्र हस्तेन प्रत्यक्षलवणं तथा / न चायसेन पात्रेण न चैवाश्रद्धया पुनः

Sa gawaing pag-aalay, huwag ibigay ang asin nang tuwiran sa hubad na kamay; huwag ding ihandog sa sisidlang bakal; at huwag kailanman magbigay nang walang pananampalataya (śraddhā).

Verse 62

काञ्चनेन तु पात्रेण राजतौदुम्बरेण वा / दत्तमक्षयतां याति खड्गेन च विशेषतः

Ang handog na iniaalay sa sisidlang ginto—o sa sisidlang pilak o kahoy na udumbara—ay nagkakamit ng di-nalulupas na gantimpala; at lalo pang natatangi kapag may kasamang pag-aalay ng isang espada.

Verse 63

पात्रे तु मृण्मये यो वै श्राद्धे भोजयते पितन् / स याति नरकं घोरं भोक्ता चैव पुरोधसः

Sinumang sa Śrāddha ay magpakain sa mga Pitṛ gamit ang sisidlang luwad, siya’y mapapasa impiyernong kakila-kilabot; gayundin ang punong pari (purohita) na kumakain sa ritong iyon.

Verse 64

न पङ्क्त्यां विषमं दद्यान्न याचेन्न च दापयेत् / याचिता दापिता दाता नरकान् यान्ति दारुणान्

Sa hanay ng mga panauhing nakaupo (sa ritwal na kainan), huwag mamahagi nang di-pantay; huwag mamalimos at huwag ding mangpilit ng iba na magbigay. Ang humihingi, ang napipilitang magbigay, at ang nagbibigay dahil sa pakiusap—pawang napapasa sa mabibigat na impiyerno.

Verse 65

भुञ्जीरन् वाग्यताः शिष्टा न ब्रूयुः प्राकृतान् गुणान् / तावद्धि पितरो ऽश्नन्ति यावन्नोक्ता हविर्गुणाः

Hayaang ang mga may dangal at disiplina ay kumain nang tahimik, pinipigil ang pananalita; huwag magsalita ng mga usaping makamundo at magaspang. Sapagkat ang mga Pitṛ ay tumatanggap ng handog (havis) hangga’t binibigkas pa ang mga kabutihan at banal na katangian nito.

Verse 66

नाग्रासनोपविष्टस्तु भुञ्जोत प्रथमं द्विजः / बहूनां पश्यतां सो ऽज्ञः पङ्क्त्या हरति किल्बिषम्

Ang isang dalawang-beses-na-ipinanganak ay hindi dapat kumain habang nakaupo sa may pasukan o silong ng pintuan; sa halip, dapat siyang kumain muna ayon sa wastong kaayusan. Kung sa kamangmangan ay kumain siya sa hanay (pankti) habang marami ang nakatingin, nagdadala siya ng kasalanan sa mismong hanay ng kainan.

Verse 67

न किञ्चिद् वर्जयेच्छ्राद्धे नियुक्तस्तु द्विजोत्तमः / न मांसं प्रतिषेधेत न चान्यस्यान्नमीक्षयेत्

Sa Śrāddha, ang pinakadakilang dwija na itinalaga ay hindi dapat tumanggi sa anumang handog na ayon sa tuntunin. Hindi niya dapat ipagbawal ang karne (kung ito’y bahagi ng itinakdang alay), at hindi rin dapat tumingin sa pagkain ng iba.

Verse 68

यो नाश्नाति द्विजो मांसं नियुक्तः पितृकर्मणि / स प्रेत्य पशुतां याति संभवानेकविंशतिम्

Ang dwija na itinalaga nang wasto sa ritwal para sa mga ninuno (pitṛkarma) ngunit hindi kumakain ng itinakdang karne roon—pagkaraan ng kamatayan ay babagsak sa mga kapanganakang-hayop, na daraan sa dalawampu’t isang sunod-sunod na anyo.

Verse 69

स्वाध्यायं श्रावयेदेषां धर्मशास्त्राणि चैव हि / इतिहासपुराणानि श्राद्धकल्पांश्च शोभनान्

Dapat iparinig sa kanila ang banal na pagbigkas (svādhyāya)—gayundin ang mga Dharma-śāstra—kasama ang mga Itihāsa at Purāṇa, at ang mahuhusay na kalpa o mga manwal ng ritwal ukol sa śrāddha.

Verse 70

ततो ऽन्नमुत्सृजेद् भुक्ते अग्रतो विकिरन् भुवि / पृष्ट्वा तृप्ताः स्थ इत्येवं तृप्तानाचामयेत् ततः

Pagkaraan, kapag natapos na ang pagkain, magbukod ng pagkain at ikalat ito sa lupa sa harapan bilang handog. Pagkatapos ay magtanong, “Nabusog na ba kayo? Manatili sa kasiyahan,” at saka papagawin ang mga nasiyahang panauhin ng ācamana (ritwal na pag-inom ng tubig).

Verse 71

आचान्ताननुजानीयादभितो रम्यतामिति / स्वधास्त्विति च तं ब्रूयुर्ब्राह्मणास्तदनन्तरम्

Pagkaraan nilang magsagawa ng ācaman (paghigop ng tubig para sa paglilinis), dapat niya silang pauwiin nang may paggalang, na nagsasabi: “Nawa’y kayo’y malugod at mapabuti sa lahat ng dako.” Kaagad pagkatapos, sasagot ang mga brāhmaṇa: “Svadhā—mangyari nawa!”

Verse 72

ततो भुक्तवतां तेषामन्नशेषं निवेदयेत् / यथा ब्रूयुस्तथा कुर्यादनुज्ञातस्तु वै द्विजैः

Pagkatapos, kapag nakakain na ang mga brāhmaṇa, dapat niyang iharap nang may paggalang ang natitirang bahagi ng pagkain. At kapag pinahintulutan na ng mga dvija (dalawang ulit na isinilang), gawin niya nang ganap ang ayon sa kanilang ipinag-uutos.

Verse 73

पित्र्ये स्वदित इत्येव वाक्यं गोष्ठेषु सूनृतम् / संपन्नमित्यभ्युदये दैवे रोचत इत्यपि

Sa mga ritwal para sa mga Pitṛ (mga ninuno), dapat bigkasin ang banayad at tapat na salita: “Nalalasahan nang mainam (svaditam).” Sa mga pagtitipon din, itinakda ang matamis at tapat na pananalita. Sa panahon ng kasaganaan at mapalad na pag-angat, sabihin: “Ganap na natupad (saṃpannam)”; at sa mga ritwal para sa mga Deva rin: “Kinalulugdan/kinatanggap (rocat[e]).”

Verse 74

विसृज्य ब्राह्मणांस्तान् वै दैवपूर्वं तु वाग्यतः / दक्षिणां दिशमाकाङ् क्षन्याचेतेमान् वरान् पितॄन्

Matapos maayos na mapauwi ang mga brāhmaṇa, at ang pananalita’y unang inialay sa mga Deva, saka niya ibinaling ang pananabik sa dakong timog at nakiusap sa mga dakilang Pitṛ (mga Ama-ninuno).

Verse 75

दातारो नो ऽभिवर्धन्तां वेदाः संततिरेव च / श्रद्धा च नो मा व्यगमद् बहुदेयं च नोस्त्त्विति

Nawa’y lumago at umunlad ang aming mga tagapagkaloob; nawa’y manatili ang mga Veda—at gayundin ang aming lahi. Nawa’y hindi kami iwan ng aming śraddhā (pananampalataya), at nawa’y lagi kaming magkaroon ng saganang maipamamahagi—mangyari nawa.

Verse 76

पिण्डांस्तु गो ऽजविप्रेभ्यो दद्यादग्नौ जले ऽपि वा / मध्यमं तु ततः पिण्डमद्यात् पत्नी सुतार्थिनी

Dapat niyang ihandog ang mga piṇḍa (mga bolang kanin) sa mga baka, kambing, at mga brāhmaṇa; o kung hindi, ilagak sa apoy o maging sa tubig. Pagkaraan, ang asawang naghahangad ng anak na lalaki ay dapat kumain ng piṇḍang nasa gitna.

Verse 77

प्रक्षाल्य हस्तावाचम्य ज्ञातीन् शेषेण तोषयेत् / ज्ञातिष्वपि चतुष्टेषु स्वान् भृत्यान् भोजयोत् ततः / पश्चात् स्वयं च पत्नीभिः शेषमन्नं समाचरेत्

Pagkahugas ng mga kamay at pagsagawa ng ācamana, dapat niyang pasiyahin ang mga kamag-anak sa natitirang pagkain. Kahit na napaglingkuran na ang apat na uri ng mga kaanak, dapat niyang pakainin pagkatapos ang sarili niyang mga umaasa at mga lingkod. Sa huli, kasama ang kaniyang mga asawa, dapat niyang kainin ang natitirang pagkain ayon sa wastong kaayusan.

Verse 78

नोद्वासयेत् तदुच्छिष्टं यावन्नास्तङ्गतो रविः / ब्रह्मचारी भवेतां तु दम्पती रजनीं तु ताम्

Huwag itapon ang natitirang handog hangga’t hindi pa lumulubog ang araw. At sa gabing iyon, ang mag-asawa ay dapat mamuhay sa brahmacarya, bilang mga mapagpigil at malinis.

Verse 79

दत्त्वा श्राद्धं तथा भुक्त्वा सेवते यस्तु मैथुनम् / महारौरवमासाद्य कीटयोनिं व्रजेत् पुनः

Ang sinumang matapos maghandog ng śrāddha at pagkatapos kumain ay nakikipagtalik, siya’y mapapadpad sa impiyernong tinatawag na Mahāraurava at muling isisilang bilang uod o insekto.

Verse 80

शुचिरक्रोधनः शान्तः सत्यवादी समाहितः / स्वाध्यायं च तथाध्वानं कर्ता भोक्ता च वर्जयेत्

Dapat maging malinis, walang galit, payapa, mapagpahayag ng katotohanan, at nakapokus sa loob. Panatilihin ang svādhyāya (banal na pag-aaral/pagbigkas) at dhyāna (pagmumuni); at talikdan ang paniwalang “ako ang gumagawa” at “ako ang tumatamasa.”

Verse 81

श्राद्धं भुक्त्वा परश्राद्धं भुञ्जते ये द्विजातयः / महापातिकिभिस्तुल्या यान्ति ते नरकान् बहून्

Ang mga dvija (dalawang ulit na isinilang) na matapos kumain sa isang Śrāddha ay pupunta pang kumain sa Śrāddha ng iba, itinuturing na kapantay ng mga nagkasalang mabigat (mahāpātakin); sila’y mapapasa maraming impiyerno.

Verse 82

एष वो विहितः सम्यक् श्राद्धकल्पः सनातनः / आमेन वर्तयेन्नित्यमुदासीनो ऽथ तत्त्ववित्

Kaya nito, ang walang hanggan at wastong tuntunin ng Śrāddha ay naitakda nang ganap para sa inyo. Kaya ang nakaaalam ng katotohanan ay dapat laging sumunod dito ayon sa nararapat—na may panloob na pagkalaya sa pagkakapit at may pagkakapantay ng loob.

Verse 83

अनग्निरध्वगो वापि तथैव व्यसनान्वितः / आमश्राद्धं द्विजः कुर्याद् विधिज्ञः श्रद्धयान्वितः / तेनाग्नौ करणं कुर्यात् पिण्डांस्तेनैव निर्वपेत्

Kahit ang isang dvija ay walang banal na apoy, o naglalakbay, o dinadapuan ng kapahamakan, kung alam niya ang wastong paraan at may pananampalataya, dapat niyang isagawa ang āma-śrāddha. Sa pamamagitan ng ritong iyon ay maghandog siya sa apoy, at sa pamamagitan din niyon ay ialay ang mga piṇḍa-bola.

Verse 84

यो ऽनेन विधिना श्राद्धं कुर्यात् संयतमानसः / व्यपेतकल्पषो नित्यं योगिनां वर्तते पदम्

Sinumang may disiplin ang isip at nagsasagawa ng Śrāddha ayon sa itinakdang paraang ito, ay laging nalilinis sa dungis at patuloy na nananatili sa kalagayang naaabot ng mga yogin.

Verse 85

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं कुर्याद् द्विजोत्तमः / आराधितो भवेदीशस्तेन सम्यक् सनातनः

Kaya nga, ang pinakamainam sa mga dvija ay dapat magsagawa ng Śrāddha sa buong pagsisikap; sa pamamagitan nito, ang Walang Hanggang Panginoon na Īśa ay nasasamba nang wasto at lubos na nalulugod.

Verse 86

अपि मूलैर्फलैर्वापि प्रकुर्यान्निर्धनो द्विजः / तिलोदकैस्तर्पयेद् वा पितॄन् स्नात्वा समाहितः

Kahit ang isang dukhang dalawang-beses-na-ipinanganak ay dapat magsagawa ng ritwal gamit ang mga ugat o mga bunga; o kaya, matapos maligo at maging payapa ang isip, dapat niyang bigyang-kasiyahan ang mga Pitṛ (mga ninunong espiritu) sa pamamagitan ng tubig na hinaluan ng linga (sesame).

Verse 87

न जीवत्पितृको दद्याद्धोमान्तं चाभिधीयते / येषां वापि पिता दद्यात् तेषां चैके प्रचक्षते

Ang may amang buhay pa ay hindi dapat magsagawa ng gayong pag-aalay; at sinasabi ring ang pagbabawal na ito’y umaabot hanggang sa pagtatapos ng homa (handog sa apoy). Gayunman, may ilang guro na nagsasabi: kung ang ama mismo ang magbigay o magpahintulot, pinahihintulutan din ang mga anak.

Verse 88

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः / यो यस्य म्रियते तस्मै देयं नान्यस्य तेन तु

Ihandog ang śrāddha na alay/donasyon sa mismong nararapat—ama man, lolo, o lolo-sa-tuhod. Sinumang pumanaw bilang kamag-anak ng isang tao, sa kanya lamang ito dapat ibigay; hindi dahil sa iba.

Verse 89

भोजयेद् वापि जीवन्तं यथाकामं तु भक्तितः / न जीवन्तमतिक्रम्य ददाति श्रूयते श्रुतिः

Dapat pakainin, nang may debosyon, ang taong buhay pa ayon sa kanyang nais. Ipinahahayag ng Śruti na hindi dapat lampasan ang buhay at magbigay (ng alay) sa iba pang dako.

Verse 90

द्व्यामुष्यायणिको दद्याद् बीजिक्षेत्रिकयोः समम् / ऋक्यादर्धं समादद्यान्नियोगोत्पादितो यदि

Ang anak na kabilang sa dalawang linya ng ama (dvyāmuṣyāyaṇika) ay dapat magbahagi ng mana nang pantay sa pagitan ng nagbigay-binhi (bījī) at ng legal na asawa/‘may-ari ng bukid’ (kṣetrika). Ngunit kung ang bata’y naipanganak sa pamamagitan ng niyoga, kalahati lamang ng bahagi na ukol sa pangunahing tagapagmana (ṛkya) ang dapat niyang tanggapin.

Verse 91

अनियुक्तः सुतो यश्च शुल्कतो जायते त्विह / प्रदद्याद् बीजिने पिण्डं क्षेत्रिणे तु ततो ऽन्यथा

Ang anak na isinilang nang walang pinahihintulutang niyoga, at ang anak na isinilang sa kasunduang śulka (halagang pangkasal), ay nararapat dito na maghandog ng piṇḍa (bilog na kaning panglibing) sa ama na nagbigay-binhi (bījī). Ngunit sa anak na kṣetrija, iba ang tuntunin—ang piṇḍa ay iniaalay sa asawa, ang may-ari ng bukid (kṣetrin).

Verse 92

द्वौ पिण्डौ निर्वपेत् ताभ्यां क्षेत्रिणे बीजिने तथा / कीर्तयेदथ चैकस्मिन् बीजिनं क्षेत्रिणं ततः

Maghandog ng dalawang piṇḍa: isa para sa kṣetrin (ang asawang may karapatan) at isa rin para sa bījin (ang nagbigay-binhi). Pagkaraan, sa iisang piṇḍa, tawagin silang kapwa—banggitin muna ang bījin at saka ang kṣetrin.

Verse 93

मृताहनि तु कर्तव्यमेकोदिष्टं विधानतः / अशौचे स्वे परिक्षीणे काम्यं वै कामतः पुनः

Sa mismong araw ng pagpanaw, dapat isagawa ayon sa tuntunin ang ekoddiṣṭa na śrāddha, ang handog na nag-iisa. Kapag natapos na ang sariling panahon ng aśauca (ritwal na karumihan), ang mga kāmya na ritwal na kusang-loob ay maaari muling gawin ayon sa nais.

Verse 94

पूर्वाह्ने चैव कर्तव्यं श्राद्धमभ्युदयार्थिना / देववत्सर्वमेव स्याद् यवैः कार्या तिलक्रिया

Ang naghahangad ng kasaganaan ay dapat magsagawa ng śrāddha sa umaga bago magtanghali. Sa ritwal na ito, gawin ang lahat na gaya ng handog para sa mga deva; at ang tilakriyā, ang paghahandog ng linga, ay isagawa gamit ang yava, ang sebada.

Verse 95

दर्भाश्च ऋजवः कार्या युग्मान् वै भोजयेद् द्विजान् / नान्दीमुखास्तु पितरः प्रीयन्तामिति वाचयेत्

Ayusin ang darbha na damong kuśa nang tuwid, at pakainin ang mga dvija na Brāhmaṇa nang magkapares. Habang ginagawa ito, bigkasin: “Nawa’y malugod ang Nāndīmukha Pitṛs, ang mapalad na mga ninuno.”

Verse 96

मातृश्राद्धं तु पूर्वं स्यात् पितॄणां स्यादनन्तरम् / ततो मातामहानां तु वृद्धौ श्राद्धत्रयं स्मृतम्

Ang śrāddha para sa ina ay dapat isagawa muna, at pagkatapos ay ang śrāddha para sa mga ninunong panig ng ama. Pagkaraan, para rin sa mga lolo sa panig ng ina—kapag ang nagsasagawa ay nasa katandaan—inaalala ng kaugalian ang tatluhang pagkakasunod ng mga śrāddha.

Verse 97

दवपूर्वं प्रदद्याद् वै न कुर्यादप्रदक्षिणम् / प्राङ्मुखो निर्वपेत् पिण्डानुपवीती समाहितः

Dapat muna siyang maghandog gamit ang banal na damong darbha, at huwag isagawa ang ritwal nang hindi sinusunod ang wastong pag-ikot sa kanan (pradakṣiṇa, ayon sa ikot ng orasan). Nakaharap sa silangan, payapa ang isip, suot ang sagradong sinulid (yajñopavīta) sa nararapat na paraan, ilagay niya ang mga piṇḍa (bilog na kanin) ayon sa tuntunin.

Verse 98

पूर्वं तु मातरः पूज्या भक्त्या वै सगणेश्वराः / स्थण्डिलेषु विचित्रेषु प्रतिमासु द्विजातिषु

Una, ang mga Ina (Mātṛs) ay dapat sambahin nang may debosyon, kasama si Gaṇeśvara. Sila’y pararangalan sa mga pinalamuting sthaṇḍila (banal na guhit sa lupa), sa pamamagitan ng mga larawan o imahen, at sa pamamagitan ng mga dvijāti (mga Brāhmaṇa) na pari.

Verse 99

पुष्पेर्धूपैश्च नैवेद्यैर्गन्धाद्यैर्भूषणैरपि / पूजयित्वा मातृगणं कूर्याच्छ्राद्धत्रयं बुधः

Pagkatapos sambahin ang pangkat ng mga Ina (mātṛ-gaṇa) sa pamamagitan ng mga bulaklak, insenso, naivedya (handog na pagkain), mga pabango at iba pa—maging mga palamuti—ang marunong ay dapat magsagawa ng tatluhang śrāddha.

Verse 100

अकृत्वा मातृयागं तु यः श्राद्धं परिवेषयेत् / तस्य क्रोधसमाविष्टा हिंसामिच्छन्ति मातरः

Sinumang magsagawa o maghain ng śrāddha nang hindi muna ginaganap ang mātṛyāga, ang handog para sa mga Ina, ang mga Ina—na sinakmal ng galit—ay magnanais ng kapinsalaan para sa kanya.