Opening the text

Ang Mokṣaṇa ng aṃhas/pāpa (panloob na kasakitan) at pagpapatibay ng kasaganaan at kapangyarihan sa pamamagitan ng pagpapakawala ng diyos at pagkakaisa. Pāpamocana: pagpapakawala sa mga tanikala ng kasalanan, kalumbayan, at mapipigil na kapahamakan. Ang kapangyarihang hari at pagpasakop sa mga karibal; pagpapatibay ng kapangyarihang kṣatriya. Ang pagpapahinuhod kay Rudra at pagprotekta sa sakop. Ang tubig at mga diyos ng bagyo bilang mga tagapadalisay; ang kosmikong pagsisisi kay Dyāvā-Pṛthivī. Ang kasaganaan ng baka, ligtas na pagbabalik sa goṣṭha, at pagdagdag ng gatas at pertilidad. Si Rāṣṭrī bilang pwersa ng pananalita na nagbibigkis sa pulitika. Tumutugon sa mga panahon ng pagkabahalang moral-ritwal, paratang o kasalanan, paulit-ulit na kapahamakan, at ang pangangailangang linisin ang sariling kalagayan; sumusuporta rin sa pagkahari at pagkakaisang pampulitika at nagtitiyak ng seguridad at kasaganaan ng baka.
Ang AV 4.21 ay isang gopauṣṭika (pagpapalad sa mga baka) na himno na ritwal na 'nagpapauwi sa kawan', inilalagay ito sa goṣṭha (kulungan ng baka), at nakakamtan ng pagkakabunga, sagana ng gatas, at ligtas na pagpapakain. Ang mga baka ay pinupurihan bilang gumagalaw na yaman ng sambahayan, habang tinatawag ang malawak na walang takot na lakas ni Indra at ang pumapalibot na sandata ni Rudra upang mapigilan ang paghabol, mga bitag, pagnanakaw, at masasamang salita na maaaring magpababa ng kawan.
Ang AV 4.22 ay isang himno ng pagsasailalim ng hari na humihingi kay Indra na palakihin ang kapangyarihan ng isang patron kṣatriya, gawin siyang tanging "toro" sa mga angkan, at durugin o bigkisin ang bawat karibal. Pinaghalo nito ang pagpapala (kosmikong kasaganaan mula sa Langit-at-Lupa) sa mapilit na abhicāra, na naglalayong pampolitikang pagkakaisa: ang mga kaaway ay binabagsak, ang oposisyon ay sinasakop, at ang mapanghimasok na mga yaman ay naaakay sa pamamahala ng hari.
Ang AV 4.23 ay isang dasal kay Agni Jātavedas ng pagpapalaya (muñc-) na tinatrato ang aṃhas, ang sakit, ang mapanghimas na kapahamakan, at ang pagkasira na tulad ng kasalanan, bilang isang bagay na maaaring matanggal sa pamamagitan ng ritwal na pamamagitan ni Agni. Sa pamamagitan ng pag-alala sa kosmikong soberanya ni Agni at sa kanyang papel sa mitikong mga tagumpay sa mga kapangyarihang kalaban, ang dasal ay ginagawang papuri bilang isang gumaganang lunas: si Agni ay nagdadala ng mga handog, nagdadala ng mabuting kalooban ng mga diyos (sumati), at nagpapakawala sa mga gapos ng kapighatian.
Ang Atharvaveda 4.24 ay isang papamocana (pagpapakawala sa kasalanan at paghihirap) na himno na nananalangin kay Indra - ang pumatay kay Vṛtra, tagapagdala ng lakas, at nagkakaloob ng yaman - upang "magpalaya" sa mananampalataya mula sa aṃhas (mapang-api na pagkukulang, polusyon, o kapahamakan). Sa pamamagitan ng paulit-ulit na panalangin, ito ay itinuturing ang kaligtasan bilang mapagkawanggawang gawa ni Indra sa nagkakaloob at sa nag-aalay ng Soma, na nagpapanumbalik ng sigla, bisa sa ritwal, at tagumpay sa kompetisyon (gaviṣṭi). Ang kapangyarihan ng himno ay nakabase sa pagsasama ng papuri (stoma/arka/brahman) sa mga titulo ni Indra na may kinalaman sa digmaan at pagkakaloob ng kasaganaan, na ginagawang ang paglaya mula sa aṃhas ang kondisyon para sa bagong kapalaran.
Ang pitong-taludtod na himalang ito ay isang pāpamocana (panaw ng kasalanan at kabagabagan) na tumatawag sa kapangyarihan ng magkasamang Vāyu (naglilinis, hininga ng buhay) at Savitar (tagaudyok, nagpapakawala ng mga gapos) upang palayain ang nagsasalita mula sa aṃhas, moral na pagkukulang, mapang-api na kapahamakan, at ang mga demonyong bakas nito. Pinagsasama nito ang pagsisisi sa kapangyarihang pangilag-masama: ang mga masasamang gawa (duṣkṛta), rakṣas, at mga puwersang śimidā ay pinapalayas, habang ang "mga pinakamagagandang pagpapala" ay pinatatayo nang matibay sa espasyong ritwal.
Ang himnong ito ay isang panalangin ng pag-amin at pagpapalaya na nakatuon kay Dyāvā-Pṛthivī (Langit at Lupa), na humihiling sa kanila na paluwagin at alisin ang aṃhas, ang makasalanan at nakapipigil na dumi, at ang nasusunog na kasawian. Pinupuri nito ang mga kosmikong magulang bilang ang sukat-sukat na pundasyon ng yaman at katatagan na nagbubuhay, at humihingi sa kanila na maging ligtas na kanlungan. Ang paulit-ulit na panalangin na "te no muñcatam aṃhasaḥ" ay gumaganap bilang isang protektibong tatak, na ginagawang pansariling kalayaan mula sa kasalanan, paghihirap, at pinsalang gawa ng tao ang kosmikong kaayusan.
Ang AV 4.27 ay isang pāpamocana (panaw sa kasalanan at paghihirap) na nagpapatawag sa Marut-host kasama ang daloy ng paglilinis ng mga Tubig, karagatan, langit, ulan, at lupa, upang palayain ang aṃhas (moral-ritual na pagkakamali at ang mga pasakit na dulot nito). Sa pamamagitan ng mga panalanging may paulit-ulit na talata, ang himno ay ginagawang gamot ang lakas ng bagyo: ang mabangis sa digmaa'y nagiging proteksyon laban sa panloob at panlabas na pinsala. Ang kapangyarihan nito ay ipinapahayag bilang isang kosmikong siklo ng paglilinis, kung saan ang mga tubig na umaakyat at bumabagsak ay siya ring nag-aangat ng kasalanan, panganib, at mapaminsalang kapahamakan.
Ang AV 4.28 ay isang awit ng pagpapalaya mula kay Bhava, Śarva (si Rudra sa anyong pares) na naglalayong magpalaya ng pāpa/aṃhas, moral na pagkakasala, nakabibigkis na kapighatian, at kapahamakan, mula sa buong sakop ng nag-aalay. Ito ay paulit-ulit na inilalagay ang dual na soberanya ni Rudra bilang sumasaklaw sa "dalawang-paa at apat-na-paa," na ginagawang sabay na panggagamot sa sambahayan at pangangalaga sa kawan. Ang awit ay nagpapabaling din ng mabangis na kapangyarihang Rudraic palabas, na humihiling sa dalawa na tumama sa mga banta na mapanghimasok, okulto, o mula sa digmaan at sa gayon ay ibalik ang mapagpalang kaayusan.
Ang pitong-talang himno kay Mitra, Varuṇa ay nagtataglay bilang isang moral-ritual na "pagpapakawala," na naghahangad ng kalayaan mula sa aṃhas, kasalanan, kapighatian, at ang pagkakabagot na sumusunod sa panlilinlang, paratang, o sirang katotohanan. Pinupuri nito ang mga diyos bilang tagapangalaga ng ṛta at kapanig ng mga tapat, na binabanggit ang kanilang mga nakaraang pagliligtas sa kilalang mga tao upang pumukaw ng parehong mapangalagaang sakop para sa nagsasalita. Ang tuloy-tuloy na panalangin na "pakawalan kami mula sa aṃhas" ay nagpapakahulugan sa sukta bilang parehong pāpmamocana (pagpapakawala sa kasalanan) at rakṣā (mapangalagaang pagtatanggol) sa panlipunan-legal na salungatan.
Ang AV 4.30 ay isang himno ng soberanya at pagkakaisa sa istilong self-declarative na "aham", kung saan si Rāṣṭrī (Rāṣṭradevī) ay nagsasalita bilang ang pwersang nagpapatibay sa mga diyos at sa gayon ay nagpapanatili ng katatagan ng kaharian. Sa pamamagitan ng pagkilala sa kapangyarihan ng mantra sa kosmikong paglaganap at sa mga sandata ng mga diyos, inaangkin nito ang pagka-hari, nagbubuklod sa mga tao bilang isang pulitika, at ginagawa ang pwersang parusa laban sa mga gumugulo sa brahman at sa kaayusan ng lipunan.