
Pagpapanumbalik ng kaayusan, sa katawan, lipunan, at kosmos, sa pamamagitan ng Atharvanic healing, pagsubok sa katotohanan, pagpapaulan, at kontra-sorcery. Bhaiṣajya healing: pagtatagpi ng buto, pagtatahi ng sugat, pag-angat sa maysakit. Rakṣā at rakṣoghna na proteksyon laban sa kṛtyā, piśācas, rakṣas, kīmīdins. Apāmārga bilang soberanong oṣadhi para sa pagputol, pagwawalis, at pagpapanumbalik ng mga gapos. Varuṇa bilang juridical examiner: pag-amin, paglantad ng pagnanakaw at kasinungalingan. Parjanya rain-charm at panahon ng pagbabago na ipinahiwatig ng mga palaka. Svargakāmya na pag-akyat sa pamamagitan ng Lupa, Midspace, Langit patungo sa Svar. Vrātya nights bilang liminal observance na isinama sa creative order ni Prajāpati. Paggaling mula sa pinsala at sakit; pagprotekta sa sambahayan at kabuhayan mula sa sorcery at mga nakatagong pinsala; paglutas ng pagnanakaw sa pamamagitan ng panunumpa/truth-ordeal; pagtitiyak ng ulan at agrarian stability; pagtamo ng langit/merit; ritwal na pag-frame ng liminal vows.
Ang sukta na ito ay nagpapabanal sa isang panata na panlipunang nasa hangganan ngunit may ritwal na kapangyarihan, ang labindalawang “gabi ng Vrātya”, sa pamamagitan ng paglalagay nito sa loob ng kaayusang taglikha ni Prajāpati at sa pamamagitan ng pagkilala sa disiplina nito bilang ang “panata ng toro” (anaḍuho vratam). Sabay nitong ikinokonekta ang pagpapakonsagra sa lakas sa agrikultura: ang tunog, ang nagtatrabahong baka ng paghila, ang matuwid na palitan (tagapagkaloob/tatanggap), at ang tamang kaalaman sa Brahman ay magkasamang nagpapahintulot sa kasaganaan, pertilidad, at lehitimong ritwal.
Ang healing hymn na ito mula sa Atharvaveda ay isang panlaban sa pagbuo ng buto at paghilom ng sugat na muling nagbubuo ng katawan "kasu-kasuan," na nagpapanumbalik ng utak, laman, balat, at buto matapos ang bali, pagkabaliw, o sugat na dulot ng pagputol. Ito ay nananawagan kay Dhātṛ bilang kosmikong Tagapagtakda na kayang muling pagsamahin ang nasira, habang pinapalakas ang oṣadhi (halamang panggagamot, madalas na nakikilala bilang Rohiṇī) na "magsama-sama" at muling palakihin ang nasirang mga tisyu.
Ang AV 4.13 ay isang maikling panalangin ng pagpapagaling mula sa Atharvaveda na humihingi sa Viśve Devāḥ na itaon ang isang taong napaibaba ng sakit at ibalik ang buhay kahit saan ang karamdaman ay nakaugat sa kasalanan (āgas) o sa maruming ritwal-moral. Binubuo nito ang isang protektibong singsing, mga Diyos, Maruts, at "lahat ng nilalang" sa palibot ng maysakit, at nagtatapos sa isang terapeutikong paghipo na ginagabayan ng mantra kung saan ang mga kamay na pinagkalooban ng tamang pananalita ay lumilikha ng anāmaya (kalayaan mula sa sakit). Ang kapangyarihan ng himno ay nakasalalay sa pagsasama ng pagbabayad-sala at pagbuhay-muli: pagtanggal ng sanhi (pagkakasala/karumihan) at muling paglalagay ng sigla.
Ang AV 4.14 ay isang himnong Atharvanic na naghahangad ng langit (svargakāmya) na isinasagawa ang "pag-akyat" sa pamamagitan ng tatlong kosmikong istasyon: Lupa, Kalagitnaang Espasyo, at Langit, na nagtatapos sa liwanag ng Svàr. Pinagsasama nito ang wikang pangitain ng pag-akyat patungo sa nāka kasama ang tumpak na alituntunin sa sakripisyo (limang bahay na nilagang lutong, paglalagay ng kambing ayon sa direksyon), na bumubuo ng kosmos sa maliit na sukat upang ang nagsasakripisyo ay makamtan ang kasaganaan dito at maliwanag na katayuan sa kabilang buhay.
Ang rain-charm na ito mula sa Atharvaveda ay nananawagan sa mga pagulan ni Parjanya sa pamamagitan ng pagpapalikas sa mga ulap, hangin, at tubig, at sa pagturing sa muling pagkokwak ng mga palaka bilang senyales na talagang dumating na ang panahon ng ulan. Pinagsasama ng hymn ang kosmikong utos (mga ulap mula sa lahat ng direksyon) at realismo ng ritwal sa antas ng nayon (pond, palaka, tunog), na naglalayong ibalik ang ritmo ng agrikultura, seguridad ng pagkain, at kabutihang pangkomunidad.
Ang AV 4.16 ay isang huridikong Atharvanic na himno na nanunubos kay Varuṇa bilang ang di-nabibigong tagasubok ng katotohanan at kasinungalingan, kasama ang Viśve Devāḥ bilang unibersal na saksi, upang ibunyag ang pagnanakaw at pilitin ang pag-amin. Binubuo nito ang isang teolohiya ng banal na pagmamanman, ang lupa, langit, at kahit kaunting tubig ay nagtatago kay Varuṇa, kung kaya't ang pagkukubli ay nagiging imposible. Ang himno ay nagtatapos sa parusang pagtatali (Varuṇa-pāśa) ng sinungaling/magnanakaw, na gumagana bilang isang sinasalitang panunumpa-subok na nagpoprotekta sa kaayusang panlipunan (ṛta) sa pamamagitan ng pagpuwersa ng katotohanang pananalita.
Itinataas ng AV 4.17 ang Apāmārga bilang "soberano ng mga gamot," na hawak para sa pagtatagumpay laban sa sakit, sakit mula sa bangungot, at mga puwersang kalaban. Ang himno ay gumagana bilang bhaiṣajya (panlunas) at rakṣā (mapangalunang pagpapalayas), gamit ang simbolismo ng pagwawalis o pagpupunas ng halaman upang alisin ang nanatili sa pasyente. Ang kapangyarihan nitong mantric ay inilalarawan ang Apāmārga bilang agada (antidoto) na aktibong sumusulong upang bawiin ang kapahamakan at masamang pananalita.
Ang AV 4.18 ay isang himno kontra-sorcerya na ibinabalik ang mapanirang kṛtyā (gawa-gawang pangkukulam) sa nagpadala nito, na pinoprotektahan ang isang inosenteng sambahayan at ang kabuhayan nito. Pinapatibay ang mapanghaharang na kapangyarihan ng Apāmārga bilang isang oṣadhi-power, ang sukta ay nagpapahayag ng kakayahan ng mantra na "sumira" ng sorceryang ginawa sa mga bukid, baka, at mga tao, at pahinain ang kakayahan ng kalaban na kumilos habang nakakamit ng pagpapala ang kliyente.
Ang himnong ito ay gumagamit ng Apāmārga (ang halamang 'taga-tabas') bilang isang buhay, tumatakip, at nagpapanumbalik ng bigkis na kapangyarihan: nito pinuputol ang paulit-ulit, 'taunang humahantong' na sakit at sinisira ang mapanghimagsik na kṛtyā (ginawang panggagaway) na nakatuon sa linya ng sambahayan. Kasama ng layuning pagpapagaling, ito ay muling nagtatayo ng pagkakaisang panlipunan, na ginagawang 'kaibigan' at 'kamag-anak', habang nagtatayo ng isang sukat na pader ng proteksyon (daang-dapat/sandaang-dapat) na pinalalakas ng ojas ni Indra.
Ang himalok na ito ay isang rakṣoghna-bhaiṣajya na nagpapalakas sa isang rebelasyon na oṣadhi upang ibunyag ang mga nakatagong mapanganib na nilalang (kīmīdins, piśācas, rakṣas) at sa gayon ay gawing makokontrol at mapapalabas ang mga ito. Ang halaman ay itinuturing bilang isang kapangyarihang nakakakita na inilalagay sa kanang kamay ng practitioner, na nagbibigay ng kakayahang makilala ang lahat ng pagkukunwari at kilos. Sa pamamagitan ng pagpuwersa ng manifestasyon (āviṣkṛ-) ng mga nakatagong anyo, ang sukta ay nagpapalit ng hindi nakikitang sakit sa isang nakikitang, mapangalanang target na angkop para sa pagtanggal at proteksyon ng pasyente o sambahayan.