Sukta 9

Mantra 1

आत्मा। अ॒स्य वा॒मस्य॑ पलि॒तस्य॒ होतु॒स्तस्य॒ भ्राता॑ मध्य॒मो अ॒स्त्यश्नः॑ । तृ॒तीयो॒ भ्राता॑ घृ॒तपृ॑ष्ठो अ॒स्यात्रा॑पश्यं वि॒श्पतिं॑ स॒प्तपु॑त्रम्

Ang Sarili, ng mabait na maputing-buhok na tagapag-alay na ito, ang kanyang gitnang kapatid ay ang Bato; ang ikatlong kapatid ay may tabang ghee. Dito ay nakita ko ang Panginoon ng sambayanan, ang may pitong anak.

Mantra 2

स॒प्त यु॑ञ्जन्ति॒ रथ॒मेक॑चक्र॒मेको॒ अश्वो॑ वहति स॒प्तना॑मा । त्रि॒नाभि॑ च॒क्रम॒जर॑मन॒र्वं यत्रे॒मा विश्वा॒ भुव॒नाधि॑ त॒स्थुः

Pito ang nagsasaklob sa isang-gulong karetela; isang kabayo, na may pitong pangalan, ang nagbubuhat nito. Isang gulong, na may tatlong puso, hindi tumanda, hindi sumasayang, kung saan ang lahat ng mga mundong ito ay nakatayo at nananatili.

Mantra 3

इ॒मं रथ॒मधि॒ ये स॒प्त त॒स्थुः स॒प्तच॑क्रं स॒प्त व॑ह॒न्त्यश्वाः॑ । स॒प्त स्वसा॑रो अ॒भि सं न॑वन्त॒ यत्र॒ गवां॒ निहि॑ता स॒प्त नामा॑

Sa kalesang ito nakatayo ang Pito; pitong gulong ang mayroon ito, at pito ang mga kabayong nagdadala nito. Pitong Kapatid na Babae ay nagsasama-samang yumuyukop dito, kung saan nakatago ang Pitong Pangalan ng mga baka.

Mantra 4

को द॑दर्श प्रथ॒मं जाय॑मानमस्थ॒न्वन्तं॒ यद॑न॒स्था बिभ॑र्ति । भूम्या॒ असु॒रसृ॑गा॒त्मा क्वऽस्वित् को वि॒द्वांस॒मुप॑ गा॒त् प्रष्टु॑मे॒तत्

Sino ang nakakita sa panganay habang ipinanganak siya - sa kanya'y may buto, kapag ang walang buto ay nagdadala sa kanya? Ang buhay na sarili ng lupa, ng katas na asuriko - saan, kaya, naroon ito? Kaninong pantas ang dapat lapitan upang tanungin ito?

Mantra 5

इ॒ह ब्र॑वीतु॒ य ई॑म॒ङ्ग वेदा॒स्य वा॒मस्य॒ निहि॑तं प॒दं वेः । शी॒र्ष्णः क्षी॒रं दु॑ह्रते॒ गावो॑ अस्य व॒व्रिं वसा॑ना उद॒कं प॒दापुः॑

Magsalita siya dito - sino, kaya, ang nakakaalam ng nakatagong pook ng Ibong kahima-himalang ito. Mula sa kanyang ulo, ang mga baka ay humihigop ng gatas; na nakasuot ng utong, sila'y nakamtan ang tubig sa landas.

Mantra 6

पाकः॑ पृच्छामि॒ मन॒सावि॑जानन् दे॒वाना॑मे॒ना निहि॑ता प॒दानि॑ । व॒त्से ब॒ष्कयेऽधि॑ स॒प्त तन्तू॒न् वि त॑त्निरे क॒वय॒ ओत॒वा उ॑

Bilang isang hindi nakakaalam, sa aking isipan ay aking tinatanong ang mga ito - ang mga nakatagong pook ng mga diyos. Sa guya, sa torong malakas, ang Pitong sinulid ay inunat ng mga mangunguna, ang mga manghahabi.

Mantra 7

अचि॑कित्वांस्चिकि॒तुष॑श्चि॒दत्र॑ क॒वीन् पृ॑च्छामि वि॒द्वनो॒ न वि॒द्वान्। वि यस्त॒स्तम्भ षडि॒मा रजां॑स्य॒जस्य॑ रू॒पे किमपि॑ स्वि॒देक॑म्

Hindi nakakaalam, aking tinatanong dito ang mga mangunguna - pati na ang mga maalam - isang nagnanais na makaalam, ngunit hindi nakakaalam: Sino ang naghiwalay at sumuporta sa anim na rehiyong ito - sa anyo ng Hindi Ipinanganak - ano, kaya, ang iisang bagay?

Mantra 8

मा॒ता पि॒तर॑मृ॒त आ ब॑भाज धी॒त्यग्रे॒ मन॑सा॒ सं हि ज॒ग्मे। सा बी॑भ॒त्सुर्गर्भ॑रसा॒ निवि॑द्धा॒ नम॑स्वन्त॒ इदु॑पवा॒कमी॑युः

Ang Ina, alinsunod sa Kaayusan, nagtakda sa Ama; na may inspiradong pag-iisip, sa simula, na may isip siya ay tunay na sumali sa ganap na pagkakaisa. Siya, na kakila-kilabot, na mayaman sa katas ng sanggol, na matibay na itinanim - sa gawa ng pagsasamo ang mga mapagkumbaba ay tunay na lumapit.

Mantra 9

यु॒क्ता मा॒तासि॑द्धु॒रि दक्षि॑णाया॒ अति॑ष्ठ॒द् गर्भो॑ वृज॒नीष्व॒न्तः । अमी॑मेद् व॒त्सो अनु॒ गाम॑पश्यद् विश्वरू॒प्यंऽ त्रि॒षु योज॑नेषु

Ikaw ay nakaharnas, O Ina, sa kanang panig na shaft: sa loob ng mga bakuran ng tahanan ang sanggol ay tumayo. Ang guya ay humuni; sa pagkakasunod sa baka ito ay nakita siya - ang kanyang maraming anyo ay ipinakita sa tatlong sukat na rehiyon.

Mantra 10

ति॒स्रो मा॒तॄस्त्रीन् पि॒तॄन् बिभ्र॒देक॑ ऊ॒र्ध्वस्त॑स्थौ॒ नेमव॑ ग्लापयन्त । म॒न्त्रय॑न्ते दि॒वो अ॒मुष्य॑ पृ॒ष्ठे वि॑श्व॒विदो॒ वाच॒मवि॑श्वविन्नाम्

Na nagdadala ng tatlong Ina at tatlong Ama, ang Isa ay tumayo nang tuwid, na matibay; sila ay magpapababa at magpapahina sa palibot. Sa likod ng langit na iyon ang mga alam ang lahat ay nagkakatipan - sila ay nagpapakilos ng Pananalita, na tinawag na hindi alam ang lahat, upang lituhin ang mga hindi marunong.

Mantra 11

पञ्चा॑रे च॒क्रे प॑रि॒वर्त॑माने॒ यस्मि॑न्नात॒स्थुर्भुव॑नानि॒ विश्वा॑ । तस्य॒ नाक्ष॑स्तप्यते॒ भूरि॑भारः स॒नादे॒व न च्छि॑द्यते॒ सना॑भिः

Sa gulong may limang palo na umiikot, kung saan ang lahat ng mga mundo ay nakatayo at nananahan, ang taksiy nito ay hindi nasisira bagaman mabigat ang kargahan; mula sa unang panahon ito ay hindi nababasag, ang sentro nito ay walang pinsala.

Mantra 12

पञ्च॑पादं पि॒तरं॒ द्वाद॑शाकृतिं दि॒व आ॑हुः परे॒ अर्धे॑ पुरी॒षिण॑म्। अथे॒मे अ॒न्य उप॑रे विचक्ष॒णे स॒प्तच॑क्रे॒ षड॑र आहु॒रर्पि॑तम्

Isang Amang may limang paa, na may labindalawang anyo, ng Langit, gayon nila siya tinatawag, sa kalahatang mas malayo, sagana sa kasaganaan. Pagkat ang mga iba, ang mga marurunong, sa ibang aral, ay nagpapahayag na siya ay nakalagay nang matibay sa pitong gulong, na anim ang palo.

Mantra 13

द्वाद॑शारं न॒हि तज्जरा॑य॒ वर्व॑र्ति च॒क्रं परि॒ द्यामृ॒तस्य॑ । आ पु॒त्रा अ॑ग्ने मिथु॒नासो॒ अत्र॑ स॒प्त श॒तानि॑ विंश॒तिश्च॑ तस्थुः

Labindalawang palo - tunay na ang gulong na iyon ay hindi nasisira ng panahon: ito ay gumugulong, na pumapalibot sa langit ng Rta. Dito, oh Agni, ang iyong mga anak sa magkakatambal na pagsasama ay nakatayo at nakatatag dito - pitong daan, at dalawampu pang karagdagan.

Mantra 14

सने॑मि च॒क्रम॒जरं॒ वि वा॑वृत उत्ता॒नायां॒ दश॑ यु॒क्ता व॑हन्ति । सूर्य॑स्य॒ चक्षू॒ रज॑सै॒त्यावृ॑तं॒ यस्मि॑न्नात॒स्थुर्भुव॑नानि॒ विश्वा॑

Ang gulong na may palibot, na hindi tumanda, ay gumulong nang palabas; sa kalatagan na sakop ay sampung magkakabigat ang humihila nito. Ang mata ng Araw ay gumagalaw, na nakabalot sa rajas; doon ang lahat ng mga mundo ay naglagay ng kanilang matibay na kinatatayuan.

Mantra 15

स्त्रियः॑ स॒तीस्ताँ उ॑ मे पुं॒सः आ॑हुः॒ पश्य॑दक्ष॒ण्वान् न वि चे॑तद॒न्धः । क॒विर्यः पु॒त्रः स ई॒मा चि॑केत॒ यस्ता वि॑जा॒नात् स पि॒तुष्पि॒तास॑त्

Babae sila sa totoo - ngunit sila, para sa akin, ay tinatawag na lalaki: ang bulag, bagama't nakakakita at may mga mata, ay hindi tama naunawaan. Ang mangunguna, na anak - siya ay nakita ang mga ito; ang nakakaalam sa kanila nang malinaw, siya ay magiging ama ng ama.

Mantra 16

सा॒कं॒जानां॑ स॒प्तथ॑माहुरेक॒जं षडिद् य॒मा ऋष॑यो देव॒जा इति॑ । तेषा॑मि॒ष्टानि॒ विहि॑तानि धाम॒श स्था॒त्रे रे॑जन्ते॒ विकृ॑तानि रूप॒शः

Sa mga ipinanganak na magkasama, tinatawag nila ang isa bilang ikapito, ipinanganak na nag-iisa: anim, sa katunayan, ay mga mangangathang magkakambal, na ipinanganak ng mga diyos, gaya ng kanilang sinasabi. Ang kanilang mga bahaging ninanais, na itinakda nang wasto sa mga katayuan, sa loob ng matibay na suporta ay nagkakintab, na nagkakaroon ng maraming anyo.

Mantra 17

अ॒वः परे॑ण प॒र ए॒नाव॑रेण प॒दा व॒त्सं बिभ्र॑ती॒ गौरुद॑स्थात्। सा क॒द्रीची॒ कं स्वि॒दर्धं॒ परा॑गा॒त् क्वऽस्वित्सूते न॒हि यू॒थे अ॒स्मिन्

Pababa, sa pamamagitan ng malayong paa, at pagkatapos ay sa pamamagitan ng malapit, na nagbubuhat ng kanyang guya, ang Baka ay tumindig. Saan, kaya, sa aling kalahati siya nagpunta? Saan, kaya, siya nanganak? sapagkat hindi siya sa loob ng kawan na ito.

Mantra 18

अ॒वः परे॑ण पि॒तरं॒ यो अ॑स्य॒ वेदा॒वः परे॑ण प॒र ए॒ना व॑रेण । क॒वी॒यमा॑नः॒ क इ॒ह प्र वो॑चद् दे॒वं मनः॒ कुतो॒ अधि॒ प्रजा॑तम्

Tulong mula sa kabilang dako, siya na nakakakilala sa Ama ng lahat na ito; tulong mula sa kabilang dako, lampas sa mga ito, sa pamamagitan ng napakagandang kaloob. Sa inspirasyon ng mangunguna, sino dito ang nagpahayag ng banal na Isip, saan, at sa anong taas, ito ay ipinanganak?

Mantra 19

ये अ॒र्वाञ्च॒स्ताँ उ॒ परा॑च आहु॒र्ये परा॑ञ्च॒स्ताँ उ॑ अ॒र्वाच॑ आहुः । इन्द्र॑श्च॒ या च॒क्रथुः॑ सोम॒ तानि॑ धु॒रा न यु॒क्ता रज॑सो वहन्ति

Ang nakaharap sa atin, iyon ay tinawag nilang 'nakatalikod'; ang nakatalikod, iyon ay tinawag nilang 'nakaharap dito'. Ang mga utos na ginawa mo, O Soma, at ni Indra, tulad ng mga yugo na maayos na nakakabig, dinadala nila ang mga rehiyon ng hangin.

Mantra 20

द्वा सु॑प॒र्णा स॒युजा॒ सखा॑या समा॒नं वृ॒क्षं परि॑ षस्वजाते । तयो॑र॒न्यः पिप्प॑लं स्वा॒द्वत्त्यन॑श्नन्न॒न्यो अ॒भि चा॑कशीति

Dalawang magagandang may pakpak, magkasama, magkaibigan, ay dumidikit sa iisang puno. Sa dalawa, ang isa ay kumakain ng matamis na bunga ng pippala; ang iba, na hindi kumakain, ay tumitingin sa pagmumuni-muni.

Mantra 21

यस्मि॑न् वृ॒क्षे म॒ध्वदः॑ सुप॒र्णा नि॑वि॒शन्ते॒ सुव॑ते॒ चाधि॒ विश्वे॑ । तस्य॒ यदा॒हुः पिप्प॑लं स्वा॒द्वग्रे॒ तन्नोन्न॑श॒द् यः पि॒तरं॒ न वेद॑

Sa punong iyon ay naninirahan ang mga ibong may magagandang pakpak na kumakain ng pulot, at doon ay isinisilang ang lahat ng nilalang, kapag sinasabi nila ang matamis na bunga ng pippala sa tuktok nito, huwag kakainin ito ng hindi nakakakilala sa Ama.

Mantra 22

यत्रा॑ सुप॒र्णा अ॒मृत॑स्य भ॒क्षमनि॑मेषं वि॒दथा॑भि॒स्वर॑न्ति । ए॒ना विश्व॑स्य॒ भुव॑नस्य गो॒पाः स मा॒ धीरः॒ पाक॒मत्रा वि॑वेश

Sa lugar na iyon ay umaawit ang mga ibong may magagandang pakpak, sa banal na pagpupulong, ang hindi-kumukurap na bahagi ng imortalidad, sa pamamagitan nito, ang mga tagapagbantay ng buong sanlibutan: pumasok sa akin dito ang marurunong; huwag pumasok ang mga hindi pa handa.