Śrāddha-vidhi for Pitṛs: Invitations, Purity, Offerings, and Conduct
तस्मान्निमन्त्रितः श्राद्धे नियतात्मा भवेद् द्विजः / अक्रोधनः शौचपरः कर्ता चैव जितेन्द्रियः
tasmānnimantritaḥ śrāddhe niyatātmā bhaved dvijaḥ / akrodhanaḥ śaucaparaḥ kartā caiva jitendriyaḥ
Kaya nga, ang dvija (brāhmaṇa) na inanyayahan sa Śrāddha ay dapat magpigil sa sarili—walang poot, nakatuon sa kalinisan, bihasa sa pagsasagawa ng ritwal, at nagwagi sa mga pandama.
Sūta (narrating Purāṇic instruction on Śrāddha-dharma as taught in the Kurma Purana)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It does so indirectly: by insisting on niyatātmā (disciplined mind) and jitendriya (sense-mastery), it implies that clarity for dharma arises when the inner self is governed rather than driven by anger and sense-impulse.
The verse emphasizes practical yama-like restraints—akrodha (non-anger), śauca (purity), and indriya-jaya (sense-control). These are foundational disciplines that align ritual action with inner yogic steadiness.
This specific verse is primarily dharma-śāstric (Śrāddha conduct) and does not explicitly mention Śiva–Viṣṇu unity; its synthesis is implicit in the Purāṇa’s broader teaching that inner purity and restraint are universal prerequisites for sacred rites across Shaiva-Vaishnava practice.